Ο Αλ Πατσίνο ανακαλεί μια αμήχανη και οδυνηρή παιδική ανάμνηση.
Στα νέα του απομνημονεύματα Sonny Boy, ο 84χρονος βραβευμένος με Όσκαρ περιγράφει λεπτομερώς έναν τραυματισμό που υπέστη γύρω στην ηλικία των 10 ετών και αφορούσε το πέος του – «μια από τις πιο ντροπιαστικές εμπειρίες της ζωής μου», όπως την αποκαλεί.
«Φαινόταν ότι εξαπατούσα τον θάνατο σε τακτική βάση», γράφει ο Πατσίνο στο πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου που καλύπτει την ανατροφή του στο Νότιο Μπρονξ της Νέας Υόρκης. «Ήμουν σαν μια γάτα με πολύ περισσότερες από εννέα ζωές. Είχα περισσότερες ατυχίες και ατυχήματα από όσα μπορώ να μετρήσω».
Ένα από αυτά που τον αφήνει «αμήχανο να το πει τώρα», όπως γράφει στο βιβλίο του, είχε ως εξής: «Περπατούσα πάνω σε έναν λεπτό, σιδερένιο φράχτη. Έβρεχε όλο το πρωί, και βέβαια, γλίστρησα και έπεσα, και η σιδερένια ράβδος με χτύπησε ακριβώς ανάμεσα στα πόδια μου».
Ο Πατσίνο θυμάται ότι «πονούσε τόσο πολύ που μετά βίας μπορούσα να περπατήσω μέχρι το σπίτι. Ένας ηλικιωμένος με είδε να βογκάω στο δρόμο, με σήκωσε και με μετέφερε» στο διαμέρισμα μιας θείας του. Εκεί, ο νεαρός Πατσίνο και η οικογένειά του περίμεναν έναν γιατρό να κάνει μια κατ’ οίκον επίσκεψη.
«Ήμουν ξαπλωμένος εκεί στο κρεβάτι, με το παντελόνι μου εντελώς κατεβασμένο γύρω από τους αστραγάλους μου, καθώς οι τρεις γυναίκες της ζωής μου – η μητέρα μου, η θεία μου και η γιαγιά μου – σκούνταγαν το πέος μου σε κατάσταση πανικού», γράφει ο Πατσίνο. «Σκέφτηκα, Θεέ μου, σε παρακαλώ, πάρε με τώρα, καθώς τις άκουγα να ψιθυρίζουν πράγματα η μία στην άλλη καθώς έβλεπαν την κατάσταση».
«Μέχρι σήμερα με στοιχειώνει η σκέψη του», έγραψε στο βιβλίο του ο Πατσίνο.
