Το να δώσεις ένα κινητό ή ένα tablet σε ένα μικρό παιδί για να ηρεμήσει μοιάζει πλέον με μια συνηθισμένη λύση για πολλούς γονείς. Ωστόσο, σύμφωνα με τον παιδοψυχίατρο και ψυχαναλυτή Θανάση Χατζόπουλο, αυτή η εικόνα κρύβει έναν σοβαρό κίνδυνο που μόλις τώρα αρχίζει να γίνεται αντιληπτός. Όπως τονίζει, οι οθόνες «πετούν τους ανθρώπους έξω από την πραγματική ζωή», εκθέτοντας ακόμη και πολύ μικρά παιδιά σε ερεθίσματα που δεν είναι σε θέση να επεξεργαστούν ψυχικά.

Ο παιδοψυχίατρος και ψυχαναλυτής Θανάσης Χατζόπουλος εξηγεί:

«Το ζήτημα αυτό είναι σχετικά πρόσφατο, δηλαδή οι εθισμοί στις οθόνες έχουν εμφανιστεί τα τελευταία 10 χρόνια και στο μέλλον θα εμφανιστούν όλο και περισσότερο, γιατί δυστυχώς το χαρακτηριστικό παράδειγμα που βλέπουμε γύρω μας είναι μια οικογένεια που έχει πάει σε μια ταβέρνα για φαγητό και στο τραπέζι υπάρχει ένα παιδί 2 ετών που μπροστά του έχει ένα κινητό και βλέπει μια ταινία, ένα παιχνίδι κλπ. Θα ήταν πολύ καλύτερο αυτό από οτιδήποτε άλλο το παιδί να τρέχει γύρω γύρω από το τραπέζι.

Αυτό είναι ένα πολύ σοβαρό ζήτημα, γιατί πετάει τους ανθρώπους έξω από την πραγματική ζωή και είναι σαν να τους κρατάει δέσμιους σε κάτι που είναι της τάξης της φαντασίωσης, αλλά μια φαντασίωση η οποία έρχεται απ’ έξω και ακριβώς αυτό είναι το πρόβλημα.

Αυτό που ονομάζουμε φαντασίωση έχει μια αξία, γιατί είναι δημιούργημα του ψυχισμού. Ο καθένας έχει τη δική του φαντασία, φτιάχνει τις δικές του φαντασιώσεις. Αν μη τι άλλο, ακόμα και όταν οι φαντασιώσεις αυτές είναι τελείως τρελές, παρ’ όλα αυτά είναι ένα κομμάτι ψυχικής δημιουργίας, έστω κι αν φεύγει πολύ μακριά από την αρχή της πραγματικότητας.

Το πρόβλημα, λοιπόν, με τις οθόνες είναι ότι εκεί επιβάλλονται φαντασιώσεις εκ των έξω και μάλιστα πολλές φορές σε ψυχισμούς οι οποίοι δεν είναι καθόλου έτοιμοι να δεχτούν τα ερεθίσματα, διότι εκεί υπάρχει ένα σύστημα στον ψυχισμό που ονομάζεται “αλεξιερεθιστικό σύστημα”. Είναι ένα σύστημα που μας προστατεύει από τη μεγάλη ποσότητα ερεθισμών και διεγέρσεων. Εκεί οι γονείς αυτοί βάζουν τα παιδιά τους πάρα πολύ πρώιμα, πάρα πολύ νωρίς μπροστά στις οθόνες. Όχι μόνο τα εκθέτουν στην τηλεόραση και σε “παιδικές” ταινίες, αλλά τα εκθέτουν σε ερεθίσματα που έχουν να κάνουν πολύ κυρίως με τη βία, γιατί ακριβώς αυτά είναι που αιχμαλωτίζουν τον ψυχισμό και τον έλκουν πάρα πολύ. Η ένταση του ερεθίσματος είναι πολύ μεγάλη, οπότε θέλοντας και μη ο ψυχισμός κατά πρώτον στρέφεται εκεί – είναι σχεδόν σαν αυτοματισμός, σαν αντανάκλαση.

Επίσης, υπάρχουν και τα σεξουαλικά ερεθίσματα, τα οποία πλέον τα παιδία που χειρίζονται μόνα τους τις οθόνες τα βρίσκουν πολύ εύκολα και για τα οποία ο ψυχισμός τους δεν είναι καθόλου έτοιμος. Αυτό είναι πάρα πολύ τραυματικό. Αποτελεί μια εστία τραυματική, η οποία δυστυχώς βρίσκεται πια μέσα στο σπίτι και στην οποία πολλές φορές οι γονείς όντας κουρασμένοι πολύ από τη δουλειά, ταλαιπωρημένοι από οτιδήποτε άλλο, αφήνουν τα παιδιά εκτεθειμένα στις οθόνες και νομίζω ότι τα καταστροφικά αποτελέσματα θα τα δούμε στα αμέσως επόμενα χρόνια. Ακόμα νομίζω ότι δεν έχουμε δει και πολλά.»