Μια συγκινητική εικόνα κατέγραψαν ερευνητές στη Δυτική Αυστραλία, όταν ένα θηλυκό δελφίνι εντοπίστηκε να κουβαλά επι 14 ημέρες το νεκρό μικρό του μέσα σε μια εκβολή ποταμού. Το δελφίνι, που είναι γνωστό με το όνομα Fraggle, βρέθηκε την περασμένη εβδομάδα να μεταφέρει το νεογέννητο στο Leschenault Estuary, κοντά στην πόλη Bunbury.

Το μικρό είχε γεννηθεί μόλις δύο εβδομάδες νωρίτερα και οι ερευνητές είχαν ήδη ανησυχήσει για την κατάστασή του, καθώς είχαν παρατηρήσει ότι ανέπνεε με ασυνήθιστα γρήγορο ρυθμό. Παρότι υπήρχαν ελπίδες ότι θα κατάφερνε να επιβιώσει, ακόμη και αν είχε γεννηθεί κατά τη διάρκεια του χειμώνα, τελικά δεν τα κατάφερε.

Η απώλεια είναι ακόμη πιο δύσκολη για τη Fraggle, καθώς σύμφωνα με την ερευνητική ομάδα πρόκειται για το τέταρτο συνεχόμενο μικρό της που πεθαίνει.

Μια συμπεριφορά που έχει παρατηρηθεί και σε άλλα δελφίνια

Η Fraggle δεν ήταν μόνη. Μαζί της βρίσκονταν δύο ακόμη δελφίνια που ζουν στην εκβολή, καθώς και άλλα που συνήθως κινούνται στα παράκτια νερά. Η παρουσία τους ανέδειξε για ακόμη μια φορά τους στενούς κοινωνικούς δεσμούς που αναπτύσσονται στις κοινότητες των δελφινιών.

Οι μητέρες δελφίνια είναι γνωστό ότι μπορεί να μεταφέρουν το νεκρό μικρό τους για αρκετές ημέρες, σηκώνοντάς το επανειλημμένα ή σπρώχνοντάς το προς την επιφάνεια του νερού. Οι επιστήμονες έχουν καταγράψει αυτή τη συμπεριφορά και την περιγράφουν ως «μεταθανάτια συμπεριφορά φροντίδας».

Σε ορισμένες περιπτώσεις, η συμπεριφορά αυτή μπορεί να αποτελεί προσπάθεια της μητέρας να βοηθήσει ένα μικρό που δεν ανταποκρίνεται, ενώ οι ερευνητές εξετάζουν επίσης το ενδεχόμενο να συνδέεται με μια μορφή πένθους.

Γιατί η εικόνα αυτή μας συγκινεί τόσο βαθιά

Ο άνθρωπος γνωρίζει πόσο δύσκολο είναι να αποχωριστεί κάτι που αγαπά, ιδιαίτερα όταν η απώλεια είναι ξαφνική και δεν υπάρχει χρόνος για να προετοιμαστεί γι’ αυτήν.

Στη συμπεριφορά της Fraggle βλέπουμε μια εικόνα που μοιάζει να αγγίζει αυτή την ανθρώπινη εμπειρία, καθώς συνεχίζει να κρατά το μικρό της κοντά, σαν η παρουσία του σώματός του να αποτελεί έναν τελευταίο δεσμό μαζί του. Η εικόνα αυτή μας θυμίζει πως η απώλεια δεν σημαίνει ότι ο δεσμός εξαφανίζεται τη στιγμή που χάνεται εκείνος που αγαπάμε. Για ένα διάστημα, ο νους και το σώμα μοιάζουν να χρειάζονται χρόνο για να καταλάβουν αυτό που έχει ήδη συμβεί.

Ίσως γι’ αυτό η Fraggle, κρατώντας το μικρό της, μας συγκινεί τόσο βαθιά· γιατί μπροστά σε μια τέτοια εικόνα αναγνωρίζουμε, πέρα από τα είδη, την ανάγκη να κρατήσουμε λίγο ακόμη κοντά μας αυτό που ξέρουμε πως πρέπει κάποτε να αφήσουμε.

Όταν η μητέρα πρέπει τελικά να το αφήσει

Η μεταφορά του νεκρού μικρού, όσο συγκινητική κι αν είναι η εικόνα, έχει ένα σημαντικό κόστος για τη μητέρα. Καθώς το κουβαλά συνεχώς στην επιφάνεια, δυσκολεύεται να τραφεί και να ακολουθήσει τις φυσιολογικές της δραστηριότητες.

Κάποια στιγμή, επομένως, αναγκάζεται να αφήσει το σώμα προκειμένου να μπορέσει η ίδια να επιβιώσει. Σύμφωνα με τη Geographe Marine Research, αυτό το σημείο φαίνεται πως πλησιάζει και για τη Fraggle.

Τι γνωρίζουν οι επιστήμονες για το «πένθος» των δελφινιών

Η συμπεριφορά αυτή δεν αφορά μόνο ένα μεμονωμένο περιστατικό. Σε μελέτη του 2018 εξετάστηκαν 78 καταγεγραμμένες περιπτώσεις μεταφοράς ή φύλαξης νεκρών ζώων σε κητώδη, δηλαδή δελφίνια και φάλαινες, και τα δελφίνια αντιστοιχούσαν σε περισσότερο από το 92% των παρατηρήσεων.

Οι επιστήμονες δεν μπορούν να γνωρίζουν με βεβαιότητα τι ακριβώς αισθάνεται ένα ζώο σε μια τέτοια στιγμή. Η εικόνα, όμως, ενός δελφινιού που αρνείται να αποχωριστεί το νεκρό μικρό του έχει οδηγήσει τους ερευνητές να εξετάζουν σοβαρά το ενδεχόμενο η συγκεκριμένη συμπεριφορά να συνδέεται όχι μόνο με την προσπάθεια διάσωσης ενός νεογέννητου που δεν ανταποκρίνεται, αλλά και με μια διαδικασία απώλειας που μοιάζει με αυτό που οι άνθρωποι αντιλαμβανόμαστε ως πένθος.

Η Fraggle δεν μας δίνει απαντήσεις για το τι συμβαίνει μέσα στον δικό της κόσμο. Μας αφήνει, όμως, να κοιτάξουμε για λίγο τον δικό μας και να αναρωτηθούμε πόσο δύσκολο είναι να αφήσουμε πίσω μας αυτό που χάσαμε.

Μερικές φορές η ανάγκη να κρατήσουμε κάτι κοντά μας για λίγο ακόμη δεν αφορά την άρνηση της απώλειας, αλλά την προσπάθεια να βρούμε έναν τρόπο να την αντέξουμε.