Μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι που ερωτεύονται ξανά και ξανά, αλλά υπάρχουν και εκείνοι που, όσο κι αν το επιθυμούν, δυσκολεύονται να δημιουργήσουν μια πραγματικά υγιή και σταθερή σχέση. Γιατί συμβαίνει αυτό; Είναι θέμα τύχης, επιλογών ή μήπως οι απαντήσεις βρίσκονται πολύ πιο πίσω, στην παιδική ηλικία και στη σχέση με τους γονείς;

Ο παιδοψυχίατρος και ψυχαναλυτής Θανάσης Χατζόπουλος εξηγεί ότι, σε αρκετές περιπτώσεις, η δυσκολία δεν οφείλεται στην έλλειψη κατάλληλου συντρόφου, αλλά σε βαθύτερους ψυχικούς δεσμούς που δεν έχουν ποτέ πραγματικά λυθεί.

Τι εξηγεί:

«Πρόκειται για ανθρώπους που πρέπει να δουλέψουν πολύ με τον εαυτό τους και συνήθως είναι άνθρωποι που έχουν κολλήσει πολύ στη σχέση με τους γονείς, δεν έχουν πραγματικά χειραφετηθεί, δεν έχουν αφήσει το χέρι των γονιών. Κρατάνε το χέρι των γονιών μέχρι το δικό τους θάνατο και αφού οι γονείς έχουν πεθάνει ήδη πολλά χρόνια.

Είναι προσκολλημένοι, ζουν σε μια φαντασίωση ότι εκεί δεν έχει υπάρξει η παραμικρή απώλεια, ακόμα και όταν οι γονείς έχουν πεθάνει. Δεν έχει γίνει κανένα πένθος αποχωρισμού, δεν έχει υπάρξει καμιά απόσταση που να τους μετατρέπει πρώτα σε ενήλικους. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι που κρατάνε συνεχώς το χέρι των γονιών μέχρι το βαθύ γήρας είναι άνθρωποι που στην ουσία δεν έχουν ενηλικιωθεί ποτέ.

Μπορεί να κάνουν προσπάθειες να βγουν με κάποιο πρόσωπο, αλλά όταν αυτές οι προσπάθειες δεν τελεσφορούν σημαίνει ότι κάτι έχει πάει στραβά και κάτι δεν θέλουν να δουν σε αυτές τις προσπάθειες.

Μπορεί να είναι και προσπάθειες προσχηματικές για να δείξουν και στον εαυτό τους και στους άλλους ότι προσπαθούν, ενώ στην ουσία τίποτα δεν θέλουν να αλλάξει από αυτό που έζησαν μέχρι την εφηβική τους ζωή.

Σε μια ζωή, όμως, η οποία δεν έχει πολύ σοβαρές διακυμάνσεις σε σχέση με το εξωτερικό, το κοινωνικό, το ιστορικό περιβάλλον, συνήθως ο καθένας όντως έχει τη δυνατότητα να φτιάξει τη ζωή του.»

Όσα περιγράφει ο παιδοψυχίατρος και ψυχαναλυτής Θανάσης Χατζόπουλος υπενθυμίζουν ότι οι δυσκολίες στις σχέσεις δεν είναι πάντα θέμα χαρακτήρα ή κακής τύχης. Πολλές φορές πίσω από τα ίδια μοτίβα επιλογών και τις επαναλαμβανόμενες απογοητεύσεις κρύβονται εμπειρίες και δεσμοί που διαμορφώθηκαν πολύ νωρίς στη ζωή. Η αναγνώρισή τους μπορεί να είναι το πρώτο βήμα για να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο κάποιος σχετίζεται με τους άλλους και, τελικά, να δημιουργήσει μια πιο ουσιαστική και υγιή σχέση.

Άλλωστε, μια υγιής σχέση δεν εξαρτάται μόνο από το να βρεθεί ο «σωστός άνθρωπος», αλλά και από το αν είμαστε πραγματικά έτοιμοι να τον συναντήσουμε.