Με αφορμή τα πρόσφατα 60α γενέθλιά της, η Σίντι Κρόφορντι μοιράστηκε σκέψεις που αγγίζουν κάτι πολύ πιο βαθύ από την ηλικία· τη συμφιλίωση με τον χρόνο και την αποδοχή της προσωπικής εξέλιξης.
Κάθε δεκαετία, μια νέα εκδοχή του εαυτού μας
Ανατρέχοντας στις προηγούμενες «κομβικές» δεκαετίες της ζωής της, περιέγραψε τα 30 ως την πρώτη ουσιαστική συνειδητοποίηση ενηλικίωσης, τη στιγμή που αντιλαμβάνεσαι ότι δεν βρίσκεσαι πια στο μεταίχμιο, αλλά μέσα στον πυρήνα της ζωής.
Στα 40, όντας ήδη σύζυγος, μητέρα και επαγγελματίας σε πλήρη δράση, βίωνε μια καθημερινότητα τόσο γεμάτη και απαιτητική, ώστε δεν υπήρχε καν ο χώρος για υπαρξιακές ανησυχίες, αφού η ζωή έτρεχε με ταχύτητα που δεν επέτρεπε παύσεις ή δεύτερες σκέψεις.
Ωστοσο, η μετάβαση στα 50 δεν υπήρξε το ίδιο αβίαστη· σε μια κοινωνία που συχνά μετρά την αξία των γυναικών με βάση τη νεότητα, και ιδιαίτερα για μια γυναίκα που για δεκαετίες υπήρξε σύμβολο ομορφιάς στη δημόσια σφαίρα, το ορόσημο αυτό λειτούργησε ως ψυχολογικό κατώφλι, ενισχυμένο από τις συνεχείς ερωτήσεις και τις κοινωνικές προβολές γύρω από την ηλικία.
Κι όμως, όπως η ίδια παραδέχεται, την αμέσως επόμενη μέρα των 50 της γενεθλίων, τίποτα δεν είχε πραγματικά αλλάξει, η ουσία της παρέμενε αναλλοίωτη, οι επιθυμίες της ζωντανές, οι δυνατότητές της παρούσες.
Σήμερα, στα 60, δεν μιλά για φόβο ούτε για απώλεια, αλλά για μια ήσυχη βεβαιότητα οτι υπάρχει ακόμη χρόνος για μάθηση, δημιουργία και προσωπική ανάπτυξη. Η ζωή δεν κορυφώνεται σε μια συγκεκριμένη ηλικία, αλλά εξελίσσεται διαρκώς, αρκεί να διατηρεί κανείς την περιέργεια, την επιθυμία για εξέλιξη και την ικανότητα να νιώθει καλά μέσα στο ίδιο του το δέρμα.
Ο κοινός φόβος όλων των γυναικών δεν είναι τελικά τα χρόνια που περνούν, αλλά η σκέψη ότι ίσως κάποια στιγμή πάψουν να είναι επιθυμητές, ορατές ή «αρκετές». Δεν φοβόμαστε τον αριθμό της ηλικίας, αλλα φοβόμαστε μήπως μειωθεί η αξία μας στα μάτια των άλλων ή, ακόμα χειρότερα, στα δικά μας. Όμως, όπως δείχνει αυτή η διαδρομή από τα 30 στα 60, η πραγματική δύναμη έρχεται οταν καταλάβουμε ότι η αξία μας δεν έχει ημερομηνία λήξης.
Ακριβώς τα λόγια της:
«Παραμονή των 60ών γενεθλίων μου κάθισα και σκέφτηκα όλες τις “μεγάλες” ηλικίες της ζωής μου. Στα 30 ένιωσα για πρώτη φορά πραγματικά ενήλικη. Στα 40 ήμουν ήδη παντρεμένη, με παιδιά, με πολλή δουλειά, ήταν μια γεμάτη και έντονη περίοδος και δεν είχα καν χρόνο να σκεφτώ την ηλικία μου.
Τα 50 ήταν πιο δύσκολα για μένα. Θυμάμαι να λέω ότι δεν υπάρχει πια τίποτα κοριτσίστικο σε αυτή την ηλικία. Επειδή δούλευα πολύ και έδινα πολλές συνεντεύξεις, άρχισαν από τα 48 να με ρωτούν πώς νιώθω που κλείνω τα 50. Και σκεφτόμουν: “Αφήστε με πρώτα να γίνω 49”. Δεν ήμουν έτοιμη να το αντιμετωπίσω.
Κι όμως, την επόμενη μέρα μετά τα 50ά γενέθλιά μου, ένιωσα μια ηρεμία. Συνειδητοποίησα ότι τίποτα δεν είχε τελειώσει. Και τώρα που έγινα 60, δεν έχω κανέναν φόβο. Δεν είναι κάτι που με βαραίνει. Όταν ξεπέρασα το ορόσημο των 50, κατάλαβα ότι έχω ακόμα τόσα πολλά να κάνω, να μάθω και να εξελιχθώ.
Αγαπώ το παρελθόν μου και νιώθω ευγνωμοσύνη για τη ζωή που έχω ζήσει. Αλλά κάθε μέρα θέλω να ξυπνάω με περιέργεια, να συνεχίζω να μαθαίνω, να μεγαλώνω και να νιώθω καλά μέσα στο δέρμα μου. Χρόνια πολλά σε μένα για τα 60 μου.»
