«Το παιδί μου είναι 14 και δείχνει μπερδεμένο με το σεξουαλικό του προσανατολισμό. Δεν έχει εκδηλωθεί ακόμα με σαφήνεια, αλλά αντιλαμβάνομαι ότι κατά κάποιο τρόπο είναι σαν να αρνείται να αποκαλύψει τον ομόφυλο προσανατολισμό του. Ανησυχώ πολύ και δεν ξέρω πώς να το διαχειριστώ. Ώρες ώρες εκνευρίζομαι και του μιλάω απότομα… Τώρα, ας πούμε, κλείνεται στο δωμάτιό του και με αποφεύγει… Τι πρέπει να κάνω;»

Τι απαντάνε οι ειδικοί;

Κατά την περίοδο της εφηβικής φάσης των παιδιών, οι γονείς έρχονται σε έντονες αντιπαραθέσεις με τα παιδιά τους και σε περιπτώσεις που ένα παιδί εκδηλωθεί σαν ομόφυλο, αρκετοί γονείς δυσκολεύονται να αποδεχθούν τον προσανατολισμό του.

Αυτό συμβαίνει επειδή οι γονείς έχουν στο μυαλό τους το κλασικό στερεότυπο της παντρειάς και της οικογένειας. Δηλαδή, ονειρεύονται τη ζωή των παιδιών τους με έναν συγκεκριμένο τρόπο και όταν η δική τους φαντασία ανατρέπεται, ξεσπάνε έντονα και τα βάζουν με το παιδί τους.

Βέβαια, όταν ένα παιδί είναι μπερδεμένο σχετικά με τη σεξουαλικότητά του, χρειάζεται η παρέμβαση κάποιου ειδικού, ο οποίος θα βοηθήσει το παιδί και την οικογένεια, προκειμένου το παιδί από την πλευρά του να βρει τον προσανατολισμό του και οι γονείς να αποδεχθούν με τη σειρά τους την πραγματικότητα.

Η φάση της εφηβείας είναι μία δύσκολη περίοδος για τα περισσότερα παιδιά και πάντα χρειάζεται κατανόηση. Σαν γονείς που έχουμε περάσει κι εμείς από αυτό το στάδιο, πρέπει να ρίξουμε τον εγωισμό μας, να σκεφτούμε πώς πραγματικά νιώθει το παιδί μας και να πάμε με τα νερά του. Είναι σημαντικό να ακούμε τις ανάγκες του και τις επιθυμίες του, αλλά ακόμα πιο σημαντικό είναι να διαμορφώσουμε μία υγιή σχέση με τα παιδιά μας, ώστε να μπορούν να μας ανοιχτούν ελεύθερα και χωρίς να φοβούνται ότι θα συμβεί κάτι κακό.

Όταν ένα παιδί νιώθει μπερδεμένο με τον σεξουαλικό του προσανατολισμό, αν εμείς πάμε και το μειώσουμε, το μαλώσουμε και γίνουμε αυστηροί απέναντί του, τότε αυτό το παιδί θα βρεθεί σε ακόμα πιο δύσκολο μονοπάτι από αυτό που ήδη βρίσκεται.

Τι μπορεί να συμβεί σε έναν έφηβο όταν οι γονείς του τον απορρίψουν επειδή είναι ομοφυλόφιλος;

Σύμφωνα με τον ψυχίατρο και ψυχαναλυτή, Σάββα Σαββόπουλο, το να σε απορρίπτουν και να σε πετάνε στο δρόμο λες και είσαι το μίασμα του σπιτιού, είναι κάτι πολύ δύσκολο και επώδυνο.

Βάσει της εμπειρίας του με νέους ομοφυλόφιλους, οι οποίοι αντιμετώπισαν την ομοφοβική συμπεριφορά στο οικογενειακό τους περιβάλλον, θεωρεί πως το μίσος που δείχνουν οι γονείς απέναντι στην επιθυμία των παιδιών τους, όταν αυτή έρχεται σε σύγκρουση με το ετερόφυλο μοντέλο, πηγάζει από καθιερωμένες πατριαρχικές αντιλήψεις.

Το δίπολο αρσενικό-θηλυκό είναι αυτό που θεωρείται κανονικό για τη λειτουργία μίας οικογένειας. Οτιδήποτε άλλο πέρα από αυτό μοιάζει σαν απειλή και προκαλεί μεγάλο μίσος μέσα σε μία πατριαρχική οικογένεια. Οπότε, προκειμένου το άτομο να διατηρήσει τη θέση του μέσα στην οικογένεια, αναγκάζεται να κάνει παραχωρήσεις και θυσίες, οι οποίες υπονομεύουν την ίδια του την ύπαρξη.

Μάλιστα, σύμφωνα με τον κ. Σαββόπουλο, αν υπάρχει προηγούμενο παιδικής κατάθλιψης, είναι σχεδόν σίγουρο ότι αυτή θα επανακάμψει, γιατί όπως είναι ευκολονόητο, οι γονείς δεν θα είχαν αποδεχθεί και άλλα πράγματα στη συμπεριφορά του παιδιού τους, όταν αυτό ήταν σε μικρή ηλικία.

Ο σεξουαλικός προσανατολισμός έχει να κάνει τόσο με γενετικούς παράγοντες όσο και με το άμεσο περιβάλλον του ατόμου. Συχνά στην περίπτωση του αγοριού, αναφέρεται ο ρόλος μιας κυριαρχικής μητέρας, με ταυτόχρονη απουσία του πατέρα.

Όταν, λοιπόν, ένας έφηβος δέχεται την απόρριψη των γονιών του επειδή είναι ομοφυλόφιλος, τότε προκύπτουν βαθιές και διαρκείς αρνητικές επιπτώσεις. Οι επιπτώσεις αυτές συχνά περιλαμβάνουν αυξημένους κινδύνους για θέματα ψυχικής υγείας, όπως κατάθλιψη, άγχος και αυτοκτονικές σκέψεις.

Η απόρριψη μπορεί να οδηγήσει σε συναισθήματα απομόνωσης, χαμηλής αυτοεκτίμησης και έλλειψης συναισθηματικής υποστήριξης, τα οποία είναι πολύ σημαντικά στη δύσκολη φάση που βιώνει το παιδί. Ο έφηβος που βλέπει τους γονείς του να τον απορρίπτουν, βρίσκεται σε μία πάλη με θέματα ταυτότητας και δυσκολεύεται να δημιουργήσει υγιείς σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους γύρω του.

Γι’ αυτό, πάντα πρέπει να είμαστε κοντά στο παιδί μας, να ακούμε τους προβληματισμούς του και να του δίνουμε χώρο, ώστε να μπορεί να εκφραστεί ελεύθερα, χωρίς να φοβάται την αντίδρασή μας.

Η βοήθεια των ειδικών κρίνεται επίσης, σε πολλές περιπτώσεις, σημαντική και αναγκαία!