«Μήπως τελικά η μητέρα έχει καθοριστικό ρόλο στο πώς μεγαλώνει ένας άντρας; Όταν μια μάνα μεγαλώνει τον γιο της με τη λογική ότι είναι ανώτερος, ότι “καμία δεν είναι αρκετή για εκείνον” και ότι πρέπει να επιβάλλεται, δεν συμβάλλει κι εκείνη στη διαιώνιση σεξιστικών αντιλήψεων; Με άλλα λόγια, μπορεί να πει κανείς ότι ο σεξισμός ξεκινά μέσα από την ίδια την οικογένεια και ειδικά από τη μητέρα;»
Στο ερώτημα απαντά ο κλινικός ψυχολόγος και ομαδικός ψυχαναλυτής Νίκος Τάκης:
«Αυτό είναι μια μεγάλη συζήτηση και με το θέμα του σεξισμού. Μια σεξιστική άποψη που ακούγεται είναι ότι “ο σεξισμός ξεκινάει από τη γυναίκα”. Όταν ρωτάς τι εννοούν με αυτό σου λένε ότι: “αυτόν που υποτιμάει τη γυναίκα του, τον έχει μεγαλώσει μια μάνα και αυτή τον έμαθε έτσι, γιατί του είπε ‘αγόρι μου εσύ είσαι και άλλος δεν είναι και καμία ξετσίπωτη δεν είναι καλή για εσένα…'”.
Αλλά να τονίσουμε ότι αυτό είναι πάρα πολύ μεγάλο λάθος, γιατί ο σεξισμός είναι κάτι το οποίο αφορά και τα δύο φίλα. Αφορά αναπαραγωγή στερεοτυπικών και φοβερά λανθασμένων αντιλήψεων που κάνουμε κι εμείς οι άντρες. Όμως και ο άντρας υποφέρει από τον σεξισμό. Δηλαδή το γεγονός ότι ο άντρας πρέπει να παίξει την εικόνα του μάτσο και της αντρίλας, δεν είναι κάτι ευχάριστο για όλους. Και ο άντρας μπαίνει σε κάποιες παγίδες συμπεριφοράς.
Το κυριότερο όμως είναι οτι και αυτές οι μανάδες που μαθαίνουν αυτό το πράγμα στα παιδιά τους είναι οι γυναίκες που έχουν κακοποιηθεί τόσο πολύ, οι οποίες βλέπουν στο γιο τους την ελπίδα, με κάποιο τρόπο, να απαλλάξει τις ίδιες από το πόσο έχουνε πονέσει. Ασυνείδητα, μέσα από το παιδί τους, θέλουν να πάρουν την εκδίκησή τους, αλλά δυστυχώς, έτσι αναπαράγουν.
Επίσης, είναι γεγονός, ότι οι άντρες μαθαίνουν ότι δεν πρέπει να μιλάνε για συναισθήματά τους και αυτό είναι επίσης σεξισμός. Ο άντρας ο οποίος θα μιλήσει για το πώς αισθάνεται θα κατηγορηθεί για τα πάντα όσα.
Δουλεύω πλέον 25 χρόνια και τα πρώτα χρόνια οι ασθενείς μου ήταν τουλάχιστον κατά 80% γυναίκες και οι άντρες που είχα ήταν άντρες που είτε τους είχαν στείλει οι γυναίκες τους, λεγόντάς τους ότι “αν δεν πας θα σε χωρίσω”, είτε ήταν άνθρωποι οι οποίοι είχαν πιο σοβαρά ψυχιατρικά προβλήματα που τους έστελναν ψυχίατροι γιατί θέλουν ψυχολογική υποστήριξη, δηλαδη δεν ήταν ακριβώς μια ελεύθερη επιλογή. Πλέον, όμως, έχω πιο πολλούς άντρες, απ’ ότι γυναίκες, ασθενείς. Είναι κάτι που απολαμβάνω πάρα πολύ και νιώθω ότι υπάρχει κάτι που αλλάζει μ’ αυτή την ιστορία.»
