Αρχική / More / Τα νέα της ημέρας / Οι προκριματικές της γαλλικής κεντροδεξιάς το κλειδί των εκλογών του 2017
Οι προκριματικές της γαλλικής κεντροδεξιάς το κλειδί των εκλογών του 2017 thumbnail

Οι προκριματικές της γαλλικής κεντροδεξιάς το κλειδί των εκλογών του 2017

Οι προκριματικές εκλογές για την ανάδειξη του υποψηφίου της γαλλικής κεντροδεξιάς για την προεδρία προς το παρόν μάλλον δημιουργούν σύγχυση παρά αποσαφηνίζουν τις πολιτικές επιλογές που είναι διαθέσιμες στη χώρα. Η προσφυγή σε αυτή τη διαδικασία θεωρήθηκε αναγκαία λόγω μιας κρίσης ηγεσίας και είχε στόχο να δώσει λύση στην απουσία ενός αδιαμφισβήτητου ηγέτη. Το μόνο που κάνει όμως είναι να καθιστά ακόμη εμφανέστερη αυτή την απουσία.


Επιπλέον, οι τέσσερις κυριότεροι υποψήφιοι άσκησαν πρωτεύοντα καθήκοντα στην ίδια κυβερνητική ομάδα από το 2007 ως το 2012. Υπήρξαν συνυπεύθυνοι για σημαντικές αποφάσεις, όσο κι αν η βασική ευθύνη ανήκε στον Νικολά Σαρκοζί. Ο Αλέν Ζιπέ, για παράδειγμα, ήταν εκείνος που ενορχήστρωσε στο διπλωματικό πεδίο τη γαλλική στρατιωτική επέμβαση στη Λιβύη το 2011, η οποία αποδείχθηκε καταστροφική. Δύσκολο να πιστέψει λοιπόν κανείς ότι πραγματικές πολιτικές διαφορές χωρίζουν δύο ανθρώπους που πραγματοποίησαν μια επιχείρηση με τόσο μεγάλες συνέπειες. Έχουμε να κάνουμε άρα με συνεργούς. Η αντιπαράθεση μεταξύ των υποψηφίων της κεντροδεξιάς δίνει την εντύπωση ενός παιχνιδιού ρόλων, ενός ανταγωνισμού φιλοδοξιών, όχι μιας σύγκρουσης προγραμμάτων. Γι' αυτό και η συζήτηση επικεντρώνεται στους τρόπους για να γίνει αυτή τη φορά η περίφημη «ρήξη», που είχε εξαγγελθεί το 2007 αλλά δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.


Οι πραγματικοί λόγοι για τους οποίους ηττήθηκε η Δεξιά το 2007 δεν έχουν ποτέ πραγματικά ερευνηθεί. Και οι λόγοι αυτοί δεν έχουν σχέση με την έλλειψη βούλησης του ενός πολιτικού ή τον συντηρητισμό του άλλου. Έχουν να κάνουν με την κατάσταση της γαλλικής κοινωνίας. Η αλήθεια είναι πως η Δεξιά δεν μπόρεσε να προσφέρει έναν θετικό ορίζοντα και συλλογικές προοπτικές στη χώρα. Η σφοδρή αντίδραση της πλειοψηφίας της γαλλικής κοινωνίας στην αλλαγή οφείλεται στον φόβο. Και καθώς δεν διαθέτουν ένα πρόγραμμα που να δίνει μια κατεύθυνση σε αυτή την αλλαγή, οι υποψήφιοι για το χρίσμα της κεντροδεξιάς επιδίδονται σε έναν διαγωνισμό φαντασίας για το πώς θα καταστεί δυνατό να καταπιούν οι Γάλλοι το χάπι των μεταρρυθμίσεων προτού προλάβουν να αντιδράσουν. Σε αυτό το πλαίσιο, δεν είναι περίεργο ότι η μετριοπάθεια του Αλέν Ζιπέ μοιάζει πιο πειστική από τον ακραίο βολονταρισμό του Σαρκοζί ή τα διάφορα σχέδια «μπλίτσκριγκ» που έχουν πέσει στο τραπέζι. Οι πολίτες έχουν κουραστεί με αυτές τις θαυμαστές υποσχέσεις, τις οποίες όλοι γνωρίζουν ότι θα ακολουθήσουν χλιαρές ημι-μεταρρυθμίσεις.


Η ανανέωση στην οποία αποσκοπούσε η primaire της Δεξιάς δεν επαληθεύεται. Φαβορί είναι δύο παλιοί πολιτικοί. Και οι υπόλοιποι δεν υπόσχονται καμμιά καινοτομία, δεν προτείνουν καμμιά λύση που να ξεχωρίζει, είναι ενταγμένοι, ο καθένας με τον τρόπο του, σε έναν συγκεκριμένο κύκλο ορθοδοξίας. Κάντε τη σύγκριση με ένα αυθεντικό αουτσάιντερ, όπως ήταν η Σεγκολέν Ρουαγιάλ το 2006. Ο πολιτικός της λόγος παραβίαζε τη σοσιαλιστική ορθοδοξία και το στιλ της ήταν πολύ διαφορετικό από το στιλ των βαρόνων του Σοσιαλιστικού Κόμματος τους οποίους είχε εκτοπίσει. Καμμιά σχέση με τη σημερινή κατάσταση.


Κι όμως, η primaire της Δεξιάς είναι το κλειδί των εκλογών του 2017, όλοι οι ψηφοφόροι το έχουν καταλάβει. Όποιος κερδίσει θα είναι πιθανότατα και ο επόμενος πρόεδρος της δημοκρατίας. Η Αριστερά δεν διαθέτει υποψήφιο ικανό να περάσει στον δεύτερο γύρο. Ο υποψήφιος της Δεξιάς θα αντιμετωπίσει απ' ό,τι φαίνεται τη Μαρίν Λεπέν στον δεύτερο γύρο και το πιθανότερο είναι ότι θα την κερδίσει. Οι Γάλλοι έχουν έτσι την αίσθηση ότι η επιλογή του επόμενου προέδρου της δημοκρατίας γίνεται τώρα, στη διάρκεια των προκριματικών εκλογών της Δεξιάς. Δεν είναι περίεργο συνεπώς ότι η διαδικασία αυτή, που θεωρητικά αφορά μόνο τους οπαδούς της Δεξιάς, ενδιαφέρει τελικά και τους ψηφοφόρους της Αριστεράς ή του Εθνικού Μετώπου. Οι πρώτοι υποστηρίζουν το μικρότερο κακό (τον Ζιπέ έναντι του Σαρκοζί), οι δεύτεροι εκείνον που τους φαίνεται πιο κοντά στις ανησυχίες τους (τον Σαρκοζί, αν δεν πρόκειται να εκλεγεί η Λεπέν).


Και φυσικά ο μεγάλος απών αυτής της διαδικασίας είναι η Ευρώπη. Όλοι το ξέρουν: μόλις θιγεί αυτό το θέμα, αδειάζει η αίθουσα. Το ζήτημα της Ευρώπης κουράζει και αποθαρρύνει. Μπορεί να θεωρούμε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι αναγκαία, ότι το ζήτημα αυτό είναι ουσιαστικό, από το σημείο αυτό όμως μέχρι να δείξουμε ενδιαφέρον… Το κυριότερο όμως είναι ότι όποιος πιάσει σοβαρά αυτό το θέμα είναι καταδικασμένος πολύ γρήγορα να αναγνωρίσει τον υποβιβασμό της Γαλλίας στην Ευρώπη. Έχει καμμιά ανησυχία η Μέρκελ για το ποιος θα εκλεγεί νέος πρόεδρος της δημοκρατίας; Μάλλον όχι. Ο υποτιθέμενος «γαλλογερμανικός άξονας» δεν αποτελεί πλέον παρά έναν μύθο απέναντι στην πραγματικότητα της γερμανικής ηγεμονίας. Κι αυτό δεν τολμάμε να το συζητήσουμε, παρόλο που θα επηρεάσει αποφασιστικά αυτά που θα συμβούν μετά το 2017.


 


του Μαρσέλ Γκοσέ είναι γάλλος φιλόσοφος, διευθυντής σπουδών στην Ecole des hautes Etudes en sciences sociales και διευθυντής της πολιτικής επιθεώρησης «Le Debat», Πηγή: Le Figaro / ΑΠΕ, ΜΠΕ


 


 


 

[fbcomments]
X

Αγαπητοί αναγνώστες,

Σας ενημερώνουμε ότι το boro.gr προσφέρει καθημερινά (Δευτέρα-Παρασκευή) δωρεάν ψυχολογική υποστήριξη με επαγγελματίες ψυχολόγους.

Κάντε κλίκ εδώ για να συνδεθείτε και να ενημερωθείτε για τις ώρες λειτουργίας.
X