Αρχική / Σχέσεις / Ανακάλυψα ότι ο άντρας μου είναι bisexual. Πώς θα το διαχειριστώ εντός του γάμου;
Ανακάλυψα ότι ο άντρας μου είναι bisexual. Πώς θα το διαχειριστώ εντός του γάμου; thumbnail

Ανακάλυψα ότι ο άντρας μου είναι bisexual. Πώς θα το διαχειριστώ εντός του γάμου;

Γράφει η Σμαρούλα Κυριαζίδη, Σεξολόγος, Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια



Εισαγωγή


Ο δυτικός πολιτισμός έχει πολλές φορές ασχοληθεί με το ζήτημα του σεξουαλικού προσανατολισμού. Ωστόσο οι κοινωνικές θεωρίες και πιστεύω αναφορικά με το θέμα εμμένουν στην ψυχοπαθολογία που τυχόν φέρει ο όρος ή τα κοινωνικά/πολιτικά δικαιώματα που επιτρέπεται να έχουν άτομα με μη «κοινωνικά αποδεχτή» σεξουαλική έκφραση.


Το θέμα είναι ευρύ και οι απόψεις συχνά διίστανται. Στο εν λόγω κείμενο θα γίνει μια προσπάθεια αποσαφήνισης των κύριων ορισμών, λ.χ σεξουαλικού προσανατολισμού, πιο συγκεκριμένα, αμφισεξουαλικού/bisexual) σεξουαλικού προσανατολισμού, πώς αυτός εκφράζεται, τί σημαίνει και αν ένα άτομο με την παραπάνω σεξουαλικού είδους έκφραση μπορεί να υποσχεθεί μονιμότητα και «αιώνια» πίστη στο/στη σύντροφο του.


Σεξουαλικός Προσανατολισμός: Ορισμός


Ξεκινώντας από τα βασικά, ως σεξουαλικός προσανατολισμός ορίζεται η δυνατότητα του ατόμου για ερωτική αλλά και σεξουαλική έλξη από το άλλο ή και από τα δυο άλλα φύλα. Πιο συγκεκριμένα, ο Kauth, (2000, σελ. 153), ορίζει το σεξουαλικό προσανατολισμό ως την προσωπική ταυτοποίηση σε μια κατηγορία σεξουαλικής έλξης: ετεροφυλόφιλος/η ή straight (έλξη άνδρα προς γυναίκα), ομοφυλόφιλος/η (έλξη ως προς το ίδιο φύλο), και αμφιφυλόφιλος/bisexual (έλξη ως προς και τα δυο φύλα).



Ωστόσο, αξίζει να αναφερθεί, ότι τα άτομα μπορεί να μεταβούν σε αυτό το φάσμα του σεξουαλικού προσανατολισμού κατά τη διάρκεια της ζωής τους, αφού μπορεί για παράδειγμα να πειραματιστούν με άτομο του ίδιου φύλου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έιναι ομοφυλόφιλος/η. Επίσης, είναι σύνηθες ένα άτομο να έχει ερωτικές/σεξουαλικές προτιμήσεις και για τα δυο φύλα, ενώ κάποιοι άλλοι να εμμένουν σε αποκλειστική προτίμηση προς κάποιο φύλο καθ’όλη τη διάρκεια της ζωής τους (Britton, 2005, σελ. 184-5).


Αμφισεξουαλικός Σεξουαλικός Προσανατολισμός


Πρώτος ο Φρόυντ, ο πατέρας της ψυχανάλυσης, εξέφρασε την άποψη ότι όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται με αμφισεξουαλικό/bisexual σεξουαλικό προσανατολισμό, τονίζοντας τη σημαντικότητα τόσο του περιβάλλοντος μέσα στο οποίο μεγαλώνει το άτομο όσο και των εσωτερικών δυνάμεων του ίδιου του ατόμου που τελικά το ωθούν προς ένα συγκεκριμένο τύπο σεξουαλικής έκφρασης, έχοντας όμως την έννοια της αμφισεξουαλικότητας σε λανθάνουσα φάση (Packman, 2012).


Αυτά τα συμπεράσματα του Φρόυντ στηρίζονται στην ιδέα ότι, στα πρώτα στάδια της ανάπτυξης, το άτομο περνά μια περίοδο ερμαφροδιτισμού. Πιο συγκεκριμένα, η ιδέα της αμφισεξουαλικότητας/bisexuality, υπόκειται στο εύρημα ότι μέχρι τη δωδέκατη εβδομάδα της κύησης, το έμβρυο επιπλέει στο εκτόπλασμα μέσα στη μήτρα, χωρίς ακόμη να έχει εκδηλώσει ξεκάθαρα χαρακτηριστικά του φύλου (Rapoport, 2009, σελ. 281).


Αμφισεξουαλικότητα: Ιστορική αναδρομή


Ίσως εκπλήξει μερικούς η παρακάτω δήλωση, αλλά η αμφισεξουαλικότητα δεν είναι μια μοντέρνα έννοια ή ένα φαινόμενο των καιρών. Αντιθέτως η ιστορία της έχει τις ρίζες της στην αρχαιότητα. Πιο συγκεκριμένα, ήρωες αλλά και θεοί της αρχαίας Ελληνικής μυθολογίας, παρουσιάζονται ως αμφιφυλόφιλοι, αφού απολάμβαναν τα πλεονεκτήματα που είχαν να τους προσφέρουν επαφές τόσο οι γυναίκες όσο και με άντρες χωρίς αυτό να στιγματίζεται παθολογικά ή να έχει κάποια έκπτωση των κοινωνικών ή άλλου είδους δικαιωμάτων τους (Dover, Halliwell, Masterson & Robson, 2016).


Ωστόσο, η αμφισεξουαλικότητα ήταν μέρος και της αρχαίας Ιαπωνικής παράδοσης. Νέοι εκπαιδεύονταν από μεγαλύτερους σε ηλικία Σαμουράι απολαμβάνοντας πέρα από τις τεχνικές που είχαν να τους μάθουν και τις όποιες σεξουαλικές χάρες. Μεταξύ τους, όπως αναφέρεται στη βιβλιογραφία, δημιουργείται ένα ισχυρό ψυχικό δέσιμο, το οποίο κρατάει εφ’ όρου ζωής, γνωστό ως shunto (Leupp & LeVay, 1997).


Στο ίδιο πλέγμα, οι Ιθαγενείς της Λατινικής Αμερικής, αποδέχονται την αμφισεξουαλική ταυτότητα ως κάτι ανώτερο και θεϊκό, αποκαλούσαν αυτά τα άτομα ως Two Spirit, δηλαδή άτομα που έφεραν το αρσενικό αλλά και το θηλυκό πνεύμα και είχαν παράλληλα αμοιβαία έλξη από τα δυο φύλα (Jacobs, 2005).



Σε αντίθεση με την αρχαία παράδοση, ο όρος αμφισεξουαλικότητα μόλις στα μέσα του 20ου αιώνα απενοχοποιείται και απεγκλωβίζεται από την έννοια της ψυχοπαθολογίας και της ψυχικής ασθένειας.


Μέχρι και τα τέλη του 19ου αιώνα, αναφέρεται ότι άτομα που εκδήλωναν αμφισεξουαλικό ή/και ομοφυλοφιλικό σεξουαλικό προσανατολισμό, υπόκεινταν σε ευνουχισμό, θεραπεία με ηλεκτροσόκ, φαρμακοθεραπεία ακόμη και κλινική ύπνωση ώστε να μειωθούν τα συμπτώματα της «παθολογίας» τους (Besen, 2003; Kauth, 2000, σελ. 171).


Η πρώτη κατανόηση της αμφισεξουαλικότητας ως μέρος του συνεχούς του σεξουαλικού προσανατολισμού έρχεται με την πρωτοπόρα έρευνα αναφορικά με την ανθρώπινη σεξουαλικότητα από τον Άλφρεντ Κίνσεϋ, ένα Αμερικανό βιολόγο και σεξολόγο. Ο Κίνσεϋ συνέθεσε ένα ψυχομετρικό εργαλείο αξιολόγησης της ανθρώπινης σεξουαλικότητας. Αυτή η κλίμακα (Kinsey Scale), μετρούσε την αντρική σεξουαλική συμπεριφορά και έκφραση με το 0 να κρίνει κάποιον ως αποκλειστικά ετεροφυλόφιλο και το 6 αποκλειστικά ομοφυλόφιλο αντίστοιχα. Κάποιος που βρίσκεται στο φάσμα μεταξύ 1-5, οριζόταν ως αμφισεξουαλικός (Britton, 2005, σελ. 185; Kinsey, Pomeroy & Martin, 2010). Ο ίδιος ο Κίνσεϋ δηλώνει ότι, «ο αντρικός πληθυσμός δε μπορεί να χωριστεί σε ετεροφυλόφιλους και ομοφυλόφιλους άντρες, μόνο. Είναι σαν κάποιος να προσπαθεί να τους χωρίσει σε πρόβατα από κατσίκες. Η διάκριση δεν είναι τόσο αυστηρή και απόλυτη. Η φύση δεν καταλήγει σε τέτοιες απολυτότητες. Η σεξουαλική έκφραση στον πραγματικό κόσμο είναι είναι ένα συνεχές και το άτομο απλώς άλλοτε πιάνει μια και άλλοτε μια διαφορετική συχνότητα» (Geddes & Curie, 1948).


Επικαλούμενη την παραπάνω δήλωση θα προσπαθήσω να απαντήσω το ερώτημα πολλών αναγνωστών αλλά και την ανησυχία που αυτό υποκινεί, αν δηλαδή ένας αμφισεξουαλικός/bisexual άντρας μπορεί να υποσχεθεί πίστη και αιώνια αφοσίωση μέσα σε ένα γάμο.


Θα ξεκινήσω από το γεγονός ότι και τα δυο φύλα είμαστε από τη φύση μας αμφισεξουαλικά. Είναι σαν να έχουμε δυο ενέργειες μέσα μας, οι οποίες περιμένουν τις κατάλληλες συνθήκες ώστε να εκφραστούν, ενώ τον υπόλοιπο καιρό βρίσκονται σε λανθάνουσα φάση, δηλαδή δεν εκδηλώνονται.



Είναι γεγονός ότι στο γυναικείο πληθυσμό, αυτή η διάκριση είναι πιο απενοχοποιημένη. Η σεξουαλικότητα των γυναικών είναι σαφώς πιο ρευστή. Μπορούμε για παράδειγμα να αγκαλιαστούμε με τις φίλες μας, να κοιμηθούμε στο ίδιο κρεβάτι μαζί τους, να ανταλλάξουμε ρούχα, να αγγίξουμε η μια το στήθος της άλλης ή να τις θαυμάσουμε κάνοντας κολακευτικά σχόλια (βλ. έξαρση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης), χωρίς αυτό απαραίτητα να σημαίνει και κάτι. Κι όμως. Τα παραπάνω είναι μια κεκαλυμμένη έκφραση της γυναικείας αμφισεξουαλικότητας. Ένας «κοινωνικά αποδεκτός», υγιής τρόπος να διοχετεύσουμε αυτήν την ενέργεια που αναφέρθηκε παραπάνω.


Από την άλλη μεριά, αν ένας άντρας επιχειρήσει τα παραπάνω, η κοινή γνώμη θα τον στιγματίσει και θα βάλει άβολες ταμπέλες και απρεπείς χαρακτηρισμούς. Η αλήθεια όμως είναι ότι η εκδήλωση θαυμασμού και για ποιόν θα νιώσουμε έλξη είναι κάτι που δεν ορίζεται και σε καμιά περίπτωση ΔΕΝ είναι παθολογικό, ούτε σημαίνει κάτι για το αν το άτομο είναι ικανό για δεσμευτική σχέση με το άλλο φύλο ή αγαπά το/τη συντροφό του.


Ερχόμενη πιο κοντά στην απάντηση που ζητήθηκε, θεωρώ ότι ένας αμφισεξουαλικός άντρας, σαφώς είναι ικανός για σοβαρή δέσμευση με μια γυναίκα. Άλλωστε το αμφισεξουαλικό κομμάτι, είναι κάτι που μπορεί να εκφραστεί με μια πληθώρα τρόπων και όχι απαραίτητα έχοντας σεξουαλική επαφή με πρόσωπο του ίδιου φύλου απαραίτητα.


Αναφορικά με την αιώνια αφοσίωση και πίστη, αυτό είναι κάτι που κανείς δε μπορεί αν το υποσχεθεί. Ακούγεται κάπως απαισιόδοξο αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Ένας ετεροφυλόφιλος με έναν αμφισεξουαλικό άντρα είναι ακριβώς το ίδιο ικανοί στο να δηλώσουν (αλλά και να τηρήσουν) πίστη και αξιοπιστία μέσα σε μια δεσμευτική σχέση.


Σαφώς η συζήτηση μεταξύ συντρόφων είναι ένα «δύσκολο» θέμα, αναφορικά με την παραδοχή του ενός και το πόσο το άλλο μέλος μπορεί να το (απο)δεχτεί. Θρησκευτικές, αλλά και κοινωνικές πεποιθήσεις στέκονται συνήθως ισχυρό εμπόδιο σε μια πιο ανοιχτή προσέγγιση από τη μεριά της συζύγου αφού έχει την τάση να μπερδεύει μια φυσιολογική έκφραση της σεξουαλικότητας του συντρόφου της με το αν εκείνη είναι «αρκετά καλή», επαρκής και επιθυμητή ως γυναίκα. Οφείλω να σας πω φίλες αναγνώστριες ότι σε καμιά περίπτωση δεν έχει να κάνει με εσάς ή ότι κάνετε κάτι λάθος.


Η ανοιχτή επικοινωνία, ΧΩΡΙΣ ΚΡΙΤΙΚΗ, μπορεί να είναι απελευθερωτική και για τα δυο μέλη του ζευγαριού. Αναφέρω ξανά ότι η σεξουαλικότητα και η έκφραση της είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό και δεν πρέπει η αμφισεξουαλικότητα να μπερδεύεται με ομοφυλοφιλία.


Θα κλείσω με ένα ζωντανό παράδειγμα κοινωνικώς αποδεκτής αμφισεξουαλικής συμπεριφοράς που παρατήρησα λίγους μήνες πριν.


Είχα επισκεφτεί ελληνικό νησί ώστε να παρευρεθώ σε βάφτιση που θα γίνοταν εκεί. Μετά το μυστήριο μεταβήκαμε σε κέντρο διασκεδάσεως. Μετά κάποιων ωρών και αρκετά ικανοποιητικής κατάποσης αλκοόλ, ο άντρικός πληθυσμός (κυρίως), άρχισε να χορεύει εκστατικά. Άντρες αγκαλιάζονταν με θέρμη και (αν μου επιτρέπεται μέσω της ιδιοτητάς μου να αναφέρω τη λέξη) πάθος. Προς το κλείσιμο της βραδιάς, παραπάνω των μισών αντρών κυκλοφορούσαν γυμνοί στο επάνω μέρος του σώματος τους, ιδρωμένοι και συνέχιζαν να αγκαλιάζονται ακουμπώντας τα γυμνά τους στήθη και ψιθυρίζοντας φιλοφρονήσεις ο ένας στον άλλο. Οι γυναίκες από την άλλη, ατάραχες, φρόντιζαν τα παιδιά, μιλούσαν και κοινωνικοποιούνταν φυσιολογικά, παίρνοντας φωτογραφίες τους συζύγους τους με περισσή χαρά και υπερηφάνια.


Το παραπάνω παράδειγμα αναφέρεται ως μια φυσιολογική και αποδεχτή εκδήλωση αμφισεξουαλικότητας. Όπως βλέπετε, κανείς δεν «απιστεί/απατά», κανείς δεν πληγώνεται ή/και εκφράζει τη δυσαρέσκεια του (τουλάχιστον φανερά), κανείς δε διεισδύει, τουλάχιστον έμπρακτα σε κάποιον.


Η αμφισεξουαλικότητα, είναι ένα φαινόμενο πολύ πιο φυσικό απ’όσο ακούγεται. Κάποιοι σαφώς το παρευρμηνεύουν και θα ήθελαν να καταλήξει κάποιος σε «απόλυτες» θεωρίες και λύσεις ώστε να είναι κατανοητό και εκείνοι ευχαριστημένοι. Το ζήτημα όμως είναι πολύ πιο ρευστό και αέναο, υπήρχε και θα υπάρχει μέσα μας.


Αρκεί να τονιστεί ότι κάθε περίπτωση είναι διαφορετική και χρειάζεται ειδική αντιμετώπιση ώστε να δοθούν πιο συγκεκριμένες και υποκειμενικές κατευθυντήριες, μένοντας στο προσωπικό ψυχολογικό και σεξουαλικό ιστορικό του εκάστοτε ατόμου.


Βιβλιογραφία


Besen, W. R. (2003). Anything but straight: Unmasking the scandals and lies behind the ex-gay myth. New York: Harrington Park Press.
Britton, P. O. (2005). The art of sex coaching: Expanding your practice. New York: Norton.
Dover, K. J., Halliwell, S., Masterson, M., & Robson, J. (2016). Greek homosexuality. London: Bloomsbury Academic.
Geddes, D. P., & Curie, E. (1948). About the Kinsey report: Observations by 11 experts on "Sexual behavior in the human male". New York: The New American Library.
Jacobs, S. (2005). Two-spirit people: Native American gender identity, sexuality, and spirituality. Urbana, IL: University of Illinois Press.
Kauth, M. R. (2000). True nature: A theory of sexual attraction. New York: Kluwer.
Kinsey scale. (n.d.). Retrieved December 09, 2017, from http://bisexuality.wikia.com/wiki/Kinsey_scale
Kinsey, A. C., Pomeroy, W. B., & Martin, C. E. (2010). Sexual behavior in the human male. Bronx, NY: Ishi Press Int.
Leupp, G. P. (1995). Male Colors: The Construction of Homosexuality in Tokugawa Japan. University of California Press.
Rapoport, E. (2009, 11). Bisexuality in Psychoanalytic Theory: Interpreting the Resistance. Journal of Bisexuality, 9(3-4), 279-295. doi:10.1080/15299710903316588



Σμαρούλα Κυριαζίδη
2107235590
info@smaroulakyriazidi.com


 

Comments

X

Αγαπητοί αναγνώστες,

Σας ενημερώνουμε ότι το boro.gr προσφέρει καθημερινά (Δευτέρα-Παρασκευή) δωρεάν ψυχολογική υποστήριξη με επαγγελματίες ψυχολόγους.

Κάντε κλίκ εδώ για να συνδεθείτε και να ενημερωθείτε για τις ώρες λειτουργίας.
X