Αρκετοί από εμάς πιστεύουμε ότι το τραύμα είναι κάτι εύκολο να αναγνωριστεί. Ένα σοβαρό ατύχημα, μια κακοποίηση, μια μεγάλη απώλεια. Κι όμως, η αλήθεια είναι ότι οι βαθύτερες πληγές της ψυχής δεν γεννιούνται πάντα μόνο μέσα από όσα μας συνέβησαν, αλλά δημιουργούνται από όσα μας έλειψαν. Από την αγάπη που δεν εκφράστηκε, την ασφάλεια που δεν νιώσαμε, την αποδοχή που ψάξαμε, αλλά δεν βρήκαμε ποτέ.
Ο διάσημος γιατρός και συγγραφέας Δρ. Γκαμπόρ Ματέ (Gabor Maté) έρχεται να ανατρέψει όσα πιστεύαμε για το τραύμα, εξηγώντας ότι δεν βρίσκεται στα ίδια τα γεγονότα, αλλά στο αποτύπωμα που αφήνουν μέσα μας. Με μια προσέγγιση που συνδυάζει την επιστήμη με τη βαθιά ανθρώπινη κατανόηση, μας καλεί να δούμε τις αόρατες πληγές που κουβαλάμε, όχι ως σημάδια αδυναμίας, αλλά ως κομμάτια της ιστορίας μας που ζητούν να αναγνωριστούν και να επουλωθούν.
Γιατί, όπως υποστηρίζει, η θεραπεία δεν ξεκινά όταν ξεχνάμε όσα ζήσαμε. Ξεκινά όταν κατανοούμε τι ακριβώς δημιούργησαν μέσα μας.
Τι λέει ο σπουδαίος γιατρός και συγγραφέας Δρ. Γκαμπόρ Ματέ:
«Το τραύμα δεν είναι τα γεγονότα. Η λέξη τραύμα προέρχεται από την ελληνική λέξη “πληγή”.
Έτσι, το τραύμα είναι μια πληγή που παθαίνεις και μπορείς να πληγωθείς ακόμα και χωρίς να συμβούν καταστροφικά γεγονότα ή χωρίς απαραίτητα οι άνθρωποι να σου κάνουν κακά πράγματα. Μπορεί να πληγωθείς επειδή τα καλά πράγματα που έπρεπε να συμβούν, δεν συνέβησαν.
Για παράδειγμα, μπορείς να πληγώσεις τους ανθρώπους χτυπώντας τους, αλλά μπορείς να τους πληγώσεις και αν δεν τους δώσεις νερό, δηλαδή αν δεν καλύψεις τις ανάγκες τους.
Με αυτή την έννοια, εμείς οι άνθρωποι έχουμε ξεκάθαρα συναισθηματικές ανάγκες, τις οποίες όμως αυτή η κοινωνία όχι μόνο αποτυγχάνει να καλύψει, αλλά στην πραγματικότητα τις ποδοπατά επίτηδες και συνεχώς. Έτσι, πολλά παιδιά τραυματίζονται όχι μόνο από αυτό που τους συμβαίνει, αλλά και από αυτό που δεν τους συμβαίνει, ενώ θα έπρεπε.
Το τραύμα, λοιπόν, δεν είναι αυτό που σου συνέβη· είναι αυτό που συνέβη μέσα σου, ως αποτέλεσμα αυτού που σου συνέβη. Δηλαδή, το τραύμα δεν είναι η εμπειρία που έζησες, αλλά αυτό που κουβαλάς μέσα σου μετά από αυτήν.
Το να αναγνωρίσεις ότι το τραύμα είναι μια εσωτερική, ψυχολογική πληγή που φαίνεται και στο σώμα σου, είναι αυτό που σου επιτρέπει τελικά να τη θεραπεύσεις.»
