Για χρόνια, ο Αρθούρ Κερμαλβέζεν αναζητούσε τον βιολογικό του πατέρα. Είχε γεννηθεί στη Γαλλία μέσω δωρεάς σπέρματος και, όσο μεγάλωνε, η ανάγκη να μάθει περισσότερα για τη βιολογική του καταγωγή γινόταν όλο και πιο έντονη.
Όταν γνώρισε την Οντρέ, η οποία είχε επίσης γεννηθεί μέσω δωρεάς σπέρματος, η αναζήτηση αυτή απέκτησε ακόμη μεγαλύτερη σημασία.
Οι δυο τους γνωρίστηκαν το 2010, σε μια συνάντηση ανθρώπων που είχαν γεννηθεί μέσω δωρεάς γενετικού υλικού και διεκδικούσαν το δικαίωμά τους να γνωρίζουν τη βιολογική τους καταγωγή.
Η Οντρέ περιγράφει τη γνωριμία τους ως «έρωτα με την πρώτη ματιά».
Υπήρχε όμως ένα ερώτημα που έπρεπε να απαντηθεί πριν μπορέσουν να γίνουν ζευγάρι: μήπως είχαν τον ίδιο βιολογικό πατέρα;
Ο φόβος ότι μπορεί να ήταν ετεροθαλή αδέλφια
Όταν γεννήθηκαν, στο Παρίσι λειτουργούσαν μόλις δύο τράπεζες σπέρματος και ορισμένοι άνδρες είχαν κάνει περισσότερες από μία δωρεές.
Αυτo σήμαινε oτι ο Αρθούρ και η Οντρέ δεν μπορούσαν να αποκλείσουν το ενδεχόμενο να είναι ετεροθαλή αδέλφια.
Πριν προχωρήσουν τη σχέση τους, έπρεπε λοιπόν να μάθουν την αλήθεια.
Το πρόβλημα ήταν ότι στη Γαλλία η πρόσβαση σε γενετικά τεστ ήταν και παραμένει ιδιαίτερα περιορισμένη.
Arthur Kermalvezen : "J'ai retrouvé mon donneur en douze heures !"#CVR pic.twitter.com/emKm3ICg24
— LCP (@LCP) January 16, 2019
Ένα σύστημα που δεν τους επέτρεπε να μάθουν την αλήθεια
Στη Γαλλία, τα γενετικά τεστ για λόγους προσωπικής αναζήτησης δεν μπορούν να γίνουν ελεύθερα από ιδιώτες. Η παραγγελία και η διενέργεια ενός τέτοιου τεστ υπόκεινται σε αυστηρούς κανόνες, ενώ η χρήση οικιακού κιτ DNA μπορεί να επιφέρει πρόστιμο.
Έτσι, γνωστές εταιρείες γενετικών τεστ, όπως οι 23andMe, Ancestry και MyHeritage, δεν διαθέτουν αντίστοιχες υπηρεσίες στη γαλλική αγορά.
Η νομοθεσία έχει ως στόχο, μεταξύ άλλων, την προστασία των ευαίσθητων γενετικών δεδομένων και την αποφυγή οικογενειακών συγκρούσεων που μπορεί να προκύψουν από απρόσμενες αποκαλύψεις.
Για τον Αρθούρ, oμως, το ζήτημα ήταν πολύ πιο προσωπικό. Ήθελε απλώς να γνωρίζει από πού προερχόταν.
Η Οντρέ είχε κάνει την αναζήτηση προσωπική υπόθεση
Η Οντρέ είχε σπουδάσει νομικά και είχε ειδικευτεί στο δίκαιο της βιοηθικής. Γνώριζε, επομένως, πολύ καλά τους περιορισμούς που επέβαλλε η γαλλική νομοθεσία.
Είχε γεννηθεί το 1979, πριν απo τη θέσπιση της σχετικής νομοθεσίας, και αναζητούσε ανθρώπους που είχαν βρεθεί στην ίδια θέση.
Κάπως έτσι γνώρισε τον Αρθούρ, ο οποίος είχε γράψει βιβλίο για τη δική του προσπάθεια να ανακαλύψει την ταυτότητα του βιολογικού του πατέρα.
Η Οντρέ εντυπωσιάστηκε από τον τρόπο με τον οποίο εκείνος κατάφερνε να περιγράψει συναισθήματα που και η ίδια δυσκολευόταν να εκφράσει.
Και οι δύο είχαν μεγαλώσει σε αγαπημένες οικογένειες. Αυτό, όμως, δεν εξαφάνιζε την ανάγκη τους να μάθουν περισσότερα για τους ανθρώπους που είχαν συμβάλει βιολογικά στη δημιουργία τους.
Όταν συναντήθηκαν, η χημεία ήταν άμεση. Μαζί με την έλξη, όμως, ήρθε και ο φόβος.
Το τεστ των 900 ευρώ
Μετά από μήνες αναζήτησης, κατάφεραν να βρουν έναν γιατρό στη νότια Γαλλία που δέχθηκε να πραγματοποιήσει γενετικό τεστ, έναντι 900 ευρώ σε μετρητά.
Τα αποτελέσματα έδειξαν oτι δεν είχαν βιολογική συγγένεια.
Το πρόβλημα ήταν ότι ο γιατρός δεν είχε δικαίωμα να τους κοινοποιήσει τα αποτελέσματα.
«Ανησυχούσαμε μήπως ήταν τσαρλατάνος», λέει η Οντρέ.
Σκέφτηκαν να χρησιμοποιήσουν ένα οικιακό τεστ DNA για να είναι απολύτως βέβαιοι. Η Οντρέ, όμως, ως δικηγόρος, δεν ήθελε να παραβιάσει τον νόμο.
Έτσι, αντί να σταματήσει την αναζήτηση, αποφάσισε να στραφεί στη Δικαιοσύνη.
Χρόνια δικαστικών αγώνων
Από το 2010 ξεκίνησε μια σειρά δικαστικών προσφυγών με στόχο να αποκτήσει πρόσβαση στις πληροφορίες για τον βιολογικό της πατέρα.
Ήθελε να μάθει αν εκείνος ήταν ακόμη ζωντανός, αν είχε επιλέξει να παραμείνει ανώνυμος, πόσες φορές είχε κάνει δωρεά και, κυρίως, αν υπήρχαν άλλα παιδιά που είχαν γεννηθεί από το ίδιο γενετικό υλικό.
Οι προσπάθειές της δεν απέδωσαν.
Ύστερα απo τρία χρόνια δικαστικών αγώνων, εκείνη και ο Αρθούρ αποφάσισαν να παντρευτούν.
Το 2015, το ανώτατο διοικητικό δικαστήριο της Γαλλίας απέρριψε και την τελευταία προσφυγή της Οντρέ.
Ο γιατρός που γνώριζε κάτι που εκείνη δεν μπορούσε να μάθει
Λίγο πριν γεννηθεί το πρώτο τους παιδί, ένας γιατρός δέχθηκε να ερευνήσει τις πληροφορίες που υπήρχαν για τους δύο δωρητές.
Σύμφωνα με τη γαλλική νομοθεσία, ένας γιατρός μπορεί να έχει πρόσβαση σε συγκεκριμένα στοιχεία, αλλά δεν επιτρέπεται να τα μεταφέρει στους ανθρώπους που γεννήθηκαν μέσω της δωρεάς.
Ο γιατρός διαπίστωσε ότι οι δύο δωρητές είχαν γεννηθεί σε διαφορετικές χρονιές. Επομένως, δεν μπορούσαν να είναι το ίδιο πρόσωπο.
Το αποτέλεσμα ήταν ανακουφιστικό για το ζευγάρι. Ταυτόχρονα, όμως, ανέδειξε κάτι που η Οντρέ θεωρούσε παράλογο.
«Είναι εντελώς παράξενο», λέει η Οντρέ. «Γιατί σημαίνει ότι ο γιατρός μπορεί να γνωρίζει περισσότερα από εμένα… για εμένα».
Η αποκάλυψη που ήρθε ανήμερα τα Χριστούγεννα
Η αναζήτηση, ωστόσο, δεν σταμάτησε.
Την ημέρα των Χριστουγέννων του 2017, ο Αρθούρ κατάφερε, ύστερα από περίπου 30 χρόνια αναζήτησης, να επικοινωνήσει τελικά με τον άνδρα που είχε δωρίσει το σπέρμα του.
Για την Οντρέ, όμως, η μεγάλη αποκάλυψη ήρθε μέσα από μια γενετική αντιστοιχία.
Στα αποτελέσματα εμφανίστηκε μια γυναίκα με το όνομα Σοφί. Η Οντρέ τη γνώριζε ήδη. Μάλιστα, την είχε εκπροσωπήσει δικαστικά σε μια υπόθεση που αφορούσε ακριβώς το ίδιο δικαίωμα: την πρόσβαση στη βιολογική της καταγωγή.
«Ανακάλυψα ότι η Σοφί -μια γυναίκα την οποία είχα εκπροσωπήσει στο δικαστήριο -ήταν η βιολογική μου αδελφή», λέει.
Η ανακάλυψη ήταν συγκλονιστική.
Η Οντρέ και ο Αρθούρ είχαν κάνει το τεστ μαζί με άλλους οκτώ ακτιβιστές. Από τους δέκα ανθρώπους, οι τέσσερις αποδείχθηκε ότι είχαν τον ίδιο δότη.
Η Οντρέ, ο αδελφός της Πίτερ, η Σοφί και ο αδελφός της Ντέιβιντ ήταν ετεροθαλή αδέλφια.
Η ιστορία τους απέδειξε στην πράξη πόσο εύκολο ήταν να υπάρχουν άγνωστες μεταξύ τους οικογένειες που συνδέονταν μέσω του ίδιου δότη.
Βρήκε τον πατέρα της, αλλά ήταν ήδη νεκρός
Χρόνια αργότερα, μια νέα γενετική αντιστοιχία με έναν Αμερικανό οδήγησε την Οντρέ στα ίχνη του βιολογικού της πατέρα.
Το όνομά του ήταν Φιλίπ.
Όταν όμως κατάφερε να τον εντοπίσει, εκείνος είχε ήδη πεθάνει.
Ακόμη πιο συγκλονιστικό ήταν το γεγονός ότι η αδελφή του Φιλίπ δεν γνώριζε καν ότι εκείνος είχε υπάρξει δωρητής σπέρματος.
Παρόλα αυτά, η Οντρέ κατάφερε τελικά να αποκτήσει ένα κομμάτι της ιστορίας που αναζητούσε για δεκαετίες.
Έμαθε περισσότερα για το ιατρικό ιστορικό της βιολογικής οικογένειάς της, είδε φωτογραφίες και βίντεο του Φιλίπ και απέκτησε κάτι που μέχρι τότε δεν είχε ποτέ τη δυνατότητα να γνωρίσει: την εικόνα και τη φωνή του ανθρώπου από τον οποίο προερχόταν.
«Μπορώ να τον βλέπω, να βλέπω πώς κινούνταν και να ακούω τη φωνή του», λέει.
Μια ιστορία που συνέβαλε στην αλλαγή του νόμου
Η προσωπική αναζήτηση της Οντρέ και ο αγώνας του Αρθούρ δεν έμειναν χωρίς αποτέλεσμα.
Η δικαστική εκστρατεία της Οντρέ, μαζί με το βιβλίο του Αρθούρ και τη δράση άλλων ανθρώπων που είχαν γεννηθεί μέσω δωρεάς, συνέβαλαν στη συζήτηση που οδήγησε σε αλλαγές στη γαλλική νομοθεσία.
Όσοι έχουν συλληφθεί μέσω δωρεάς μετά τον Απρίλιο του 2025 θα μπορούν, όταν ενηλικιωθούν, να αποκτήσουν πρόσβαση σε πληροφορίες που επιτρέπουν την ταυτοποίηση των δωρητών τους.
Για την Οντρέ και τον Αρθούρ, όμως, η δική τους ιστορία είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα.
Ξεκίνησε με μια απλή ανάγκη: να μάθουν ποιοι ήταν οι άνθρωποι που βρίσκονταν πίσω από τη δική τους βιολογική ιστορία.
Και τελικά, μέσα από μια αναζήτηση που κράτησε δεκαετίες, όχι μόνο βρήκαν απαντήσεις για τον εαυτό τους, αλλά έγιναν μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας ώστε τα παιδιά που γεννιούνται μέσω δωρεάς να έχουν στο μέλλον το δικαίωμα να γνωρίζουν την καταγωγή τους.
