Οι 17οι Παραολυμπιακοί Αγώνες του Παρισιού 2024 ολοκληρώθηκαν και όλοι οι Έλληνες «αγκάλιασαν» την προσπάθεια, χάρηκαν, πανηγύρισαν, δάκρυσαν κι έμαθαν ότι η Ελλάδα διαθέτει πολύ μεγάλους αθλητές και αθλήτριες και στα Παραολυμπιακά αθλήματα.
Στους Αγώνες του Παρισιού καταγράφηκαν συνολικά 419 παγκόσμια και Παραολυμπιακά ρεκόρ σε στίβο, κολύμβηση, άρση βαρών σε πάγκο, τοξοβολία, σκοποβολή, κανόε, ποδηλασία πίστας και κωπηλασία που είναι τα περισσότερα που έχουν γίνει ποτέ στην ιστορία των Παρολυμπιακών Αγώνων. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνει πως οι Αγώνες του Παρισιού ήταν οι καλύτεροι όλων των εποχών όσον αφορά στις επιδόσεις.
Τα τρία χρυσά μετάλλια των Ελλήνων Παραολυμπιονικών – Η συγκλονιστική ιστορία τους
Νάσος Γκαβέλας – χρυσό μετάλλιο – 100μ (Τ11) στίβος
Από την περιθωριοποίηση στο σχολείο, στη «χρυσή» κορυφή του κόσμου!
Ο Νάσος Γκαβέλας, γεννημένος στις 19 Δεκεμβρίου 1999, είναι Έλληνας αθλητής του στίβου και Χρυσός Παραολυμπιονίκης στα 100 μέτρα στην κατηγορία Τ11.
Έχει κατακτήσει την κορυφή τόσο σε Παγκόσμιο όσο και σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, αποσπώντας χρυσά μετάλλια στα τρία σημαντικότερα πρωταθλήματα, εδραιώνοντας τη θέση του ως ένας από τους κορυφαίους αθλητές παγκοσμίως.
Στην ηλικία των 10 ετών, συνειδητοποίησε ότι η όρασή του μειωνόταν, λόγω της γονιδιακής ασθένειας γνωστής ως νόσος Σταργκαρντ (Stargardt), που προκαλεί προοδευτική μείωση της όρασης. Παρά τις δυσκολίες, ο Γκαβέλας επέλεξε να ακολουθήσει την καριέρα του στον πρωταθλητισμό, δείχνοντας την αποφασιστικότητα και την αντοχή του.
«Ήμουν σε πολύ δύσκολη ψυχολογική κατάσταση. Όλοι μου έλεγαν τι έγινε, Γκαβέλα; Μήπως τελείωσες, μήπως δεν μπορείς να τρέξεις; Όχι μάγκες, μπορώ να τρέξω».
Ο Νάσος όχι μόνο μπόρεσε να τρέξει, αλλά να διατηρήσει τα σκήπτρα του ως ο πιο γρήγορος Παραολυμπιονίκης.
Θανάσης Κωνσταντινίδης – σφαιροβολία (F32) στίβος
Aπό αποθηκάριος σε σούπερ μάρκετ, χρυσός ολυμπιονίκης!
Ξεκίνησε τον αθλητισμό στα 43
Ο Θανάσης, που κατάγεται από το Λαγκαδά και ζει στη Θεσσαλονίκη, γεννήθηκε το 1970. Τον αθλητισμό τον έβαλε αρκετά αργά στη ζωή, για να βελτιώσει την ποιότητα ζωής μετά το πρόβλημα με την ανίατη πάθηση.
Ο τύπος αναπηρίας του 46χρονου αθλητή είναι η δυστονία και τα πρώτα συμπτώματα εμφανίστηκαν από την παιδική ηλικία αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να έχει μία κανονική ζωή και να εργάζεται μάλιστα ως αποθηκάριος σε σούπερ μάρκετ. Στα 43 του, όμως, η κατάσταση χειροτέρεψε και έχασε τη δουλειά του. (αποθηκάριος σε σούπερ μάρκετ). Ο γιατρός του συνέστησε να ξεκινήσει κολύμπι για να βελτιώσει κάπως την ποιότητα ζωής, αλλά τελικά τον κέρδισε ο στίβος.
Η δυστονία είναι κινητική διαταραχή, κατά την οποία οι μύες ενός ατόμου συσπώνται ανεξέλεγκτα και μπορεί να επηρεάσει ένα μυ, μια ομάδα μυών ή ολόκληρο το σώμα. Η συστολή προκαλεί την πληγείσα περιοχή του σώματος να στρίψει χωρίς τη θέλησή του, με αποτέλεσμα να συμβαίνουν επαναλαμβανόμενες κινήσεις ή μη φυσιολογικές στάσεις του σώματος.
Παρά το πρόβλημα του, όχι μόνο ασχολήθηκε με τον αθλητισμό αλλά έφτασε στην κορυφή του κόσμου αποτελώντας παράδειγμα αφοσίωσης, επιμονής και δύναμης. «Εάν το λέει η ψυχή σου , τότε ποτέ δεν είναι αργά», έχει πει ο ίδιος.
Αλεξάνδρα Σταματοπούλου – 50 μέτρα ύπτιο (S4) κολύμβηση
Από το ορφανοτροφείο, στην κορυφή του κόσμου!
Η Αλεξάνδρα Σταματοπούλου γεννήθηκε στην Ρουμανία από μία πολύ φτωχή οικογένεια, που την άφησε σε ίδρυμα. Εκεί έζησε μέχρι την ηλικία των 5, όταν υιοθετήθηκε. Όπως η ίδια ανέφερε: «Μέχρι τότε δεν ήξερα τι θα πει θάλασσα, τι θα πει ουρανός». Και πρόσθεσε: «Δεν είχα δει, δεν ήξερα τι είναι θάλασσα, τι είναι ουρανός. Πώς είναι ένα βρέφος και βλέπει κάτι. Ήθελα να επεξεργαστώ τα πάντα».
Μέχρι τα 7, δεν ήξερε καν να μιλά. Το μόνο που ήξερε,να λέει ήταν το όνομα της. Αλεξάνδρα. Το όνομα αυτό θα της άλλαζε τη ζωή. «Επειδή ήμουν ζωηρό ήταν το τελευταίο που θα διαλέγανε. Όμως τι έγινε, η μητέρα μου είχε χάσει ένα παιδί που το λέγανε Αλέξανδρο. Εδώ καταλήγουμε πως έγινε η επιλογή η δική μου. Με ρώτησε στα ρουμάνικα πώς με λένε και λέω Αλεξάνδρα. Αυτό ήταν για την μαμά μου».
Το bullying στο σχολείο και η πάθηση
Αυτό το ζευγάρι Ελλήνων, έγινε η οικογένειά της και στην συνέχεια υιοθέτησαν ακόμη δύο παιδιά.
Στα 6 της χρόνια άρχισε να μαθαίνει την ελληνική γλώσσα και τα σχολικά χρόνια ήταν μαρτύριο. Όπως η ίδια περιέγραψε: «Τα παιδιά μπορούν να γίνουν πολύ σκληρά. Με γδύνανε, με φτύνανε, με πετούσαν στα σκουπίδια. Εγώ μέχρι να αντιληφθώ τι είναι σωστό, τι είναι λάθος μόνο το ξύλο ένιωθα ότι είναι λάθος γιατί πονούσα σωματικά».
Έκανε μεγάλα όνειρα, αφού ήθελε να γίνει η νέα Νάντια Κομανέτσι, όμως από αθλήτρια της ενόργανης, έπρεπε να μάθει να ζει με μια αναπηρία.
«Στα 14 μου άρχισα να έχω καψίματα, μουδιάσματα. Οι γιατροί δεν γνώριζαν τι έχω» είχε η ίδια πει, αλλά η διάγνωση ήρθε να την διαφωτίσει: «Εμένα δεν με πείραξε. Απλά ήθελα να μου πουν ότι θα φτάσει μέχρι εδώ και δεν θα χάσω κάτι άλλο».
«Νιώθω ελευθερία μέσα στο νερό»
Μέχρι τα 14, όταν κι έγινε η διάγνωση δεν της άρεσε καν το κολύμπι. Στα 21 αποφάσισε να δοκιμάσει την θεραπευτική κολύμβηση και στα 31 της έγινε επαγγελματίας κολυμβήτρια. «Έτσι ξεκίνησα να έχω στόχους, να παίρνω μετάλλια και εξελίχθηκα στην πορεία μου» είπε.
Το 2016 στο Ρίο συμμετείχε για πρώτη φορά σε Παραολυμπιακούς και το 2020 στο Τόκιο, εν μέσω πανδημίας, κατέκτησε το πρώτο της μετάλλιο και την 3η θέση.
Φέτος στην 3η και τελευταία της Παραολυμπιάδα, κόντρα σε όλα τα προγνωστικά και τις ατυχίες που κλήθηκε να αντιμετωπίσει, ανέβηκε στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου.
