Πολλοί από εμάς ζούμε με ένα αόρατο κενό μέσα μας χωρίς να το παραδεχόμαστε. Μπορεί να νιώθουμε παντοδύναμοι ή να πιστεύουμε ότι όλα είναι υπό έλεγχο, αλλά οι δυσκολίες στις σχέσεις, η δυσφορία, οι εκρήξεις θυμού ή ακόμα και οι εθισμοί δείχνουν ότι κάτι μέσα μας ζητάει προσοχή.
«Πώς ζεις όταν έχεις άγνοια του εαυτού σου, ζεις με ένα κενό;»
Ο ψυχίατρος-ψυχαναλυτής Σπύρος Μητροσύλης εξηγεί γιατί η παραδοχή των αδυναμιών μας είναι το πρώτο βήμα για να γεφυρώσουμε αυτό το κενό.
Συγκεκριμένα λέει:
«Όλοι έχουμε μια παθολογία. Αυτό ήδη είναι μια αυτογνωσία, να το παραδεχτούμε. Μερικοί άνθρωποι παραδείγματος χάρη δεν την έχουν αυτή την αυτογνωσία και θεωρούν οτι “εγώ δεν θα πάω σε ψυχολόγο ποτέ”.
Το να πας σε ψυχολόγο ή σε ψυχαναλυτή, σημαίνει ότι παραδέχεσαι ότι δεν είσαι παντοδύναμος. Αυτή είναι μια minimum παραδοχή. Παραδέχεσαι ότι έχεις αδυναμίες.
Ποια είναι η κατηγορία των ανθρώπων που νιώθουν παντοδύναμοι;
Θεωρούν ότι δεν έχουν ρωγμές στον ψυχισμό τους ή κυρίως δεν θέλουν να τις δουν, δεν θέλουν να βάλουν το focus στις ρωγμές του ψυχισμού τους, οι οποίες εκφράζονται στην καθημερινή ζωή.
Πώς;
Με προβλήματα στις σχέσεις, με συμπτώματα. Παλιά υπήρχαν πολλά συμπτώματα. Τώρα λέμε ότι έχει εξελιχθεί η παθολογία και εκφράζεται κυρίως με μια δυσφορία. Νιώθει ο άλλος ενά κενό, το οποίο όμως δεν παραδέχεται ότι είναι δικό του και μάλιστα η παντοδυναμία που είπαμε πιο πριν μπορεί να συνυπάρχει με την αίσθηση κενού. Δηλαδή, δεν το βλέπει ως έλλειμμα δικό του.
Σπάει τα μούτρα του στις σχέσεις, σπάει τα μούτρα του στη δουλειά, μαλώνει με τους ανθρώπους στο επαγγελμά του, χωρίς λόγο, αποκτά εθισμούς, που είναι και ένα μεγάλο ζήτημα της εποχής αυτός ο πολλαπλασιασμός των εθισμών.»
Το να παραδεχόμαστε τις αδυναμίες μας και να εστιάζουμε στις «ρωγμές» του ψυχισμού μας μας δίνει τη δυνατότητα να ζούμε πιο γεμάτα, να βελτιώνουμε τις σχέσεις μας και να προλαμβάνουμε συμπτώματα και εθισμούς. Το πρώτο βήμα είναι απλό και είναι να μην φοβόμαστε να κοιτάξουμε μέσα μας.
