Αναγνώστρια μάς ρωτά:
“Είμαι 39 ετών και μητέρα 2 αγοριών 10 και 5,5 ετών. Ο λόγος για τον οποίο σας γράφω είναι η συμπεριφορά του δεκάχρονου γιου μου στο σχολείο. Μετά από χθεσινή ενημέρωση που είχα από την, για δεύτερη χρονιά, δασκάλα του, μου είπε τα ίδια με τα περσινά: ότι δηλαδή παιδιαρίζει, κάθεται μόνος του στο πρώτο θρανίο, με όσους τον έχει βάλει να κάτσει δεν τον αντέχουν γιατί τους πειράζει, δεν γράφει όλα όσα λέει η κυρία, στην αρχή της ημέρας είναι συνεπής, μετά βαριέται, δεν έχει υπομονή.
Παρ’ όλο που είναι από τους άριστους μαθητές γνωστικά (όπως λέει και η δασκάλα), έχει πολλές γνώσεις αλλά αναλώνει τον χρόνο του, όχι εποικοδομητικά γι’ αυτόν, στο σχολείο. Η αλήθεια είναι ότι κι εγώ άσκησα μεγάλη εξουσία στο πρωτότοκο αλλά και μετά από τη συμμετοχή μου σε σχολές γονέων, έμαθα τα λάθη μου και προσπαθώ συνεχώς να βελτιώνομαι. Ευχαριστώ.”
Αγαπητή αναγνώστρια, απευθύναμε το ερώτημά σας στη δρ Λίζα Βάρβογλη, ph.d. ψυχολόγο-ψυχοθεραπεύτρια, νευροψυχολόγο.
Δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς συμβαίνει στην οικογενειακή ζωή. Δεν ακούμε, για παράδειγμα, πουθενά στο μήνυμα της αναγνώστριας να γίνεται αναφορά στον πατέρα. Μπορεί όντως αυτό το παιδάκι να έχει πολλή ενέργεια και να ζορίζεται. Καλό είναι να έχει μια διέξοδο προς κάποια δραστηριότητα όπως ένα σπορ. Είναι πιθανόν το παιδί να έχει δημιουργήσει μια αρνητική εικόνα για τον εαυτό του. Είναι σημαντικό να το διορθώσει κανείς αυτό όχι επισημαίνοντας τα λάθη του αλλά όλα εκείνα που μπορεί να κάνει σωστά και επιτυχημένα.
Είναι μια αργή διαδικασία που όμως μπορεί να καρποφορήσει, αν η μαμά το ακολουθήσει για ένα χρονικό διάστημα. Το αποτέλεσμα θα είναι να έχει την αίσθηση το παιδί ότι είναι πετυχημένο και να βελτιώσει τη συμπεριφορά του. Χρειάζεται να του αφιερώσουν χρόνο και η μαμά και ο μπαμπάς, σαν πρότυπο ανδρικό που πρέπει να είναι.
Και βέβαια χρειάζεται συνεργασία με τη δασκάλα. Να φροντίζει κι εκείνη να ενισχύει όλα όσα κάνει καλά το παιδί για να αυξηθεί η αυτοπεποίθησή του. Όλα τα παιδάκια μπορεί κάποια στιγμή να βαριούνται στο σχολείο. Καλό είναι τα παιδιά να κάνουν μικρά διαλείμματα, δηλαδή να σηκώνονται λίγο από τη θέση τους, να ρίχνουν λίγο νεράκι στο πρόσωπο και να επιστρέφουν στη θέση τους.
Βοηθήστε τα παιδιά να συγκεντρωθούν. Μπορεί να χρειαστεί για ένα-δυο λεπτά και η δασκάλα, αν βλέπει ανήσυχο το παιδί, να του επιτρέψει να κλείσει για λίγο τα ματάκια του πάνω στο θρανίο, προκειμένου να ηρεμήσει και να συγκεντρωθεί. Ενίοτε οι γονείς κάνουν κάποιο μικρό δώρο στην δασκάλα για να της δείξουν την εκτίμησή τους για το προσωπικό της έργο στην ανάπτυξη του παιδιού.
Οι γονείς πρέπει να λένε στα παιδιά πόσο σημαντικό είναι να παρακολουθούν τα μαθήματά τους και πόσο θα τα βοηθήσει αυτό. Είναι πράγματα που χρειάζεται να τα κάνουν, και μπορεί στο σχολείο να μην έχουν πολλές επιλογές, αλλά πρέπει να προσπαθήσουν οι γονείς να ωθήσουν το παιδί να κάνει άλλα πράγματα: σπορ, καλλιτεχνικές δραστηριότητες και ό,τι άλλο μπορεί να το βοηθήσει να εκφράζεται δημιουργικά και να ανακαλύψει τα ταλέντα του.
Η μαμά επίσης μπορεί να το ωθήσει να κάνει περισσότερες φιλίες. Μπορεί να καλεί ένα παιδάκι κάθε φορά στο σπίτι για να παίξουν. Αν όμως παρατηρείται έντονη αντικοινωνικότητα ή μεγάλη διάσπαση προσοχής, ή ανωριμότητα και έντονο παιδιάρισμα, τότε ίσως είναι χρήσιμη και η συμβουλή ειδικού, μήπως υπάρχει κάτι βαθύτερο που τα προκαλεί όλα αυτά. Η μαμά θα πρέπει να εξετάσει όλες τις περιπτώσεις, σε συνεργασία με τη δασκάλα.
