Δεν χτυπούν την πόρτα ενός ψυχιάτρου μόνο όσοι βρίσκονται σε ακραία ψυχική δυσκολία. Πολλές φορές, εκεί οδηγούνται άνθρωποι που εξωτερικά δείχνουν πως τα καταφέρνουν, όμως μέσα τους κουβαλούν ερωτήματα, ανεκπλήρωτες ανάγκες, φόβους ή μια σιωπηλή κόπωση που δεν τους επιτρέπει να ζουν με την πληρότητα που επιθυμούν.
Ο ψυχίατρος και ψυχαναλυτής Γρηγόρης Μανιαδάκης εξηγεί ποιοι είναι οι άνθρωποι που αναζητούν βοήθεια, τι τους οδηγεί στο θεραπευτικό δωμάτιο και γιατί η σχέση που έχουμε αναπτύξει από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας επηρεάζει βαθιά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας και τους άλλους.
Τι μας λέει:
«Καταρχήν όλοι έρχονται γιατί έχουν κάποιου είδους ψυχικό πόνο, σε κάτι υποφέρουν και θέλουν κάποιου είδους λύση ή ανακούφιση.
Θα λέγαμε ότι έχουμε δύο είδη ανθρώπων, χωρίς όμως να υπάρχει μια κάθετη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε αυτά τα δύο. Πιο πολύ είναι σαν ένα συνεχές.
Από τη μια, έρχονται άνθρωποι οι οποίοι δεν είναι αρκετά ευτυχισμένοι και ευχαριστημένοι. Δεν είναι η ζωή τους αβίωτη, αλλά υπάρχει κάποιου είδους θλίψη ή κάποιου βαθμού έλλειψη ικανοποίησης. Αυτό είναι το ένα άκρο.
Στο άλλο άκρο είναι άνθρωποι που ζουν την καθημερινή πραγματικότητα με πολλή οδύνη, με πολλή δυσκολία. Είτε με πολύ μεγάλο φόβο, μεγάλο άγχος, είτε σαν μια πίεση προς έκρηξη, είτε με πολύ μεγάλη θλίψη, είτε σαν κάτι που πρέπει να αποφύγουνε.
Υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που μπορούν να ξετυλίξουν το κουβάρι. Έρχονται, δηλαδή, έχοντας φτιάξει οι ίδιοι μια αφήγηση για τη ζωή τους και έχουν τη δυνατότητα να πηγαίνουν μπρος και πίσω, μέσα στον δικό τους εσωτερικό χρόνο.
Υπάρχουν, όμως, και άνθρωποι που δεν έχουν ή έχουν περιορισμένα αυτή τη δυνατότητα, γιατί το να μπορείς να φτιάξεις την ιστορία της ζωής σου και να μπορείς να σκεφτείς είναι κάτι το οποίο εξαρτάται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τη σχέση σου με τους άλλους.
Είμαστε έτσι φτιαγμένοι που γεννιόμαστε ατελείς και ζούμε με “δωρεά” για κάποια χρόνια όχι μόνο σωματικά (μας ταΐζουν, μας σκεπάζουν, ζεσταίνουν…), αλλά και ψυχικά. Η αντίληψη που θα φτιάξουμε για τον εαυτό μας και για τον κόσμο εξαρτάται πολύ από τη σχέση με τον άλλο.
Αν η σχέση με τα άλλα πρόσωπα, με κάποιο τρόπο, αποτύχει δηλαδή δεν μπορούν να συναντηθούν αυτά τα δύο πρόσωπα (η μητέρα και αυτός ο πολύ πρώιμος ψυχισμός), τότε πάσχει πολύ ο τρόπος που θα μπορούμε να αντιληφθούμε εμείς τον εαυτό μας.»
Η αναζήτηση βοήθειας, λοιπόν, είναι μια συνειδητή επιλογή που μπορεί να οδηγήσει σε μεγαλύτερη αυτογνωσία, ουσιαστικότερες σχέσεις και έναν διαφορετικό τρόπο να βιώνει κανείς την καθημερινότητά του.
Πολλές φορές, η πιο σημαντική αλλαγή ξεκινά τη στιγμή που κάποιος αποφασίζει να ακούσει πραγματικά όσα συμβαίνουν μέσα του.
