«Τον τελευταίο καιρό το παιδί μου έχει αλλάξει. Είναι πιο κλειστό, θυμώνει εύκολα, δυσκολεύεται να εκφράσει όσα νιώθει και πολλές φορές αναρωτιέμαι αν είναι απλώς μια φάση ή αν χρειάζεται τη βοήθεια ενός ειδικού. Μήπως υπερβάλλω; Ή μήπως, αντίθετα, περιμένω περισσότερο απ’ όσο πρέπει;»

Υπάρχουν γονείς που προβληματίζονται επειδή το παιδί τους παρουσιάζει καθυστέρηση στην ομιλία, άλλοι γιατί δυσκολεύεται να διαχειριστεί τα συναισθήματά του, ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι που αναρωτιούνται αν ένα δύσκολο γεγονός, όπως ένα διαζύγιο, μια απώλεια ή μια μεγάλη αλλαγή στη ζωή της οικογένειας, μπορεί να επηρεάσει την ψυχική του ανάπτυξη.

Τελικά, υπάρχει «σωστή» ηλικία για να ξεκινήσει ένα παιδί ψυχοθεραπεία ή όλα εξαρτώνται από τις ανάγκες του;

Τι εξηγεί ο παιδοψυχίατρος και ψυχαναλυτής Θανάσης Χατζόπουλος:

«Πλέον δεν βλέπω τόσο πολύ παιδιά, αλλά παλιότερα έβλεπα παιδιά από τριών ετών. Παιδιά που ερχόντουσαν στα τρια χρόνια γιατί δεν μιλούσαν, δηλαδή ήταν ψυχωτικά ή αυτιστικά και οι γονείς κατέφευγαν σε κάποιον ειδικό και μπορούσαν να μπουν σε ψυχοθεραπεία από τόσο νωρίς.

Υπάρχουν τεχνικές παιχνιδιού και μια ψυχαναλυτική θέση, η οποία μπορεί να συναντήσει τα παιδιά αυτά τόσο πρώιμα και μάλιστα εκει έχει μεγάλη σημασία να τα συναντήσει κανείς τόσο πρώιμα, γιατί συχνά τα παιδιά που έχουν δυσκολίες τόσο νωρίς χάνουν αναπτυξιακούς χρόνους, μένουν πίσω στην ψυχονοιητική ανάπτυξή τους και αυτό δημιουργεί μια δευτερογενή καθυστέρηση στα παιδιά αυτά.

Από εκεί και πέρα αν ένα παιδί που έχει ένα οποιοδήποτε πρόβλημα μέσα στην οικογένεια με ένα διαζύγιο των γονιών ή με οτιδήποτε, τότε σε οποιαδήποτε ηλικία άνω των τριών ετών θα μπορούσαν να απευθυνθούν οι γονείς και βεβαίως ο ειδικός θα αποφασίσει εάν όντως χρειάζεται και το παιδί να μπει σε θεραπεία ή αν απλώς οι γονείς χρειάζεται να κάνουν μια συμβουλευτική ή ο καθένας να δει έναν θεραπευτή.»

Η αναζήτηση βοήθειας, λοιπόν, δεν σημαίνει ότι ένας γονιός απέτυχε ή ότι το παιδί αντιμετωπίζει απαραίτητα κάποιο σοβαρό πρόβλημα. Αντίθετα, η έγκαιρη αξιολόγηση από έναν ειδικό μπορεί να προσφέρει στους γονείς καθοδήγηση, να διαλύσει αμφιβολίες και, όπου χρειάζεται, να εξασφαλίσει την κατάλληλη υποστήριξη στο παιδί την κατάλληλη στιγμή. Κάθε παιδί έχει τον δικό του ρυθμό ανάπτυξης, γι’ αυτό και η απόφαση για το αν χρειάζεται θεραπευτική παρέμβαση δεν βασίζεται μόνο στην ηλικία, αλλά κυρίως στις ιδιαίτερες ανάγκες και τις δυσκολίες που παρουσιάζει.