«Με τη γυναίκα μου είμαι βολεμένος γιατί είναι πολύ καλός χαρακτήρας και έχω μια εξάρτηση από εκείνη. Είναι έξυπνη, δυνατή και συμμετέχει οικονομικά στο σπίτι. Αλλά ερωτεύτηκα μια νεότερη γυναίκα και για να νιώθω ζωντανός μπήκα στη σχέση. Τώρα εκείνη θέλει να χωρίσω και να κάνουμε μαζί παιδί».
Σκεπτόμενοι τα λόγια αυτού του άντρα θα λεγαμε οτι πρόκειται για μια βαθιά εσωτερική σύγκρουση, όπου η ασφάλεια συγκρούεται με την επιθυμία, η σταθερότητα με τη φαντασίωση και η ευθύνη με την ανάγκη επιβεβαίωσης.
Είναι λες και βρίσκεται ανάμεσα σε δύο διαφορετικές εκδοχές του εαυτού του. Από τη μια εκείνον που θέλει να προστατεύσει όσα έχει χτίσει και απο την άλλη εκείνον που φοβάται ότι χάνει τη ζωντάνια του.
Η ασφάλεια ως συναισθηματικό αποκούμπι
Η περιγραφή της συζύγου ως «καλός χαρακτήρας», «έξυπνη», «δυνατή», «συμμετέχει οικονομικά στο σπίτι» δεν είναι τυχαία. Τα στοιχεία αυτά παραπέμπουν σε μια σχέση που βασίζεται στη συνεργασία, στη σταθερότητα και στη λειτουργικότητα. Ωστοσο, όταν κάποιος παραδέχεται ότι αισθάνεται «εξάρτηση», τότε η σχέση παύει να είναι μόνο επιλογή και γίνεται ανάγκη. Η εξάρτηση συχνά δημιουργεί ένα αίσθημα ασφάλειας, αλλά ταυτόχρονα γεννά και έναν φόβο απώλειας, έναν φόβο ότι χωρίς τον άλλον δεν μπορεί να υπάρξει αυτή η σταθερότητα.
Η ασφάλεια αυτή μπορεί να λειτουργεί σαν συναισθηματικό αποκούμπι, ειδικά όταν το άτομο δυσκολεύεται να διαχειριστεί την αβεβαιότητα ή τη μοναξιά. Όμως, όταν η ασφάλεια βιώνεται ως «βολή», τότε αρχίζει να συνοδεύεται από την αίσθηση της στασιμότητας και εκεί ειναι που η γνωριμία και το φλερτ με κάποια νεότερη σε βάζει σε πειρασμό και σε κάνει να διακινδυνεύεις.
Ο έρωτας ως απόδειξη ζωής
Η φράση «μπήκα στη σχέση για να νιώθω ζωντανός» είναι ίσως η πιο αποκαλυπτική στα λόγια του συγκεκριμένου άντρα. Δεν μιλά για βαθιά αγάπη ούτε για ουσιαστική σύνδεση, αλλά για μια ανάγκη να αναζωπυρωθεί ένα εσωτερικό συναίσθημα που είχε ατονήσει. Σε πολλές περιπτώσεις, ο έρωτας με ένα νεότερο πρόσωπο λειτουργεί σαν καθρέφτης νεότητας και δυνατοτήτων, σαν μια απόδειξη ότι ο χρόνος δεν έχει περάσει ανεπιστρεπτί και ότι η επιθυμία παραμένει ενεργή. Άλλωστε για να είμαστε ειλικρινής, τα περισσότερα ζευγάρια μετά από κάποιο χρόνια κοινής πορείας αισθάνονται περισσότερο σαν αδέρφια/ξαδέρφια, παρά σαν εραστές.
Επίσης, αυτό μπορεί να συνδέεται με τον φόβο της φθοράς και της γήρανσης. Όταν κάποιος νιώθει ότι η ζωή του έχει μπει σε μια προβλέψιμη τροχιά, μπορεί να αναζητήσει μια έντονη εμπειρία που θα του υπενθυμίσει την αίσθηση της έντασης και της επιθυμίας που είχε βιώσει όταν ήταν νεότερος. Ο νέος έρωτας τότε λειτουργεί κάπως και σαν μια συμβολική κατάσταση αναγέννησης.
Όταν η φαντασίωση θέλει να γίνει πραγματικότητα
Η κατάσταση αλλάζει εντελώς όταν η νέα σύντροφος ζητά ξεκάθαρη απόφαση και παιδί μαζί του. Εκεί η φαντασίωση παύει να είναι ασφαλής. Η εξωσυζυγική σχέση, όσο παραμένει κρυφή και χωρίς απαιτήσεις, επιτρέπει την ένταση χωρίς το βάρος της καθημερινότητας. Όταν όμως ζητά να γίνει η νέα πραγματικότητα, το άτομο καλείται να αντιμετωπίσει τις ίδιες ευθύνες που ήδη γνώριζε.
Σε αυτό το σημείο φαίνεται αν ο έρωτας είναι μια συνειδητή, ώριμη επιλογή ή απλώς μια ανάγκη να νιώσει κανείς ξανά σημαντικός, επιθυμητός και να πάρει την επιβεβαίωση που χρειάζεται. Διότι κάθε σταθερή σχέση, όσο παθιασμένη κι αν ξεκινήσει, αργά ή γρήγορα θα συναντήσει τη ρουτίνα, τις υποχρεώσεις και τις ευθύνες.
Το βαθύτερο εσωτερικό δίλημμα
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποια γυναίκα θα επιλέξει αυτός ο άντρας, αλλά ποιο κομμάτι του εαυτού θα αναλάβει την ευθύνη.
Ο άντρας αυτός μοιάζει να έχει χωρίσει μέσα του την ασφάλεια από το πάθος, σαν να μην μπορούν να συνυπάρχουν στο ίδιο πρόσωπο. Αυτός ο διαχωρισμός συχνά έχει βαθιές ρίζες στο δικο του παρελθόν, στον τρόπο που έχει μάθει να αντιλαμβάνεται την αγάπη και την επιθυμία.
Η ωριμότητα, ωστόσο, δεν βρίσκεται στην αναζήτηση μιας «ιδανικής» σχέσης που θα λύσει το δίλημμα, αλλά στην ικανότητα να αντέξει κανείς την αλήθεια του, να αναγνωρίσει τους φόβους του και να αποδεχτεί το κόστος κάθε επιλογής.
Το να «νιώθεις ζωντανός» δεν εξαρτάται αποκλειστικά από το ποιος βρίσκεται δίπλα σου, αλλά από το κατά πόσο έχεις συμφιλιωθεί με τον εαυτό σου και τις ανάγκες σου!!
