<p>Κάθε πρωί από την ώρα που ξυπνάω νιώθω χάλια και το μυαλό μου τρέχει συνήθως στα χειρότερα πως κάτι θα μου συμβεί. Έχω κάνει αμέτρητες εξετάσεις γενικές και αίματος, έχω πάει σε καρδιολόγο, έχω κάνει καρδιογραφήματα, υπερήχους, τεστ κοπώσεως, holter 24ωρο, όλα καλά. Παρόλα αυτά, έχω ταχυπαλμίες, αρρυθμίες, ζαλάδες, υπνηλία, νιώθω κουρασμένη. Γενικά, δεν έχω διάθεση κάποιες φόρες να κάνω τίποτα. Σας παρακαλώ βοηθήστε με.</p>
<p><strong>Στο ερώτημά σας απάντησε ο ψυχολόγος – ψυχοθεραπευτής Δημήτρης Κατσαρός:</strong></p>
<p>Αγαπητή αναγνώστρια,</p>
<p>Φαίνεται πως έχετε πολύ μεγάλο άγχος. Αν δε σας έχουν πει οι γιατροί σας να πάτε σε κάποιο ψυχοθεραπευτή, κάντε το από μόνη σας. Μπορεί να ακούγεται ότι σας προσβάλλει κάποιος ή ότι σας λέει τρελή, μα η αλήθεια είναι πιο ολιστική από το να κατευθύνει κανείς προσωπικά έναν άνθρωπο επειδή έχει κάποιο προσωπικό ελάττωμα σε κάποιον "ειδικό" που "θα τον επισκευάσει" για να είναι "λειτουργικός στην κοινωνία".</p>
<p>Είναι πολύ συχνό στις μέρες μας να αναλαμβάνουν οι άνθρωποι πάρα πολλές ευθύνες ώστε να βοηθήσουν πέρα από τον εαυτό τους και άλλους ανθρώπους. Είτε μέσα από τη δουλειά τους (τους συναδέλφους που "τεμπελιάζουν" ή/και τους εργοδότες που δεν πληρώνουν καλά) είτε στην οικογένειά τους (ένα μέλος που δεν εργάζεται ή είναι παιδί, ή έχει ιδιαίτερες ανάγκες). Όποια και να' ναι η προσωπική συνθήκη που οδηγεί τον καθένα -υποθέτω κι εσάς- στην υπερανάλυψη ευθυνών, η ουσία είναι ότι κάποια στιγμή λυγίζει.</p>
<p>Την ώρα που λυγίζει κανείς έχει δύο επιλογές: Η μία είναι να συνεχίσει με κίνδυνο που ποικίλει από το να εκτεθεί και να νιώσει πτωχευμένος ως προς την αξιοπιστία του (να ρεζιλευτεί που λέμε) στο να χάσει την υγεία του από υπερκόπωση. Η άλλη είναι να ζητήσει βοήθεια και να δει που φτάνουν οι πραγματικές του δυνάμεις για να μπορέσει να είναι ρεαλιστικά αποτελεσματικός στην εργασία του και πιο ανάλαφρος στη ζωή του.</p>
<p>Δεν αναφέρομαι σε "life coaching", αλλά σε πραγματική συζήτηση ίσου προς ίσο, με σκοπό να δείτε τα προσωπικά σας διλήμματα και να πάρετε εσείς για τον εαυτό σας πραγματικές αποφάσεις. Όχι "να κάνετε τη ζωή σας καλύτερη" με το να σας πει κάποιος τι "θα πρέπει να κάνετε" δηλαδή να αποφασίσει για σας. Άλλωστε συμβουλές φαντάζομαι έχετε ακούσει αρκετές. Οι ρυθμοί που ζείτε σας πιέζουν και το σώμα σας σας προειδοποιεί. Άρα είστε υγιής και έτοιμη για συζήτηση και αποφάσεις.</p>