Διάφορα (old articles)

Τι είναι η επιλόχειος κατάθλιψη ;

Τα Baby Blues παρουσιάζονται περίπου στο 50 % των γυναικών μετά τον τοκετό. Τα συμπτώματά τους κρατούν για δυο βδομάδες. Αλλαγές στη διάθεση, θλίψη, κλάμα χωρίς αιτία, άγχος… Κάποιες φορές οι αλλαγές στη διάθεση της νέας μητέρας κρατούν για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα και τότε ίσως μιλάμε για επιλόχειο κατάθλιψη. 
Τι είναι η επιλόχειος κατάθλιψη; Ποια είναι τα συμπτώματά της και πόσο επικίνδυνη μπορεί να είναι για μια γυναίκα; 
Ο Αν. Καθ. Κοινωνικής Ψυχιατρικής, του Παντείου Πανεπιστημίου, κύριος Στέλιος Στυλιανίδης και η συνεργάτιδά ψυχοθεραπεύτρια, κυρία Μαρίνα Μουλάκη* μας περιγράφουν δυο αληθινές ιστορίες δυο γυναικών. Η Ζωή έπασχε από τα baby blues, η Άννα ήρθε αντιμέτωπη με την επιλόχειο κατάθλιψη. 
 
Στέλιος Στυλιανίδης 

Mαρίνα Μουλάκη 

Τι είναι τα Baby Blues;
Η ιστορία της Ζωής. 
"Η Ζωή μόλις έχει γυρίσει σπίτι από το μαιευτήριο. Είναι στο παιδικό δωμάτιο που με τόση ανυπομονησία και φροντίδα προετοίμαζε τους τελευταίους μήνες και κρατάει το νεογέννητο γιο της αγκαλιά. Προσπαθεί να τον κοιμίσει αλλά εκείνος κλαίει ασταμάτητα. Μαζί του κι αυτή! «Κάτι δε πάει καλά με αυτή την εικόνα» σκέφτεται. Ήθελα τόσο πολύ να γίνω μητέρα, είχα μία τόσο όμορφη εγκυμοσύνη. Ανυπομονούσα γι αυτή τη στιγμή, και τώρα δε μπορώ να σταματήσω να κλαίω. Δε ξέρω αν θα τα βγάλω πέρα. ‘Όλα έχουν αλλάξει. Δε με αναγνωρίζω. Δε πρέπει να νιώθω έτσι-δεν είμαι καλή μαμά»! Αργότερα, κάθονται όλοι μαζί.  Ο άντρας της την έχει αγκαλιά κι εκείνη θηλάζει. Κοιτάζει το γιο της να τρώει και νιώθει φοβερή στοργή. Τον άντρα της και είναι σαν να τον έχει ερωτευθεί πάλι απ την αρχή. Και όλο αυτό τις φέρνει πάλι δάκρυα στα μάτια. Σκέφτεται πως δε θα είναι ξανά ποτέ πια οι δυο τους- όχι το ανέμελο νέο ζευγάρι που ήταν πριν τουλάχιστον και αυτό τη κάνει να «πενθεί» ένα κομμάτι του εαυτού της. Και ο θηλασμός, ενώ πίστευε πως θα είναι το πιο φυσικό πράγμα, την έχει τόσο δυσκολέψει. Πονάει πολύ και νιώθει πώς είναι ασταμάτητος. Είναι άυπνη μέρες τώρα, συχνά δε προλαβαίνει ούτε να φάει και μετά απ όλη αυτή τη προσπάθεια νιώθει «άχρηστη» γιατί το μωρό της φαίνεται να μη χορταίνει. Σκέψεις όπως: «Ίσως έπρεπε να περιμένουμε λίγο καιρό ακόμα» και «δε ξέρω αν θα τα καταφέρω» είναι συνέχεια στο μυαλό της. Είναι φορές που κοιτάζει το μωρό της με φοβερή γλύκα και άλλες που σαν να μη νιώθει «όπως θα έπρεπε». «Ποιο είναι αυτό το πλασματάκι»; Η διάθεσή της έχει πέσει πάρα πολύ και νιώθει φοβερές  τύψεις απέναντι στο μωρό, τον άντρα και τον ίδιο της τον εαυτό διότι: «Αυτή έπρεπε να είναι η πιο ευτυχισμένη περίοδος της ζωής  της". 
Η Ζωή αντιμετωπίζει μία ψυχολογική κατάσταση γνωστή ως «Baby Blues». Τα Baby Blues είναι ένα σύνηθες φαινόμενο  (παρουσιάζεται περίπου στο 50%  των γυναικών) που εμφανίζεται ακόμα και λίγες ώρες μετά τον τοκετό (πιο έντονα την 4η με 5η μέρα) και τα συμπτώματά τους κρατούν για περίπου δύο εβδομάδες.
Τα συμπτώματα αυτά είναι συνήθως:
-Κλάμα χωρίς προφανή αιτία
-Ευερεθιστότητα
– Ανυπομονησία
-Ανησυχία
-Άγχος
-Εξάντληση
-Αϋπνία (ακόμα και όταν κοιμάται το μωρό)
– Θλίψη
-Αλλαγές στη διάθεση (mood swings)
– Δυσκολία στη συγκέντρωση-Αφηρημάδα
Σε τι οφείλονται τα Baby Blues ;
Τα Baby Blues είναι αποτέλεσμα ενός συνδυασμού παραγόντων. Η αλλαγή στα επίπεδα των ορμονών κατά την εγκυμοσύνη και μετά την γέννα καθώς και η έλλειψη ύπνου μπορούν να προκαλέσουν τα παραπάνω συμπτώματα. Μεγάλο ρόλο παίζει η αλλαγή της καθημερινότητας της μητέρας και η δυσκολία προσαρμογής στις νέες συνθήκες που φέρνει ο ερχομός ενός μωρού. Καθώς και η ίδια η εμπειρία του τοκετού και πώς τον βίωσε η κάθε γυναίκα.
Πώς αντιμετωπίζουμε τα  Baby Blues;
Συνήθως δε χρειάζεται παρέμβαση ειδικού για τα Baby Blues και τα συμπτώματα κρατούν περίπου 14 ημέρες μετά τον τοκετό. Υπάρχουν όμως κάποια πράγματα που μπορεί να κάνει η νέα μητέρα -και με στήριξη των δικών της ανθρώπων- για να βοηθηθεί και να νιώσει καλύτερα.
-Σημαντικό είναι να τρώει και να κοιμάται καλά διότι αυτό βοηθάει στη σωματική αλλά και τη ψυχολογική της ενδυνάμωση κατά τις απαιτητικές πρώτες εβδομάδες.
-Να μη ντρέπεται να δέχεται βοήθεια από τους άλλους σε ότι μπορεί να τη ξεκουράσει (πχ να αναλάβει κάποιος άλλος τις δουλειές του σπιτιού, το μαγείρεμα). Να επικεντρωθεί στις ανάγκες της και του μωρού της  και να μη προσπαθεί  να τα κάνει όλα ,μαζί και να είναι  σε όλα «τέλεια».
-Να μην έχει υψηλές απαιτήσεις για το πρώτο καιρό. Να ξέρει πως θα έχει τις δυσκολίες του και δεν θα είναι όλα  ιδανικά και όπως τα είχε ονειρευτεί. Έτσι θα μπορεί να αντιμετωπίσει πιο ψύχραιμα τη πραγματικότητα.
-Να «ξε-κλέβει» λίγο χρόνο κάθε μέρα για τον εαυτό της κάνοντας μια βόλτα (χωρίς η και με το μωρό), πίνοντας καφέ με μία φίλη ,ακούγοντας λίγη μουσική για να χαλαρώσει και να ξεφύγει λίγο.
-Να ζητάει συμβουλές και να μοιράζεται τις απορίες τις με ανθρώπους που εμπιστεύεται (πχ άλλες φίλες νέες μαμάδες). Με αυτόν τον τρόπο και ακούγοντας τις εμπειρίες άλλων, θα νιώσει λιγότερο μόνη σε αυτό που αντιμετωπίζει.
Και πάνω απ όλα, να μην διστάζει να εξωτερικεύει το πώς νιώθει και να μη ντρέπεται αν δε νιώθει καλά. Μοιραζόμενη τα συναισθήματα και τη δυσκολία της με την οικογένεια και τους δικούς της, τους βοηθάει να καταλάβουν καλύτερα τί της συμβαίνει και να την βοηθήσουν πρακτικά αλλά και συναισθηματικά.
 Η Ζωή δύο εβδομάδες  περίπου μετά από τη γέννηση του γιου της κι αφού κατάφερε να ξεκουραστεί και να κοιμάται με κάθε ευκαιρία (τις ώρες που κοιμόταν και ο μικρός για παράδειγμα), άρχισε να βλέπει τα πράγματα με αισιοδοξία. Υπήρχαν βέβαια αρνητικά συναισθήματα και σκέψεις αλλά μέρα με τη μέρα τα ωραία υπέρβαιναν τα δύσκολα και η σχέση της με το παιδί της και με τον εαυτό της ως μητέρα πλέον, γίνεται όλο και πιο γνώριμη και δυνατή. Τέσσερις μήνες μετά, δεν σκέφτεται καν να αναφέρει τις δύσκολες αυτές πρώτες μέρες αλλά καμαρώνει για το γιο της δείχνοντας τις φωτογραφίες του σε φίλους και γνωστούς με κάθε ευκαιρία. Δε παραλείπει όμως, όταν μιλάει με νέες μαμάδες σαν κι αυτήν, ή γυναίκες που διανύουν τη πρώτη τους εγκυμοσύνη , να μοιραστεί την εμπειρία της και να τις βεβαιώσει πως το να μη τους φανούν όλα «ροζ» και να δυσκολευτούν το πρώτο καιρό όχι μόνο πρακτικά αλλά και ψυχολογικά είναι μέσα στο πρόγραμμα και απολύτως φυσιολογικό.

Πώς ξεχωρίζουμε τα baby Blues από την επιλόχειο Κατάθλιψη;
Τί γίνεται όμως όταν τα συμπτώματα που προαναφέραμε διαρκούν για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα και είναι πολύ πιο έντονα σε σημείο που υπάρχει ανησυχία για την σωματική ακεραιότητα της μητέρας ή/και του βρέφους ; Τότε υπάρχει περίπτωση η νέα μητέρα να αντιμετωπίζει Επιλόχειο Κατάθλιψη.

Η αληθινή ιστορία της Άννας
Η Άννα κάθεται στο μπαλκόνι του σπιτιού της και κοιτάζει κάτω στο δρόμο τα αυτοκίνητα που περνούν. Έχει περάσει πάνω από ένας μήνας από τότε που γέννησε την κόρη της και είναι εξαντλημένη. Έχει χάσει την όρεξή της και πολύ βάρος και δε μπορεί με τίποτα να χαλαρώσει και να κοιμηθεί μέσα στη μέρα. Νιώθει φοβερή θλίψη και θυμό με το σύζυγο και τη μητέρα της που «δε καταλαβαίνουν τι περνάει» από τότε που ήρθε το μωρό. Είχε ακούσει πως η νέες μητέρες περνάνε δύσκολα στην αρχή με κλάματα αϋπνία και κούραση , αλλά γι αυτήν είναι ατελείωτο όλο αυτό. Δε μπορεί με τίποτα να βγάλει από το μυαλό της τις αρνητικές σκέψεις και νιώθει εντελώς ανήμπορη. Σκέφτεται πως δεν είναι η μαμά που είχε φανταστεί. Νιώθει κακιά! Ακούει το μωρό της να κλαίει και το μόνο που θέλει είναι να ανοίξει τη πόρτα και να φύγει .Έτσι όπως βλέπει τα αυτοκίνητα που περνούν από κάτω σκέφτεται να πέσει-να τελειώσει όλο αυτό. Πάλι προχθές, που είχαν βγει όλοι μαζί βόλτα με το καρότσι, την ώρα που περνούσαν μία διασταύρωση είχε μια φαντασίωση πως περνάει ένα αυτοκίνητο και χτυπάει το καρότσι και στη συνέχεια άλλη μία πως χτυπάει εκείνη. Δεν είχε σκεφτεί ποτέ πριν την αυτοκτονία αλλά το τελευταίο καιρό «φλερτάρει» συνέχεια με σκέψεις θανάτου. Κάνει τελικά πίσω και αποφασίζει να παραδεχτεί στους δικούς της (που της λένε συνέχεια ότι δε την βλέπουν καλά το τελευταίο καιρό και ανησυχούν) πως φοβάται και θέλει βοήθεια!
Η Επιλόχειος Κατάθλιψη, εμφανίζεται περίπου στο 10%-15 % των νέων μητέρων (μέσα στο πρώτο χρόνο της γέννησης του μωρού ) και ενώ συχνά μπορεί να τη μπερδέψουμε με τα Baby Blues , τα συμπτώματα της είναι σαφώς εντονότερα, έχουν μεγαλύτερη διάρκεια και συχνά καθιστούν τη μητέρα δυσλειτουργική σε τομείς όπως η φροντίδα του εαυτού της και του μωρού της. Μία γυναίκα σε Επιλόχειο Κατάθλιψη μπορεί να είναι άπλυτη, άυπνη να ξεχνάει να φάει και να ταΐσει ή να αλλάξει  το μωρό της.
Ποια είναι τα συμπτώματα της επιλοχείου κατάθλιψης; 
-Έλλειψη όρεξης και βάρους
-Αϋπνία (ακόμα και όταν κοιμάται το μωρό)
-Ευερεθιστότητα –Επιθετικότητα
-Εξάντληση
– Έλλειψη «χαράς για τη ζωή»
-Συναισθήματα ντροπής , ενοχής και ανυμπόριας.
-Ανησυχία, άγχος, θλίψη
-Μεγάλες αλλαγές στη διάθεση (mood swings)
– Απόσυρση από οικογένεια και φίλους.
-Δυσκολία συναισθηματικού «δεσίματος» με το μωρό
-Έντονες σκέψεις να βλάψει τον εαυτό ή / και το μωρό της
 Ποιες  είναι οι αιτίες της Επιλόχειας Κατάθλιψης και σε ποιες  γυναίκες είναι πιο πιθανό να εμφανιστεί;
Όπως και με τα Baby Blues, μεγάλος είναι ο ρόλος των ορμονών. Η απότομη αλλαγή στα επίπεδα τους προ γέννας και μετά τον τοκετό μπορεί να επηρεάσουν τις χημικές αντιδράσεις του εγκεφάλου και να προκληθεί κατάθλιψη. Πέρα από αυτό, η προσωπικότητα της κάθε γυναίκας καθώς και οι συνθήκες στις οποίες μεγάλωσε και στις οποίες ζει τώρα παίζουν πολύ μεγάλο ρόλο.
Για παράδειγμα, γυναίκες που δε τα πηγαίνουν πολύ καλά με τις «ευθύνες» στη καθημερινότητά τους ή που έχουν μεγάλη ανάγκη να νιώθουν πως έχουν πάντα τον έλεγχο. Επίσης , σε μεγαλύτερο κίνδυνο είναι όσες εμφάνισαν Επιλόχειο Κατάθλιψη σε μία προηγούμενη εγκυμοσύνη. Νέες μητέρες που έχουν άσχημα παιδικά βιώματα σε σχέση με την έννοια της οικογένειας και που ενδεχομένως δεν είχαν προβλέψει την εγκυμοσύνη μπορεί να μην «νιώθουν έτοιμες» να αντιμετωπίσουν τη μητρότητα και τις αλλαγές που φέρνει συνεπώς, να εμφανίσουν πιο εύκολα από άλλες τα παραπάνω συμπτώματα. Μία γυναίκα που αντιμετωπίζει προβλήματα με το σύζυγό της ή οικονομικά προβλήματα είναι πιο πιθανό να έχει Επιλόχειο Κατάθλιψη σε σχέση με όσες έχουν μεγάλη στήριξη από το οικογενειακό και φιλικό τους περιβάλλον. Τέλος , ας μη παραβλέπουμε τη σημασία της κούρασης και της αϋπνίας στο πως αισθάνεται και αντιλαμβάνεται η γυναίκα την εμπειρία της μητρότητας .
Πώς αντιμετωπίζεται η επιλόχειος κατάθλιψη; 
Η Επιλόχειος Κατάθλιψη αντιμετωπίζεται με τη βοήθεια ειδικών γιατρών (ψυχιάτρου καθώς συχνά κρίνεται απαραίτητη η χορήγηση αντικαταθλιπτικών) και με ψυχοθεραπεία. Εάν η μητέρα δε ζητήσει βοήθεια , μπορεί να παλεύει με τη κατάθλιψη για πολλούς μήνες ή και χρόνια. Σε ακραίες περιπτώσεις μπορεί να οδηγηθεί σε αυτοκτονία ή και παιδοκτονία. Πολύ σημαντικός  παράγοντας στην αντιμετώπισή της είναι  η στήριξη και η υπομονή  από το  κοντινό περιβάλλον της μητέρας.
Πότε πρέπει να αναζητήσει η νέα μητέρα τη βοήθεια ειδικού;
Όταν τα συμπτώματα που αναφέραμε:
-Παραμένουν για περισσότερο από δύο εβδομάδες
-Γίνονται όλο και πιο έντονα
-Καθιστούν πολύ δύσκολή τη φροντίδα του μωρού της και την εμποδίζουν από το να κάνει
απλά καθημερινά πράγματα
-Την κάνουν να σκέφτεται να βλάψει το μωρό ή/και τον εαυτό της

Πώς αντιμετώπισε η Άννα την επιλόχειο κατάθλιψη; 
Η Άννα, επισκέφθηκε έναν ψυχίατρο ο οποίους επιβεβαίωσε πως αντιμετωπίζει Επιλόχειο κατάθλιψη. Ξεκίνησε να παίρνει ένα αντικαταθλιπτικό φάρμακο και να κάνει ψυχοθεραπεία. Από το πρώτο μήνα τη θεραπείας της άρχισε να νιώθει καλύτερα και να ελπίζει πως θα ξεπεράσει τη κατάθλιψή της. Μετά από τρείς μήνες θεραπείας τα συμπτώματα έχουν σχεδόν φύγει και νιώθει πλέον συχνά χαρά και απολαμβάνει τη σχέση της με το παιδί της .Η θεραπεία την έχει βοηθήσει να εκφράζεται στους δικούς της για ότι νιώθει, καλό ή κακό και δε ξεχνάει να προσέχει τον εαυτό της και κατά συνέπεια καλύτερα και το μωρό της. Ακόμα αντιμετωπίζει δυσκολίες με το καινούριο «ρόλο» της μητρότητας αλλά έχει μάθει να οργανώνεται ώστε να ελαττώνεται το άγχος της και να νιώθει πως έχει σε μεγάλο βαθμό έλεγχο της κατάστασης .Μπορεί να μην είναι  η «τέλεια μαμά» που είχε φανταστεί αλλά σίγουρη δε νιώθει πια «κακιά» και μέρα με τη μέρα έρχεται πιο κοντά στη κόρη της.
Κάθε νέα μητέρα συναντάει μεγάλες προκλήσεις και συναισθηματικά «σκαμπανεβάσματα». Πρέπει να έχει στο νου της πως και τα δύσκολα είναι «μέσα στο πρόγραμμα» και να προσέχει- τον εαυτό της (και το μωρό της κατά συνέπεια). Σε περίπτωση που υποψιαστεί πως αντιμετωπίζει Επιλόχειο κατάθλιψη, να ζητήσει την απαραίτητη ιατρική (και κοινωνική) στήριξη. Πάνω απ όλα να ξέρει πως δεν είναι μόνη στο πρόβλημά της και πως περνάει με τη σωστή φροντίδα. Όσο πιο έγκαιρα υποπτευτεί το πρόβλημα και αναζητήσει βοήθεια, τόσο πιο γρήγορα θα αρχίσει να απολαμβάνει το μωρό και το νέο της ρόλο.

Beethoven. Η ζωή το έργο του και η διπολική διαταραχή

Οι ευφυείς και ψυχεδελικές συνθέσεις του Ludwig van Beethoven, η ένταση και το συναίσθημα τους μένουν ανέγγιχτες από το χρόνο όσα χρόνια μαι αν περάσουν η μουσική του δεν παύει να είναι μια μοναδική εμπειρία. Ποιος ήταν όμως ο Beethoven;
Η ζωή του μοιάζει βγαλμένη από ταινία. Τα παιδικά του χρόνια ήταν δύσκολα, ο πατέρας του ήταν βίαιος, τον έδερνε. Ήταν όμως  και ο ίδιος άνθρωπος που τον ώθησε στην ενασχόλησή του με την μουσική από πάρα πολύ νεαρή ηλικία, όταν κατάλαβε πως ο γιος του έχει ταλέντο. Με συνεχή εκπαίδευση και εξάσκηση κατάφερε στα 11 του χρόνια να συνθέσει το πρώτο του έργο. Εκατοντάδες συμφωνίες, όπερες και μουσικές δημιουργίες ακολούθησαν, μέχρι που στα 27 του χρόνια άρχισε να χάνει την ακοή του. Άρχισε να ακούει όλο και λιγότερη μουσική, απέφευγε τις πολλές συνομιλίες. Η ασθένειά του, τον κατέβαλε ψυχολογικά. Και δεν ήταν το μοναδικό του πρόβλημα. Η ψυχική του υγεία ήταν ήδη κλονισμένη.
Ο Beethoven έπασχε από διπολική διαταραχή.
Καθώς μεγάλωνε, η ασθένεια άρχισε να τον επηρεάζει όλο και πιο πολύ. Η διπολική διαταραχή, που έχει ονομαστεί και «καλλιτεχνική κατάρα» στιγμάτισε την ζωή και την καριέρα του. Είχε πολλές φορές σκεφτεί την αυτοκτονία, ένα κοινό σύμπτωμα της διπολικής διαταραχής, ενώ τις ημέρες που βίωνε την μανία, ένιωθε απέραντη ευτυχία. Και ήταν αυτή η μανία που του επέτρεπε να εργαστεί σκληρότερα και να παράγει περισσότερα έργα, επειδή τον γέμιζε αισιοδοξία, αυτοπεποίθηση και δημιουργικότητα. Τις ημέρες της βαθιάς θλίψης, αντίθετα, από τις οποία χαρακτηρίζεται η διπολική διαταραχή, κλεινόταν στον εαυτό του, τριγυρνούσε ατημέλητος και δεν ασχολούνταν με τη μουσική.

Η περίοδος της κατάθλιψης
Ο Μπετόβεν επιδείκνυε επίσης αδιαφορία για την κοινωνική κατάταξη και για κάθε μορφή εξουσίας. Υπάρχουν μαρτυρίες πως είχε σταματήσει παραστάσεις όταν δεν είχε την πλήρη προσοχή του κοινού, ενώ αρνούνταν να εμφανιστεί σε κάποιο κονσέρτο αν θεωρούσε πως δεν τον είχαν ενημερώσει εγκαίρως. Χαρακτηριστικό των επιπτώσεων της διπολικής διαταραχής στην ψυχική του υγεία είναι πως κατά το 1813 πέρασε μια τέτοια περίοδο κατάθλιψης που σταμάτησε κάθε επιμέλεια για την εμφάνισή του και άρχισε να κάνει επεισόδια οπουδήποτε πήγαινε να δειπνήσει. Σταμάτησε μάλιστα να συνθέτει σχεδόν εντελώς.
Όταν, όμως, τον Ιούνιο του 1813  έφθασαν οι ειδήσεις για την ήττα  των στρατευμάτων του Ναπολέοντα στην Ισπανία, βρήκε ξανά το κίνητρο να γράψει και  πέρασε ξανά στη φάση της μανίας, δουλεύοντας εντατικά και γράφοντας την συμφωνία που έμεινε γνωστή ως  «Νίκη του Ουέλινγκτον». Την παρουσίασε για  πρώτη φορά στις 8 Δεκεμβρίου, μαζί με την Εβδόμη Συμφωνία του, σε μια φιλανθρωπική συναυλία για τα θύματα του πολέμου. Το έργο έγινε αμέσως ευρέως γνωστός και αγαπητό, καθώς ήταν διασκεδαστικό και εύκολο να κατανοηθεί. Το ίδιο καλοκαίρι συνέθεσε και μια σονάτα πιάνο για πρώτη φορά μέσα σε πέντε χρόνια. Το έργο αυτό ήταν σε σαφώς πιο ρομαντικό ύφος από τα προηγούμενα σονάτες του.

Πέθανε από ηπατική ανεπάρκεια το 1827. Προσπαθούσε για χρόνια να αυτοθεραπεύσει τα πολλά προβλήματα υγείας του με αλκοόλ. Ο Beethoven όταν βρισκόταν στη φάση της μανίας ήταν γνωστό στον κύκλο των φίλων του ότι μπορούσε να συνθέσει πολλά έργα ταυτόχρονα. Ωστόσο, η περιόδος της κατάθλιψης κατά την οποία γράφτηκαν πολλά από τα πιο διάσημα έργα του.

Τι είναι η ποίηση; Μας απάντησε η Κική Δημουλά!

Τι θα ήταν η ζωή μας χωρίς την ποίηση και τους ποιητές;
Ένα κενό, μια χαράδρα χωρίς γέφυρα σωτηρίας, ένα απέναντι που δεν θα μπορούσαμε ποτέ να επισκεφθούμε, μια ματιά χωρίς την κλέφτη της ματιά, μια ματιά μισή δηλαδή.
Πήγα στο Μέγαρο να δω την Δημουλά να γίνεται ανάγνωσμα και εκτός συνόρων και για μια ακόμα φορά ενθουσιάστηκα. Ένας χείμαρρος από λέξεις που χρησιμοποιούμε όλοι μας αλλά αυτός ο χείμαρρος καταλήγει σε σε μια άλλη θάλασσα πιο βαθιά.
Αν η πατρίδα μας είναι η γλώσσα μας τότε νιώθω πολύ περήφανη για την πατρίδα μου που αξιοποιείται από αυτό το ιδιοφυιές ποιητικό ταλέντο της κυρίας Κικής Δημουλά.
Είμαι ελάχιστη να πω αλλά για την συγκίνηση που μου δημιούργησε αυτή η βραδιά αλλά απομαγνητοφώνησα τον λόγο της και σας τον προσφέρω προς ανάγνωση. Απολαύσετε τον.
Άννα Δρούζα 

Κική Δημουλά 

"Το πρώτο ποίημα χαράχτηκε από τον πρώτο τρομαγμένο άνθρωπο, πάνω σε εκείνη την πέτρα όπου ακουμπούσε το κεφάλι της η αείμνηστη εκείνη μοναξιά του ύπνου του"
Τι κι αν οι ερευνητές κάποτε βρήκαν τα απολιθώματα αυτής της επινοημένης καταφυγής μας σε ομηρικό τάφο, θαμμένα δίπλα-δίπλα σαν ομοούσιο τη φαντασία, την έμπνευση, το όνειρο, την κακόθυμη επανάληψη και τις εξερευνητικές  της παραλλαγές. Το ερώτημα όμως, πότε και από ποια είρωνα λύτρωση μας δόθηκαν όλα αυτά χαραγμένα. Γιατί , εν τέλει, ποιος ήταν αυτός που νοιάστηκε να κρύψει βαθιά στο χώμα αυτές τις ενσαρκώσεις του αλλήλου, βαθιά στο χώμα για να μην τις βρει και τις κατασπαράξει το απόλυτο όρνιο που είναι η εξαφάνιση.
 Κι ο ποιητής άραγε τι είναι; Ένας απόγονος του αναπάντητου;
Ένας προφήτης όσων μέλλεται να εκλείψουν κι όσων να μη μπορεί ποτέ να συμβούν; Και ο μεταφραστής; Είναι ένας υπόκωφος δημιουργός; Ένας καλοπροαίρετος ωτακουστής των προφητειών του ποιητή; Ένας προσκυνητής της σκοτεινής γλώσσας; Ή ακόμα- ακόμα ένας πολιτισμένος εγωιστής που αναδεικνύει τον εαυτό του, αλλά παραχωρώντας τον υπέρ της ανάδειξης μιας ξένης πνευματικότητας; Είναι ο μεταφραστής ένας τολμηρός δύτης σε ένα βυθό που συνεχώς διαφεύγει; Αν θυμάμαι καλά, ο Μπόρχες είχε πει ότι: «η ποίηση είναι η αναπάντεχη χρήση της γλώσσας». Και σκέπτομαι ότι όπως ο ποιητής δέρνεται, παλεύει να οικειοποιηθεί αυτό το γλωσσικό αναπάντεχο, έτσι και ο μεταφραστής αγωνίζεται να ενσωματωθεί σε αυτό το συγκεκριμένο, αλλά και το διαφορετικό κάθε φορά αναπάντεχο. Και για να το καταφέρει πρέπει να θυσιάσει τη γλώσσα που μιλάει ο δικός του ψυχισμός, να υποτάξει τη διαφορετική ίσως άποψη που έχει η δική του ευαισθησία, να ταυτιστεί επομένως με τον ποιητή και τη βούληση του κειμένου.
Κατά την πορεία αυτής της ταύτισης συμβαίνει ο μεταφραστής ως συνδημιουργός να διακρίνει μικρά, άτυχα ραγίσματα στα τοιχώματα της γραφής.
Αν είναι μικρά και επιφανειακά θεωρώ ότι ο μεταφραστής δικαιούται και πρέπει να τα μερεμετίζει, αν η διάλογος ξένη γλώσσα διαθέτει μια πιο μεγάθυμη διατύπωση που δικαιούται και πρέπει να τη συγκαλύπτει. Πιστεύω ότι η Σεσίλ Μαργέλου είναι εξουσιοδοτημένη να εφαρμόζει το πολύπτυχο χάρισμά της επάνω σε ό,τι η μετάφρασή της μεταφέρει εκτός Ελλάδας με την επιθυμία να το επιβάλλει. Καχύποπτη, δεν πιστεύετε αυτό που νομίζω ότι  βλέπει, δεν παγιδεύεται από το προφανές, προσηλώνεται σε αυτό το κάτι που σαν αναποφάσιστο ξεγλιστράει και απομακρύνεται από τη σύλληψή του μέσω των λέξεων που είναι σαν να μην θέλουν να ομολογήσουν. Αυτή την απεγνωσμένη πανουργία την σέβεται απολύτως η Μαργέλου και πιστεύω ότι η ευέλικτη μετάφρασή της συγκέρασε τη διπρόσωπη διάθεση των λέξεων δίνοντάς τους το πιστοποιητικό της ποιητικής νομιμότητας. Στην αρμονική σχέση που αναπτύχθηκε μεταξύ της αγγλικής και της ελληνικής γλώσσας, ξέρω ότι συνέβαλε σημαντικά και η μεταφράστρια, η Καλέζου, με την οποία η Σεσίλ Μαργέλου είχε στενή και αγωνιώδη συνεργασία. Έτσι, το αποτέλεσμα ήταν μια μετάφραση, τόσο διάφανη που να μπορεί να αναπνέει επαρκώς από κάτω ο προβληματισμός της γενέτειρας γλώσσας, καθώς και η αμετάλλαχτη προσχώρησή τους στην ξένη γλώσσα. Εξάλλου, πιστεύω ότι η ποίηση έχει μέσα της όλες τις γλώσσες του κόσμου γιατί απ’ όλο τον κόσμο ζητάει ακρόαση και απάντηση.
Στο λίγο χρόνο που έχω προφταίνω να ευχαριστήσω όλους τους μάγους, θαυματοποιούς συντελεστές αυτής της τιμητικής βραδιάς που ήταν γεμάτη εκπλήξεις και που θα τις ζήλευε και το πιο εμπνευσμένο απροσδόκητο. Ευχαριστώ βαθύτατα τον Διευθυντή του Yale University Press,John Donatch που με την βιντεοσκοπημένη έστω παρουσία του εδώ απόψε, με καθησύχασε ότι η λαμπρή αυτή έκδοση των ποιημάτων που μου πρόσφερε είναι πραγματικότητα και όχι φαντασίωσή μου. Ευχαριστώ θερμά τον κύριο Ιωάννη Μάνου, τον Πρόεδρο του Μεγάρου Μουσικής και χορηγό της τιμητικής φιλοξενίας μου εν αυτό. Την κυρία Ελένη Παπαδημητρίου για το ευγενικό καλωσόρισμα της σε εμένα και σε όσα με πλαισιώνουν απόψε.
Η πλατωνική σκέψη, όσο κι αν γνώριζε μίας θεϊκής φύσεως εύνοια, που ικέτευε δύναμη στους άξιους ποιητές ώστε να γράψουν το έργο τους, ήταν εντούτοις επιφυλακτική ως προς τη χρησιμότητα γενικά της ποίησης.
Ο Μαντέλος μοιάζει σαν να αντιτέθηκε σε αυτό το συγκεκριμένο πιστεύω του Πλάτωνα με το να γίνει χορηγός και να δημιουργήσει μια δική του παγκόσμια πολιτεία των γραμμάτων , ιδανική γι’ αυτόν, από την οποία δεν απέκλεισε τους ποιητές πιστεύοντας ότι είναι αναμφίβολης αξίας η τέχνη που ασκούν. Η γενναιόδωρη υποστήριξη από τη επιθυμία του αυτή, ίσως και ριψοκίνδυνα, απόδειξη του ανεκτίμητου που έρχεται σε μένα ώστε να εισχωρήσει και το δικό μου έργο, σε αυτή την αξιόπιστη πολιτεία των γραμμάτων που οραματίστηκε με ιδανική μάλιστα στέγη το Πανεπιστήμιο του Yale. Ξέρει ο κύριος Μαργέλος και από άλλες φορές, πόσο τον ευχαριστώ και πόσο διαρκώς τον ευχαριστώ.
Οφείλω πάρα πολλές ευχαριστίες εκτός όπως αυτές που θα του πω στον Γιάννη Ευστρατιάδη, που βλέπεις την ανεξάντλητη, πολύτροπη πνευματικότητα του για να σκηνοθετήσει τις προσπάθειές μου με την γνωστή ευρηματικότητα των συλλήψεών του. Αμέτρητες ευχαριστίες στο ζεύγος Γιώργου και Ηρώς Σγουράκη που κέρδισαν επάνω και στο δικό μου όνομα το άκρως ιστορικό μονόγραμμά τους και έτσι θα διασωθεί η ένδεια του βίου μου από συνταρακτικά γεγονότα. Θερμές ευχαριστίες στους μουσικούς, κύριο Ξυδάκη, κύριο Τασόπουλο και επαναλαμβάνω Αργύρη Παπαδημητρόπουλο. Ο καθένας βέβαια έχω την αίσθηση ότι μετέφρασε την ποίησή μου σήμερα με την δική τους έμπνευση και με τις δικές τους νότες. Στην Μαρίνα Ψάλτη  επίσης, που με τόσο ψυχικό αίσθημα ανταποκρίθηκαν στην προσπάθεια της ποίησής μου να είναι χαμηλόφωνη, την αγάπη μου και τις ευχαριστίες μου. Βεβαίως, ιδιαίτερες ευχαριστίες σε όσους με τίμησαν σήμερα με την παρουσία τους, στήριγμα απαραίτητο γι’ αυτό που νοιάζομαι και αγαπώ. Εν αρχή, όσο κι αν τίθεται στο τέλος, ευχαριστώ τον μέγιστο ποιητή των πάντων για την μακροζωία που μου δίνει ο ίδιος στο αναπάντητο, σιωπώντας. Εξασφαλίζει έτσι την αθανασία των ερωτημάτων μου. Και χωρίς αυτά τα ερωτήματα και ο άνθρωπος και η τέχνη και η ποίηση θα είχαν παραιτηθεί από την αναζήτηση του χαμένου χρόνου. Ευχαριστώ το Θεό που και ο ίδιος μας κρύβεται και για όσα μας κρύβει και ίσως αυτή η απόκρυψη να είναι ένας είδος κιβωτού για να σωθούμε από τον κατακλυσμό τόσων αληθειών. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.
Αν θέλετε να σας διαβάσω δύο ποίηματα, εγώ δεν θα καταχραστώ το χρόνο σας. Θέλω να σας διαβάσω οπωσδήποτε δύο μικρά και παρόλο που μοιάζουν διαφορετικά, θα δείτε πραγματικά ότι λένε το ίδιο πράγμα και απευθύνονται στον ίδιο υπεύθυνο.

 Το Πρόβλημα της Στέγης

Κύριε, μην μας πάρεις κι άλλο τις απώλειές μας

Δεν έχουμε πού αλλού να μείνουμε

Το άλλο ποίημα είναι «Πρόσεχε» ο τίτλος.

Όταν στρώνεις το τραπέζι, πριν καθίσεις να ελέγχεις σχολαστικά την αντικρινή σου καρέκλα

Αν είναι γερή, μήπως τρίζει, μήπως χαλάρωσαν οι εγκοπές, μήπως φαγώθηκαν οι αρμοί, αν υποσκάπτει τον σκελετό σκουλήκι

Γιατί εκείνος που δεν κάθεται γίνεται κάθε μέρα όλο και πιο βαρύς.

 Η ομορφιά του απογοητευτικού

Ω βλέμμα λάθος κόσμο μου γνώρισες. Δεν ήταν αυτός.

Ω αντίληψη εάν ο κόσμος που μου γνώρισες εσύ είναι ο σωστός.

Δεν ήταν αυτός.

Το λάθος αίσθημά μου κι ο κόσμος του όλος ειν’ ο σωστός μου κόσμος.

Ουσιώδης διαφορά

Τη στάχτη κατά βάθος δεν τη συμπαθώ, είναι απόλυτη, το ύφος της δηλώνει μια γκρίζα έχθρα για ό,τι γειτονεύει με τη φλόγα. Κοίτα ως και τη μάνα της τη φωτιά, στάχτη την έκανε.

Ωστόσο, στη στάχτη θα μ’ εμπιστευτώ, δεν αφήνει λάσπης πατημασιές στο σώμα. Ανάλαφρα σκορπίζεσαι σα λίγη πούδρα που έχει μείνει στο πρόσωπο της βιογραφίας μου.

Στη στάχτη θα μ’ εμπιστευτώ, το χώμα μου πέφτει βαρύ. Δεν μπορείς να ανασάνεις σε πιέζουν από πάνω και οι γλάστρες που φέρνουν οι δικοί σου, βαραίνει και το πολύ νερό που πίνουν.

Εσένα σε περονιάζει η υγρασία, εχθρός για το αυχενικό σου, αλλά και να θέλεις να πονέσεις, αν δεν γράψεις κάπου θα πάει διπλά χαμένο. Πού να το γράψεις;

Αυτός ο μαυροπίνακας δεν είναι ουρανός κι εκείνο που απέμεινε δεν είναι κιμωλία. Στην τέφρα θα δοθώ. Βλέπεις τον κόσμο αλλιώς όταν από ψηλά σκορπίζεσαι . Αναπνέεις πουλιά, μοσχοβολάει μυστήριο βαθιά σαν αιθέρα σε μπαμπάκι το εισπνέεις κι εκείνο σα μπαμπάκι σε απορροφά.

Σύννεφα θα σου κρατούν τα αναμνηστικά σου, βροχή, ομπρέλα, φάρμακα, τσιγάρα, φιλιά μην ξεχάσεις, αποκαΐδια γενικά, ασυζητητί μέσω της στάχτης του άλλου. Πάνω στα αποκαΐδια σου και ξαναζήσει έχεις και ξαναγράψει έχεις επάνω τους τα ίδια.

Πρέπει να ευχαριστήσω ιδιαιτερότατα τους ακαδημαϊκούς που με τίμησαν απόψε εδώ. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.

Δεν αντέχεις τα ψέματα; Ανιχνευτής Αλήθειας!

Στο βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι, "Να σου πω μια ιστορία", ο Ντεμιάν,  ένας ανήσυχος νεαρός φοιτητής προσπαθεί να ανακαλύψει τον εαυτό του. Οι αναζητήσεις του τον κατευθύνουν στον “Χοντρό”, έναν πολύ ιδιόρρυθμο ψυχαναλυτή που τον βοηθά να αντιμετωπίσει τη ζωή και να βρει απαντήσεις στα ερωτήματά του με έναν τρόπο πολύ πρωτότυπο: σε κάθε συνάντηση, του διηγείται από μία ιστορία.
Διαβάσαμε ένα απόσπασμα που περιγράφει τον τρόπο που συνήθως αντιμετωπίζουμε το ψέμα στη ζωή μας. Το αίσθημα της εξαπάτησης μας προκαλεί θυμό. Μήπως όμως το ψέμα δεν έχει πάντα εμάς τους ίδιους ως στόχο;
Χόρχε Μπουκάι. 
Ο ΑΝΙΧΕΥΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ 

«ΑΜΑΝ, ΒΑΡΕΘΗΚΑ πια!» γκρίνιαξα.
«Τι βαρέθηκες, Ντεμιάν;»
«Βαρέθηκα να μου λένε ψέματα! Βαρέθηκα ν’ακούω ψευτιές!»
«Και γιατί θυμώνεις τόσο με τα ψέματα;» ρώτησε ο Χόρχε, λες και του είχα παραπονεθεί ότι η βροχή ήταν υγρή…
«Τι θα πει γιατί; Γιατί είναι φρικτό! Με ενοχλεί να με κοροϊδεύουν, να με εξαπατούν, να με φλομώνουν στα παραμύθια.»
«Καταφέρνουν να σε φλομώσουν;»
«Λένε ψέματα. Αυτό είναι.»
«Μα αυτό δεν φτάνει, Ντεμιάν. Μπορεί να σου λένε ψέματα κι εσύ να διασκεδάζεις ακουγοντάς τους…»
«Ναι, όμως εγώ πιάνομαι κορόιδο, Χόρχε. Τους πιστεύω, είμαι εύπιστος… Έρχεται ο κάθε ανόητος και μου ξεφουρνίζει μια βλακεία κι εγώ τον πιστεύω. Είμαι ηλίθιος!»
«Και γιατί τους πιστεύεις;»
«Γιατί… γιατί… Ξέρω κι εγώ γιατί τους πιστεύω; Να πάρει ο διάολος!» φώναξα. «Δεν ξέρω… Δεν ξέρω…»
Ο Χοντρός με κοίταξε σιωπηλός για λίγο και μετά πρόσθεσε:
«Ξέρεις πια ότι καλό είναι να μη θυμώνεις. Όμως, προς το παρόν, αφού είσαι θυμωμένος, καλύτερα να πάψεις να πιάνεσαι κορόιδο και να κάνεις κάτι ενάντια στην οργή σου.»
Κατάλαβα τι ήθελε να πει ο Χοντρός.
Ο Χόρχε έλεγε ότι ο θυμός, ο έρωτας ή η θλίψη είναι απλώς οι μπαταρίες του σώματος. Το συναίσθημα είναι η ενέργεια που προηγείται της κίνησης. Η συγκίνηση δεν είναι τίποτα δίχως τη δράση. Αν επιχειρήσεις να τα αποσυνδέσεις αποξενώνεσαι, χάνεσαι, χάνεις το επίκεντρο…
Κι αυτό ακριβώς έπαθα εγώ προσπαθώντας να ελέγξω το ξεχείλισμα που μου προκαλούσε εκείνη η κατάσταση.
Ο ψυχοθεραπευτής μου έσκυψε κάτω, σήκωσε ένα τεράστιο μαξιλάρι και το έβαλε μπροστά του. Χωρίς να πει λέξη χτύπησε απαλά με την παλάμη του το μαξιλάρι καλώντας με έτσι να δουλέψω μαζί του.
Ήξερα τι μου πρότεινε ο Χόρχε. Αμίλητος, κάθισα στην άλλη μεριά του μαξιλαριού κι άρχισα να κοπανάω με τις γροθιές μου.
Όλο και περισσότερο.
Όλο και περισσότερο.
Όλο και περισσότερο.
Κοπανούσα… κοπανούσα… κοπανούσα.
Και μετά ούρλιαξα.
Κι έβρισα.
Και συνέχισα να βαράω.
Και να βαράω…
Και να βαράω…
Ώσπου σωριάστηκα λαχανιασμένος και εξαντλημένος…
Ο Χοντρός με άφησε να συνέλθω, και μετά έβαλε το χέρι του στον ώμο μου και με ρώτησε:
«Είσαι καλύτερα;»
«Όχι» του είπα. «Ξαλάφρωσα κάπως, αλλά δεν είμαι καλύτερα.»
«Απόψεις είναι αυτές» είπε ο Χόρχε. «Εγώ πιστεύω ότι πάντα είναι καλύτερα να ξαλαφρώνεις από ένας βάρος…»
Ακούμπησα για λίγο στο στήθος του και ξεκουράστηκα. Ύστερα, από λίγα λεπτά, ο Χόρχε με ρώτησε:
«Θέλεις να μου πεις τι σου συνέβη;»
«Όχι, Χοντρέ. Δεν θέλω. Το γεγονός καθαυτό δεν έχει σημασία. Τώρα, τουλάχιστον, έχω την διαύγεια να το αντιληφθώ. Θέλω μόνο να καταλάβω τι μου συμβαίνει εμένα στο ζήτημα αυτό. Νομίζω ότι με τρελαίνει.»
«Καλώς. Ας ξεκινήσουμε όμως από κάπου. Προσπάθησε να μου πεις περιληπτικά ποιο νομίζεις ή νιώθεις πως είναι το πρόβλημα.»
Βολεύτηκα καλύτερα στο πάτωμα, φύσηξα τη μύτη μου και προσπάθησα να αρχίσω.
«Είναι όταν εγώ…» ο Χοντρός δεν με άφησε να συνεχίσω.
«Όχι, όχι. Να μου το περιγράψεις σαν να ήταν τηλεγράφημα. Λες και κάθε λέξη κοστίζει μια περιουσία. Έλα.»
Σκέφτηκα λίγο.
«Μ’ενοχλεί όταν μου λένε ψέματα» είπα τελικά.
Ήμουν ικανοποιημένος.
Αυτή ήταν η φράση.
Έξι λέξεις.
Ήταν ένα μήνυμα αληθινά περιληπτικό.
Κοίταξα το Χοντρό.
…Σιωπή.
Αποφάσισα να κάνω μια επένδυση και να ανεβάσω το κόστος, για να δώσω περισσότερο ρεαλισμό στη φράση μου.
«Με ενοχλεί πολύ όταν μου λένε ψέματα! Αυτό είναι το πρόβλημα!»
Ο Χοντρός χαμογέλασε και πήρε το ύφος του παππού που δείχνει κατανόηση. Ήταν το γνωστό ύφος του Χόρχε, κι εγώ το ερμήνευα ορισμένες φορές ως: «μα τι ανόητος που είσαι, παιδί μου» κι άλλες σαν μια τεράστια αγκαλιά που έλεγε: «εδώ είμαι εγώ» ή, «όλα θα πάνε καλά».
«Με ενοχλεί!» επέμεινα.
«Να σου λένε ψέματα» αποτελείωσε τη φράση μου ο Χόρχε.
«Να μου λένε ψέματα!» είπα.
«Να ΣΟΥ λένε ψέματα» τόνισε.
«Ναι, να ΜΟΥ λένε ψέματα». Δεν καταλαβαίνω πού το πήγαινε. «Γιατί γελάς;» τον ρώτησα στο τέλος.
«Δεν γελώ. Χαμογελώ…»
«Τι τρέχει;» ρώτησα. «Δεν καταλαβαίνω τίποτα.»
«Ξέρω το μέρος όπου έχεις φτάσει. Και δεν το γνωρίζω επειδή κάπου το έχω διαβάσει. Το γνωρίζω επειδή πέρασα εκεί μεγάλο μέρος της ζωής μου… Χαμογελώ από συμπάθεια, από ταύτιση μαζί σου, επειδή βλέπω τον εαυτό μου σε άλλη εποχή, τον βλέπω στην δική σου στάση…»
«Δεν μου χρησιμεύει σε τίποτα, Χοντρέ. Δεν μου αρκεί να μάθω ότι εσύ πέρασες απ’αυτή τη φάση. Δεν με παρηγορεί να ξέρω ότι αυτός είναι ο πιο πολυσύχναστος δρόμος του πλανήτη. Σήμερα αυτό δεν μου φτάνει!»
Ο Χοντρός εξακολούθησε να έχει ένα ύφος ικανοποιημένου Βούδα.
«Το ξέρω. Ξέρω ότι δεν σου φτάνει αυτό. Αλλά θα φύγεις τώρα;»
«Όχι. Δεν φεύγω!»
«Εντάξει λοιπόν, ηρέμησε. Ζήτησες να μάθεις γιατί χαμογελούσα και εγώ σου εξήγησα. Αυτό είναι όλο.»
Ο Χόρχε κάθισε πάλι στην πολυθρόνα του.
«Σ’ενοχλεί να σου λένε ψέματα.»
«Ναι!»
«Και τι σε κάνει να πιστεύεις ότι σου λένε ψέματα;»
«Τι με κάνει να πιστεύω ότι μου λένε ψέματα; Μου λένε κάτι και μετά ανακαλύπτω, αργά ή γρήγορα, ότι δεν είναι αλήθεια.»
«Α, μα εσύ μπερδεύεις δύο διαφορετικά πράγματα. Το να μη λες αλήθεια και το να λες ψέματα.»
«Μπα; Δεν είναι το ίδιο;»
«Καθόλου.»
Η τυπική λογική της σκέψης μου είχε προσκρούσει σε έναν τοίχο από γρανίτη… Η μοναδική μου παρηγοριά ήταν η σκέψη ότι εάν, όπως έλεγε πάντα ο Χόρχε, η σύγχυση ήταν η σκέψη ότι εάν, όπως έλεγε πάντα ο Χόρχε, η σύγχυση ήταν η πύλη εισόδου στη διαύγεια, εγώ μάλλον βρισκόμουν στα πρόθυρα της φώτισης, γιατί δεν καταλάβαινα γρυ.
«Είναι σαφές!» άρχισε ο Χόρχε.
«Σαφές για σένα!» είπα. Ο Χοντρός γέλασε με κέφι και συνέχισε:
«Να λες την αλήθεια ή όχι είναι ανεξάρτητο πράγμα από το ψέμα. Θα σου δώσω ένα παράδειγμα.»
Πάνε πολλά χρόνια από τότε που εμφανίστηκε στον κόσμο ο ανιχνευτής ψεμάτων. Όλοι οι δικηγόροι και οι ερευνητές της ανθρώπινης συμπεριφοράς ήταν ενθουσιασμένοι. Η συσκευή βασίζεται σε πολλούς αισθητήρες που ανιχνεύουν τις αποκλίσεις από τη φυσιολογική κατάσταση του οργανισμού, την εφίδρωση, τις μυϊκές συσπάσεις, τις διαταραχές του σφυγμού, το τρέμουλο και τις οφθαλμικές κινήσεις. Καταγράφουν το συνδυασμό όλων των διαταραχών όταν κάποιος λέει ψέματα.
Εκείνη την εποχή, τα πειράματα με τη «μηχανή αλήθειας» όπως την αποκαλούσαν, διεξάγονταν κατά κόρον σε όλον τον κόσμο.
Μία μέρα, ένας δικηγόρος σκέφτηκε να κάνει μια ιδιαίτερη έρευνα. Πήγε τη μηχανή στο ψυχιατρείο μιας πόλης και έβαλε μπροστά της έναν έγκλειστο. Τον Τζ. Σ. Τζόουνς. Ο κύριος Τζόουνς ήταν ψυχωτικός και στο παραλήρημά του υποστήριζε ότι ήταν ο Ναπολέων Βοναπάρτης. Ίσως επειδή είχε μελετήσει ιστορία, γνώριζε στην εντέλεια τη ζωή του Ναπολέοντα κι έλεγε με απόλυτη ακρίβεια, και σε πρώτο πρόσωπο πάντα, απίθανες λεπτομέρειες από τη ζωή του Μεγάλου Κορσικανού. Ό,τι έλεγε φαινόταν απολύτως λογικό και δεν έχανε ποτέ τον ειρμό του.
Οι γιατροί κάθισαν τον κύριο Τζ. Σ. μπροστά στον ανιχνευτή της αλήθειας και ύστερα από την ρουτίνα των ρυθμίσεων, τον ρώτησαν:
«Είστε ο Ναπολέων Βοναπάρτης;»
Ο ασθενής σκέφτηκε για μια στιγμή, και μετά αποκρίθηκε:
«Όχι! Μα τι λέτε; Εγώ είμαι ο Τζ. Σ. Τζόουνς.»
Χαμογέλασαν όλοι, εκτός από το χειριστή του ανιχνευτή αλήθειας που τους ενημέρωνε ότι ο κύριος Τζόουνς έλεγε… ψέματα!
Η μηχανή απέδειξε ότι όταν ο ασθενής έλεγε την αλήθεια (δηλαδή, όταν έλεγε ότι ήταν ο κύριος Τζόουνς), ψευδόταν… Γιατί ο ίδιος πίστευε ότι ήταν ο Ναπολέων.

Πώς θα αντιμετωπίσω το άγχος στη δουλειά;

Εργάζομαι σε ασφαλιστική εταιρεία τα τελευταία 5 χρόνια. Ήταν πάντα μια κουραστική δουλειά με πολλές υποχρεώσεις αλλά τον τελευταίο καιρό ο φόρτος εργασίας έχει αυξηθεί πάρα πολύ. Νιώθω πολύ πιεσμένη, ακούω για απολύσεις, γίνεται συνέχεια λόγος για περικοπές στο μισθό και αγχώνομαι περισσότερο από ποτέ. Γυρνώντας στο σπίτι, σχεδόν καθημερινά πια, έχω πονοκεφάλους και μια διαρκή ανησυχία ότι κάποια μέρα δε θα μπορέσω να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις και θα με απολύσουν. Τον τελευταίο καιρό δεν έχω και καλό ύπνο, πράγμα που νομίζω πώς οφείλεται σε αυτή την ανησυχία μου. Η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο δύσκολη, νιώθω συνέχεια κουρασμένη. Τι πρέπει να κάνω για να αντιμετωπίσω το άγχος στη δουλειά; 
Μυρτώ, αναγνώστρια του boro.gr
Μιλήσαμε με τον ψυχολόγο-ψυχοθεραπευτή, κύριο Μάριο Βρυώνη για το θέμα του εργασιακού στρες. Πώς προκαλείται και τι ακριβώς πρέπει να κάνουμε για να το αντιμετωπίσουμε;

Η εργασία αποτελεί βασικό συστατικό της ανθρώπινης ύπαρξης καθώς εξασφαλίζει τους απαραίτητους για την επιβίωση οικονομικούς πόρους και συνδέεται με  το αίσθημα δημιουργικότητας του ατόμου. Επιπροσθέτως μέσω της εργασίας το άτομο διαμορφώνει την κοινωνική του ταυτότητα και αποκτά αίσθημα του ανήκειν. Ταυτόχρονα όμως οι σύγχρονες εργασιακές συνθήκες χαρακτηρίζονται από βεβαρημένο ωράριο, μηχανική εργασία, επαγγελματική ανασφάλεια, πολλαπλά καθήκοντα, ανταγωνισμό, απουσία συμμετοχής στη λήψη αποφάσεων, καθώς και από μια σειρά εργονομικών προβλημάτων όπως για παράδειγμα ανεπαρκή εξαερισμό, ελλιπή ή υπερβολικό φωτισμό, θόρυβο, συγχρωτισμό. Οι προαναφερθείσες αυτές συνθήκες συμβάλλουν καθοριστικά στην ανάπτυξη του επονομαζόμενου εργασιακού στρες.
-Τι είναι το εργασιακό στρες;
Με τον όρο ¨εργασιακό στρες¨ εννοούμε την οργανική, τη συναισθηματική και τη διανοητική ανταπόκριση του ατόμου απέναντι στις βλαβερές διαστάσεις της εργασίας. Πρόκειται δηλαδή για κατάσταση κατά την οποία το άτομο εμφανίζει υψηλά επίπεδα εγρήγορσης και δυσφορίας, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις βιώνει και έντονη αδυναμία να ανταπεξέλθει στις εργασιακές του υποχρεώσεις.
-Πότε εμφανίζεται το εργασιακό στρες;
Κατά καιρούς έχουν διατυπωθεί διάφορα θεωρητικά μοντέλα σχετικά με το εργασιακό στρες όπου μεταξύ των άλλων έχει υποστηριχθεί και η άποψη ότι ο εργαζόμενος είναι ιδιαίτερα πιθανό να εμφανίσει στρες όταν οι απαιτήσεις στο χώρο της εργασίας του είναι υψηλές ενώ η συμμετοχή του στη λήψη αποφάσεων είναι περιορισμένη. Επιπροσθέτως, υποστηρίζεται ότι όταν το άτομο ασκεί μια επαγγελματική δραστηριότητα όπου οι προσπάθειες του δεν συνοδεύονται από αναγνώριση και αντίστοιχες αμοιβές, τότε είναι εξαιρετικά πιθανό να βιώσει έντονο στρες.
-Το εργασιακό στρες μπορεί να έχει και σωματικά συμπτώματα;
Το εργασιακό στρες αποτελεί μια ιδιαίτερα επιβαρυντική κατάσταση για τον ανθρώπινο οργανισμό και ψυχισμό καθώς συνδέεται με πληθώρα διαταραχών και προβλημάτων. Μεταξύ των διαταραχών συγκαταλέγονται οι πονοκέφαλοι, οι στομαχικοί πόνοι, οι διαταραχές της διάθεσης και του ύπνου, η κατάχρηση αλκοόλ ή καπνού κ.λπ.  Επιπροσθέτως, μελέτες στο χώρο της εργασίας έχουν δείξει ότι το εργασιακό στρες ενδεχομένως να συνδέεται με μυοσκελετικά προβλήματα όπως τενοντίτιδα και σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα. Ακόμα, είτε μέσω υιοθέτησης ανθυγιεινών συνηθειών όπως είναι το κάπνισμα και  η απουσία φυσικής άσκησης, είτε μέσω νευροενδοκρινικών αντιδράσεων, το στρες μπορεί να οδηγήσει στην εκδήλωση καρδιαγγειακών επεισοδίων. Έρευνες έχουν δείξει ακόμη ότι  άτομα που βιώνουν χρόνιο στρες στο χώρο της εργασίας τους έχουν 50% περισσότερες πιθανότητες για εμφάνιση παχυσαρκίας σε σχέση με αυτούς που δεν βιώνουν αντίστοιχα επίπεδα στρες. Άλλες πάλι μελέτες υποστηρίζουν ότι άτομα που βιώνουν εργασιακό στρες για περισσότερο από 14 χρόνια έχουν διπλάσιες πιθανότητες να αναπτύξουν μεταβολικό σύνδρομο.
-Τι είναι το σύνδρομο της επαγγελματικής εξουθένωσης;
Όταν το εργασιακό στρες καθίσταται χρόνιο είναι ιδιαίτερα πιθανή και η εμφάνιση του συνδρόμου της επαγγελματικής εξουθένωσης. Το εν λόγω σύνδρομο χαρακτηρίζεται από εξάντληση, σωματική και πνευματική, από συμπεριφορές όπου κυριαρχεί ο αρνητισμός, ο κυνισμός, η οξυθυμία, και η αδιαφορία, καθώς από αισθήματα αναποτελεσματικότητας και μειωμένης προσωπικής επίτευξης.  Η επαγγελματική εξουθένωση μπορεί να εκδηλωθεί με μια ποικιλία συμπτωμάτων όπως πονοκέφαλοι, γαστρεντερικά ή μυοσκελετικά προβλήματα, υπερένταση, διαταραχές στον ύπνο ή στη διατροφή, σεξουαλικές δυσλειτουργίες, έλλειψη ενδιαφέροντος, ευερεθιστικότητα,  αδυναμία συγκέντρωσης, συχνές απουσίες από την εργασία, ακόμα και ροπή σε ατυχήματα!
-Μπορεί το εργασιακό στρες να οδηγήσει σε κατάθλιψη;
Το εργασιακό στρες όμως φαίνεται να συνδέεται και με την εκδήλωση της κατάθλιψης. Σύμφωνα με μελέτες,  η ανασφάλεια στο χώρο εργασίας αποτελεί για τους άνδρες βασικό προβλεπτικό παράγοντα για την εμφάνιση κατάθλιψης ενώ στην περίπτωση των γυναικών η μειωμένη δυνατότητα λήψης αποφάσεων και η περιορισμένη υποστήριξη από το περιβάλλον είναι βασικοί παράγοντες εκδήλωσης καταθλιπτικής συμπτωματολογίας.
-Πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το στρες στη δουλειά;
Προκειμένου να μετριαστεί το φαινόμενο του εργασιακού στρες και το άτομο να αποκτήσει ισορροπία μεταξύ της επαγγελματικής του ενασχόλησης και των λοιπών δραστηριοτήτων του απαιτούνται αφενός παρεμβάσεις στο χώρο των επιχειρήσεων αφετέρου κινητοποίηση των ίδιων των εργαζομένων.
Στην πρώτη περίπτωση προτείνονται αλλαγές στο χώρο της εργασίας όπως μεγαλύτερη συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων, ποικιλία εργασιακών καθηκόντων, σαφής καθορισμός των υποχρεώσεων και παροχή ευκαιριών για επαγγελματική εξέλιξη.
Στην δεύτερη περίπτωση,  το άτομο είναι επιθυμητό να επιδιώκει την ενίσχυση των ψυχολογικών του αποθεμάτων μέσω εκπαίδευσης του σε τεχνικές χαλάρωσης. Τέτοιες τεχνικές είναι οι διαφραγματικές αναπνοές, η προοδευτική, μυϊκή χαλάρωση, η γιόγκα.
Πολύ ωφέλιμη είναι και η δημιουργία ενός δικτύου από συνεργάτες και φίλους οι οποίοι θα  στηρίζουν το άτομο ψυχολογικά, στις στρεσογόνες περιστάσεις.
Χρήσιμο είναι ακόμα το άτομο να υιοθετεί υγιείς συμπεριφορές. Συνίσταται επαρκής ύπνος ποιοτικά και ποσοτικά, σωστές διατροφικές επιλογές, και όσο είναι δυνατόν φυσική άσκηση.
Το άτομο πρέπει να αφιερώνει χρόνο στην περιποίηση του εαυτού του  και να αναπτύσσει δραστηριότητες (χόμπι) που θα του δίνουν την ευκαιρία να αποφορτιστεί από την εργασιακή πίεση.
Η υιοθέτηση επίσης σε καθημερινή βάση ορισμένων χαρακτηριστικών και συμπεριφορών όπως είναι η λειτουργική προσέγγιση των καταστάσεων, η αποφυγή ανούσιων συγκρούσεων, το χιούμορ και η αισιοδοξία,  μπορούν να βοηθήσουν σημαντικά στο μετριασμό του εργασιακού στρες.
Τέλος, το άτομο επιδιώκοντας τη συνεργασία με έναν ειδικό ψυχικής υγείας θα μπορέσει να αναπτύξει μια σειρά από χρήσιμες δεξιότητες όπως αυτή της αποτελεσματικής διαχείρισης του χρόνου με το άτομο ιεραρχεί σωστά τις προτεραιότητές του και διακρίνει τι είναι σημαντικό και τι είναι πραγματικά επείγον, βάζει συγκεκριμένους στόχους και δεν διασπάται. Μαθαίνει να διεκδικεί, να επιλύνει τα προβλήματά του και να διαχειρίζεται το θυμό, αποφεύγοντας ανεπιθύμητες εκρήξεις.
Σε κάθε περίπτωση αυτό που πρέπει να γίνει αντιληπτό από όλους τους εμπλεκόμενους φορείς είναι πως η  θωράκιση του εργαζομένου από το στρες θα συμβάλει καθοριστικά όχι μόνο στη διατήρηση της προσωπικής του ισορροπίας/ευεξίας αλλά και στην παροχή υπηρεσιών υψηλού επιπέδου εκ μέρους του.

Πάμε μια βόλτα στο Παρίσι;

Η συνεργάτιδά μας, Φοίβη Παναγιωτοπούλου εργάζεται εταιρία επικοινωνιακών συμβούλων. Το μεγάλο της πάθος όμως είναι τα ταξίδια. Σήμερα, θα ταξιδέψουμε μαζί της, θα πετάξουμε μέχρι το ονειρικό Παρίσι. 

Το Παρίσι που αγαπώ
Λατρεύω τα ταξίδια σε νέα μέρη. Τις περισσότερες φορές προτιμώ μια ταξιδιωτική εμπειρία σε έναν νέο προορισμό παρά να επισκεφτώ ξανά ένα μέρος που έχω ήδη πάει. Το Παρίσι είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Όσες φορές κι αν έχω πάει, πάντα ανακαλύπτω μια καινούργια γωνιά, μια νέα όψη, ένα νέο «θησαυρό» που μου είχε διαφύγει τις προηγούμενες φορές.

Γράφει η Φοίβη Παναγιωτοπούλου 

Υπάρχουν πολλές αφορμές για ένα ταξίδι στην Πόλη του Φωτός: μια ωραία έκθεση, όπως η αυτή του Salvador Dali, στο Centre Pompidou που δεν πρέπει με τίποτα να χάσετε αν βρεθείτε εκεί μέχρι τις 25/3. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη αναδρομική έκθεσή του μεγάλου δημιουργού.

Το Παρίσι προσφέρεται για μια ρομαντική απόδραση μην παραλείψετε μια βόλτα στο πιο ρομαντικό πάρκο της πόλης, τον κήπο του Λουξεμβούργου.

Άλλοι πάλι επιλέγουν την πόλη του Φωτός για να ενημερωθούν για τις νέες τάσεις της μόδας. Οι βιτρίνες στην Avenue Montaigne και στη Faubourg Saint-Honore αποτελούν «ένεση» στυλ. Και βέβαια μια ακόμα αφορμή είναι τα υπέροχα φαγητά. Είναι το ιδανικό μέρος για μια καινούργια γαστριμαργική εμπειρία (με νέα openings αλλά και old time classics).

 Δε θα σταθώ στα αναρίθμητα μνημεία, μουσεία, πάρκα, περιοχές που πρέπει να επισκεφτείτε. Αυτά θα τα βρείτε σε κάθε οδηγό για το Παρίσι, όπως και σε ενδιαφέροντα apps που μπορείτε να κατεβάσετε στο κινητό σας – σας προτείνω το Gogo Paris  και το CNTraveller City guide. Εγώ θα σας ξεναγήσω στα δικά μου αγαπημένα στέκια της πόλης για φαγητό, ψώνια και ύπνο που πιστεύω ότι πραγματικά αξίζει και εσείς να επισκεφτείτε!

Έτσι, για σουβενίρ…
Ακόμα και αν δεν έχετε έρθει στο Παρίσι για ψώνια, μια βόλτα στις εμπορικές περιοχές της πόλης που γεννήθηκε η φινέτσα και το στυλ επιβάλλεται! Περπατήστε κατά μήκος της Avenue Montaigne και θαυμάστε τις βιτρίνες μυθικών οίκων υψηλής ραπτικής όπως του Dior και της Nina Ricci.  Συνεχίστε στη Rue du Faubourg Saint Honore όπου θα συναντήσετε όλες τις επώνυμες boutique.

Για non-stop shopping ακόμη και την Κυριακή, κινηθείτε στην περιοχή του Marais, από τα πιο trendy σημεία της πόλης με πρωτότυπα καταστήματα ρούχων και κοσμημάτων. Θα συναντήσετε αμέτρητα βιβλιοπωλεία και γκαλερί.

Κάντε το απαραίτητο πέρασμα από τα πολυκαταστήματα Galleries Lafayette, Printemps και Le Bon Marche, αλλά μην παραλείψετε να μπείτε και σε όποια μικρή boutique σας κεντρίσει το ενδιαφέρον – είναι πολύ πιθανό να ανακαλύψετε έναν μικρό παράδεισο!

Κάποιες ιδιαίτερες δικές μου επιλογές για εσάς!
Colette: 213 Rue Saint-Honore, 75001. Pούχα και αξεσουάρ (που πολλές φορές εκτίθενται εδώ πριν κυκλοφορήσουν αλλού), cool περιοδικά και coffee table εκδόσεις, gadgets, μοναδικές θήκες για το iphone σας, αλλά και καραμέλες σε design συσκευασίες, όλα θα τα βρείτε στον ναό των fashionistas.

Merci: 111 boulevard Beaumarchais, 75003. Το chic alter ego της Colette, αυτό το 3όροφο concept store που θυμίζει loft, δένει το παλιό στοιχείο με το καινούργιο. Casual ρούχα συνδυάζονται με vintage κομμάτια, design αντικείμενα στολίζονται με ρομαντικά λουλούδια από το ανθοπωλείο του καταστήματος, και το καλύτερο: το 100% των κερδών του Merci προσφέρονται σε φιλανθρωπικό ίδρυμα!

Fifi Chachnil: 231 Rue Saint-Honoré, 75001. Οι Γάλλοι φημίζονται για τα φίνα εσώρουχά τους. Σε μια ήσυχη αυλή της κατά τ’ άλλα εμπορικότατης Rue Saint-Honore, το όνειρο κάθε κοριτσιού παίρνει σάρκα και οστά μέσα από παστέλ τόνους, σατέν υφάσματα και δαντέλες! Ακριβό αλλά ιδιαίτερο!.

Alexandra Sofjer: 218 Boulevard Saint-Germain, 75007. Αυτό το μαγαζάκι είναι μαγευτικό! Ομπρέλες και κοριτσίστικα αξεσουάρ, σαν εμπνευσμένα από τη Μαίρη Πόπινς, παρελαύνουν μπροστά στα μάτια σας και σας κάνουν να σκέφτεστε «σε μια τέτοια μπουτίκ θα μπορούσα να σκοντάψω κάνοντας βόλτα στο Παρίσι μιας άλλης εποχής». Ιδανικό μέρος για να αγοράσετε ένα σπάνιο σουβενίρ από το ταξίδι σας.

Bonton: 5 Boulevard des Filles du Calvaire, 75003: Ένα τριώροφο κατάστημα για trendy παιδιά. Εκτός από ρούχα, στεγάζει παιδικό κομμωτήριο, ένα ρετρό photo booth, και ένα εντυπωσιακό σταντ με καραμέλες που θα γλυκαίνει κάθε μικρό επισκέπτη!

Mariage Freres: 30 rue du Bourg-Tibourg, 75004 (και σε άλλα σημεία της πόλης). Ο παράδεισος του τσαγιού, με πάνω από 500 ποικιλίες, είναι σίγουρο ότι θα ικανοποιήσει και τους πιο απαιτητικούς στην ιεροτελεστία του τσαγιού. Αγαπημένη επιλογή το Rouge Opera που συνδυάζει το μελωδικό άρωμα κόκκινων φρούτων και πολύτιμα μπαχαρικά με κυρίαρχη την βανίλια!

Maille: 6 Place de la Madeleine, 75008. Αν είστε λάτρης των μουστάρδων, μην παραλείψετε να επισκεφτείτε αυτό το κατάστημα . Δοκιμάστε οπωσδήποτε τη μουστάρδα με Chablis και μαύρη τρούφα, και διαλέξτε ένα από τα υπέροχα αρωματικά ξίδια!

Fauchon: 24-26, Place de la Madeleine, 75008. Στην ίδια πλατεία με το Maille, χαζέψτε το foodhall του Fauchon. Περιηγηθείτε ανάμεσα στα μοναδικά τυριά του (αγαπημένο το brie με τρούφα), τα πολύχρωμα γλυκά του, το φούρνο με τα φρεσκοψημένα ψωμιά και τα croissants του, και αν σε κάτι δε μπορείτε να αντισταθείτε, γευτείτε το επί τόπου

Pierre Herme: 72 rue Bonaparte, 75006 (και σε πολλά σημεία της πόλης). Τα καλύτερα macarons στον κόσμο θα τα βρείτε στον Pierre Herme. Από τις κλασικές «πειραγμένες» γεύσεις όπως η αλμυρή καραμέλα, μέχρι την κορυφαία λευκή τρούφα  με φουντούκι, ο ουρανίσκος σας δε θα μείνει παραπονεμένος! Και δε χρειάζεται απαραίτητα να φτάσετε μέχρι μία από τις boutique του για να τα γευτείτε, μια και πλέον υπάρχουν 3 corners μέσα στις Galleries Lafayette, για να τα απολαμβάνετε όσο ψωνίζετε.

A l’Etoile d’Or: 30, rue Fontaine, 75009. Σε αυτό το υπέροχο κατάστημα θα βρείτε μια εξαιρετική επιλογή από τα καλύτερα σοκολάτα και καραμέλες, διαλεγμένα από όλη τη Γαλλία! Εδώ μπορείτε να προμηθευτείτε τις θεϊκές καραμέλες CBS-Salted Butter Caramel (καραμέλες – αλατισμένου – βουτύρου), του καλύτερου καραμελοποιού στη γη, του Henri Le Roux.

Και ένα extra tip: Αναζητήστε στα κεντρικά ξενοδοχεία του Παρισιού τον μηνιαίο οδηγό πόλης Where Paris. Εκεί θα βρείτε εύχρηστους χάρτες των πιο εμπορικών περιοχών με σημειωμένα όλα τα ενδιαφέροντα καταστήματα!
Ποιες γεύσεις πρέπει να δοκιμάσω;
Breizh Café: 9 Rue Vieille du Temple, 75003. Σε αυτό το καφέ θα απολαύσετε κρέπες με την παραδοσιακή συνταγή που ακολουθούν στη Βρετάνη, τη γενέτειρα της κρέπας. Μεγάλη ποικιλία αλμυρών και γλυκών γεύσεων με υψηλής ποιότητας υλικά αλλά καθόλου υψηλές τιμές. Σας προτείνω την crepe au jambon cru de Savoie, όπου το λιωμένο gruyere στολίζεται με δαντέλες ζαμπόν άριστης ποιότητας!

Rose Bakery: 30 Rue Debelleyme 75003. Για μεσημεριανό γεύμα ή brunch, αυτό το γλυκό καφέ χρησιμοποιεί οργανικά συστατικά και φρεσκοψήνει τα πάντα επί τόπου. Υπέροχες σαλάτες, χειροποίητες τάρτες, βιολογικά κέικ και μοναδικοί φρέσκοι χυμοί που δεν πρέπει να χάσετε. Ο χώρος είναι περιορισμένος, οπότε αν δε βρείτε να καθήσετε, πάρτε κάτι στο χέρι και οδέψτε προς το πλησιέστερο πάρκο.

Tartes Kluger: 6 Rue du Forez, 75003. Ζαμπόν, τυρί, τραγανό μπέικον, μπεσαμέλ, κολοκύθα, μανιτάρια, φρούτα του πάθους, μαρέγκα, φουντούκι, και πολλά άλλα υλικά πρωταγωνιστούν στις υπέροχες γλυκές και αλμυρές τάρτες αυτού του ζεστού χώρου. Επιλέξτε το μενού που περιλαμβάνει μία ατομική τάρτα συνοδευόμενη από σαλάτα και σούπα ημέρας, σε πολύ συμφέρουσα τιμή.

Café Les Deux Maggots: 6 place Saint-Germain-des-Prés, 75006. Με θέα την  εκκλησία Saint Germain, είναι από τα πιο διάσημα και ιστορικά καφέ της πόλης. Εδώ έπινε κάθε πρωί τον καφέ του ο εξόριστος από την Αγγλία συγγραφέας Oscar Wilde.

La Fontaine de Mars: 129 Rue Saint-Dominique, 75007. Κόκκινα καρό τραπεζομάντηλα, δερμάτινοι καναπέδες και σερβιτόροι με μαύρες μακριές ποδιές συνθέτουν μια ατμόσφαιρα τυπικού γαλλικού bistro. Οι ιδιοκτήτες είναι από τη Νοτιοδυτική Γαλλία, επομένως δεν είναι έκπληξη ότι το το fois gras και το  κασουλέ αποτελούν σπεσιαλιτέ του μαγαζιού. Η λίστα κρασιών είναι πλούσια, με μεγάλη έμφαση στο Bordeaux.

L’Avenue: 41 Avenue Montaigne, 75008. Ίσως στον πιο chic δρόμο του Παρισιού, αυτό το εστιατόριο με την υπογραφή των αδελφών Costes είναι το ιδανικό σημείο για να χαζέψετε τις πιο κομψές παρουσίες της πόλης.

L’ Atelier Robuchon : 5 rue de Montalembert, 75007. Ο Joel Robuchon παραμένει πραγματική ιδιοφυία της γαλλικής κουζίνας, και το L'Atelier είναι το ιδανικό μέρος για να απολαύσετε τη λάμψη του σε ρυθμούς χαλαρούς και chic.

Berthillon: 31 Rue Saint Louis en L’Ile, 75004. Προγραμματίστε ένα πέρασμα από το γραφικό "νησάκι" Ιle Saint Louis και δοκιμάστε τα φημισμένα παγωτά Bertillon και τα sorbet του που σε κάνουν να νιώθεις ότι τρως το ίδιο το φρούτο σε παγωμένη έκδοση!

Και ένα extra tip: Για μια πραγματικά διαφορετική γευστική και πολιτιστική εμπειρία, σας προτείνω να ρίξετε μια ματιά στις γαστρονομικές εκδηλώσεις που διοργανώνει το www.lefoodist.com. Η αγαπημένη μου είναι το «Daring Pairings», όπου μέσα από ένα γευστικό ταξίδι θα εξερευνήσετε την τέχνη του κρασιού και το ταίριασμά του με γαλλικά τυριά και άλλες τοπικές λιχουδιές!
Για όνειρα γλυκά! 
Τα ξενοδοχεία που ανεπιφύλακτα σας προτείνω.

Hôtel Michelet Odéon: 9 place de l'Odéon, 75006, http://www.hotelmicheletodeon.com Στην καρδιά του Saint Germain, αυτό το ξενοδοχείο είναι η απόδειξη ότι υπάρχουν οικονομικές λύσεις ακόμη και στις πιο ακριβές περιοχές.
 
Hôtel Arvor Saint-Georges: 8 rue Laferrière, 75009, www.hotelarvor.com . Μια ακόμη budget επιλογή. Δωμάτια που παίζουν με τις αντιθέσεις φωτεινού λευκού και έντονων χρωμάτων, έχουν διακοσμηθεί με vintage συρταριέρες και πίνακες με πρωτότυπες φωτογραφίες, όλα αγορασμένα από υπαίθριες αγορές της πόλης.

Hôtel Joyce, Paris: 29 rue La Bruyère, 75009. Το Joyce Hotel ανήκει στη νέα γενιά design ξενοδοχείων. Έχει πνευματώδες στιλ αλλά δεν του αρέσει να παίρνει τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά. Ξεχωρίζει η ρεσεψιόν που είναι κατασκευασμένη από πολυάριθμους Πύργους του Άιφελ, καθώς και η αίθουσα του πρωινού, με ένα συνονθύλευμα από καθρέφτες και παλιά καθίσματα αυτοκινήτων!

Royal Monceau: 37 avenue Hoche, 75008. Μόλις λίγα βήματα από τα Ηλύσια Πεδία, το ξενοδοχείο αυτό έχει μετατραπεί πρόσφατα από το διάσημο Γάλλο σχεδιαστή Philippe Starck σε μοντέρνο παλάτι. Το πολυτελές κομψό ντεκόρ του που είναι εμπνευσμένο από τις δεκαετίες του 40 και του 50, είναι σε αρμονία με την Art Deco κληρονομιά του κτιρίου, αλλά έχει μια εντυπωσιακή και εμπνευσμένη προσωπικότητα!

Και ένα extra tip: Εάν τα ξενοδοχεία σας κάνουν να νιώθετε ξένος, ρίξτε μια ματιά στα στιλάτα διαμερίσματα που διατίθενται προς ενοικίαση στο καλόγουστο site www.haveninparis.com.
Η Audrey Hepburn στο "Sabrina" έλεγε: «Paris is always a good idea». Μπορεί κανείς να μη συμφωνήσει μαζί της;

Μπορεί μια ταινία πορνό να βλάψει τη σχέση μου;

«Θα ήθελα να κάνω ένα ερώτημα σχετικά με ένα ζήτημα που δεν το έχω εξομολογηθεί σε κανέναν, ντρέπομαι να μιλήσω γι αυτό ανοιχτά. Ο σύντροφός μου, μου ζήτησε να κάνουμε σεξ βλέποντας μια ερωτική ταινία. Δεν το είχα ξανακάνει, μπορώ να πω όμως ότι διασκέδασα με αυτό. Από την άλλη όμως έχω ακούσει ότι οι ταινίες αυτές μπορεί να βλάψουν τη σχέση ενός ζευγαριού. Και αν το ξανακάνουμε και μας γίνει συνήθεια; Μπορεί το πορνό να βάψει μια σχέση; Αναγνώστρια του mporo.gr

Αγαπητή αναγνώστρια, μιλήσαμε με την συνεργάτιδά μας κυρία Ελεάννα Ελευθερίου, Ψυχοθεραπεύτρια-Κλινική Θεραπεύτρια Σεξουαλικών Διαταραχών για το ζήτημα των ερωτικών ταινιών και πώς αυτές επηρεάζουν την ερωτική ζωή του ζευγαριού. Προσπαθήσαμε να μπούμε στο ανδρικό μυαλό. Γιατί οι άνδρες έλκονται τόσο πολύ από την πορνογραφία;

 

Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν δει κατά τη διάρκεια της ζωής τους πάνω από μια φορά πορνογραφικό υλικό, είτε από περιέργεια είτε για να εμπλουτίσουν τη φαντασία τους ή γιατί κατέληξαν ότι είναι διεγερτικό. Η εικόνα μπορεί να προάγει τη φαντασίωση, τις αισθήσεις και τη διέγερση και ως επί το πλείστον η έκθεση των ενηλίκων σε πορνογραφικό υλικό δεν έχει αρνητικό αντίκτυπο στη σεξουαλικότητα ή τη σεξουαλική τους συμπεριφορά, δεν επηρεάζει τους ίδιους ή τις σχέσεις τους, τις αντιλήψεις τους για το φύλο τους ή το άλλο φύλο, αλλά ούτε και τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις.

Στην ερωτική ζωή των ζευγαριών, το πορνό μπορεί να αποτελεί ένα ερέθισμα που αυξάνει τη σεξουαλική διέγερση, ένα ερωτικό παιχνίδι ή ακόμα και μια πηγή από όπου και στους δύο συντρόφους γεννιούνται καινούργιες ιδέες, με σκοπό τη δοκιμή, τον πειραματισμό και την ανανέωση των σεξουαλικών πρακτικών τους.

Γιατί βλέπουμε πορνό;

Υποθετικά μοιάζει να είναι το διαφορετικό, το καινούργιο και το πρωτόγνωρο γι αυτό και είναι ερεθιστικό για πολλούς ανθρώπους. Ίσως είναι και το ιδανικό που θα επιθυμούσαν οι ίδιοι να έχουν στην ερωτική τους ζωή και που τους παρουσιάζεται σε μια εικόνα, κάποιες φορές αυτές οι εικόνες αποτελούν μια ζωντανή φαντασίωση που δεν έχει καμιά σχέση με την ερωτική καθημερινότητά τους είτε λόγω ντροπής είτε λόγω αναστολών.

Ας μη ξεχνάμε ότι  οι περισσότερες  ερωτικές σχέσεις  έχουν κατακλυσθεί  από το στρες και την αβεβαιότητα του δυτικού τρόπου ζωής, ακολουθώντας πιστά την καθημερινότητά μας  κάτι που ποτέ δε συμβαίνει στις ερωτικές ταινίες.

Γιατί οι άνδρες βλέπουν πορνό;

Ύστερα από μελέτες, οι επιστήμονες κατέληξαν και στη βιολογική εξήγηση της σχέσης του ανθρώπου με την πορνογραφία. Ο σεξουαλικός ερεθισμός προκαλείται στον άνθρωπο από την οπτική επαφή με πορνογραφικό υλικό, αφού συνδέεται με τους σχετικά πρόσφατα ανακαλυφθέντες καθρεπτικούς νευρώνες του εγκεφάλου, αυτούς δηλαδή που προκαλούν τη μηχανική επανάληψη μιας πράξης που συμβαίνει μπροστά μας. Οι έρευνες έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι άνδρες έχουν μεγαλύτερη έφεση στο πορνό από ό,τι οι γυναίκες διότι ερεθίζονται ευκολότερα μέσα από τις οπτικές τους προσλαμβάνουσες.

Ο ανδρικός εγκέφαλος είναι «προγραμματισμένος» να ερεθίζεται σχετικά εύκολα σεξουαλικά, γεγονός που σχετίζεται με τα πρωτόγονα ένστικτα της αναπαραγωγής του ανθρώπινου είδους.

-Μπορεί το πορνό να βλάψει τη σχέση;

Το πορνό όταν χρησιμοποιείται ως παιχνίδι ή ως μέσο που αυξάνει τη διέγερση, να είναι ενδιαφέρον και ευχάριστο και για τους δύο. Όταν όμως περνάμε στην αντίπερα όχθη και το πορνό αποτελεί απαραίτητη και αναγκαία προϋπόθεση της σεξουαλικής διέγερσης και της σεξουαλικής επαφής, τότε καθηλώνει, αποχαυνώνει και συνδράμει στην εξάπλωση μιας νέας επιδημίας, που θα μπορούσε να ονομάζεται «σεξουαλικός αυτισμός».

Σε αυτές τις περιπτώσεις, η εξοικείωση μεταξύ των ανθρώπινων σωμάτων αντικαθίσταται από την εξοικείωση του σώματος με την εικόνα, με αποτέλεσμα μέσα από την ιδεατή αρχικά επιθυμία, ορμή και ικανοποίηση να επιτυγχάνεται τελικά η απαξίωση της πραγματικής σεξουαλικής επαφής. Με αυτόν τον τρόπο αλλοιώνονται οι ανθρώπινες σεξουαλικές σχέσεις, το άτομο υπόκειται σε ευνουχισμό που σχετίζεται με την πραγματική σεξουαλική επαφή, ενώ η αυτοϊκανοποίηση αποτελεί τη μόνη οδό ικανοποίησης.

Ουσιαστικά μέσα από τη προσκόλληση στο πορνογραφικό υλικό δεν καταργείται μόνο η αυτονομία της ανθρώπινης σεξουαλικής φαντασίωσης, η οποία καταλήγει πλήρως καθοδηγούμενη αλλά το άτομο το ίδιο απομακρύνεται από τη δυαδική σεξουαλική πράξη και στρέφεται προς τη δυαδική σχέση του εαυτού του με την οπτικοποιημένη σεξουαλικότητα.

Δεν είναι λοιπόν το πορνό που βλάπτει την ερωτική σχέση, αλλά οτιδήποτε αντικαθιστά την πραγματική σεξουαλική επαφή ή υποκαθιστά τη διέγερση που προέρχεται από την ερωτική επιθυμία και τη φυσική έλξη δύο ανθρώπων.

H Ε. Ελευθερίου συνεργάζεται με το  Ανδρολογικό Ινστιτούτο Αθηνών, του Ανδρολόγου -Σεξολόγου Κ. Κωνσταντινίδη.

Πώς θα ξεπεράσω το σοκ του πένθους;

"Όταν ένας δικός μας άνθρωπος πεθαίνει αναπάντεχα, γνωρίζουμε τον εαυτό μας για πρώτη φορά και στην ζωή μας μπαίνει μια τελεία. Από το χρονικό σημείο εκείνο, η ζωή μας ξεκινά, πάλι, με εντελώς διαφορετικές συνθήκες. Θα είναι η πρώτη φορά που θα γνωρίσει κάποιος το μη αναστρέψιμο και την φυλακή του «δεν μπορώ να το αλλάξω αυτό".
Γράφει η ψυχολόγος, Λέλα Μαρία. 
Θα είναι η πρώτη φορά που όλες οι σκέψεις, οι αξίες και οι ιδεολογίες θα γκρεμιστούν. Ο Χριστιανός θα αμφισβητήσει τον Θεό του, ο άθεος θα αμφισβητήσει την έλλειψη του και ο επιστήμονας, την όποια επιστήμη του..
Τις πρώτες μέρες, το σοκ και το δέος της περίστασης οξύνουν τις αισθήσεις , οι ήχοι σε ξεγελούν, ερμηνεύουμε τα ερεθίσματα του περιβάλλοντα χώρου με εντελώς διαφορετικό τρόπο για κάποιο διάστημα. Αυτό δίνει την εντύπωση ότι ο αγαπημένος είναι κοντά μας.(1)
Άρνηση. «Δεν έφυγε, είναι δω….». «Τρελάθηκα ή τελικά υπάρχει κάτι μετά τον θάνατο;» Αντάρα στην ψυχή.. αντάρα όπως δεν την έχεις ξανανιώσει.(2)
Λίγο αργότερα, οργή.. «πού πήγες και μ’ άφησες, γιατί μου το’ κανες αυτό;» Ενοχές, «τι έκανα και δεν έπρεπε, τι δεν έκανα που έπρεπε να το χα κάνει, τι δεν πρόλαβα να πω..» Εδώ, ξεκινά ο πόνος, η πίκρα, το βάρος στην ψυχή, ασήκωτο. Πώς όλος ο κόσμος δεν γκρεμίστηκε, πως πάνε όλοι ακόμα στις δουλειές τους, ψωνίζουν, πεινάνε, γελάνε.. πως; Κάποιοι προσπαθούν να παζαρέψουν με το θάνατο, «δώσε μου τον άνθρωπο μου πίσω …. εγώ θα κάνω τούτο και τ’ άλλο..» Κάποιοι αισθάνονται ότι οι θυσίες  θα αλαφρύνουν τον πόνο.(3)
Το κενό είναι αδυσώπητο, κανείς δεν σε καταλαβαίνει, όλοι σου ζητάνε να γίνεις δυνατός, να πάρεις την ζωή στα χέρια σου.(4)

Όλοι σε λυπούνται και είναι περίεργοι.. τι έγινε.. πως έγινε.. σαν η ζωή τους να παίρνει νόημα από τον πόνο σου. Είναι όλοι δίπλα σου. Όλοι μιλάνε δυνατά, κλείνεσαι μέσα για να τους αποφύγεις. Και το γεγονός του θανάτου, όσες φορές την ημέρα και αν το σκεφτείς πάντα σε εκπλήσσει, κάθε μέρα… «Μα πως είναι δυνατόν; Τι είναι αυτά τώρα;  Γιατί σε μένα;» Το μυαλό σου, η  λογική σου δεν είναι με το μέρος σου.., δεν θυμάσαι, δεν μπορείς να συγκεντρωθείς, κάνεις λάθη, κριτική ικανότητα ..μηδέν..(5)

Έχουν περάσει μήνες πια.. ο πόνος δεν αντέχεται, ο πόνος από την έλλειψη του ανθρώπου που έφυγε έχει αυξηθεί πολύ, το γεγονός του θανάτου δεν σε εκπλήσσει πια. Η καθημερινότητα είναι τελείως διαφορετική, δεν την έχεις συνηθίσει, κουράζεσαι με το καινούριο, η ανάγκη για προσαρμογή συνεχής.. Κουράστηκες, φοβάσαι το άγνωστο…κουράστηκες να πονάς και να φοβάσαι.(6)

Έχεις βρει όμως, η ανάγκη σε έκανε, μικρές καθημερινές οάσεις κανονικότητας.. ξεχνιέσαι όταν πας στην αγορά, νιώθεις επιτέλους σαν όλους τους άλλους, ξεχνιέσαι όταν αγκαλιάζεις τον σκύλο σου, ξεχνιέσαι όταν φτιάχνεις τον κήπο σου…ξεχνιέσαι…. και μετά νιώθεις τύψεις, τον  ξέχασες κιόλας;(7)

Πώς μπόρεσες να του το κάνεις αυτό; Τι τέρας είσαι; Πώς ξεχνάς μια ολόκληρη ζωή; Γυρνάς τρομαγμένος στο πένθος σου, στην μαύρη τρύπα σου, την αφήνεις να σε καταπιεί… αλλά έχεις υποχρεώσεις, πρέπει να αντέξεις.. και αυτά τα τελετουργικά, κόλλυβα, νεκροταφεία, πόσο σε κουράζουν. Αναπολείς  …πέρσι τέτοια εποχή κάναμε αυτό και εκείνο, γελάγαμε, παίζαμε,.. Τα Χριστούγεννα!!! Θέλεις να κάψεις όλα τα λαμπιόνια, να βγεις και να στριγγλίσεις «ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΣΤΕΙΟ». Δεν ανοίγεις να σου πουν τα κάλαντα.. Αποφεύγεις τα παιδιά, μην τα κολλήσεις πένθος…τελικά ίσως να φέρνεις κακή τύχη στους άλλους με το πένθος σου, αυτοστιγματίζεσαι, ναι, είσαι καταραμένος. Αποφεύγεις μέρη που συναντιόσασταν, που μοιραζόσασταν ωραίες στιγμές και όταν πας εκεί, το κάνεις για να νιώσεις το ράπισμα του πόνου, να λυτρωθείς.  Τον βλέπεις νάτος, νάτη! Σε κείνο το σύννεφο, ξαπλωμένος πάνω στο τσιγκέλι του φεγγαριού, να το όνομα του στον σκοτεινό ουρανό.. γραμμένο με άστρα… Είναι απλωμένη σε όλον τον κόσμο, όλο το Σύμπαν του ανήκει…δεν είναι εδώ…

Περνάει ο καιρός.. δεν υπάρχει άγνωστο πια, έχεις προσαρμοστεί ακόμα και στον πόνο, μόνιμος σύντροφος, συμβίος σου. Είναι όμως υποφερτός, τον ξέρεις και σε ξέρει.. ξέρεις πότε τον χρειάζεσαι, πότε να μείνεις μακριά του και με ποιον τρόπο .. Όχι ο άνθρωπός σου δεν έχει ξεχαστεί, υπάρχει!  Δε ζει, αλλά υπάρχει.(8)

Υπάρχει μέσα από τα έργα του, από την κοινή σας πορεία. Σε καθοδηγεί, σε προστατεύει, Τον ήθελες να ναι δίπλα σου, να τον αγκαλιάσεις, αλλά τουλάχιστον υπάρχει δίπλα σου με άυλη μορφή, τώρα ξέρεις δεν είσαι μόνη… είναι πάνω σου είναι μέσα σου…κοιμάται μαζί σου.. Τον βλέπεις στον ύπνο σου, ξέρεις ότι είναι καλά εκεί και αυτό σε γαληνεύει. Το χουν ζήσει και άλλοι αυτό.. επιτέλους! Είσαι κανονικός άνθρωπος και συ, και συ σαν τους άλλους!

Πότε η φαντασίωση στο σεξ γίνεται διαστροφή;

Τι είναι οι «Διαστροφές» στην Ψυχιατρική;

Το να ορίσουμε ότι ένα άτομο παρεκκλίνει στο πεδίο της σεξουαλικότητας, σημαίνει ότι πρέπει να ορίσουμε με σαφήνεια και τη φυσιολογική σεξουαλική συμπεριφορά. Ποιος όμως θα ορίσει τέτοιες νόρμες ή την κόκκινη γραμμή μεταξύ «φυσιολογικού» και «παθολογικού»;

Γράφει ο Στέλιος Στυλιανίδης, Ψυχίατρος-Ψυχαναλυτής και καθηγητής Κοινωνικής Ψυχιατρικής, στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Πότε ένα άτομο θεωρούμε ότι παρεκκλίνει σεξουαλικά; Τι προβλήματα δημιουργεί ο διαχωρισμός φυσιολογικού και μη;

Για πολύ καλό παράδειγμα είναι αυτό της ομοφυλοφιλίας. Η ομοφυλοφιλία είχε αποτελέσει ειδική διαγνωστική κατηγορία στο DSM III, στο ειδικό σύστημα ταξινόμησης των ψυχιατρικών νόσων της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας. Ωστόσο, καταργήθηκε από διακριτή ψυχιατρική διάγνωση που ανήκε στην ομάδα των παραφιλιών το 1987 (και στο Γαλλικό νοσογραφικό σύστημα το 1992), έπειτα από πίεση του κινήματος των ομοφυλοφίλων και των κινημάτων πολιτών για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Το πολιτικό και ηθικό δίλημμα τίθεται εδώ με εναργή τρόπο. Είναι δυνατόν η ψυχιατρική να είναι η επιστροφή – ηθικός φύλακας της κοινωνικής νόρμας και συμπεριφοράς και συχνά από θεραπευτική προσέγγιση να μετασχηματίζεται σε εργαλείο κοινωνικού ελέγχου στο πλαίσιο ολοκληρωτικών ή συντηρητικών καθεστώτων; Μπορούμε να χρησιμοποιούμε όρους όπως σεξουαλική παρέκκλιση, διαστροφή ή ακόμη και παραφιλία, χωρίς να σηματοδοτούνται από μία υποτιμητική, απαξιωτική χροιά και να εκφράζουν ισχυρές προκαταλήψεις για κάθε διαφορετικότητα;

Πώς όριζε ο Φρόυντ τις σεξουαλικές διαστροφές; Είμαστε όλοι διαστροφικοί;

Η εξέλιξη του ορισμού σχετικά με τις διαστροφές αποκαλύπτει την έκταση με την οποία η ψυχιατρική νοσολογία καθρεφτίζει την κοινωνική και ιστορική συγκυρία από την οποία προέρχεται. Σε ένα πολιτισμικό πλαίσιο, όπως αυτό της Βιέννης στις αρχές του περασμένου αιώνα, ο Freud (1905) όρισε ως διεστραμμένη εκείνη τη σεξουαλική δραστηριότητα που ενείχε τα ακόλουθα κριτήρια: 1) εστίαζε σε μη γεννητικές περιοχές του σώματος, 2) αντί να συνυπάρχει με την κανονική πρακτική της γενετήσιας συνουσίας με ένα σύντροφο του αντιθέτου φύλου, εκτόπιζε και αντικαθιστούσε αυτήν την πρακτική και 3) έτεινε να είναι η αποκλειστική σεξουαλική πρακτική του ατόμου. Ο Freud παρατήρησε ότι ίχνη διαστροφής μπορούσαν να βρεθούν στην πραγματικότητα στο ασυνείδητο οποιουδήποτε ατόμου υπόκειτο σε ψυχαναλυτική διαδικασία.

Ποιες παλαιές διαστροφές χρησιμοποιούνται πια ως πρακτικές στο σεξ από τα σύγχρονα ζευγάρια;

Από τις πρώτες εργασίες του Freud μέχρι σήμερα, οι πολιτισμικές νοοτροπίες για τη σεξουαλικότητα έχουν υποστεί δραματικές αλλαγές. Καθώς η σεξουαλικότητα έγινε ένα αυτόνομο και «νόμιμο» αντικείμενο επιστημονικής μελέτης, φάνηκε ότι τα «φυσιολογικά» ζευγάρια εμπλέκονται σε μία ποικιλία σεξουαλικών συμπεριφορών, που με συναίνεση των δύο πλευρών, τους δίνει τη δυνατότητα να αυξάνουν το επίπεδο της σεξουαλικής ευχαρίστησης. Οι στοματογεννητικές επαφές, παραδείγματος χάριν, έγιναν ευρέως αποδεκτές ως υγιής σεξουαλική συμπεριφορά. Παρομοίως, όπως σημειώσαμε πριν, η ομοφυλοφιλία και η πρωκτική συνουσία αφαιρέθηκαν από τη λίστα των διαστροφικών δραστηριοτήτων. Οι ψυχαναλυτικοί συγγραφείς επανειλημμένα επιβεβαίωσαν την παρατήρηση του Freud ότι υπάρχει ένας λανθάνων πυρήνας διαστροφής σε όλους μας. Έτσι μια στάση μεγαλύτερης αποδοχής της διαστροφικής σεξουαλικότητας από τον αναλυόμενο συνοδεύει την πρόοδό του στην κατανόηση της εσωτερικής του πραγματικότητας.

-Πότε οι διαστροφικές φαντασιώσεις στην σεξουαλική ζωή των ενηλίκων μπορούν να προκαλέσουν πρόβλημα; Πότε δε θεωρούνται αποδεκτές;

Η ψυχίατρος McDougall  επισημαίνει ότι φαντασιώσεις διαστροφής κανονικά υπάρχουν στη σεξουαλική συμπεριφορά όλων των ενηλίκων, αλλά δεν δημιουργούν ουσιαστικά προβλήματα, γιατί δεν βιώνονται ως καταναγκαστικές.

Κατά την άποψή της, που πλησιάζει και με τη δική μου κλινική αντίληψη, ο όρος διαστροφή θα πρέπει να περιορίζεται στις περιπτώσεις εκείνες στις οποίες ένα άτομο επιβάλλει τις προσωπικές του επιθυμίες σε ένα σύντροφο που δεν επιθυμεί να εμπλακεί στο σεξουαλικό σενάριο που έχει κατασκευάσει το άτομο αυτό ή που αποπλανεί άτομα μειωμένης ευθύνης, όπως η σεξουαλική κακοποίηση ενός παιδιού ή έναν διανοητικά ανάπηρο ενήλικα.

Μια άλλη οπτική (του ψυχιάτρου Stoller) υποστηρίζει ότι οι κρίσιμοι παράγοντες που καθορίζουν το πότε μια συμπεριφορά αποτελεί διαστροφή είναι η βίαιη συμπεριφορά και η επιθυμία για ταπείνωση και εξευτελισμό του σεξουαλικού συντρόφου και του ίδιου του, του εαυτού.

Από αυτήν την άποψη, αποφασιστική μεταβλητή για τον προσδιορισμό της διαστροφής είναι η πρόθεση του ατόμου. Αναγνωρίζοντας ότι στη φυσιολογική σεξουαλική διέγερση υπάρχει ένα ίχνος εχθρικότητας και μία επιθυμία για ταπείνωση, μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι η οικειότητα μεταξύ των δύο ερωτικών συντρόφων είναι ένας καθοριστικός παράγοντας διαφοροποίησης από την αποκαλούμενη διαστροφή. Ένα άτομο είναι διεστραμμένο μόνο όταν η ερωτική πράξη χρησιμοποιείται για να αποφύγει μια μακροχρόνια στενή συναισθηματική σχέση με ένα άλλο άτομο. Αντίθετα, η σεξουαλική συμπεριφορά δεν ορίζεται ως διεστραμμένη όταν είναι στην υπηρεσία μιας σταθερής στενής σχέσης.

Τι σημαίνει να είσαι άνδρας σήμερα;

Τα νέα κοινωνικά δεδομένα επιτρέπουν την αναθεώρηση του θέματος της ανδρικής φύσης. Ο σύγχρονος άντρας δεν μπορεί να αρνηθεί την αντρική του φύση, εν ονόματι της αμφισβήτησης του μοντέλου του άντρα των προηγούμενων αιώνων.

Γράφει ο παιδοψυχίατρος- ψυχοθεραπευτής, Δημήτρης Καραγιάννης. 

Δεν απαιτείται πλέον να είναι ο πολεμιστής που δίνει μάχες στα πεδία των μαχών, αλλά δεν μπορεί να παραιτηθεί από το να είναι ο αγωνιστής της καθημερινότητας. Δεν μπορεί ο νέος σύγχρονος άντρας να είναι ο metrosexual που έχει αρνηθεί την αρρενωπότητα του στα πλαίσια μιας ισοπεδωμένης αντίληψης περί των φύλων.

Ο σύγχρονος άντρας καλείται να είναι συνεπής και ικανός με τους παραδοσιακούς ρόλους του άνδρα, αλλά να μπορεί να τους υπερβεί.

Να προσφέρει την ασφάλεια στην οικογένειά του, αλλά όχι μόνο με τις δυνάμεις του, αλλά με την όλη προσωπικότητά του.

Να προσφέρει ασφάλεια και συναισθηματική σταθερότητα.

Να θέτει τα όρια, φροντίζοντας.

Να επιτρέπει στον εαυτό του να αισθάνεται και να το δείχνει.

-Δυνατός αλλά και τρυφερός.

Η δύναμή του να εκπηγάζει από την τρυφερότητά του. Η λογική του να αξιοποιεί το συναίσθημά του δημιουργικά. Να μην είναι γλυκερός, αλλά να έχει γλυκύτητα. Να έχει αποφασιστικότητα, αλλά να μην είναι παρορμητικός. Να εισακούγεται, δίχως να φωνάζει. Να μην προσπαθεί να επιβληθεί, αλλά να εμπνέει. Να ευνοεί το άνοιγμα προς την κοινότητα, την κοινωνία, την νέα πληροφόρηση και την τεχνολογία. Να γίνεται παράδειγμα δημιουργίας, εργατικότητας, προσφοράς, φιλανθρωπίας, ερωτικότητας και τρυφερότητας, βιωμένης πίστης που έχει χαρά. Τελικά να αντλεί σοφία μέσα από την επεξεργασμένη εμπειρία του.

Ο στοργικός πατέρας.

Ο σύγχρονος άνδρας είναι εκείνος, που στις σημερινές δύσκολες οικονομικές συγκυρίες, δεν σηκώνει μόνο τα δυσβάστακτα, οικογενειακά βάρη, αλλά ζει και την ομορφιά της πατρότητας. Σχετίζεται με τα παιδιά του, με το προσωπικό του ύφος, που θα μπορεί και να τα χαρεί και να παίξει μαζί τους και που θα τα πετάξει στον αέρα. Είναι εκείνος που δεν θα πρέπει διαρκώς να τα μαλώνει, αλλά να τους εμπνέει τον σεβασμό, θέτοντας τα όρια. Μπορεί να νιώθει σημαντικός, καθώς είναι διαθέσιμος στα σημαντικά προσωπικά γεγονότα των δικών του και συμμετέχει ενεργά στη ψυχική πορεία των παιδιών του.

Η στήριξη της συντρόφου.

Ο σύγχρονος άνδρας επί πλέον έχει ένα προνόμιο που δεν είχε ποτέ πριν. Μια γυναίκα σύντροφο που μπορεί να είναι και συνοδοιπόρος του. Μια γυναίκα ικανή που δεν θα τον αφήσει μόνο στις δύσκολες καταστάσεις. Μια μούσα που θα τον εμπνέει. Μια αξιόπιστη φίλη που μπορεί να μοιράζεται μαζί της τα κατορθώματά του, δίχως ούτε να επαίρεται, αλλά και ούτε να τα υποτιμά.

X

Αγαπητοί αναγνώστες,

Σας ενημερώνουμε ότι το boro.gr προσφέρει καθημερινά (Δευτέρα-Παρασκευή) δωρεάν ψυχολογική υποστήριξη με επαγγελματίες ψυχολόγους.

Κάντε κλίκ εδώ για να συνδεθείτε και να ενημερωθείτε για τις ώρες λειτουργίας.
X