Αρχική / More / Τα νέα της ημέρας / Οι αντιφατικές απόψεις Αλιβιζάτου για το νόμο Παππά
Οι αντιφατικές απόψεις Αλιβιζάτου για το νόμο Παππά  thumbnail

Οι αντιφατικές απόψεις Αλιβιζάτου για το νόμο Παππά

της Άντας Ψαρρά, efsyn.gr


Κατεξοχήν πολιτικό θέμα έχει χαρακτηρίσει ο Καθηγητής Νίκος Αλιβιζάτος το ζήτημα του νόμου για τις τηλεοπτικές άδειες, επισημαίνοντας ότι τελικά είναι δικαίωμα της εκτελεστικής εξουσίας να παρεμβαίνει όταν αδρανεί κάποια υπηρεσία, όπως συμβαίνει σήμερα με το ΕΣΡ.


Αυτό εξηγεί απόλυτα και το γεγονός ότι διαφορετική άποψη διατύπωσε ο ίδιος και μάλιστα εγγράφως την περασμένη άνοιξη και διαφορετική τώρα. Οι πολιτικές συγκυρίες έχουν αλλάξει, οι πιέσεις έχουν ενταθεί, με αποκορύφωμα την αθλιότητα σε βάρος του δικαστή.


Ο Ν. Αλιβιζάτος εξηγεί παρακάτω με εξαιρετικό τρόπο το πώς, σε έκτακτες και επείγουσες περιπτώσεις, μόνος αρμόδιος να κρίνει είναι η κυβέρνηση και όχι οι δικαστικές αρχές. Τις θέσεις αυτές, οι οποίες δικαιώνουν την πλευρά του δημοσίου στην υπόθεση, τις στήριζε ο κ. Αλιβιζάτος στη σχετική ελληνική και ευρωπαϊκή νομολογία και νομική βιβλιογραφία.


Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει λοιπόν το περιεχόμενο γνωμοδότησης του Νίκου Αλιβιζάτου, ο οποίος κλήθηκε από όμιλο υποψήφιων επενδυτών να απαντήσει στο ζήτημα της συνταγματικότητας του Ν. 4367/2016 (Νόμος Παππά).


Ο Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στη γνωμοδότησή του, η οποία φέρει ημερομηνία 2.3.2016, εξετάζει μεταξύ άλλων το επιχείρημα της κυβέρνησης ότι το κράτος δεν μπορεί να παραμείνει αδρανές μπροστά στη μη λειτουργία του ΕΣΡ. Οι απόψεις που περιλαμβάνονται στη γνωμοδότηση έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον διότι βρίσκονται στον αντίποδα όσων υποστηρίζει ο κ. Αλιβιζάτος τις τελευταίες ημέρες:


«Το επιχείρημα της κυβέρνησης αναμφίβολα ενισχύεται από το γεγονός ότι το ΣτΕ έχει κρίνει ως παράνομη την επ’ αόριστον παράταση της θητείας των μελών του ΕΣΡ, με διαδοχικούς νόμους, και, επομένως έχει ακυρώσει τις πράξεις της αρχής αυτής (βλ. ΣτΕ, Δ’ τμήμα, 1926/2012).


Αναμφίβολα, το κράτος δεν μπορεί να απέχει από την ενάσκηση των αρμοδιοτήτων που το Σύνταγμα του αναθέτει. Όπως έχει παγίως νομολογηθεί για μεγάλη ποικιλία θεμάτων η αρχή της συνεχούς λειτουργίας των δημόσιων υπηρεσιών επιβάλλει στο κράτος να λειτουργεί αδιαλείπτως, προκειμένου να εκπληρώνει τις βασικές του υποχρεώσεις. Όπως μάλιστα έχει κριθεί, η αρχή αυτή βρίσκει έρεισμα στο ίδιο το Σύνταγμα.


Σύμφωνα με αυτή, όταν η φύση των παρεχομένων υπηρεσιών εκ μέρους μιας δημόσιας υπηρεσίας ή δημόσιας επιχείρησης είναι ζωτικής σημασίας για την εξυπηρέτηση βασικών αναγκών του κοινωνικού συνόλου, η λειτουργία δεν μπορεί να διακοπεί. Στις περιπτώσεις αυτές, η "συνέχεια" διασφαλίζεται είτε μέσω μιας minimum λειτουργίας της δημόσιας υπηρεσίας ή επιχείρησης είτε μέσω ιεραρχικής υποκατάστασης».


Ο κ. Αλιβιζάτος συνεχίζει: «Σε αυτό το πλαίσιο, ύστερα από την άρνηση της αντιπολίτευσης να συναινέσει στην ανάδειξη των νέων μελών του ΕΣΡ, η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι δεν θα μπορούσε να ανεχθεί μια επ’ αόριστον διακοπή του άμεσου κρατικού ελέγχου στη ραδιοτηλεόραση. Κάτι τέτοιο ισχύει σε κάθε περίπτωση που η δράση μιας ανεξάρτητης αρχής κρίνεται απολύτως αναγκαία. Τότε, στην περίπτωση αυτή, αν ο αρμόδιος υπουργός απείχε από την επιτέλεση των καθηκόντων του επικαλούμενος έλλειψη αρμοδιότητας, θα μπορούσε να βρεθεί υπόλογος ενώπιον της Βουλής, αν όχι ενώπιον των δικαστηρίων, για απιστία ή ενδεχομένως και για παράβαση καθήκοντος.»


Η γνωμοδότηση αναφέρει «δεν μπορεί να προβληθεί σοβαρά η ύπαρξη μιας τέτοιας άμεσης ανάγκης ως δικαιολογητικός λόγος για τη μεταφορά της συνταγματικά κατοχυρωμένης αρμοδιότητας του ΕΣΡ στον αρμόδιο υπουργό». Όμως στη συνέχεια επισημαίνεται το γεγονός ότι δεν είναι τα δικαστήρια εκείνα που θα κρίνουν αν υπάρχει ή όχι παρόμοια επείγουσα ανάγκη:


«Σύμφωνα με την πάγια νομολογία των ελληνικών δικαστηρίων, η επίκληση της συνδρομής έκτακτων περιστάσεων ή εξαιρετικώς επείγουσας και απρόβλεπτης ανάγκης εκ μέρους της εκτελεστικής εξουσίας ως δικαιολογητικού λόγου για τη λήψη έκτακτων μέτρων, δεν ελέγχεται δικαστικά. Και αυτό γιατί η σχετική εκτίμηση θεωρείται ότι ανάγεται στη σφαίρα της πολιτικής ευθύνης των οργάνων που κατά το Σύνταγμα ασκούν την εκτελεστική και νομοθετική εξουσία, σύμφωνα με τη θεωρία του αποκαλούμενου δικαίου της ανάγκης». 


Κατά συνέπεια, η γνωμάτευση θεωρεί ότι πρόκειται για «ένα κατεξοχήν πολιτικό ζήτημα» και συμπεραίνει ότι «αν ληφθεί υπόψη η πάγια νομολογία των ελληνικών δικαστηρίων να μην ελέγχουν τη συνδρομή των λόγων της ανάγκης, τα ένδικα βοηθήματα που θα υποβληθούν είναι μάλλον απίθανο να γίνουν δεκτά από το Συμβούλιο της Επικρατείας.»


Για τις τέσσερις άδειες


Ως προς τον περιορισμό των αδειών σε τέσσερις, η ίδια γνωμάτευση θεωρεί ότι «αυτός ο λόγος ακυρώσεως θα είχε πιθανότητες να ευδοκιμήσει μόνο κατά τον διαγωνισμό για την τέταρτη άδεια».


Σήμερα όμως ο Νίκος Αλιβιζάτος υποστηρίζει ότι στην απόφαση που θα ληφθεί από το ΣτΕ κατά την εξέταση της ουσίας της συνταγματικότητας ή μη του νόμου, η πλειοψηφία θα είναι πολύ μεγαλύτερη γιατί οι παραβιάσεις του Συντάγματος είναι κραυγαλέες. Συμπληρώνει ακόμη ότι αν βγει αντισυνταγματικός ο Νόμος Παππά, θα πρέπει να συγκροτηθεί το ΕΣΡ για να ρυθμίσει το καθεστώς στα κανάλια, συμπεριλαμβανομένου και του αριθμού τους.

[fbcomments]
X

Αγαπητοί αναγνώστες,

Σας ενημερώνουμε ότι το boro.gr προσφέρει καθημερινά (Δευτέρα-Παρασκευή) δωρεάν ψυχολογική υποστήριξη με επαγγελματίες ψυχολόγους.

Κάντε κλίκ εδώ για να συνδεθείτε και να ενημερωθείτε για τις ώρες λειτουργίας.
X