Όλα τα θέματα

"Η αδικία που πληγώνει" από τον Δημήτρη Καραγιάννη

Μέσα από το βιβλίο του, ο γνωστός ψυχοθεραπευτής Δημήτρης Καραγιάννης μας εισάγει βαθύτερα αίτια της κατάθλιψης, μιλά για το αίσθημα εκείνο της αδικίας που καταστρέφει τη χαρά, μας στερεί τη διάθεση για ζωή. Γιατί αισθανόμαστε αδικημένοι; Εμείς, άραγε, έχουμε αδικήσει;


 
-Το βιβλίο σας είναι πολύ ενδιαφέρον. Μέσα σε μία εβδομάδα είχε ολοκληρωθεί το διάβασμα του. Γιατί δεν έχει τίποτα το περιττό. Μιλάτε για την αδικία που πληγώνει. Για το ιδίωμα του Έλληνα να νιώθει αδικημένος. Λέτε ότι η διαρκής ενασχόληση με την αδικία μας κάνει να αποσυρόμαστε από τους εαυτούς μας, μας κάνει να χάνουμε το ενδιαφέρον μας για την ζωή και τελικά να οδηγούμαστε στην κατάθλιψη,πως μέσα από το βίωμα της αδικίας τελικά κάνουμε κακό στον εαυτό μας, βλάπτουμε την ζωή μας και οδηγούμαστε στην κατάθλιψη.
 


Ξέρετε το πρώτο που πρέπει να δηλώσουμε είναι ότι όλο το βιβλίο δεν είναι απλώς μία σύλληψη μέσα σε ένα γραφείο που κάθισα κάποια στιγμή και αναρωτιόμουνα μόνος μου και σκεφτόμουνα ή διάβαζα άλλα βιβλία και κάθισα να γράψω και εγώ ένα. Αυτό που έγινε είναι ότι αυτό το βιβλίο είναι αποτέλεσμα μίας κλινικής εμπειρίας που την χρωστάω στους ανθρώπους που με εμπιστεύτηκαν.


-Πόσα χρόνια δέχεστε στο ιατρείο σας κόσμο;
 

Μόλις 27 χρόνια! Είναι ένα διαρκές παιχνίδι με ανθρώπους που σε ανανεώνει, σε αναζωογονεί, γιατί οι άνθρωποι έρχονται με προβλήματα και αν δε μείνουν τελικά στις αδικίες, αναζητούν τις λύσεις.

-Πάντως είναι μία διαδικασία που σας ωφελεί και εσάς με την έννοια ότι οι περισσότεροι ψυχοθεραπευτές λένε ότι και εσείς κερδίζετε από εμάς τους ανθρώπους που ερχόμαστε και μαθαίνετε πολλά.

Αλίμονο! Αν δεν υπάρχει αυτή η αλληλοαντίδραση, δεν υπάρχει θεραπεία. Μία θεραπεία είναι μία σχέση, μία σχέση ουσιαστική και έξω από τις γνώριμες καταστάσεις που έχουμε ζήσει. Και επομένως μία θεραπεία είναι μία προσωπική σχέση, πάντοτε μοναδική με κάθε θεραπευόμενο και σου επιτρέπει, καθώς ανοίγει ο άλλος τον κόσμο του, να μπορέσεις να δεις ότι υπάρχει και πολλή ομορφιά η οποία έχει κρυφτεί. Κρύβουμε αυτήν την ομορφιά όταν ερχόμαστε μέσα σε αυτό το αίσθημα της αδικίας. Αυτό ήταν που πυροδότησε το βιβλίο αυτό.

-Είδατε όλοι μας να κουβαλάμε αυτό το αίσθημα της αδικίας;
 

Πάρα πολλοί, πάρα πολλοί! Και για τους αντίθετους ακριβώς λόγους, γονείς αδικημένοι από τα παιδιά και παιδιά αδικημένα από τους γονείς. Γυναίκες αδικημένες από τους άντρες τους και άντρες αδικημένοι από τις γυναίκες τους.

 
-Λέτε ότι υπάρχουν και περιπτώσεις ανθρώπων που νιώθουν συνεχώς αδικημένοι και δημιουργούν παρεξηγήσεις, διότι στην ουσία, επειδή δεν έχουν κάτι άλλο άξιο να πούνε, δημιουργούν έτσι ένα ενδιαφέρον. Και καλύπτουν το κενό με παρεξηγήσεις, διαμάχες, προστριβές, και έτσι συνεχίζεται και ροκανίζεται ο χρόνος της ζωής.
 


Όταν οι άνθρωποι δεν είναι θετικοί απέναντι στους άλλους ανθρώπους, απέναντι στην ζωή, τότε η συνύπαρξη με τους άλλους ανθρώπους δημιουργεί προστριβές, παρεξηγήσεις και εκεί είναι που ο άλλος μπαίνει αμυνόμενος  και όταν μπαίνει αμυνόμενος απέναντι στο κακό που μπορεί να του συμβεί, απέναντι στους άλλους, τότε δεν παίρνει είδηση ότι μπαίνει σε μία πολεμική. Το άλλο που πρέπει να ξέρουμε είναι ότι όλα τα Υπουργεία Πολέμου, σε όλες τις χώρες, λέγονται Υπουργεία Άμυνας. Όλοι αμύνονται…

-Κάνοντας πόλεμο! Λέτε να έχουμε θετική σκέψη σε ό,τι κι αν μας κάνουνε. Άρα ακόμα και αν υπάρχει κατάχρηση από την άλλη πλευρά, στην συμπεριφορά του άλλου, τι κάνουμε εμείς;


Δεν μπορώ να μιλήσω επιφανειακά, γιατί η θετική σκέψη δεν μπορεί να είναι επιφανειακή, δεν είναι εντολή ότι πρέπει να σκεφτόμαστε θετικά. Αυτό που πρέπει να δούμε είναι ότι καταρχάς δεν πρέπει να μπαίνουμε σαν παιδιά στην ζωή μας. Τα παιδιάαυτό που έχουν είναι ότι τους ορίζουν τη ζωή τους οι γονείς και το περιβάλλον. Αν κρατήσουμε αυτή την παιδική αίσθηση ότι κάποιος άλλος πρέπει να μας οδηγήσει, τότε αυτό που γίνεται είναι ότι μπαίνουμε στην ζωή θεωρώντας ότι μας χρωστάει. Ότι αυτήν την απροϋπόθετη αγάπη που πρέπει να έχουν τα παιδιά από τους γονείς τους, όχι επειδή είναι καλοί μαθητές όχι επειδή είναι έξυπνοι, όχι επειδή είναι όμορφοι, αλλά μόνο και μόνο επειδή είναι τα παιδιά τους, αυτήν την απρουπόθετη αγάπη δεν μπορούμε να την διεκδικούμε ή να την επιζητούμε, όταν είμαστε ενήλικοι. Επομένως, όταν είμαστε ενήλικοι, θα πρέπει να κάνουμε κάτι στους άλλους, να δημιουργούμε εμείς το κλίμα για να έχουμε την αγάπη.


-Αυτή είναι η φράση κλειδί που λέτε. Δεν μπορεί κάποιος άλλος να πρέπει να μας ευτυχήσει.
 

Επομένως αν περιμένουμε ενώ είμαστε ενήλικοι, οι γονείς μας που έχουν μεγαλώσει και αυτοί, να πρέπει να μας ευτυχήσουν, τα παιδιά μας να είναι άψογα για να αποδεικνύουν ότι είμαστε εμείς καλοί γονείς ή να μας ευτυχήσει ο σύντροφος μας ή η δουλειά μας ή η κοινωνία, τότε θα μαζεύουμε από παντού πίκρες και πληγές. Γιατί όλα θα καταγράφονται σαν κανείς να μην μας προσφέρει αυτό που επιζητούμε, κανείς δεν μας καταλαβαίνει, κανείς δεν μας νιώθει, κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να καταλάβει πώς εμείς νιώθουμε και επομένως εμείς θα πληγωνόμαστε και θα μαζεύουμε τις πληγές μας από τους άλλους. Αλλά και οι άλλοι πάλι καταγράφουν την αδικία από τους άλλους. Γι' αυτό, όταν χρησιμοποιούμε τον όρο «αδικία», όλοι θα έχουνε να πούνε κάποια περιστατικά αδικίας. Αλλά δεν το χρησιμοποιούμε ποτέ σε ενεργητική φωνή. Εμείς έχουμε αδικήσει; Για να συμβαίνουν όλες αυτές οι αδικίες κάποιοι πρέπει να αδικούν. Μήπως και εμείς κάπως αδικούμε, ενώ καταγράφουμε μόνο τις αδικίες που μας γίνονται; Και αυτή είναι η παιδική στάση που ζητάμε κάποιος άλλος να μας αγαπήσει, κάποιος άλλος να μας ευτυχήσει, κάποιος άλλος να μας κάνει την ζωή όμορφη. Ή σαν να πιστεύουμε ότι στην ζωή μας δεν θα υπάρχει φθορά, δεν θα υπάρχουν αρρώστιες, δεν θα υπάρχουν τα γηρατειά, δεν θα υπάρχει ο θάνατος, και επομένως όταν μας συμβαίνουν αυτά στην ζωή σαν να νιώθουμε ότι αποτελούν μόνο για εμάς αδικία, και ότι δεν αφορούν τους άλλους.

Ο Δημήτρης Καραγιάννης είναι Παιδοψυχίατρος-Ψυχοθεραπευτής, Διευθυντής του Κέντρου Παιδοψυχικής Υγιεινής, Διδάκτωρ του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου. Το βιβλίο « Η ΑΔΙΚΙΑ ΠΟΥ ΠΛΗΓΩΝΕΙ» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΑΡΜΟΣ.

Τι πρέπει να γνωρίζω πριν το ραντεβού με την εφορία;

Ο κ. Νίκος Κεστσόγλου, φοροτεχνικός και σύμβουλος επιχειρήσεων,απαντά στα ερωτήματά σας.

– Προστατευόμενο μέλος χωρίς εισόδημα, υποχρεούται σε υποβολή Ε9;

Προς το παρόν το Ε9 των παιδιών χωρίς εισόδημα υποβάλλεται με το Ε9 των γονέων τους. Πρόθεση του Υπουργείου Οικονομικών είναι να υποβάλλεται ανεξάρτητο Ε9.

-Σε ποιες περιπτώσεις η δήλωση του Ε9 δεν μπορεί να υποβληθεί ηλεκτρονικά; 

Ουσιαστικά υπάρχει μια μόνο περίπτωση χειρόγραφης υποβολής. Να έχει εκδοθεί το εκκαθαριστικό του ΕΤΑΚ 2009 και να υπάρχουν λάθη. Τότε ο φορολογούμενος θα πρέπει να υποβάλλει χειρόγραφο Ε9 για να διορθώσει τα λάθη. Θεωρητικά ή προθεσμία υποβολής μέσω internet για τα προηγούμενα έτη έχει λήξει αλλά διαδικτυακή πύλη παραμένει ανοιχτή.

-Ο φόρος ακίνητης περιουσίας θα πληρωθεί ξεχωριστά από το ποσό που θα έρθει στη δήλωση; Απαλλάσσονται κάποιοι; Πως υπολογίζονται τα ποσά που θα πληρώσουν οι ασφαλισμένοι;

Ο φόρος ακίνητης περιουσίας θα πληρωθεί χωριστά από τον φόρο εισοδήματος που προκύπτει από την φορολογική δήλωση. Θα εκδοθεί εκκαθαριστικό σημείωμα χωριστά ενώ εκκρεμεί και το εκκαθαριστικό σημείωμα της περσινής χρονιάς. Απαλλάσσεται η αξία ακίνητης περιουσίας έως τις 200.000 ευρώ.

– Τι θα γίνει με το φόρο ακινήτων που πληρώνουμε μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ; Θα ενσωματωθεί όπως ακούγεται σε κάποιο άλλο ενιαίο φόρο ακινήτων; Θα υπάρξουν απαλλαγές;

Για φέτος δεν προβλέπεται κάποια αλλαγή πλην της επιμήκυνσης του αριθμού των δόσεων. Το ειδικό τέλος ακινήτων θα πληρωθεί μέσα από τους λογαριασμούς της ΔΕΗ μάλλον σε 4 δόσεις. Το Υπουργείο Οικονομικών σχεδιάζει να ενοποιήσει τους φόρους ακινήτων πράγμα που θα ισχύσει μάλλον από του χρόνου.

-Τι ισχύει για τα χρήματα ενοικίων που δεν εισπράττονται; Δηλώνονται με κάποιο τρόπο στη φορολογική δήλωση; Υπάρχει τρόπος να διεκδικηθούν;

Ο μοναδικός τρόπος διεκδίκησης είναι δια της δικαστικής οδού. Αν αυτό δεν είναι εφικτό και αφού εξαντληθούν τα ένδικα μέσα, τα ενοίκια που δεν εισπράττονται μπορεί να μην δηλωθούν στην φορολογική δήλωση υπό την προϋπόθεση ότι θα παραχωρηθούν στο Ελληνικό Δημόσιο. Ο φορολογούμενος, δηλώνει στην εφορία του ότι τα εκχωρεί, αποποιούμενος του σχετικού δικαιώματος μελλοντικής είσπραξης.

-Οι δωρεές χρηματικών ποσών ισχύουν για την κάλυψη της συνολικής ετήσιας δαπάνης;

Οι δωρεές χρηματικών ποσών μπορούν να καλύψουν την συνολική ετήσια δαπάνη με την προϋπόθεση ότι θα υποβληθεί δήλωση δωρεάς στην εφορία πριν την λήξη του έτους το οποίο αφορά η δαπάνη. Αν πρόκειται να καλυφθεί δαπάνη για κάποια αγορά τότε θα πρέπει η δήλωση δωρεάς να υποβληθεί πριν την αγορά.

-Πως αποδεικνύεται στην εφορία ότι ένα ακίνητο παρέμεινε κενό;

Για να δεχθεί η εφορία ότι ένα ακίνητο έμεινε κενό, πρέπει αυτό να αποδεικνύεται από λογαριασμούς ρεύματος ή ύδρευσης, χωρίς κατανάλωση για την περίοδο που έμεινε κενό.

-Επίκεινται αλλαγές στα τέλη κυκλοφορίας των ΙΧ;

Με τον νέο φορολογικό νόμο ενδέχεται να προκύψουν αλλαγές. Σύμφωνα με φήμες, μελετάται η κατάργηση του αυτοκόλλητου σήματος. Επίσης είναι πιθανόν η πληρωμή να γίνεται με δόσεις. Τέλος, δεν θα πρέπει να αποκλειστεί η αύξηση της συνολικής επιβάρυνσης των κατόχων αυτοκινήτων με την αλλαγή του τρόπου υπολογισμού των τελών.

Αν η εργασία μου δεν είναι πια πλήρης;

Μιλάμε βέβαια για τη λεγόμενη "εκ περιτροπής" εργασία.  Εκ περιτροπής απασχόληση θεωρείται η απασχόληση κατά λιγότερες ημέρες την εβδομάδα ή κατά λιγότερες εβδομάδες το μήνα ή κατά λιγότερους μήνες το έτος ή και συνδυασμός αυτών κατά πλήρες ημερήσιο ωράριο εργασίας.

Η εκ περιτροπής εργασία ορίζεται από τις διατάξεις του ν. 3846/2010, όπως τροποποιήθηκε με το ν. 3899/2010.

Κατά την κατάρτιση της σύμβασης εργασίας ή κατά τη διάρκειά της ο εργοδότης και ο μισθωτός μπορούν με έγγραφη ατομική σύμβαση να συμφωνήσουν κάθε μορφή απασχόλησης εκ περιτροπής.

Αν περιοριστούν οι δραστηριότητές του ο εργοδότης να επιβάλει σύστημα εκ περιτροπής απασχόλησης στην επιχείρησή του, η διάρκεια της οποίας δεν επιτρέπεται να υπερβαίνει τους εννέα (9) μήνες στο ίδιο ημερολογιακό έτος, μόνο εφόσον προηγουμένως προβεί σε ενημέρωση και διαβούλευση με τους νόμιμους εκπροσώπους των εργαζομένων -σύμφωνα με τις διατάξεις του π.δ. 240/2006 (ΦΕΚ Α´252) και του ν. 1767/1988 (ΦΕΚΑ´63).

Οι συμφωνίες ή οι αποφάσεις της παραγράφου αυτής γνωστοποιούνται μέσα σε οκτώ (8) ημέρες από την κατάρτιση ή τη λήψη τους στην οικεία Επιθεώρηση Εργασίας. Σε περίπτωση που δεν υπάρχει Σωματείο ή Συμβούλιο Εργαζομένων η διαβούλευση πρέπει να γίνει με το σύνολο των εργαζομένων της επιχείρησης.

Τι συμβαίνει σε περίπτωση απόλυσης του  εργαζομένου; 

Σε περίπτωση απόλυσης ο εργαζόμενος δικαιούται αποζημίωσης, σύμφωνα με τα ισχύοντα για τις συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας.

Από τους νομικούς συμβούλους του e-mporo.gr.

Τι ισχύει για τις άδειες μητρότητας;

"Είμαι ασφαλισμένη στο ΙΚΑ-ΕΤΑΜ. Σε λίγο καιρό θα πρέπει να πάρω άδεια για να γεννήσω. Τι άδεια δικαιούμαι; Θα ήθελα να σας ρωτήσω αν υπάρχει περίπτωση ο εργοδότης να αρνηθεί τη νέα μητέρα στη δουλειά;"

Πόσο διαρκεί η άδεια μητρότητας και η επιδότηση;

Για τη χορήγηση της άδειας μητρότητας από το ΙΚΑ-ΕΤΑΜ πλέον η εργαζόμενη ασφαλισμένη του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ που θα γεννήσει δικαιούται να επιδοτηθεί από τον ασφαλιστικό της φορέα λόγω κυοφορίας για 56 μέρες (8 εβδομάδες) και λόγω λοχείας για 63 μέρες (9 εβδομάδες). Προϋπόθεση είναι να έχει πραγματοποιήσει τουλάχιστον 200 μέρες εργασίας κατά την προηγούμενη διετία πριν από την πιθανή ημερομηνία τοκετού.

Τι συμβαίνει σε περίπτωση που καθυστερήσει ο τοκετός;

Επίσης, προϋπόθεση για την επιδότηση είναι η αποχή από την εργασία της, σύμφωνα με υπεύθυνες δηλώσεις του εργοδότη και της ασφαλισμένης. Εάν ο τοκετός επέλθει πριν από την πιθανή ημερομηνία τοκετού, τότε οι υπολειπόμενες μέρες μεταφέρονται στον χρόνο λοχείας. Αντίθετα, αν ο τοκετός επέλθει μετά την πιθανή ημερομηνία, παρατείνεται ο χρόνος κυοφορίας, χωρίς αντίστοιχη μείωση του χρόνου λοχείας. 
Σε περίπτωση ασθένειας που προέρχεται από την κύηση ή τον τοκετό, η παραπάνω άδεια παρατείνεται ανάλογα (πριν ή μετά την περίοδο των 8 εβδομάδων), χωρίς ωστόσο ταυτόχρονη καταβολή επιδομάτων μητρότητας και ασθενείας.

Αν δεν έχω συμπληρώσει ένα χρόνο εργασίας τι δικαιούμαι;

Κατά τον χρόνο της άδειας μητρότητας η γυναίκα δικαιούται αμοιβής από τον εργοδότη μέχρι να συμπληρωθεί ο ημερήσιος μισθός που θα λάμβανε αν εργαζόταν.
Στην περίπτωση που η ασφαλισμένη δεν έχει συμπληρώσει ένα έτος εργασίας στον ίδιο εργοδότη, δικαιούται 15 μέρες συμπληρωματικών αποδοχών, ενώ μετά τη συμπλήρωση έτους εργασίας δικαιούται συμπληρωματικές αποδοχές ενός μήνα. Η άδεια μητρότητας θεωρείται πραγματικός χρόνος εργασίας για την καταβολή δώρων εορτών και επιδόματος αδείας. Ο  χρόνος άδειας μητρότητας δεν συμψηφίζεται σε καμία περίπτωση με την κανονική άδεια.

Μπορεί ο εργοδότης μετά τη γέννα να μη με δεχτεί στη δουλειά;

Σύμφωνα με την κείμενη νομοθεσία, απαγορεύεται καταγγελία της σύμβασης εργαζόμενης τόσο κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, όσο και για χρονικό διάστημα 18 μηνών μετά τον τοκετό ή κατά την απουσία της για μεγαλύτερο χρόνο, λόγω ασθένειας που οφείλεται στην κύηση ή τον τοκετό, εκτός εάν υπάρχει σπουδαίος λόγος για καταγγελία.
Σημειώνεται ότι η εν λόγω προστασία εφαρμόζεται μόνο στις συμβάσεις εργασίας αορίστου χρόνου και όχι στις συμβάσεις ορισμένου χρόνου.

Aπό τους νομικούς συμβούλους του e-μπορώ.gr

Πονάει το κεφάλι μου ή η… ψυχή μου;

Ο Ευάγγελος Κατσαρός, διευθυντής της Νευρολογικής Κλινικής στο νοσοκομείο «Μetropolitan», εξηγεί πως η κατάσταση που βιώνουμε ως χώρα επηρεάζει σημαντικά το νευρικό μας σύστημα, πλήττοντας τελικά τον οργανισμό μας, και κάνοντας κουβάρι τα ψυχοσωματικά μας προβλήματα.

Ολοένα περισσότεροι άνθρωποι πλέον αναζητούν βοήθεια γιατί έχουν  κάποιο σωματικό πόνο χωρίς να υπάρχει κάποιο νευρολογικό ή άλλο παθολογικό πρόβλημα. Ποιες σωματικές ενοχλήσεις σας αναφέρουν;

Η ψυχική υγεία είναι η ισορροπία όλων των πτυχών της ζωής, συναισθηματική, διανοητική ή σωματική.Από εκεί και πέρα, ο καθένας μας με τον ψυχικό και σωματικό «εξοπλισμό» που διαθέτει αντιμετωπίζει τις προκλήσεις της ζωής του και ανάλογα με τις επιλογές που κάνει -γιατί παίζουν και αυτές πολύ μεγάλο ρόλο-  φτάνει σε κάποια στιγμή της ζωής του όπου θεωρεί ότι υπάρχει ένα αδιέξοδο. Εκεί αρχίζει το πρόβλημα. Που εκδηλώνεται συνήθως με μια μεγάλη ποικιλία σωματικών ενοχλημάτων. Αυτό που απαντάται πολύ συχνά πλέον είναι οι πονοκέφαλοι.

Συνδέεται ο πονοκέφαλος με το στρες ;

Ανάλογα με το πώς λειτουργεί ο κάθε άνθρωπος σε ατομικό επίπεδο. Διότι κάθε άνθρωπος έχει τη δική του ξεχωριστή ιδιοσυγκρασιακή ανταπόκριση στα ερεθίσματα με αποτέλεσμα να εκφράζεται το πρόβλημα που έχει με διαφορετικό τρόπο. Ο άνθρωπος είναι ένα ενιαίο σύνολο. Το σώμα του και η ψυχολογική του κατάσταση είναι ένα ενιαίο σύνολο, άρρηκτα δεμένο. Δεν είναι απλώς δυο κρίκοι που συνδέονται μεταξύ τους.Εάν η ψυχολογική κατάσταση είναι κακή, είναι βέβαιο ότι θα εκδηλωθεί κάποιος πόνος σωματικός, στο κεφάλι ή αλλού. Δεν είναι τυχαίο που ο λαός λέει «μου έχεις γίνει πονοκέφαλος ή αυτό το ζήτημα μου έχει γίνει πονοκέφαλος» Λέγεται μεταφορικά αλλά συχνά υπάρχει και στην κυριολεξία.

Σε ποια άλλα σημεία του σώματος μπορεί να εκδηλωθεί ο πόνος;

Μπορεί να είναι στις αρθρώσεις, στα οστά, στους μύες –γενικά υπάρχει μεγάλη ποικιλία άλγους. Μπορεί να είναι πόνοι στη μέση ή στη ράχη γενικότερα. Πολύ συχνά το άγχος συνδέεται με το λουμπάγκο. Το λουμπάγκο συνδέεται με την στεναχώρια, την κατάθλιψη, το χρόνιο στρες, είτε υπάρχουν ευρήματα είτε όχι. Μέχρι και αφωνία μπορεί να προκληθεί λόγω άγχους.

Μπορούμε να ελέγξουμε αυτή την κατάσταση;

Ναι υπό την προϋπόθεση ότι καθένας μας πρέπει να ακούει τον εαυτό του. Όλοι μας χρειάζεται να ακούμε τον εαυτό μας. Είναι ένα πολύ σημαντικό βήμα να προσπαθήσουμε να αφουγκραστούμε τον εαυτό μας.

Τι πιθανολογείτε ότι θα ακούσουμε;

Ότι εκτός από το εμφανές οργανικό πρόβλημα το οποίο ενδεχομένως να υπάρχει, ενδεχομένως και όχι,  υπάρχει και το «παρασκήνιο». Πρέπει να στραφούμε σε πιο άγνωστα κομμάτια μας και να προσπαθήσουμε να τα δούμε  πιο συγκεκριμένα και πιο ολοκληρωμένα. Εννοείται ότι δεν χρειάζεται να ακούσουμε τον εαυτό μας μόνο όταν έχουμε πρόβλημα.Χρειάζεται να ακούσουμε τον εαυτό μας και χωρίς συνθήκες πίεσης. Να δούμε τι χρειάζεται, σε πόση ποσότητα και πώς μπορεί να το κάνει και πώς θα γίνει πιο δημιουργικός.

Τα χάπια αποτελούν μια λύση για όσους δεν μπορούν να διαχειριστούν αλλιώς το άγχος τους;

Το καλύτερο είναι να λειτουργούμε χωρίς χάπια. Αν όμως αυτό είναι αναπόφευκτο, καλό είναι να περιορίζεται η χρήση τους στο λιγότερο δυνατό διάστημα. Διότι έτσι ελλοχεύει ο κίνδυνος να μάθουμε να ζούμε με τα φάρμακα. Μαθαίνουμε τον εαυτό μας να εξαρτάται πάντα από κάτι εξωτερικό, κι αυτό δεν αποτελεί κίνητρο για τον οργανισμό ώστε να κινητοποιηθεί, να αναζητήσει τις δικές του δυνάμεις. Τα φάρμακα έχουν αποτέλεσμα όταν υπάρχει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα, με συγκεκριμένες δοσολογίες και με συγκεκριμένη ημερομηνία έναρξης και λήξης της θεραπείας.

Νένα Μεντή. "Όταν έχασα τον πρώτο μου άντρα, 34 χρονών…"

Η Νένα Μεντή μιλάει για τα "χαστούκια" που έχει δεχθεί, τις δυσκολίες, την απληστία, για τη ζωή στο κέντρο της Αθήνας για το μέλλον μας. Η ματαιότητα της ζωής, η αγάπη, ο άνθρωπος και ο φόβος στο μικροσκόπιο της ηθοποιού…

Συνέντευξη στην Άννα Δρούζα

– Πως ξεκίνησαν όλα κυρία Μεντή; 

Ήμουν πάντα μία καλή επαγγελματίας ηθοποιός. Είμαι από ένα φτωχό σπίτι, δεν είχα ποτέ λεφτά, πέρασα πάρα πολύ δύσκολα οικονομικά στην ζωή μου και σε μεγάλη ηλικία δηλαδή. Γενικά έψαχνα πάντα να βρω τον χώρο μου για να επιβιώσω. Δεν κατέθετα τα όπλα. Δυσκολεύτηκα πολύ, άφησα το θέατρο για 5 χρόνια, άνοιξα ένα μαγαζί. Από εκεί και πέρα οι δουλειές είναι λίγο τυχαίες. Είχα την τύχη να με θεωρεί ο χώρος καλή ηθοποιό, που θα βγάλω πέρα έναν ρόλο, ένα σίριαλ. Και κάπως έτσι ερχόντουσαν οι δουλειές. Εδώ και 5 χρόνια που έκανα την Ευτυχία Παπαγιανοπούλου, αυτό ήταν ένα τελείως άλλο θέμα. Ήρθε ο Πέτρος Ζούλιας που είναι φίλος μου και μου λέει έχω μια ιδέα να κάνουμε αυτό το πράγμα. Του είπα μ’ αρέσει πάρα πολύ αλλά μόνη μου; Γιατί εμένα μου αρέσει πολύ το συλλογικό.

-Στο θέατρο στάθηκε δύσκολο για εσάς να κρατήσετε βαθιές φιλίες; 

Έχω φίλους, όχι από τον χώρο μου, εκτός δουλειάς. Αλλά μιλάμε για  30 – 40 χρόνια. Αλλά στο θέατρο είναι πάρα πολύ δύσκολο. 'Οχι τόσο λόγω ανταγωνισμού αλλά γιατί χάνεσαι με τους ανθρώπους στο θέατρο. Στο θέατρο είσαι μία σεζόν μαζί. Γνωρίζεις άλλους ανθρώπους, έχεις άλλα ωράρια, άλλη δουλειά, άλλο ενδιαφέρον, άλλο στόχο και χάνεσαι με τους προηγούμενους. Και συναντιόμαστε ύστερα από 15 χρόνια σε εστιατόριο και λέμε "χαθήκαμε" χωρίς να έχουμε τσακωθεί. Λειτουργούν και  τα ανθρώπινα, οι μικροζήλιες. Εγώ πιστεύω πάρα πολύ στους φίλους, που μπορεί να μην τους βλέπω, να κάνω και έναν χρόνο να τους δω λόγω δουλειάς. Άμα και ο άλλος δεν είναι ηθοποιός, δεν καταλαβαίνει τα ωράρια σου. Το τηλέφωνο μπορεί να είναι κατεβασμένο αλλά αγαπιόμαστε και επικοινωνούμε πάρα πολύ και αν βρεθούμε ύστερα από 6 μήνες ανοίγουμε τα στόματα και δεν μας μαζεύει κανείς.

– Κάπως έτσι ήταν και η σχέση σας με τον Σταμάτη Φασουλή; Γιατί είχατε πει ότι περάσατε "δια πυρός και σιδήρου";

Γνωριζόμαστε 40 χρόνια. Από την σχολή στο Εθνικό Θέατρο. Μετά δουλέψαμε πολύ στο Ελεύθερο Θέατρο, μετά τσακωθήκαμε πάρα πολύ για λόγους καλλιτεχνικούς, ήταν και άλλες εποχές τότε. Εγώ ήμουν και λίγο “τζόρας” έως πολύ, τώρα έχω κάπως μαλακώσει. Αλλά είμαστε πάρα πολύ καλοί φίλοι, όχι απλοί συνεργάτες. Μετά έκανα παιδί, άφησα το θέατρο και είχα μία ζωή ταραγμένη και πήρα άλλες στροφές τελείως. Έπειτα είχα και άλλη στάση στην δουλειά, ήμουνα πιο απόμακρη. Χωρίς να κάνω το τίποτα σπουδαίο, δεν διεκδικούσα πράγματα στην δουλειά μου, εγώ απλώς ζούσα τη δουλειά μου. Μόλις μου έμπαιναν εμπόδια, είτε συναισθηματικά, είτε οικονομικά, έπαιρνα την τσάντα μου και έφευγα.

-Πώς μπορεί κάποιος να βοηθήσει τον εαυτό του να μείνει τον εαυτό του, να παραμείνει ταπεινός;

Δεν υπάρχει κάποια συνταγή. Παίζει ρόλο το πως έχεις μεγαλώσει από το σπίτι σου, οι βάσεις. Και μετά είναι το τι γνωριμίες θα κάνεις. Είναι θέμα με την ευρύτερη έννοια της παιδείας. Δηλαδή να μην δίνεις μεγάλη αξία σε αυτό που είσαι και κάνεις. Είναι όλα τόσο εφήμερα και ειδικά στη δουλειά του ηθοποιού. Νόημα έχει να μην καταστρέφεις την φύση και τους ανθρώπους, να είσαι αλληλέγγυος με τους ανθρώπους, να αγαπάς τους ανθρώπους.

– Άρα η αγάπη μόνο;

Ναι, η αγάπη. Το να μπορείς να κοιτάς τον άλλον στα μάτια, να τον καταλαβαίνεις, να τον στηρίζει και αυτός να στηρίζει εσένα.

– Τι είναι αυτά που στην ζωή σας δίνουν αγάπη; Σας προσφέρουν ενέργεια και χαρά που τα κάνετε;

Τα τίποτα της ζωής, όχι τα σπουδαία. Οι άνθρωποι που αγαπάς, οι φίλοι σου, το παιδί σου, ο γκόμενος σου, το παρελθόν σου. Το να είσαι κάπου καλά, το να μην κουβαλάς τις μύριες ενοχές και τα κόμπλεξ σου. Γιατί και αυτό είναι μια τύχη στην ζωή σου. Το να είσαι καλά και να αγαπάς, σε ένα περιβάλλον που δεν σε αγάπησαν, δεν σε φρόντισαν.

–  Βλέπω το έχετε ψάξει. Έχετε διαβάσει ψυχολογικά βιβλία ή έχετε κάνει ψυχανάλυση;

Έχω διαβάσει βιβλία και Φρόιντ και διάφορα. Είχα την τύχη να μεγαλώσω σε ένα σπίτι πολλής αγάπης. Φτωχοί άνθρωποι αλλά καλοί, καλλιτεχνικό περιβάλλον που αγάπαγαν ο ένας τον άλλον  -οι γονείς μου- και μεγάλωναν το παιδιά τους με αγάπη.

– Μένετε στην πλατεία Αμερικής; Φοβάστε; 

Πλατεία Αφρικής την λέμε τώρα. Δε φοβάμαι. Απλά ούτε καν αισθητικό δεν είναι πια. Δεν χωράμε. Είμαστε πια πάρα πολλοί. Δηλαδή, πέφτουμε στο τετραγωνικό 5 άνθρωποι.

– Θα παραμείνετε εκεί;

Ναι γιατί είναι η γειτονιά μου και έχω και ένα σπίτι παλιό, προπολεμικό και μ'αρέσει πάρα πολύ.

– Κυκλοφορείτε με τα μέσα μαζικής μεταφοράς;

Όχι πολύ τελευταία. Είναι λίγο επικίνδυνα κάθε μέρα γίνονται κλοπές πορτοφολιών, τσαντών και λίγο το φοβάμαι. Κυκλοφορώ ή με τα πόδια ή με ταξί ή με τον άντρα μου που έχει μηχανή και με πάει από εδώ και από εκεί. Το αυτοκίνητο το έχω κλείσει σε γκαράζ…

 – Πάντως οι πόνοι της ζωής, τα "σκαμπίλια" που όλοι δεχόμαστε στη ζωή, σας έμαθαν πράγματα;

Βέβαια. Από τα σκαμπίλια παίρνεις τα μεγάλα μαθήματα. Όταν έχασα τον πρώτο μου άντρα 34 χρονών…εκεί δεν υπάρχει περίπτωση να μην ισιώσεις.

– Πόσα χρόνια σας χρειάστηκε για να πατήσετε και πάλι στα πόδια σας;

Όχι πάρα πολλά. Τον κουβαλάω ακόμα μέσα μου αυτόν τον άνθρωπο. Δεν κόλλησα όμως στο πένθος. Δεν παθαίνω καταθλίψεις εγώ. Μόλις την δω να πλησιάζει, παίρνω την τσάντα μου και φεύγω και την αφήνω μόνη της.

– Είστε αισιόδοξη για το μέλλον; Πιστεύετε ότι πρέπει να σκεφτούμε προς μία κατεύθυνση όλοι από κοινού και να δώσουμε ένα μήνυμα;

Δεν είμαι ούτε πολιτικός, ούτε οικονομολόγος, ούτε αναλυτής, ούτε τίποτα. Νομίζω ότι είναι πια πάρα πολύ αργά και αν υπάρχει μία ελπίδα είναι πια από τους νέους.

 – Τελικά τι πιστεύετε ότι θα μας βοηθήσει να φύγουμε από όλο αυτό που ζούμε;

Να βρεθούμε ο ένας δίπλα στον άλλον και εγώ που έχω να φάω ένα κομμάτι ψωμί και ο άλλος που δεν έχει. Δηλαδή να μην σκεφτόμαστε εγώ έχω 10.000 ευρώ στην τράπεζα και την βολεύω και οι άλλοι δίπλα μας πεινάνε.

– Άρα να χτυπήσουμε και το κομμάτι της απληστίας.

Φυσικά. Καιρό τώρα θα έπρεπε αυτό να το είχαμε χτυπήσει. Δεν το έχετε καταλάβει ότι μας έβαλαν σε ένα κανάλι life and style και δάνειο και βίλας και φουσκωτού και πισίνας;

– Πιάσατε τον εαυτό σας να γοητεύεται από αυτό το παιχνίδι; 

Ευτυχώς ποτέ μπήκα σε αυτή τη λογική. Έχω πάρα πολύ γερές βάσεις και δεν με κουνάει τίποτα.

– Βλέπετε τηλεόραση πια;

Πολύ λίγο, ταινίες για παράδειγμα. Ούτε ειδήσεις. Και επειδή με ρωτάτε, αυτό είναι ένα πρώτο στάδιο με τις τηλεοράσεις και τον κόσμο. Εγώ το λέω στον κόσμο, ''κλείστε τις τηλεοράσεις''.

Τσαλιγοπούλου. "Έκανα 5 χρόνια ψυχανάλυση"

Κάποτε ένιωσε να χάνει την καθημερινότητά της, την οικογένειά της, τον ίδιο της τον εαυτό. Θυσίες, για τη μεγάλη της αγάπη, το τραγούδι. Η Ελένη Τσαλιγοπούλου από την εφηβεία της αφοσιώθηκε με πάθος σε αυτό. Δεν διστάζει να παραδεχτεί ότι  χρειάστηκε να κάνει πέντε χρόνια ψυχανάλυση για να ορθοποδήσει.

Συνέντευξη στην Άννα Δρούζα

– Από που βγήκε η ονομασία της τελευταίας  δισκογραφικής δουλειάς ΤΑ – ΡΙ – ΡΑ;

Έγραψα τις μελωδίες πρώτα οπότε, βγήκαν αυτές οι φράσεις από μόνες τους δηλαδή τραγουδούσα συνέχεια ταρίρα, ταρίρα, ταρίρα και ήταν και μετά πάνω στις δικές μου μελωδίες ήρθαν όλοι αυτοί οι υπέροχοι τραγουδοποιοί και στιχουργοί, να γράψουν επάνω στην μουσική, κάτι που δεν γίνεται συνήθως.

– Πολλοί φίλοι και συνάδελφοι που έχεις μετά από τόσα χρόνια σου έγραψαν μουσική και είναι ο Νίκος Πορτοκάλογλου, Αλκίνοος Ιωαννίδης, Παύλος Παυλίδης, Θοδωρής Βασιλικός, Φοίβος Δεληβοριάς. Υπάρχει καλό ή κακό τραγούδι; Τι σημαίνει καλό ή κακό τραγούδι για σένα; 

Το καλό τραγούδι είναι αυτό που έχει αντοχές στον χρόνο. Νομίζω ότι βασικά είναι στο να υπάρχει ένας καλός στίχος. Κάτι που να μας κάνει να ονειρευόμαστε, να ψαχνόμαστε, να ερωτευόμαστε .

– Άρα ο στίχος είναι πιο σημαντικός από την μουσική για εσένα;

Στην εποχή μας , ναι. Θεωρώ ότι ο λόγος είναι αυτός που κάνει το τραγούδι αγαπημένο και όχι τόσο η μελωδία.

– Μεγάλη φωνή τι σημαίνει;

Μεγάλη φωνή ίσως είναι η φωνή που έχει αρκετά μεγάλο φάσμα.

– Ποιες φωνές σε έχουν επηρεάσει εσένα;

Το μεγάλο μου ταλέντο είναι αυτό. Ακούω πολύ μουσική. Ειλικρινά αν μου πεις τι να διαλέξω – αν θα πρέπει να σταματήσω να τραγουδάω ή να ακούσω μουσική –  θα πω “ δεν πειράζει ας σταματήσω να τραγουδάω αρκεί να μην σταματήσω ποτέ να χρειάζομαι ήρωες". Για εμένα είναι λίγο μπερδεμένα τα πράγματα για το τι αγαπάω όλα αυτά τα χρόνια. Το ίδιο μου αρέσει η Μαρίκα Νίνου, Εσκενάζυ, Παπαγκίκα, πολλές φωνές με έχουν επηρεάσει. Αλλά αυτό που θεωρώ για μένα το πιο σημαντικό, είναι ότι η ανησυχία μου, μου δίνει πάντα ένα έναυσμα να προχωρήσω και να τα έχω καλά με τον εαυτό μου. Δεν θέλω να αφεθώ σε οποιαδήποτε επιτυχία και να καθίσω να αδράξω τις δάφνες μου επειδή αγαπήσανε 5 – 10 τραγούδια μου.

– Πως μπήκες στο τραγούδι; Πώς βρέθηκες εκεί μέσα σε όλο αυτό τον κόσμο;

Είχα πολύ μεγάλο πάθος για αυτό. Ήταν σίγουρο από την εφηβεία μου ότι θα ασχολιόμουν με το τραγούδι. Ήταν και η οικογένεια που ήταν μεγάλοι λάτρεις της μουσικής.

– Στο σπίτι τραγουδούσατε;

Ναι, ο πατέρας μου ήταν ψάλτης. Οπότε οι παππούδες μου, οι θείοι μου, το πρώτο στερεοφωνικό, το πρώτο πικ-απ ήταν στο δικό μου το σπίτι. Οπότε άκουσα πάρα πολύ μουσική και τελείως διαφορετική από το δημοτικό μέχρι και καλή ροκ τις δεκαετίες του '70 και του '80.

– Για σένα είναι επάγγελμα το τραγούδι;

Θα μπορούσα να κάνω και άλλη δουλειά για να επιβιώσω. Θα μπορούσα να έχω ένα καταπληκτικό restaurant ή μια υπέροχη ταβέρνα γιατί μπορώ και μαγειρεύω καλά. Για μένα η μουσική είναι τρόπος έκφρασης και τρόπος αναζήτησης της ίδιας μου της ζωής. 

– Έχει αλλάξει η κατάσταση και η εποχή μας. Ο κόσμος δεν έχει χρήματα, έχει ανάγκη όμως να ακούσει, να ξεχαστεί, να ξεδώσει, να περάσει καλά.

Το τραγούδι δεν πρόκειται ποτέ να πάψει να  είναι ένα σημαντικό όπλο για τον άνθρωπο. Το βλέπω ιδιαίτερα στην επαρχία που δεν βάλλεται τόσο όσο οι μεγάλες πόλεις και η Αθήνα.

– Ναι αλλά δεν γεμίζουν πια όλα αυτά τα μεγάλα κέντρα που ξεφαντώνανε και γινόταν χαμός…

Ευτυχώς.

– Μήπως γίνεται για καλό όλο αυτό; 

Στην Ελλάδα είναι ότι έχουμε μια τεράστια παράδοση. Και την παραδοσιακή μουσική και την βυζαντινή και το λαϊκό τραγούδι. Ενώ κάποια άλλα μεγάλα κράτη δεν έχουν, έχουν δάνεια. Εμείς αυτό θα μπορούσαμε να το χρησιμοποιούσαμε και να είμαστε και εξαγώγιμοι. Και επειδή η παράδοσή μας είναι τεράστια, δεν έχουμε ασχοληθεί ποτέ με αυτό. Βάζοντας πολλές φορές τη δικαιολογία της γλώσσας μπροστά, ενώ ακούμε πορτογαλικά θαυμάσια που είναι μια δύσκολη γλώσσα και όχι μόνο και αφρικανικά κ.α. Και αναλωθήκαμε στην καθημερινότητα. Δηλαδή, νομίζω είναι το μοναδικό κράτος σε όλο το κόσμο που η ανάλωση των τραγουδιστών συμβαίνει καθημερινά.

– 'Ηταν και επιλογή των ίδιων των τραγουδιστών. Πολλοί μπήκαν στην λογική της αρπαχτής επειδή ήθελαν να ζήσουν πιο άνετα. Και αναλώθηκαν στο πολύ εύκολο και απλό τραγούδι, χωρίς ποιότητα και διαχρονική αξία.

Τώρα είμαστε έτοιμοι να διορθώσουμε αυτή την κατάσταση.

– Εσύ πως αντιστάθηκες σε αυτή την κατάσταση; Δηλαδή την έννοια της αρπαχτής. Ένιωσες την ανάγκη να το ζήσεις και λίγο πιο άνετα;

Η δική μου η γενιά δεν ήταν ποτέ ακριβοπληρωμένη όσο άλλες γενιές. Και  επέλεγα μικρότερους χώρους με εξαίρεση κάποιες σημαντικές συνεργασίες όπως με την Δήμητρα Γαλάνη, τον Γιώργο Νταλάρα τη δεκαετία του '80 και σημαντικές συνεργασίες με μεγάλα ονόματα.

– Δεν μπήκες ποτέ στον πειρασμό για τα υψηλά κασέ;

Όχι δεν μπήκα σε αυτό γιατί το ρεπερτόριό μου δεν ήταν τέτοιο που θα ερχότανε ο κόσμος μαζικά.

– Ένιωσες με την επιτυχία να χάνεις τον εαυτό σου;

Ναι, έχασα πολλά πράγματα. Αλλά νομίζω ότι πια, κοντά στα 40 η ωριμότητα και η αγάπη για αυτό που έκανα και που συνεχίζω να κάνω, τελικά μου δώσανε την δύναμη να μπορέσω να ισορροπήσω.

– Είχες την δύναμη να δηλώσεις ότι κάποια στιγμή χρειάστηκε να κάνεις ψυχανάλυση.

Βεβαίως, χρειάστηκαν πέντε ολόκληρα χρόνια ψυχανάλυσης για να μπορέσω να ορθοποδήσω, να αισθανθώ ποια είμαι.

– Μπράβο σου που τόλμησες να το πεις και να χτυπάς αυτά τα ταμπού που υπάρχουν. 

Ξέρω και άλλους συναδέλφους μου που χρειάστηκαν βοήθεια για να μπορέσουν να ορθοποδήσουν.

– Δεν είναι κακό. Δεν γεννηθήκαμε τέλειοι, χρειάζεται μία επιστήμη να ακούσουμε.

Φυσικά και χρειαζόμαστε την ψυχανάλυση. Εμένα προσωπικά με βοήθησε πολύ.

– Τι είναι αυτό που σε βοήθησε και ήταν σαν εργαλείο για εσένα ή είχες χάσει και το βρήκες μέσα από αυτή τη γνώση;

Είχα χάσει την καθημερινότητα μου, είχα χάσει το να ζω σαν απλός άνθρωπος. Αυτό είναι ανισόρροπο. Δηλαδή, όταν έχεις μια πολύ μεγάλη αγάπη για αυτό που κάνεις, πολλές φορές αυτό που λέμε εργασιομανία, αφήνεις οτιδήποτε άλλο και ασχολείσαι μόνο με αυτό εμμονικά. Οπότε χάνεις τους φίλους σου, την οικογένειά σου, τον εαυτό σου και μετά μένεις μόνος σου. Ανήμπορος για το οτιδήποτε. Η ζωή είναι όλο το μεγαλείο.

Πρέπει να καταργηθεί το μνημόνιο; Απαντά ο Γ. Κασιμάτης

"Δεν πίστευα στα μάτια μου όταν πρωτοδιάβασα το μνημόνιο" δηλώνει ο  Γιώργος Κασιμάτης, συνταγματολόγος του Πανεπιστημίου Αθηνών, από τους πρώτους που κατήγγειλαν την αντισυνταγματικότητα του μνημονίου. Ενώ υποστηρίζει ότι για πρώτη φορά σε διεθνή σύμβαση που μπήκαν όροι εκχώρησης της εθνικής κυριαρχίας και συνολικής δέσμευσης της δημόσιας περουσίας.

Συνέντευξη στην Άννα Δρούζα

– Δεν ξέρω πόσο καλά εμείς οι απλοί πολίτες, που δεν είμαστε νομικοί, έχουμε καταλάβει το μνημόνιο και τους όρους του. Είστε από τους πρώτους Έλληνες Ακαδημαϊκούς που καταγγείλατε την αντισυνταγματικότητα του μνημονίου. Λέτε ότι οι όροι είναι εκμεταλλευτικοί, εκβιαστικοί, παράλογοι, και θίγετε ότι εμείς χάνουμε τα δικαιώματα της εθνικής μας κυριαρχίας κατά κύριο λόγο και επίσης δεσμεύεται το σύνολο της δημόσιας περιουσίας στα χέρια των δανειστών. Πιστεύετε ότι ο κόσμος έχει καταλάβει πραγματικά τι σημαίνει αυτό το μνημόνιο;

Είναι πραγματικά δύσκολο γιατί και εγώ όταν το πρωτοδιάβασα δεν πίστευα στα μάτια μου. Δεδομένου ότι αυτοί οι όροι δεν έχουν ξαναμπεί ποτέ σε διεθνείς συμβάσεις.

-Έχετε δει και άλλες συμβάσεις άλλων χωρών υποθέτω.

Το επιβεβαίωσε και ο πρωθυπουργός της Ιταλίας Μόντι λέγοντας ότι εμείς δεν παραδώσαμε την κυριαρχία μας όπως έκανε η Ελλάδα. Επομένως από εκεί και πέρα, ήταν πραγματικά δύσκολο για τον κόσμο, και το αντιμετώπισα σε πολλές ομιλίες μου, οι οποίοι μου ζητούσαν να το πω με απλά παραδείγματα για να καταλάβουν. Δηλαδή να συλλάβουν αυτήν την παραχώρηση από την τότε κυβέρνηση. Μπορώ να σας πω επίσης ότι πολύ κακός είναι και ο δεύτερος όρος από πλευράς συμφερόντων που αφορά τη συνολική δέσμευση της δημόσιας περιουσίας. Γιατί λόγω αυτού του όρου η Ελλάδα δεν μπορεί να διαπραγματευτεί οικονομικά με κάποια άλλη χώρα. Για αυτό ακριβώς αυτές οι συμβάσεις είναι ανίσχυρες. Το ξέρουν και γι' αυτό δεν πέρασαν το μνημόνιο από τη Βουλή. Έτσι ανίσχυρο είναι και το δεύτερο μνημόνιο γιατί έχει τους ίδιους όρους.

-Όσο ανίσχυρες – όπως λέτε ότι μπορεί να είναι – χρειάζεται όμως καταγγελία, έτσι δεν είναι;

Αυτό φοβούνταν τα δύο χρόνια και οι δανειστές μας. Μια κυβέρνηση να εφαρμόσει ακριβώς ένα κανόνα του διεθνούς δικαίου που προστατεύει την κυριαρχία των κρατών και αυτός είναι κανόνας καταγεγραμμένος στον ΟΗΕ. Το έχουν αναπτύξει σε άλλες χώρες πάρα πολύ και έχει πολύ μεγάλη πρακτική σημασία. Να σας πω ότι η πρώτη εφαρμογή αυτού του κανόνα έγινε στο μεσοπόλεμο από την Ελλάδα. Ο τότε δικτάτορας Μεταξάς που ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας, βρήκε ένα δάνειο βελγικό. Η βελγική τράπεζα αξίωσε αμέσως. Είπε ότι προτεραιότητα έχουν οι βασικές ανάγκες άμυνας της χώρας μου και οι ανάγκες του λαού και δεν το πλήρωσε. Η Ελλάδα πήγε στο διεθνές δικαστήριο υπό την Κοινωνία των Εθνών.

-Σε ποιες περιπτώσεις έχει εφαρμοστεί αυτός ο κανόνας;

Έχει εφαρμοστεί πάρα πολλές φορές και μάλιστα πρόσφατα από την Αργεντινή, τον Ισημερινό, μεταξύ Ρωσίας και Γαλλίας, και σε πολλές άλλες περιπτώσεις. Να σας εξηγήσω πως γίνεται αυτό το πράγμα. Και αυτό χρειάζεται ο κόσμος να μάθει γιατί αυτήν ακριβώς τη μέθοδο προτείνουν τα αντιμνημονιακά κόμματα, κυρίως ο κ Τσίπρας. Μπορεί ο καθένας να χρησιμοποιεί διαφορετικές λέξεις, φράσεις, το πράγμα όμως είναι ένα. Η καταγγελία των διεθνών αυτών συμβάσεων. Τι σημαίνει και πως γίνεται. Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο μπορεί να γίνει και μονομερώς, όπως μονομερώς μπορεί να γίνει και η κήρυξη της ΑΟΖ. Μονομερώς δεν σημαίνει βέβαια, πάει κάποιος με το δικαστικό κλητήρα και λέει δεν πληρώνω.

Ο πρωθυπουργός θα πάει στις Βρυξέλλες  και θα τους πει “κύριοι καθίστε κάτω να συζητήσουμε. Δεν αρνούμεθα ,ούτε θέλουμε να βγούμε από την ΕΕ ούτε από το ευρώ ,ούτε επιδιώκουμε να μην πληρώσουμε το χρέος μας. Θέλουμε απλά να εφαρμοστεί αυτός ο κανόνας που λέει ότι η κάθε χώρα ζητάει το ποσό εκείνο που μπορεί να αντέξει ο λαός της να εκπληρωθούν οι βασικές ανάγκες και να μην παραβιαστούν οι ανάγκες άμυνας της χώρας.” Αυτό μπορεί να υπολογιστεί λογιστικά. Πρακτική διεθνούς λογιστικής επιτροπής κάνει αυτή τη δουλεία. Οπότε εκεί ασφαλώς – δεν υπάρχει αμφιβολία ότι – θα αρχίσει κάποια επαναδιαπραγμάτευση.Οι βασικοί όροι ισχύος των δανειακών συμβάσεων είναι αυτοί που είναι, στη βασική σύμβαση δανειακής διευκόλυνσης που απέφευγε όλο των καιρό να αναφέρει η Βουλή, οι πολιτικοί μας και τα ΜΜΕ. Εκεί βρίσκονται αυτοί οι δύο όροι και η ολοκληρωτική δέσμευση της δημόσιας περιουσίας υπέρ των δανειστών.

– Δεν ξέρω αν καταλαβαίνει ο κόσμος τι εννοεί ότι παραιτούμαστε από δικαιώματα εθνικής κυριαρχίας.

'Οπως έχει ήδη ρυθμιστεί το πράγμα, οι δανειστές μας σήμερα, εάν δεν μπορούμε να πληρώσουμε κάποια δόση, μπορούν να επιλέξουν όποια παραγωγική πηγή που βρίσκεται για παράδειγμα στην περιοχή του Έβρου, που είναι παραμεθόριος περιοχή και εκεί βρίσκουν πετρέλαιο. Αυτό μεταβιβάζεται σε μια πολυεθνική εταιρεία, με εκτίμηση λογικά του αντίστοιχου ταμείου, που το αξιοποιεί. Όλα τα έσοδα πάνε απευθείας στους δανειστές, τίποτα δεν θα πάρει η Ελλάδα, αν δεν εξοφληθεί όλο το χρέος. Έχουμε το δικαίωμα να πούμε ότι αυτό παραβιάζει την εθνική μας κυριαρχία διότι εμείς εκεί θέλουμε να έχουμε ορισμένους αμυντικούς εξοπλισμούς, στρατό ή οτιδήποτε άλλο. Αυτό δεν μπορούμε να το επικαλεστούμε.

– Έχετε δηλώσει ότι φεύγουν καθημερινά με αδιαφανείς τρόπους πλουτοπαραγωγικές πηγές.

Ναι, είτε είναι οικόπεδο, είτε είναι ομόλογά είτε είναι υπόγειος ή υποθαλάσσιος πλούτος είτε είναι φωτοβολταϊκά και ανεμογεννήτριες.

– Πλήρης υποτέλεια λοιπόν.

Αυτή τη στιγμή επιλέγουν  ένα οικόπεδο για παράδειγμα, μεταβιβάζεται στο Tαμείο, χωρίς κανένα αντάλλαγμα από το κράτος και χωρίς να έχει τίποτα να φορολογήσει ή έστω να βάλει ένα τέλος . Όλα τα έσοδα γυρίζουν στο ταμείο αμέσως χωρίς να περάσουν από τον προϋπολογισμό για να φύγουν για τους δανειστές. Αυτές οι συμβάσεις συνήθως είναι των 75 ή των 99 ετών.

– Η λύση για σας κύριε καθηγητά είναι η επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου;

Λύση για μένα είναι να καταργηθούν όλα αυτά. Αυτοί είναι όροι του ΔΝΤ, όχι νόμιμοι, τα έβαζαν σε χώρες του τρίτου κόσμου, σε ευρωπαϊκές χώρες δεν γίνεται αυτό. Να αναλάβουμε την ευθύνη του χρέους μας αλλά με όρους που να μένει κάτι.

Αλκίνοος Ιωαννίδης. Γράφω τραγούδια όταν βαριέμαι!

Ερωτεύτηκε από μικρός τη μουσική. Λέει όχι στην καλή ζωή, δεν μπερδεύει την τέχνη με τα χρήματα. Ο ταλαντούχος Αλκίνοος Ιωαννίδης γράφει τραγούδια όταν νιώθει πλήξη αλλά συνάμα δηλώνει επαγγελματίας. Δεν φοβάται να ομολογήσει ότι το ταλέντο είναι απλά μια ευκολία.

Συνέντευξη στην Άννα Δρούζα

-Ποιος πιστεύεις ότι είναι ο ρόλος του τραγουδιού σε αυτή την κατάσταση της κρίσης που ζούμε σήμερα;


Το τραγούδι ήταν μια ιερή συντροφιά στην ιστορία της ανθρωπότητας μέχρι σήμερα. Και εννοώ ιερή με την κυριολεκτική σημασία της λέξης. Σε όλες τις θρησκείες άλλωστε το τραγούδι θεωρείται μια ιερή τέχνη.


- Η οικογένεια σου είναι άκρως καλλιτεχνική. Ο πατέρας σου είναι ζωγράφος και ο αδερφός σου ασχολείται με την ποίηση. Βέβαια εσύ στα πρώτα σου βήματα έκλινες περισσότερο προς την ηθοποιία.

-Σπούδασα στο Εθνικό Θέατρο αρχικά με στόχο να μαζέψω κάποια χρήματα για να φύγω στο εξωτερικό και να σπουδάσω σκηνοθεσία και κινηματογράφο. Αυτό με ενδιέφερε τότε.

 
- Πώς λοξοδρόμησες και σε κέρδισε το τραγούδι;


Δεν ξέρω. Πάντως η μουσική ήταν ο πρώτος μου έρωτας, απλά δεν είδα ότι θα μπορούσα ποτέ να την έχω ως ενασχόληση.


- Τραγουδούσαν στην οικογένεια σου, έπαιζαν μουσική;

Ο ένας παππούς που δε τον γνώρισα αφού σκοτώθηκε στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο ,λένε οι συγχωριανοί του, ότι ήταν εξαιρετικός τραγουδιστής. Κατά τα άλλα δεν έχουμε μουσική παράδοση στην οικογένεια

 
- Λες να υπάρχει αυτή η κληρονομικότητα άραγε, να πέρασε στο DNA σου;


Μοιάζουμε οπτικά πολύ. Έχω μια φωτογραφία του στο studio που ηχογραφώ και όποιος έρχεται με ρωτάει πότε έχει τραβηχτεί αυτή νομίζοντας ότι είμαι εγώ!

– Πως γράφεις τραγούδια;


Γράφω όταν βαριέμαι, δηλαδή όταν δεν υπάρχει κάτι άλλο που να με απασχολεί, όταν δεν υπάρχει ζωή γύρω μου. Αναγκάζεσαι να επινοήσεις τη ζωή όταν δεν υπάρχει και ο δικός μου τρόπος είναι γράφοντας τραγούδι. Όταν φτάνει η στιγμή και θέλω να καταγράψω κάτι, το κάνω μέσα από το τραγούδι. Για να έρθει βέβαια αυτή η στιγμή απαιτεί κάποιες προϋποθέσεις. Θέλει ησυχία, να είναι βράδυ, να μην περιμένει τίποτα και κανείς από εσένα, να μη χτυπάνε τηλέφωνα, να μην έχεις να πας πουθενά, να μη μπορείς να μοιραστείς τη πραγματική σου ζωή με τα παιδιά σου ή με τους δικούς σου ανθρώπους γιατί κοιμούνται, τέτοια πράγματα γενικά.


- Πόσο διαφορετικό είναι κάποιος να γράφει από το να τραγουδά μόνο;

Πολύ περισσότερο βέβαια όταν τραγουδά κάποιος αυτά που έχει γράψει ο ίδιος.
Προσωπικά μιλώντας, λειτούργησα πάρα πολύ σαν τραγουδιστής ειδικά τα πρώτα χρόνια της πορείας μου. Οι πρώτοι δίσκοι μου γράφτηκαν από τον Νίκο Ζούδιαρη το 1993 και το 1995. Ποτέ δεν αντιμετώπισα τα τραγούδια που έγραψαν κάποιοι άλλοι άνθρωποι διαφορετικά από αυτά που γράφω εγώ. Όπως και στις συναυλίες, όταν τραγουδάω ένα τραγούδι που δεν έχω γράψει ο ίδιος και το αγαπώ το θεωρώ δικό μου. Όπως και τα δικά μου τραγούδια δεν απαγορεύω σε κάποιον να τα τραγουδήσει, όποιος και αν είναι αυτός.

– Από τι κινδυνεύει το ταλέντο του ανθρώπου πιστεύεις;

Από το ίδιο το ταλέντο συνήθως. Κατά τη γνώμη μου το ταλέντο δεν είναι τίποτε άλλο από μια ευκολία. Για παράδειγμα ένα παιδί που έχει ταλέντο στα μαθηματικά έχει ευκολία σε αυτά, τίποτε άλλο. Δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο από τις ευκολίες μας. Οπότε ο ταλαντούχος άνθρωπος κινδυνεύει από τον ίδιο του τον εαυτό.

– Πώς δυσκολεύεις τον εαυτό σου εσύ για να μην αφεθείς;


Δουλεύω πάρα πολύ. Είμαι ο πιο τεμπέλης άνθρωπος που έχω γνωρίσει κι όμως δουλεύω σχεδόν περισσότερο από όλους τους ανθρώπους που έχω γνωρίσει παρ’ ότι αυτό που κάνω δεν το θεωρώ ακριβώς δουλειά. Είτε μελετάω κάποιο όργανο, είτε κοιτάω κάποια παρτιτούρα είτε κάποιο συγκεκριμένο συνθέτη, όλη την ώρα κάνω κάτι σε σχέση με τη μουσική.


 
- Το επάγγελμα που ακολουθείς, αν και δεν θεωρείται δουλειά εφόσον σου αρέσει η ενασχόληση σου με αυτό, γίνεται κάποια στιγμή πραγματικό επάγγελμα εξ’ αιτίας βιοποριστικών λόγων;

Είναι κάπως λαϊκίστικο να λέει κάποιος ότι δεν είναι επαγγελματίας και ότι είναι ερασιτέχνης για να τον αγαπάει ο κόσμος ακόμα περισσότερο. O ερασιτεχνισμός ως παντιέρα είναι ένα πρόβλημα. Δηλαδή το να είμαι ερασιτέχνης αλλά να πληρώνομαι παρά ταύτα, αυτό είναι ένα πρόβλημα.Θεωρώ ότι εφόσον ζεις από αυτό είσαι επαγγελματίας.

-Σε τι πιστεύεις διαφέρει κάτι από τη στιγμή που γίνεται επάγγελμα;


Δε νομίζω ότι αλλάζει κάτι. Αν το κάνεις με την κακή έννοια, αν ασχολείσαι μόνο με το πώς θα βγάλεις χρήματα από αυτό, τότε σίγουρα υπάρχει πρόβλημα. Αλλά εφόσον είσαι επαγγελματίας έχεις μια ευθύνη παραπάνω στους ανθρώπους που σε παρακολουθούν. Μπορείς να ακούσεις μουσική σε ένα ταξί, σε ένα σούπερ μάρκετ, οπουδήποτε. Έχεις μεγάλη ευθύνη και πρέπει να την αισθάνεσαι. Ταυτόχρονα υπάρχουν και τα οικονομικά άγχη μέσα σε αυτή την ιστορία. Στις διοργανώσεις και στα φεστιβάλ γίνονται μεγάλες παραγωγές με προβολές, με σκηνικά και γενικά με πάρα πολύ κόσμο που εργάζεται γι’ αυτές για μήνες. Όσον αφορά τα έσοδα μας δεν έχουν σπόνσορες οικονομικούς, τα έσοδα βγαίνουν πάντα από τα εισιτήρια. Ξέρουμε ότι αν δεν έρθει ο κόσμος, τα πράγματα θα είναι δύσκολα.

-Εσύ έπεσες στην παγίδα που πέσαμε όλοι και κυνηγούσαμε το χρήμα ως αυτοσκοπό τα προηγούμενα χρόνια;


Όλοι καταναλώσαμε περισσότερο από όσο θα έπρεπε ή από όσο αντέχαμε. Όλοι απείχαμε από το μέτρο. Η αλήθεια είναι ότι δεν έκανα ποτέ καμία χρήση στη τέχνη μου η οποία να σχετίζεται με τα χρήματα. Δηλαδή δεν άλλαξα κάποια απόφαση μου επειδή τα χρήματα ήταν καλύτερα εδώ και όχι εκεί, ούτε συμπεριέλαβα κάποιο τραγούδι στο δίσκο μου επειδή θα γινόταν επιτυχία που θα μεταφραζόταν σε χρήμα. Αυτό δεν το έκανα έχοντας την πολυτέλεια να μην το κάνω. Είμαι άνθρωπος που δεν αγαπάει κάτι άλλο εκτός από τη μουσική. Δεν μου αρέσουν τα ακριβά αυτοκίνητα, δεν χτίζω πισίνες. Θέλω να πω ότι δεν μου άρεσε τίποτε άλλο πέρα από τη μουσική.


- Επομένως έχεις πει αρκετά “όχι” σε αυτή τη δουλειά;


Πάρα πολλά.

– Ποιοι σε έχουν επηρεάσει και ποιους εκτιμάς στη δουλειά σου;

Οι δίσκοι που είχαμε στη δισκοθήκη μας όταν ήμουν παιδί, ένα σπίτι που δεν είχε μεγάλη οικονομική άνεση, παρ’ όλα αυτά είχε μεγάλη δισκοθήκη και μεγάλη βιβλιοθήκη. Άκουγα κυρίως κλασσική μουσική από κλασσικούς δίσκους του πατέρα μου.
 
- Από Έλληνες καλλιτέχνες;
Άκουγα τους μεγάλους καλλιτέχνες της δεκαετίας του '60 και του '70. Χατζιδάκις, Θεοδωράκης, Μαρκόπουλος, Λοϊζος και άλλους. Αυτές ήταν οι επιρροές μου σε συνδυασμό με την παραδοσιακή μουσική της. Και αργότερα, σημαντική επιρροή κι αυτή, η μουσική του Σιδηρόπουλου που άκουσα στην εφηβεία μου.

– Είχες μια συνεργασία με τη Μαρία Φαραντούρη τα δυο τελευταία χρόνια που κάνατε κάποιες ζωντανές συναυλίες μαζί;


Το 2011 έγινε αυτό. Ήταν το έτος συμπλήρωσης εκατό χρόνων από τη γέννηση του Νίκου Γκάτζου και με αφορμή αυτή την επέτειο κάναμε ένα αφιέρωμα στο Μέγαρο Μουσικής και όχι μόνο εκεί βέβαια.
 
- Εκεί ακούσαμε δικά σου καινούργια κομμάτια τα οποία δεν έχουν ακόμη κυκλοφορήσει. Η καινούργια σου δουλειά πότε θα κυκλοφορήσει;
Έχω αρκετά πράγματα σε χαρτάκια, χαρτοπετσέτες, από εδώ και από εκεί. Ελπίζω να βρω το χρόνο να συγκεντρωθώ και να μαζέψω όλα αυτά τα κομμάτια.

4 επώνυμοι ηθοποιοί μιλούν για την πολιτική τους εμπειρία

Γιατί ο Γιάννης Μπέζος και ο Πάνος Χαϊκάλης αφοσιώθηκαν στα κοινά;  Γιατί  η Άννα Βαγενά και η Πέμυ Ζούνη αποχώρησαν από την πολιτική σκηνή; Είναι η τέχνη ή οι καλλιτέχνες της που θα αλλάξουν τον κόσμο; Να πολιτευτεί κανείς ή να μην πολιτευτεί; Ιδού η απορία…

Συνέντευξη στην Άννα Δρούζα

Γιάννης Μπέζος: Η θέση μου στη δουλειά μου είναι εκ των πραγμάτων μια πολιτική στάση. 

 
- Αποφασίσατε να συμμετέχετε ενεργά. Πιστεύετε ότι όλοι πρέπει να μπούμε σε αυτό το παιχνίδι για να αλλάξουν τα πράγματα;
 


Δεν πιστεύω ότι πρέπει όλοι να ασχοληθούμε με την πολιτική. Πρέπει να μπουν αυτοί που έχουν κάτι να πουν, όταν το φέρνει η στιγμή και όχι η μόδα. Υπάρχει μια τάση όλοι να ασχοληθούμε. Είδατε το όνομα μου στο ψηφοδέλτιο επικρατείας στις τελευταίες εκλογές, άρα δεν με απασχολεί η θέση. Η βοήθεια μου έχει να κάνει περισσότερο με την στήριξη της συγκεκριμένης παράταξης και του συγκεκριμένου αρχηγού. Ο Κουβέλης είναι πολιτικός εγγράμματος, με αισθητική και καταλαβαίνει τι λέει.


- Μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα;


Μπορούν γιατί δεν γίνεται να μην αλλάξουν. Αν δεν αλλάξουν, η χώρα θα καταστραφεί. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή.


- Τι πρέπει να αλλάξει;


Αρχικά το σύστημα εκπαίδευσης, δεύτερον η απονομή δικαιοσύνης, τρίτον οι νόμοι και η εφαρμογή τους. Πρέπει να υπάρξει αξιοκρατία. Θα αλλάξουν και τα κόμματα στο εσωτερικό τους αναγκαστικά.

Πάνος Χαϊκάλης: "Ο κόσμος θέλει να ακούει την φωνή ατόμων που αισθάνεται κοντά του". 

 
 
- Γιατί με τον Πάνο Καμμένο;  

Το πιο συγκλονιστικό της ιστορίας είναι ότι η πρόταση δεν έγινε από τον πρόεδρο του κινήματος ούτε εγώ πήγα σε αυτόν. Με πήγε ο κόσμος. Μέσα από το διαδίκτυο. Γιατί το διαδίκτυο είναι η μεγάλη και ανεξάρτητη δύναμη, όσο και αν θέλουμε να μην το πιστέψουμε. Κόσμος και ειδικά νέα παιδιά ήθελαν να είμαι κοντά τους.


- Σου υπέδειξαν και το κόμμα, με ποια παράταξη να κατέβεις;
 


Ακούστηκαν θέσεις και απόψεις και είπαν ότι εφόσον έχεις ένα πολιτικό λόγο που είναι πολιτικός και νοιάζεσαι για κάποια πράγματα σε θέλουμε κοντά μας. Αργότερα βέβαια βρέθηκα με τον Πάνο Καμμένο… Ο κόσμος θέλει να ακούει την φωνή ατόμων που αισθάνεται κοντά του.

– Πιστεύεις ότι μπορούν να αλλάξουν τα δεδομένα; Είσαι αισιόδοξος;
 

Πρέπει να το δούμε ανάποδα. Γιατί υπάρχει διαφθορά; Γιατί υπάρχει αυτό το μπάχαλο που λέμε;

Άννα Βαγενά: "Έκανα αυτό που αισθανόμουν εκείνη την ώρα".


 
- Μόλις 12 ώρες είχε διάρκεια ο βουλευτικός σας ρόλος με το ΠΑΣΟΚ. Όταν λέγατε τότε όχι, ποιος ήταν ο στόχος για εσάς;

Αυτό εξέφραζε τους ανθρώπους που ήθελαν να με στείλουν στην Βουλή. Αυτό θα ήθελαν να πουν και εκείνοι. Με το δικό μου στόμα εκφράστηκαν και αυτοί.


 
- Είχατε διαβάσει και τα δύο μνημόνια;
 

Όχι. Έμαθα τις μαζικές διατάξεις μέσα σε λίγες ώρες. Το πιο σημαντικό – πέρα από την μείωση του κατώτατου μισθού –  που και αυτό είναι απαράδεκτο, ήταν ότι επειδή είναι ανίκανοι να βρουν χρήματα από αλλού, πετσοκόβουν τους μισθούς και της συντάξεις, κυρίως τους κατώτερους.


- Δεν περιμέναμε το δικό σας το όχι να ανατρέψει όλη την πορεία, τα κουκιά ήταν μετρημένα.
 

Ακουγόταν ότι θα ήταν πάρα πολλοί αυτοί που θα ψήφιζαν όχι. Έκανα αυτό που αισθανόμουν εκείνη την ώρα. Δεν κοιμήθηκα όλο το βράδυ. Όταν έμαθα ότι η κ. Ζούνη παραιτήθηκε, είπα είμαι η επόμενη. 'Ήμουν σίγουρη ότι θα καταψήφιζα από τη στιγμή που θα εμφανιζόμουν.

 
- Τι δουλειά έχει ένας καλλιτέχνης μέσα στην πολιτική με την σημερινή παρούσα κατάσταση του πολιτικού συστήματος;
 


Δεν είναι θέμα καλλιτέχνη. Από μικρή έμαθα να είμαι ενεργή πολίτης.  Αν εγώ αισθανθώ ότι μπορώ να πιστέψω σε κάτι, θα το ξανακάνω. Αλλιώς, δεν υπάρχει λόγος.

Πέμη Ζούνη: "Είμαι ήρεμη πλέον". 


- Πως νιώσατε όταν απομακρυνθήκατε από την πολιτική;

Ήρεμη μετά από αυτή τη ψυχοφθόρα διαδικασία.


– Τι σε έκανε να μπεις στην πολιτική; Τι κατάφερες και τι δεν κατάφερες;

Φυσικά ο τομέας του πολιτισμού και της παιδείας. Η αλήθεια είναι ότι μέσα σε όλη αυτή την δυσκολία, ενεργοποιήθηκα όσο μπορούσα. 2- 3 από τους στόχους που είχα βάλει, όπως ας πούμε να τεθεί το θέμα  της Ανώτατης Καλλιτεχνικής εκπαίδευσης, πρόλαβε οριακά και πέρασε. Βοήθησα και περάσαμε το νόμο του κινηματογράφου, βοήθησα στην ισότητα, στα δικαιώματα του ανθρώπου, την βελτίωση των συνθηκών των κρατουμένων. Στο θέατρο  δεν πρόλαβα να κάνω πολλά πράγματα.

 
– Άρα ήταν μια πολύ πλούσια προσωπική εμπειρία;

Ήταν πολύ πλούσια, πολύ οδυνηρή αλλά άξιζε τον κόπο. Το ζήτημα είναι ότι βλέπεις από μέσα την μηχανή, είναι μια πολύ μεγάλη εμπειρία αυτή. Υπάρχει ελπίδα, δεν είναι όλα διεφθαρμένα, είναι όμως η διαφθορά ριζωμένη.

X

Αγαπητοί αναγνώστες,

Σας ενημερώνουμε ότι το boro.gr προσφέρει καθημερινά (Δευτέρα-Παρασκευή) δωρεάν ψυχολογική υποστήριξη με επαγγελματίες ψυχολόγους.

Κάντε κλίκ εδώ για να συνδεθείτε και να ενημερωθείτε για τις ώρες λειτουργίας.
X