Υπάρχουν στιγμές που πιστεύουμε πως τα καλύτερα έχουν περάσει, πως η ζωή μάς έχει ήδη δώσει ό,τι είχε να δώσει και από εδώ και πέρα απλώς… συνεχίζουμε.
Αυτό ακριβώς ένιωθε και μια γυναίκα όταν ήταν 51 ετών.
«Νόμιζα ότι είχα γεράσει»
«Πριν από δέκα χρόνια πίστευα ότι ήμουν μεγάλη. Ήμουν 51 ετών και ένιωθα πως είχα πλέον εκπληρώσει τον σκοπό μου.
Αισθανόμουν εξαντλημένη και συναισθηματικά άδεια. Ο γάμος μου με έκανε να νιώθω απίστευτη μοναξιά και πίστευα πως οι μοναδικές επιλογές που είχα ήταν είτε να συνεχίσω να νιώθω μόνη μέσα στον γάμο μου είτε να μείνω εντελώς μόνη».
Όταν τα παιδιά μεγαλώνουν…
Όπως εξηγεί, είχε φτάσει στο σημείο να θεωρεί πως κανείς δεν τη χρειαζόταν πια.
«Τα παιδιά μου είχαν μεγαλώσει και δεν με χρειάζονταν όπως παλιά. Πίστευα ότι το καλύτερο που μπορούσα να κάνω ήταν να βρω μερικά καινούργια χόμπι, ίσως να αρχίσω ξανά τη ζωγραφική».
Η ζωή όμως είχε άλλα σχέδια
Παρότι δεν υπάρχει τίποτα κακό σε μια ήρεμη ζωή, εκείνη ένιωθε πως δεν ήταν αυτό που πραγματικά ήθελε.
«Αν τότε κάποιος μου έλεγε ότι δέκα χρόνια αργότερα θα βρισκόμουν στο αγαπημένο μου μέρος, μαζί με τους αγαπημένους μου ανθρώπους και θα ετοιμαζόμουν να παντρευτώ ξανά, αυτή τη φορά έναν άντρα που θα μου μάθαινε ότι η αγάπη δεν πονάει, δεν θα τον πίστευα ποτέ. Θα τον περνούσα για τρελό».
«Ποτέ δεν είναι αργά»
Σήμερα, στα 61 της, κοιτάζει τη ζωή με εντελώς διαφορετικά μάτια και στέλνει ένα μήνυμα αισιοδοξίας σε όσους νιώθουν πως είναι αργά για μια νέα αρχή.
«Ποτέ δεν είναι αργά. Η επανεφεύρεση του εαυτού μας είναι πάντα δυνατή. Όμως, για να συμβεί, πρέπει να σταματήσεις να λυπάσαι τον εαυτό σου και να ανοίξεις την πόρτα στις νέες ευκαιρίες».
Ένα μήνυμα που θυμίζει πως η ζωή μπορεί να αλλάξει εκεί που δεν το περιμένεις και πως η ηλικία δεν είναι ποτέ εμπόδιο για μια καινούργια αρχή.
