Για πολλές γυναίκες, η καθημερινότητα μέσα στην οικογένεια συνοδεύεται από έναν αόρατο αλλά πολύ πραγματικό ρόλο που είναι αυτός της «διαχειρίστριας» του σπιτιού. Από τη φροντίδα των παιδιών και την οργάνωση της καθημερινότητας μέχρι τη συναισθηματική ισορροπία της οικογένειας, συχνά η ευθύνη φαίνεται να πέφτει κυρίως στους ώμους της γυναίκας.
Δεν είναι λίγες οι φορές που, αν κάτι δεν πάει καλά, η ευθύνη αποδίδεται σχεδόν αυτόματα σε εκείνη: αν το παιδί δεν έχει καλούς βαθμούς, αν το σπίτι δεν είναι οργανωμένο ή ακόμη και αν ο σύντροφος δεν προσέχει τη διατροφή του. Αυτό το βάρος δημιουργεί εύλογα το ερώτημα: «πώς μπορεί μια γυναίκα να αισθάνεται χαρούμενη και ισορροπημένη όταν καλείται να σηκώνει τόσες ευθύνες;»
Τι απαντάει ο ψυχίατρος-παιδοψυχίατρος και ψυχαναλυτής Αθανάσιος Αλεξανδρίδης:
«Το να έχεις ευθύνες μπορεί να είναι βάρος, αλλά μπορεί να είναι και μια ικανοποίηση. Είναι διττή η θέση της γυναίκας που έχει το ρόλο του ρυθμιστή.
Κατά τη γνώμη μου – όσο μπορεί – πρέπει να μοιράζεται αυτό το βάρος και να μοιράζει τη λειτουργία της οικογένειας όχι μονο με το σύζυγό της, αλλά και με τα παιδιά της.
Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι όταν λέει η μαμά στο παιδί: “τουλάχιστον να κάνεις το κρεβάτι σου” ή “το δωμάτιό σου πρέπει να είναι τακτοποιημένο”.
Εφόσον και αυτό το παιδί ζει σε όλο το σπίτι, γιατί δεν το εντάσσεις μέσα σε όλη τη ζωή, πχ ότι πρέπει να φροντίζει και αυτό όπως και η μαμά και ο μπαμπάς αυτο το οικοσύστημα, ώστε να ειναι καλό. Δηλαδή, πολλές φορές δίνονται πολύ περιορισμένες υποχρεώσεις στο παιδί και στους άλλους της οικογένειας και μετά μια μάνα φτάνει στο σημείο να λέει: “γιατί εγώ έχω να τα κάνω όλα αυτά;!”»
Η σημασία του μοιράσματος των ευθυνών
Όπως τονίζει ο ειδικός, η ισορροπία μέσα στην οικογένεια δεν μπορεί να στηρίζεται σε έναν μόνο άνθρωπο. Όταν η ευθύνη της καθημερινότητας συγκεντρώνεται αποκλειστικά στη μητέρα, δημιουργείται εύκολα μια αίσθηση υπερφόρτωσης, αλλά και αδικίας.
Η συμμετοχή όλων των μελών της οικογένειας, του συντρόφου αλλά και των παιδιών, στις μικρές και μεγάλες υποχρεώσεις της καθημερινότητας δεν είναι μόνο πρακτική βοήθεια. Είναι και ένας τρόπος να καλλιεργηθεί η αίσθηση της συλλογικής ευθύνης.
Τα παιδιά, όταν μεγαλώνουν μέσα σε ένα περιβάλλον όπου όλοι συμβάλλουν στη λειτουργία του σπιτιού, μαθαίνουν ότι η οικογένεια λειτουργεί σαν ένα μικρό «οικοσύστημα». Κάθε μέλος έχει τον ρόλο του και η ισορροπία διατηρείται όταν οι ευθύνες μοιράζονται.
Από το βάρος στη συνεργασία
Η μετατροπή του οικογενειακού βάρους σε κοινή ευθύνη μπορεί να αλλάξει σημαντικά την καθημερινότητα μιας γυναίκας. Όταν η φροντίδα του σπιτιού, των παιδιών και της καθημερινής ζωής μοιράζεται, τότε ο ρόλος της μητέρας δεν γίνεται μόνο πιο διαχειρίσιμος, αλλά και πιο ισορροπημένος.
Οπότε, θα λέγαμε ότι η ευτυχία μέσα στην οικογένεια δεν εξαρτάται από το πόσα μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος μόνος του, αλλά από το πόσο μπορούν να συνεργαστούν όλα τα μέλη της οικογένειας μεταξύ τους.
