«Ανησυχώ για το παιδί μου, γιατί μερικά παιδιά στρέφονται σε παραβατικές συμπεριφορές όταν η οικογένεια δεν τους δίνει στήριξη;»

Σε πολλά ζευγάρια, ειδικά όταν η σχέση περνά κρίση ή διαλύεται, ο εγωισμός παίρνει το πάνω χέρι. Ο καθένας θέλει να δικαιωθεί, να κερδίσει. Το πρόβλημα είναι ότι μέσα σε αυτή τη σύγκρουση, συχνά ξεχνιέται κάτι βασικό, που είναι το παιδί.

Όταν η οικογένεια παύει να είναι ασφαλές μέρος, το παιδί πληγώνεται μέσα του, ακόμη κι αν δείχνει εξωτερικά ότι είναι καλά.

Το παιδί χωρίς αποκούμπι

Ένα παιδί χρειάζεται να νιώθει ότι υπάρχει τουλάχιστον ένας ενήλικας που το βλέπει, το ακούει και το στηρίζει συναισθηματικά όταν κάτι το βασανίζει. Όταν όμως οι γονείς είναι απορροφημένοι από τις δικές τους πληγές, καβγάδες και ανάγκες, το παιδί συχνά μένει χωρίς πραγματική στήριξη.

Δεν βρίσκει ανταπόκριση ούτε στον έναν γονιό ούτε στον άλλον. Δεν έχει πού να ακουμπήσει τον φόβο, τον θυμό ή τη θλίψη του. Και τότε αρχίζει να ψάχνει αλλού αυτό που του λείπει.

Γιατί κάποια παιδιά στρέφονται στην παραβατικότητα

Πολλά παιδιά και έφηβοι βρίσκουν «οικογένεια» εκεί όπου υπάρχει έστω μια μορφή αποδοχής. Αυτό μπορεί να είναι σε παρέες που λειτουργούν παραβατικά, σε επικίνδυνες συμπεριφορές, στο αλκοόλ ή στα ναρκωτικά. Όχι επειδή θέλουν να καταστραφούν, αλλά επειδή θέλουν να νιώθουν ότι ανήκουν κάπου.

Εκεί βρίσκουν μια αίσθηση δύναμης, αναγνώρισης ή προστασίας που δεν βρήκαν στο σπίτι τους, από τους γονείς τους.

Η ματιά του παιδοψυχίατρου – ψυχαναλυτή Θανάση Χατζόπουλου:

«Το παιδί που εμφανίζει μια παραβατική συμπεριφορά είναι ένα παιδί, το οποίο σύμφωνα με μια πλευρά τουλάχιστον της ψυχανάλυσης, ζητάει από την κοινωνία να του αποκαταστήσει αυτό που του έχει στερήσει η οικογένεια. Ελπίζει ότι υπάρχει κάποιος εκεί έξω που μπορεί να κάνει αυτό που δεν έκαναν οι γονείς, για να λάβει τη φροντίδα που δεν πήρε.»

Δεν είναι «κακό» παιδί, είναι παιδί που πονάει

Πίσω από κάθε «κακή» συμπεριφορά, υπάρχει ένα παιδί που ζητά να το προσέξουν, να το αναγνωρίσουν και να το φροντίσουν.

Ο εγωισμός των ενηλίκων, όταν μπαίνει πάνω από τις ανάγκες του παιδιού, αφήνει βαθιά κενά, τα οποία αν δεν καλυφθούν με αγάπη και παρουσία, συχνά καλύπτονται με τρόπους που πληγώνουν το ίδιο το παιδί.