Αν η βαρύτητα είναι η συγκολλητική ουσία που κρατάει ενωμένο το σύμπαν, η ισορροπία είναι το κλειδί που μας φέρνει σε επαφή με τα μυστικά του.

Η ισορροπία έχει εφαρμογή στο σώμα μας, στο νου μας και στα συναισθήματά μας, σε όλα τα επίπεδα της ύπαρξής μας. Μας υπενθυμίζει διαρκώς πως με οτιδήποτε κάνουμε μπορούμε να υπερβάλλουμε ή να υπολειπόμαστε και ότι αν το εκκρεμές της ζωής μας ή των συνηθειών μας κινηθεί πολύ μακριά στη μία πλευρά, τότε, αναπόφευκτα, ο νόμος της ισορροπίας θα το αναγκάσει να κινηθεί ακριβώς προς την αντίθετη.

Να είσαι ταπεινός, γιατί είσαι φτιαγμένος απ’ το χώμα της γης. Να είσαι ευγενής, γιατί είσαι φτιαγμένος απ’ την ύλη των άστρων. – Σέρβικη Παροιμία

Το μάθημα του ερωδιού

«Ο άνεμος φυσάει αντίθετα προς εμάς, γι’ αυτό και δεν μπορεί να αντιληφθεί την παρουσία μας», είπε η σοφή γυναίκα χαμηλόφωνα, κατευθύνοντας το βλέμμα μου στην άκρη της λίμνης, όπου ένα λευκό πουλί ισορροπούσε τέλεια πάνω στο ένα πόδι. «Μπορείς να ισορροπήσεις σαν εκείνο τον ερωδιό;», ρώτησε.

«Τι θέλεις να πεις; Να σταθώ στο ένα μου πόδι;».

«Θέλω να πω, να νιώσεις αυτό που ο ερωδιός νιώθει μέσα του. Μπορείς να παραμείνεις τόσο ήρεμος στην καθημερινή ζωή σου;».

«Ναι… ίσως… δεν ξέρω. Ακόμα προσπαθώ να ξεδιαλύνω πώς φτάσαμε ως εδώ».

Επανέλαβε την ερώτησή της: «Δεν νιώθεις συχνά τέτοια γαλήνη, έτσι δεν είναι;».

«Θα έλεγα πως όχι».

«Αυτή είναι μια τίμια απάντηση και ένα καλό σημείο για να ξεκινήσουμε», είπε η σοφή γυναίκα και κάθισε κατάχαμα πάνω στο ηλιόλουστο ύψωμα αγναντεύοντας τη λίμνη. «Αναλογίσου για λίγο τη σημασία της ισορροπίας στη φυσική τάξη της ανθρώπινης ζωής. Είμαστε πλάσματα της μετριότητας: δεν μπορούμε να κολυμπήσουμε τόσο καλά όπως τα ψάρια, ούτε να τρέξουμε τόσο γρήγορα όσο το τσιτάχ, ή να σηκώσουμε τόσο βάρος όσο ο γορίλας, όμως έχουμε όλες αυτές τις ικανότητες σε μέτρια κατάσταση, σε ισορροπία».

Το εσωτερικό σημείο αναφοράς

Η σοφή γυναίκα έδειξε ξανά προς το μέρος του λευκού ερωδιού, που εξακολουθούσε να στέκεται ακίνητος στην άκρη του νερού. «Κάθε ανθρώπινο σώμα λαχταρά και ευημερεί σε μια κατάσταση εσωτερικής ισορροπίας, εσωτερικής γαλήνης. Μπορείς να το νιώσεις αυτό μέσα σου, τώρα;».

Τη στιγμή που τοποθέτησε την παλάμη της πάνω στο στήθος μου, ένιωσα μια βαθιά αίσθηση γαλήνης να διαπερνά το σώμα μου και να ηρεμεί τον νου μου. «Το νιώθεις;», ψιθύρισε.

«Ναι», είπα και αναστέναξα με ευχαρίστηση.

«Αυτή η αίσθηση γαλήνης σου δίνει ένα σημείο αναφοράς, το οποίο θα αυξήσει την αντίληψή σου για τις ανισορροπίες που συνήθως βιώνεις και θα μειώσει την ανοχή σου προς αυτές».

«Με ποιο τρόπο;».

«Λοιπόν, πιστεύω ότι μπορείς να καταλάβεις πόσο λίγο βοηθά τους ανθρώπους που βρίσκονται σε ένταση να τους πεις να χαλαρώσουν, όταν δεν ξέρουν τι θα πει να είσαι “χαλαρωμένος”. Αλλά όταν θα βιώσουν μια κατάσταση βαθιάς χαλάρωσης, έχουν πλέον ένα σημείο αναφοράς μέσω του οποίου μπορούν πιο εύκολα να παρατηρήσουν την ένταση όταν αυτή εμφανίζεται και μπορούν σταδιακά να την αφήσουν να φύγει. Έτσι, από τη στιγμή που θα γνωρίσεις τι σημαίνει αληθινή ισορροπία, θα αρχίσεις να παρατηρείς τι είναι εκτός ισορροπίας σε κάθε τομέα της ζωής σου και αυτό θα λειτουργεί σαν ένα αυτόματο σήμα προς εσένα ώστε να επιστρέφεις στην κεντρική αίσθηση μέσα σου. Αρχίζεις να εφαρμόζεις το Νόμο της Ισορροπίας παρατηρώντας τις ανισορροπίες σου».

«Τόσο απλό είναι;».

Γέλασε. «Πολύ απλό, αλλά όχι πάντα εύκολο, επειδή κάθε φυσική ή συγκινησιακή κατάσταση στην οποία είσαι συνηθισμένος να μπαίνεις – είτε πρόκειται για ένταση είτε για ακραία ανισορροπία – θα σου φαίνεται φυσιολογική. Αυτό που πολλοί άνθρωποι αποκαλούν “νεύρωση” είναι στην πραγματικότητα μια ανισορροπία ή ακρότητα κάποιας σκέψης, ορμής, ή συγκίνησης, που ενδεχομένως όλοι να έχουμε αισθανθεί κατά καιρούς. Έτσι, το να μετακινείσαι προς μια κατάσταση αληθινής ισορροπίας μπορεί στην αρχή να σου φανεί πραγματικά παράδοξο».

«Τόσο, πώς μπορώ να πραγματοποιήσω αυτή τη μετακίνηση προς την αληθινή ισορροπία;».

Οι κυματισμοί της καθημερινότητας

Ένα ψάρι αναπήδησε πάνω στην επιφάνεια της λίμνης, σηκώνοντας κυματισμούς που απλώθηκαν ταράζοντας τα ήρεμα νερά, καθώς η σοφή γυναίκα αποκρίθηκε: «Βρες αυτό το ήσυχο μέρος, αυτή την ήρεμη λίμνη μέσα σου. Κοίταξε. Άκου. Δώσε προσοχή σε κάθε είδους κυματισμό που προκαλείται μέσα στο σώμα σου ή στη ζωή σου όταν κάνεις κάτι υπερβολικά ή ελάχιστα σε κάθε πράγμα ή δραστηριότητα όπως το φαγητό, το ποτό, η δουλειά, η άσκηση, η επικοινωνία…».

Καθώς το σκεφτόμουν, άλλη μια σκέψη έκανε την εμφάνισή της. «Με όλα όσα συμβαίνουν στον κόσμο σήμερα, το να ξοδέψεις όλη αυτή την ενέργεια στρεφόμενος προς τα μέσα για να βρεις ισορροπία και γαλήνη δεν είναι κάπως εγωκεντρικό;».

Χαμογελώντας, η σοφή γυναίκα μού έγνεψε να περπατήσω μαζί της γύρω από τη λίμνη. «Πολλοί άνθρωποι συγχέουν τον “εγωκεντρισμό” με τη “φιλαυτία”», είπε. «Αλλά από τη στιγμή που θα βρεις την ισορροπία σου, θα βρεις την εσωτερική γαλήνη και την εσωτερική δύναμη ώστε να δώσεις μια πραγματικά διαφορετική διάσταση μέσα στον κόσμο».

Έσκυψε και πήρε από το έδαφος ένα λεπτό, ίσιο κλαδί και το ισορρόπησε πάνω στο δάχτυλό της, υψώνοντάς το από τη μια του άκρη. Στην αρχή το κλαδί στάθηκε τέλεια σε κατακόρυφη θέση, αλλά μετά άρχισε να μετακινείται ελαφρά δεξιά-αριστερά, μπρος-πίσω. «Οι επιθυμίες και οι εμμονές σε σπρώχνουν μπροστά», είπε. «Ο φόβος, η αντίσταση και η αποφυγή σε σπρώχνουν προς τα πίσω. Ακρότητες κάθε μορφής, ακόμα και όταν παίρνεις αυστηρή θέση πάνω σε ένα θέμα, μπορούν να σε οδηγήσουν έξω από το ισορροπημένο μέρος που αξιολογεί όλες τις πλευρές ενός θέματος. Καταλαβαίνεις;».

«Νομίζω, αλλά δεν είμαι σίγουρος», απάντησα.

«Ωραία! Αυτό σημαίνει ότι είσαι έτοιμος να μάθεις».

Η πρακτική της εσκεμμένης διόρθωσης

Καθώς προχωρούσαμε στο μονοπάτι, παρατήρησα ότι περπατούσε τόσο ανάλαφρα πάνω στα πεσμένα χαμόκλαδα, που δεν ακούγονταν σχεόν καθόλου τα βήματά της· η δική της κατάσταση ισορροπίας ήταν εκπληκτική. «Όπως όλοι οι νόμοι που προτίθεμαι να μοιραστώ μαζί σου», συνέχισε, «ο Νόμος της Ισορροπίας δεν είναι απλά και μόνο μια φιλοσοφία, αλλά ένας τρόπος ζωής με πολύ συγκεκριμένες πρακτικές εφαρμογές».

Βλέποντας το απλανές βλέμμα μου, πήρε μια πέτρα και μου την έβαλε στο χέρι, δείχνοντάς μου ένα χαμηλό πεύκο γύρω στα τριάντα πόδια μακριά. «Βλέπεις αυτόν τον κορμό του δένδρου εκεί πέρα; Λοιπόν, για να σε δω να τον πετυχαίνεις με την πέτρα που σου έδωσα».

Πήρα μια ανάσα, σημάδεψα και έριξα. Αστόχησα κατά λίγα πόδια προς τα αριστερά. Μου έβαλε στο χέρι μια άλλη πέτρα. Ξανάριξα και αυτή τη φορά πλησίασα πιο κοντά, αλλά και πάλι η πέτρα πέρασε αριστερά από το στόχο. Τότε, μου έδωσε τέσσερις ακόμα πέτρες, με κοίταξε στα μάτια και μου είπε αργά: «Είναι σημαντικό να χτυπήσεις τον κορμό του δέντρου με μία από αυτές τις πέτρες». Δεν κατάλαβα γιατί ήταν τόσο σημαντικό, αλλά ήξερα ότι το εννοούσε. Ένιωσα το σφυγμό μου να επιταχύνεται.

«Εφάρμοσε το Νόμο της Ισορροπίας!», μου υπενθύμισε.

«Πώς;».

«Σου έχω ήδη πει πως όταν βρίσκεσαι εκτός ισορροπίας, σου φαίνεται φυσιολογικό. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο εξακολουθείς να κλίνεις προς την πλευρά με την οποία είσαι εξοικειωμένος. Έτσι ο γρηγορότερος τρόπος για να βρεις το κέντρο είναι η διόρθωση — να κάνεις εσκεμμένα το αντίθετο απ’ ό,τι συνήθως κάνεις. Για παράδειγμα, αν μιλάς πολύ γρήγορα ή πολύ χαμηλόφωνα ώστε είναι δύσκολο για τους άλλους να σε παρακολουθήσουν, τότε εσκεμμένα προσπάθησε να μιλήσεις με έναν τρόπο που θα ακούγεται στα αυτιά σου “πολύ αργά” ή “πολύ δυνατά”».

«Και αφού η πέτρα πήγε πολύ προς τα αριστερά», είπα, «χρειάζεται να στοχεύσω αντίθετα, προς τα δεξιά. Σωστά;».

«Σωστά», είπε.

«Το θέμα είναι ότι έχω μόνο τέσσερις προσπάθειες ακόμα και δεν θέλω να αστοχήσω ούτε προς τα αριστερά ούτε προς τα δεξιά· θέλω να χτυπήσω εκείνο τον κορμό».

«Είμαι σίγουρη ότι θα το κάνεις. Αλλά από τη στιγμή που θα δουλέψεις και τις δύο πλευρές, θα σου είναι ευκολότερο να βρεις το κέντρο, είτε στοχεύεις σε κορμούς δέντρων ή σε οτιδήποτε άλλο στη ζωή σου».

«Κατάλαβα», είπα.

«Πράττοντας θα καταλάβεις», μου επανέλαβε δείχνοντας προς το δέντρο.

Αν και αμφέβαλλα, εντούτοις δόθηκα στην προσπάθεια και στόχευσα επίτηδες προς τα δεξιά. Προς μεγάλη μου έκπληξη, η πέτρα έφυγε πάλι από την αριστερή πλευρά.

«Βλέπεις;», είπε η σοφή γυναίκα. «Συνηθισμένος σε αυτό που συχνά κάνεις – σε αυτό που κατά κανόνα αισθάνεσαι – διόρθωσες ελάχιστα την κίνησή σου. Γι’ αυτό και κάθε αλλαγή στις συνήθειές μας τη βιώνουμε σαν δυσκολία και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πολλοί άνθρωποι μαθαίνουν τόσο αργά. Αυτή τη φορά γίνε τολμηρός! Βεβαιώσου ότι οι επόμενες δύο προσπάθειες θα είναι προς τη δεξιά πλευρά του δέντρου!».

Πράγματι βεβαιώθηκα και η πρώτη πέτρα πήγε μια γιάρδα προς τα δεξιά· το ίδιο και η επόμενη. «Η τελευταία μου προσπάθεια», είπα νευρικά.

«Ο Νόμος της Ισορροπίας θα σε βοηθήσει», μου είπε, «το ίδιο θα κάνω και εγώ». Με οδήγησε προς το μέρος του δέντρου, έτσι που δεν απείχα πλέον από αυτό παρά μόνο πέντε πόδια. «Κανείς δεν σου είπε να κάνεις τη ζωή τόσο δύσκολη», πρόσθεσε με ένα χαμόγελο. «Αν διαπιστώσεις ότι είσαι πολύ μακριά, πήγαινε πολύ κοντά!».

Γελώντας, χτύπησα τον κορμό ακριβώς στο κέντρο.

Ο ρυθμός της αναπνοής και των σχέσεων

Καθώς προχωρούσαμε ακολουθώντας το μονοπάτι γύρω από τη Λίμνη, η σοφή γυναίκα μου μίλησε για μια άλλη όψη αυτού του νόμου. «Η ισορροπία αρχίζει με την αναπνοή», μου είπε. «Παίρνοντας κάτι και αφήνοντάς το να φύγει, είναι ένας πρωταρχικός ρυθμός της ζωής. Όταν εισπνέεις, βρίσκεις έμπνευση· όταν εκπνέεις, βρίσκεις απελευθέρωση. Εισπνέοντας και εκπνέοντας, βιώνεις τη γέννηση και το θάνατο σε κάθε αναπνοή».

«Νιώσε την αναπνοή σου αυτή τη στιγμή», είπε. «Παρατήρησε πως όταν οι ρυθμοί της αναπνοής σου είναι ανισόρροποι, το ίδιο συμβαίνει και με τα συναισθήματά σου. Έτσι όταν αισθάνεσαι θυμό, αποδέξου τον πλήρως και φέρε την αναπνοή σου σε ισορροπία. Όταν αισθάνεσαι θλίψη, “αγκάλιασέ” την τρυφερά και φέρε την αναπνοή σου σε ισορροπία. Όταν αισθάνεσαι φόβο, τίμησέ τον και ανάσανε βαθιά ισορροπώντας έτσι την αναπνοή σου».

«Καθώς εκπνέεις, δίνεις· καθώς εισπνέεις, παίρνεις. Αν παίρνεις περισσότερο απ’ όσο δίνεις, αισθάνεσαι αυτή την ανισορροπία σαν μια ανάγκη ανταπόδοσης και αναπλήρωσης του κύκλου της σχέσης. Αν δίνεις περισσότερο απ’ όσο παίρνεις, αισθάνεσαι εξαντλημένος και στο τέλος δεν έχεις τίποτα να δώσεις».

«Έχω διαβάσει για διάφορους αγίους οι οποίοι έδωσαν πολλά και πήραν πολύ λίγα».

«Έτσι μπορεί να φαίνεται, αλλά αυτά τα όντα βίωσαν άφθονη χαρά, αγάπη και μεγαλοσύνη», απάντησε. «Ο Νόμος της Ισορροπίας μάς βεβαιώνει ότι εκείνοι που προσφέρουν ελεύθερα, μέσα σε ένα πνεύμα αγάπης και γενναιοδωρίας, λαμβάνουν με αφθονία».

Η προετοιμασία για τη χρυσή τομή

Καθώς περπατούσαμε σε ένα δύσβατο μονοπάτι ψηλότερα στους λόφους, θυμήθηκα κάτι που μου είχε πει όταν την πρωτοσυνάντησα. «Αρχικά μου είχες αναφέρει ότι χρειαζόσουν τη βοήθειά μου σε κάποιο είδος αποστολής», είπα.

«Αυτή είναι η προετοιμασία σου», μου είπε με έναν τόνο υπενθύμισης. «Μάθε πρώτα το μάθημα του ερωδιού. Βρες την ισορροπία στη ζωή σου και σε όλα τα πράγματα. Τίμησε αυτόν το νόμο και ακολούθησε τα βήματα των σοφών. Εξερεύνησε όλη την εμβέλεια της ανθρώπινης εμπειρίας, αλλά από τη στιγμή που τα άκρα συνήθως δημιουργούν άγχος, να στρέφεσαι πάντα στη χρυσή τομή, στη μέση οδό. Άφησε τις πράξεις και τα λόγια σου να κυλήσουν απαλά, σαν τις εποχές που αλλάζουν. Μέσα από αυτή την εωτερική κατάσταση ισορροπίας, θα βρεις διαύγεια και γαλήνη».

Καθώς τα λόγια της σοφής γυναίκας έσβηναν μέσα στη σιωπή και εμείς συνεχίζαμε να ανεβαίνουμε ψηλότερα στους λόφους, γύρισα και έριξα μια τελευταία ματιά στον ερωδιό, που εξακολουθούσε να στέκεται ήρεμος και ακίνητος στην άκρη του νερού.

Πηγή: Οι Δώδεκα Νόμοι του Πνεύματος – DAN MILLMAN, εκδόσεις Έσοπτρον