«Eδωσα τα πάντα, δεν έχω τίποτα άλλο να δώσω».
Ο Λιονέλ Μέσι αποχώρησε τη Δευτέρα (31/08) από την εθνική ομάδα της Αργεντινής ως ο πρώτος σκόρερ και ο παίκτης με τις περισσότερες συμμετοχές στην ιστορία της «αλμπισελέστε». Ως αρχηγός, οδήγησε την ομάδα στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου στο Κατάρ το 2022, αλλά και σε δύο Copa America, το 2021 και το 2024.
Κι όμως, η πιο επιτυχημένη περίοδος της καριέρας του με τη φανέλα της Αργεντινής παραλίγο να μην υπάρξει ποτέ.
Η βραδιά που ο Μέσι είπε «τέλος»
Ήταν Κυριακή 26 Ιουνίου 2016, στο MetLife Stadium του Νιου Τζέρσεϊ, όταν ο Μέσι βρέθηκε στο επίκεντρο μιας από τις πιο δύσκολες στιγμές της καριέρας του.
Μόλις δύο ημέρες μετά τα 29α γενέθλιά του και λίγο μετά το χαμένο πέναλτι στη διαδικασία που έδωσε στη Χιλή τη νίκη στον τελικό του Copa America, ο Αργεντινός έδειχνε να έχει φτάσει στα όριά του.
Είχε ήδη 113 συμμετοχές με την εθνική ομάδα και, εκείνη τη στιγμή, πίστευε πως δεν θα φορούσε ξανά τη φανέλα της Αργεντινής.
«Για μένα η εθνική ομάδα τελείωσε. Εκανα ό,τι μπορούσα. Πονάει που δεν έγινα πρωταθλητής», είχε δηλώσει.
Τέσσερις χαμένοι τελικοί και τεράστια πίεση
Η απογοήτευση του Μέσι δεν ήταν δύσκολο να γίνει κατανοητή.
Η Αργεντινή είχε χάσει τον τελικό του Μουντιάλ του 2014, ενώ είχαν προηγηθεί οι ήττες στους τελικούς του Copa America το 2007 και το 2015, με τον χαμένο τελικό του 2016 να αποτελεί το τέταρτο μεγάλο χτύπημα. Ο Μέσι, παρά τα τεράστια επιτεύγματά του σε συλλογικό επίπεδο, δεν είχε καταφέρει ακόμη να κατακτήσει με την εθνική ομάδα τον τίτλο που τόσο επιθυμούσε.
«Ηταν αυτό που ήθελα περισσότερο, αλλά δεν κατάφερα να το πετύχω, οπότε νομίζω ότι τελείωσε», είχε πει ο Μέσι προσπαθώντας να συγκρατήσει τα δάκρυά του. «Νομίζω ότι αυτό είναι το καλύτερο για όλους».
Όμως, μόλις λίγες εβδομάδες αργότερα, τα πράγματα θα έπαιρναν διαφορετική τροπή.
Η επιστροφή που άλλαξε την ιστορία
Από τη στιγμή που αναθεώρησε την απόφασή του, ο Μέσι έμελλε να γράψει μία από τις σημαντικότερες ιστορίες στην ιστορία του ποδοσφαίρου.
Στα δέκα χρόνια που ακολούθησαν, φόρεσε ακόμη 94 φορές τη φανέλα της εθνικής Αργεντινής και σημείωσε επιπλέον 70 γκολ, κατακτώντας τέσσερις μεγάλους τίτλους.
Οι έξι εβδομάδες από την ανακοίνωση της αποχώρησής του τον Ιούνιο του 2016 μέχρι τις 12 Αυγούστου, όταν έκανε γνωστό ότι θα συνέχιζε να αγωνίζεται «για την αγάπη προς τη χώρα», θεωρούνται πλέον μια από τις πιο καθοριστικές περιόδους στην ιστορία του αργεντίνικου – και ίσως του παγκόσμιου – ποδοσφαίρου.
«Του λείπει ο χαρακτήρας για να γίνει ηγέτης»
Σήμερα, καθώς ο Μέσι αποχωρεί οριστικά από το διεθνές ποδόσφαιρο, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς την έντονη κριτική που δεχόταν εκείνη την εποχή.
Μάλιστα, λίγες εβδομάδες πριν από την πρώτη του αποχώρηση, ο άλλος θρυλικός «10άρι» της Αργεντινής, ο Ντιέγκο Μαραντόνα, είχε αμφισβητήσει ανοιχτά τις ηγετικές του ικανότητες.
«Είναι πραγματικά καλός άνθρωπος, αλλά δεν έχει προσωπικότητα. Του λείπει ο χαρακτήρας για να γίνει ηγέτης».
Την ίδια περίοδο, η σύγκριση με τον Μαραντόνα λειτουργούσε εις βάρος του Μέσι, παρά το γεγονός ότι πριν καν συμπληρώσει τα 30 του χρόνια είχε ήδη κατακτήσει οκτώ πρωταθλήματα Ισπανίας, τέσσερα Champions League με την Μπαρτσελόνα και πέντε Χρυσές Μπάλες.
Η μεγάλη διαφορά, ωστόσο, βρισκόταν στις επιτυχίες με την εθνική. Ο μοναδικός μεγάλος διεθνής τίτλος του Μέσι μέχρι τότε ήταν το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008, ενώ ο Μαραντόνα είχε οδηγήσει την Αργεντινή στην κατάκτηση του Μουντιάλ του 1986.
Από την αμφισβήτηση στη λατρεία
Σήμερα μοιάζει σχεδόν αδιανόητο ότι ο Μέσι είχε βρεθεί σε τόσο δύσκολη θέση στην πατρίδα του.
Οι φανέλες του κυριάρχησαν στα δύο τελευταία Παγκόσμια Κύπελλα, η εθνική ομάδα χτίστηκε γύρω από εκείνον και οι Αργεντινοί φίλαθλοι έφτασαν να τον λατρεύουν σχεδόν με θρησκευτική ευλάβεια.
Τότε, όμως, η κριτική ήταν σκληρή.
«Δεν είναι τόσο καλός όσο ο Ντιέγκο», «εξαφανίζεται στα μεγάλα παιχνίδια», «είναι μέρος της αποτυχίας της χώρας». Αυτές ήταν μόνο μερικές από τις κατηγορίες που δεχόταν.
Όπως εξηγεί ο Ισπανός ειδικός στο ποδόσφαιρο και βιογράφος του Μέσι, Γκιγιέμ Μπαλαγκέ, το 2016 δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Αργεντινός είχε σκεφτεί να εγκαταλείψει την εθνική ομάδα.
«Ο Λέο πέφτει πολύ ψυχολογικά όταν χάνει. Ενιωθε την πίεση του αρχηγού της Αργεντινής και όλο αυτό το θέμα με τον Μαραντόνα», ανέφερε.
Στην Αργεντινή, μάλιστα, είχε δεχθεί και τον προσβλητικό χαρακτηρισμό «Pecho Frio», δηλαδή «κρύο στήθος», που υπονοούσε ότι δεν είχε πάθος.
Σύμφωνα με τον Μπαλαγκέ, μετά την αποτυχία στο Copa America του 2016 ήταν η τρίτη φορά που ο Μέσι είχε αποφασίσει να αποχωρήσει από την εθνική, αλλά η πρώτη που έκανε δημόσια γνωστή την απόφασή του.
Μια ολόκληρη χώρα τον παρακαλούσε να επιστρέψει
Η ανακοίνωση της αποχώρησής του προκάλεσε σοκ στην Αργεντινή. Ακόμη και άνθρωποι που προηγουμένως τον είχαν επικρίνει άρχισαν να ζητούν την επιστροφή του.
Η εκστρατεία για την επιστροφή του ξεκίνησε σχεδόν αμέσως.
«Δεν μπορώ να φανταστώ εθνική ομάδα χωρίς τον Μέσι», δήλωσε ο τερματοφύλακας Σέρχιο Ρομέρο.
Το hashtag #NoTeVayasMessi –«Μη φύγεις, Μέσι»– χρησιμοποιήθηκε περισσότερες από 20.000 φορές μέσα σε μόλις 24 ώρες.
Ο τότε πρόεδρος της Αργεντινής, Μαουρίσιο Μάκρι, τηλεφώνησε προσωπικά στον Μέσι, προσπαθώντας να τον μεταπείσει.
«Του είπα να μη δίνει σημασία στα σχόλια που γίνονται, γιατί στην πραγματικότητα είμαστε πολύ χαρούμενοι με όσα έχει κάνει», είχε πει ο Μάκρι.
Λιγότερο από μία ημέρα αργότερα, ο δήμαρχος του Μπουένος Αϊρες, Οράσιο Ροντρίγκες Λαρέτα, αποκάλυψε άγαλμα προς τιμήν του και κάλεσε τους πολίτες να του δείξουν την αγάπη τους.
«Ως φίλαθλος του ποδοσφαίρου, Λέο, σου ζητώ, σε παρακαλώ να ξανασκεφτείς την απόφασή σου», δήλωσε.
Χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στο κέντρο του Μπουένος Αϊρες, ενώ ακόμη και πινακίδες στους δρόμους της πρωτεύουσας καλούσαν τον Μέσι να συνεχίσει με την εθνική ομάδα.
Η επιστροφή και η δικαίωση
Όταν ο Εντγκάρντο Μπάουσα ανέλαβε την εθνική Αργεντινής τον Αύγουστο του 2016, μία από τις πρώτες κινήσεις του ήταν να ταξιδέψει στη Βαρκελώνη για να πείσει τον Μέσι να επιστρέψει.
Η πίεση ήταν τεράστια, όμως ακόμη μεγαλύτερη ήταν η αγάπη που εκφράστηκε προς το πρόσωπό του.
«Αγαπώ αυτή τη χώρα και αυτή τη φανέλα πάρα πολύ», δήλωσε ο Μέσι επιστρέφοντας στην εθνική.
«Είμαι ευγνώμων σε όλους όσοι ήθελαν να συνεχίσω να παίζω για την Αργεντινή. Ελπίζω σύντομα να μπορέσουμε να τους δώσουμε κάτι για να χαρούν».
Η δικαίωση, ωστόσο, δεν ήρθε αμέσως. Στο Μουντιάλ του 2018 η Αργεντινή αποκλείστηκε από τη Γαλλία στη φάση των «16» και πολλοί πίστεψαν ότι ο Μέσι δεν θα κατάφερνε ποτέ να σηκώσει το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Κι όμως, στα 34 του χρόνια κατέκτησε το πρώτο μεγάλο τρόπαιο με την εθνική ανδρών και στη συνέχεια πήρε τέσσερις τίτλους μέσα σε λίγο περισσότερο από τρία χρόνια, συμπεριλαμβανομένου του Finalissima του 2022.
Το ίδιο γήπεδο, δέκα χρόνια μετά
Ο Μέσι συνέχισε μέχρι και το έκτο Παγκόσμιο Κύπελλο της καριέρας του, το 2026. Στη διοργάνωση πέτυχε οκτώ γκολ και μοίρασε τέσσερις ασίστ, οδηγώντας την Αργεντινή μέχρι τον τελικό, όπου ηττήθηκε από την Ισπανία.
Μπορεί να μην είχε πλέον την ταχύτητα των προηγούμενων χρόνων και σε αρκετές στιγμές να έμοιαζε να περπατά στον αγωνιστικό χώρο, όμως παρέμενε εξίσου αποτελεσματικός.
Η ειρωνεία της ιστορίας ήταν πως ο τελικός διεξήχθη στο ίδιο γήπεδο όπου, δέκα χρόνια νωρίτερα, είχε ανακοινώσει την πρώτη του «αποχώρηση».
«Οταν ο Μέσι αποσύρθηκε τότε, θύμισε σε όλους μας πόσο πολύ τον αγαπούσαμε», λέει ο Αργεντινός φίλαθλος Μπένχαμιν, ο οποίος βρισκόταν στο MetLife Stadium στον τελικό του 2016.
«Οταν τον άκουσα να λέει ότι αποσύρεται, έκλαψα. Εκλαψε όλη η χώρα. Ναι, δεχόταν κριτική, αλλά μόνο επειδή όλοι νοιάζονταν τόσο πολύ. Χωρίς τον Λιονέλ Μέσι, η Αργεντινή ακόμη θα περίμενε το επόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο μετά το 1986».
Θα υπάρξει ένα τελευταίο «αντίο»;
Το ποδοσφαιρικό μέλλον του Μέσι τέθηκε ξανά υπό αμφισβήτηση μετά τον θάνατο του πατέρα του, Χόρχε, μόλις τρεις εβδομάδες μετά τον φετινό τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Αυτή τη φορά, η απόφασή του μοιάζει οριστική. Στα 39 του χρόνια, μια νέα επιστροφή στην εθνική θεωρείται εξαιρετικά απίθανη.
Ωστόσο, ο ειδικός στο ποδόσφαιρο της Νότιας Αμερικής Τιμ Βίκερι εκτιμά ότι μπορεί να υπάρξει ένας τελευταίος επίσημος αποχαιρετισμός στην Αργεντινή.
Μετά την ολοκλήρωση των κυρώσεων που έχουν επιβληθεί στην Αργεντινή για τη συμπεριφορά των φιλάθλων της στο Παγκόσμιο Κύπελλο, η ποδοσφαιρική ομοσπονδία θα μπορούσε να διοργανώσει έναν ειδικό αγώνα στο Μπουένος Αϊρες, όπως ανέφερε στο BBC Radio 5 Live.
Το ιδανικό σκηνικό θα ήταν το Monumental της Ρίβερ Πλέιτ, το γήπεδο με τη μεγαλύτερη χωρητικότητα στη Νότια Αμερική.
Ένα τελευταίο παιχνίδι. Μία τελευταία εμφάνιση με τη γαλανόλευκη.
Και ίσως, για έναν ποδοσφαιριστή που κάποτε πίστεψε πως είχε δώσει τα πάντα και δεν είχε τίποτα άλλο να προσφέρει, το πιο ταιριαστό φινάλε να είναι μια τελευταία στιγμή μπροστά στους ανθρώπους που, τελικά, δεν έπαψαν ποτέ να τον αγαπούν.
«Τι λες, Λιονέλ; Μία τελευταία φορά;»
