Αρχική / Ψυχολογία (page 606)

Πότε θεωρούμαστε εξαρτημένοι από το facebook;

Πότε θεωρούμαστε εξαρτημένοι από το facebook;  thumbnail

Η εμμονή με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.Σήμερα θα κάνουμε αναφορά σε ένα άρθρο που μιλά για την παθολογική εμμονή  εμμονή με τη χρήση τους, καθώς και φοβία ενός ποσοστού χρηστών του διαδικτύου μην τυχόν μείνουν έξω από τις εξελίξεις. Μήπως τσεκάρετε συνέχεια το λογαριασμό σας σε ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης, ακόμη και από το τηλέφωνό σας ή όταν είστε για καφέ ή στο αυτοκίνητό σας; Πολύ πιθανόν να έχετε "προσβληθεί" από FOMO (Fear Of Missing Out), δηλαδή από τον "φόβο ότι κάτι μπορεί να χάσω". Επιστημονική Επιμέλεια: Δρ. Καλλιόπη Εμμανουηλίδου, εκπαιδευτική- συμβουλευτική ψυχολόγος.Το τελευταίο διάστημα, στο εξωτερικό γίνεται αρκετός λόγος για το FOMO. Με αυτό το ακρώνυμο περιγράφεται μια συμπεριφορά, με την οποία το άτομο τσεκάρει συχνά κάποιο μέσο κοινωνικής δικτύωσης (όπως Facebook, Linkedin updates, Twitter streams, Foursquare check-ins, Instagram, Pinterest, Google+ κ.ά.), από τον υπολογιστή ή το κινητό του τηλέφωνο, ώστε να μην χάσει κάτι σημαντικό που συμβαίνει."Ο φόβος αυτός σχετίζεται με τη σκέψη ότι κάτι άλλο μπορεί να χάνω που είναι πιο ενδιαφέρον και ελκυστικό από αυτό που κάνω στην πραγματική μου ζωή. Κάτι που μπορεί να χάνω όταν είμαι απασχολημένος σε μια δουλειά ή μια δραστηριότητα, εκτός διαδικτύου. Γι' αυτό και το συχνό τσεκάρισμα ενέχει στοιχεία εθισμού. Μπορεί να συμβαίνει κάτι καλύτερο ή απλά κάτι να συμβαίνει και επειδή δεν είμαι σίγουρος, 'μπαίνω' να το τσεκάρω. Σαφώς και η συμπεριφορά αυτή, να ενημερωνόμαστε δηλαδή για κάθε τι νέο, δεν είναι πρόσφατη, καθώς κάτι αντίστοιχο γίνεται είτε μέσω μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου είτε εφημερίδων. Απλώς, η διαφορά με τα μέσα δικτύωσης είναι ότι περιμένουμε μια άμεση 'αμοιβή', δηλαδή πόσοι για παράδειγμα μας έκαναν like, αν τους άρεσε αυτό που ανεβάσαμε. Η συμπεριφορά αυτή φαίνεται να είναι πιο συχνή σε άτομα ηλικίας 18-33 ετών" εξηγεί η ψυχολόγος - ψυχοθεραπεύτρια Φρόσω Μήτσιου.Πώς καταλαβαίνω αυτή τη συμπεριφορά στην καθημερινότητα μου; * Τσεκάρω το προφίλ - λογαριασμό μου ή τις ειδοποιήσεις στον υπολογιστή μου ή αν είμαι εκτός σπιτιού από το κινητό μου - ακόμη και αν το κοίταξα πριν από 5 λεπτά, ξανατσεκάρω σε περίπτωση που κάτι μου ξέφυγε την προηγούμενη φορά που το κοίταξα.  * Τσεκάρω όλες αυτές τις πληροφορίες ακόμη και αν είμαι έξω για καφέ ή ποτό με παρέα.  * Μέσα στο αυτοκίνητο, όταν το φανάρι είναι κόκκινο, γράφω μήνυμα ή απαντάω σε κάποια ανάρτηση - σχόλιο σε κοινωνικό δίκτυο.  * Τρέχω να απαντήσω σε κάποια ειδοποίηση που μου ήρθε ως μήνυμα στο κινητό, παρόλο που εκείνη την ώρα μπορεί να είμαι σε οικογενειακό γεύμα ή να έχω μια σοβαρή συζήτηση.  * Αφήνω τον πελάτη να περιμένει στην αίθουσα υποδοχής καθώς προσπαθώ να προλάβω ή να τσεκάρω αν κάποιος μου έστειλε κάτι. Πώς επηρεάζεται κανείς από αυτή τη συμπεριφορά;  "Κάποιοι υποστηρίζουν ότι αυτή η συμπεριφορά του να δω τι κάνουν οι άλλοι τους κινητοποιεί να κάνουν πράγματα, να κοινωνικοποιούνται και να μην περιορίζονται στο σπίτι. Επίσης, τη θεωρούν σημαντική καθώς είναι μέρος της δουλειάς τους. Τι γίνεται, όμως, όταν αυτή η συμπεριφορά του να τσεκάρω τι κάνουν οι άλλοι συνδέεται με ανησυχία, άγχος, ένταση, αίσθημα ντροπής, θλίψη ή και κατάθλιψη. Οι συμπεριφορές αυτές μπορεί να έχουν επίπτωση στις σχέσεις με τους άλλους, αν εγώ επενδύω αρκετό χρόνο στη διαδικτυακή και όχι στην εξωδικτυακή επικοινωνία. Τι χρειάζεται να (ξανα)σκεφτούμε;  Παρακολουθώντας τη ζωή των άλλων ίσως χάνουμε, όχι μόνο τον ύπνο μας - ιδίως αν τσεκάρουμε στο διαδίκτυο βραδινές ώρες - αλλά και στιγμές από τη ζωή μας. Μπαίνουμε στη διαδικασία να σκεφτούμε μια έξυπνη, ενδιαφέρουσα ατάκα να βάλουμε στο status μας για να πάρουμε αρκετά 'likes' ('μου αρέσει'); Όταν βλέπουμε φίλους να ανεβάζουν φωτογραφίες από μέρη που έχουν βγει, σκεφτόμαστε ίσως ότι πήραμε λάθος απόφαση να μείνουμε σπίτι; Ή όταν βγαίνουν χωρίς εμάς θέλουμε να ανεβάσουμε μια ωραία φωτογραφία για να δείξουμε πόσο ωραία περνάμε στο μέρος που υποτίθεται ότι έχουμε πάει, γιατί κάποιες φορές απλώς είμαστε στο σπίτι μας και φανταζόμαστε πού αλλού θα θέλαμε να είμαστε; "Σε κάποιες περιπτώσεις, όταν αυτός ο τρόπος σκέψης επεκτείνεται και σε άλλους παράγοντες στη ζωή του ατόμου, είναι ίσως βοηθητικό να επισκεφθεί κάποιον ειδικό. Σκεφτείτε ότι αρκετές φορές η εικονική ζωή είναι πιο ωραία και θελκτική από την πραγματική, καθώς οι περισσότεροι επιλέγουν τι θα ανεβάσουν ή ποιες στιγμές θα μοιραστούν. Για μια ωραία φωτογραφία, για παράδειγμα, μπορεί να έχουν γίνει άλλες 15 λήψεις. Σκεφτείτε λίγο πόσο ωραία μπορεί να περνά κάποιος όταν είναι έξω με παρέα και σχολιάζει ή ανεβάζει σε κάποιο μέσο δικτύωσης λεπτομέρειες από αυτή την έξοδο; Δεν είναι όλα τέλεια, ούτε οι άνθρωποι τόσο τέλειοι όσο νομίζουμε. Επενδύστε σε στιγμές με ανθρώπους, ασχοληθείτε με δραστηριότητες, κάντε κάτι για τον εαυτό σας χωρίς να χρειάζεται να το "ανεβάσετε" κάπου για να έχει μεγαλύτερη αξία. Απενεργοποιήστε για κάποιες ώρες ή λεπτά τον υπολογιστή ή το κινητό σας και δείτε την πραγματική μας ζωή και όχι απλά τη ζωή μέσα από μια οθόνη" συνιστά η κ.Μήτσιου. Παράλληλα συμβουλεύει να:  * Κάνετε μια συμφωνία με τον εαυτό σας ώστε κάθε μέρα, για κάποιο χρονικό διάστημα, να είστε εκτός διαδικτύου και δείτε την πρόοδο σας.  * Σε αυτό το συμφωνημένο χρονικό διάστημα βάλτε σε αθόρυβη λειτουργία το κινητό ή αναποδογυρίστέ το ώστε να μην βλέπετε την οθόνη που αποσπά την προσοχή σας.  * Διαβάστε κάποιο βιβλίο ή ακούστε μουσική.  * Σκεφτείτε νοερά μια εικόνα που σας ταξιδεύει και σας χαλαρώνει.  * Πάρτε τηλέφωνο σε κάποιον φίλο αντί να του στείλετε κάποιο mail.  * Επιβραβεύστε μετά τον εαυτό σας ("μπράβο, πήγε καλά!"). 

Διαβάστε Περισσότερα »

9 τρόποι να αυξήσεις τον ελεύθερο χρόνο σου!

9 τρόποι να αυξήσεις τον ελεύθερο χρόνο σου! thumbnail

Μαθαίνοντας να χρησιμοποιούμε το χρόνο αποτελεσματικά  Όσο λιγότερο χρόνο χρειάζεται το άτομο για να επιτύχει κάτι, τόσο πιο αποτελεσματική είναι η διαχείριση του χρόνου  Η ορθή διαχείριση του χρόνου στη σημερινή εποχή αποκτά βαρύνουσα σημασία λόγω των απαιτήσεων της καθημερινότητας. Αναλογικά προς την αίσθηση της ένδειας χρημάτων (money poor), λόγω των δύσκολων οικονομικών συνθηκών και των αυξημένων απαιτήσεων, στις σύγχρονες κοινωνίες επικρατεί πλέον και η αίσθηση της ένδειας χρόνου (time poor). Η διάκριση μεταξύ του χρόνου  που καταναλώνουν οι άνθρωποι στις καθημερινές τους δραστηριότητες και του χρόνου που πραγματικά χρειάζονται για να τις επιτελέσουν είναι δυσχερής, με αποτέλεσμα τις περισσότερες να νιώθουν ότι ασφυκτιούν και ότι δεν είναι σε θέση να ανταπεξέλθουν ικανοποιητικώς στις υποχρεώσεις τους. Γράφει ο ψυχολόγος- ψυχοθεραπευτής, με ειδίκευση στη γνωσιακή-συμπεριφοριστική θεραπεία και υποψήφιος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών, κύριος Μάριος Βρυώνης. Το ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας όσον αφορά στο θέμα της σωστής διαχείρισης του χρόνου δεν είναι σε καμιά περίπτωση πρόσφατο. Ήδη από τη δεκαετία του ´50 και του ´60 γίνονταν συζητήσεις σχετικά με το πώς κάποιος να καταναλώνει σωστά το χρόνο του και αρκετοί συγγραφείς παρέθεταν πρακτικές συμβουλές, ιδιαίτερα για το χώρο της εργασίας (πχ. δημιουργία λίστας υποχρεώσεων). Σήμερα, με τον όρο «διαχείριση χρόνου/time management» αναφερόμαστε σε μια αυτοελεγχόμενη προσπάθεια του ατόμου να χρησιμοποιήσει το χρόνο με αποτελεσματικό τρόπο για να επιτύχει συγκεκριμένους στόχους. Ο ορισμός αυτός υπονοεί ότι οι άνθρωποι έχουν την δυνατότητα να αποφασίσουν πως θα καταμερίσουν και θα οργανώσουν το χρόνο τους. Τα προγράμματα διαχείρισης χρόνου  οδηγούν σε τρείς τύπους συμπεριφορών: α) στο να θέτει κανείς στόχους και προτεραιότητες, β) στο να χρησιμοποιεί τεχνικές για την διαχείριση του χρόνου, και γ) στο να δείχνει προτίμηση για οργάνωση. Έρευνες  που διεξήχθησαν στον εργασιακό χώρο, συνδέουν τις συμπεριφορές αυτές με μια σειρά θετικών αποτελεσμάτων για την σωματική και ψυχική υγεία των εργαζομένων. Συγκεκριμένα, τα άτομα που χειρίζονται τον χρόνο τους αποτελεσματικά παρουσιάζουν υψηλότερη απόδοση, αυξημένη ικανοποίηση από την εργασία τους, λιγότερη σωματική ένταση, χαμηλότερα επίπεδα στρες καθώς και αυξημένη αυτοεκτίμηση. Βασική αρχή όσον αφορά στην ορθή διαχείριση του χρόνου είναι τα άτομα να καταναλώνουν χρόνο σε δραστηριότητες που πραγματικά αξίζουν. Εμπόδια στην προσπάθεια αυτή μπορεί να είναι είτε εσωτερικά (χαρακτηριστικά προσωπικότητας), όπως νευρωτισμός, βιασύνη, αναβλητικότητα, είτε εξωτερικά, όπως συχνά διαλλείματα για καφέ, άσκοπο σερφάρισμα στο ίντερνετ, πολλά τηλεφωνήματα, συζητήσεις με συναδέλφους κλπ. Σε κάθε περίπτωση το άτομο πρέπει να παρατηρεί τον εαυτό του, να αναγνωρίζει το μέγεθος της επίδρασης που ασκούν οι παράγοντες σπατάλης χρόνου (time wasters) στην εργασία και στην προσωπική του ζωή, και να προσπαθεί να τους περιορίσει. Σύμφωνα με μελέτες άτομα που χρησιμοποιούν συχνά τεχνικές διαχείρισης χρόνου είναι πιο ικανά στον ακριβή υπολογισμό χρονοδιαγραμμάτων, εκπληρώνουν μακροπρόθεσμους και βραχυπρόθεσμους στόχους, σχεδιάζουν καταλληλότερα,  νιώθουν δημιουργικά και ικανοποιημένα από την εργασία τους, και βιώνουν λιγότερη σωματική ένταση και στρες. Επιπροσθέτως, τα άτομα αυτά φαίνονται να μπορούν να πετύχουν καλύτερη ισορροπία ανάμεσα στις εργασιακές και οικογενειακές τους υποχρεώσεις, γεγονός που επιφέρει ακόμη μεγαλύτερη αύξηση της αποδοτικότητας και της δημιουργικότητας τους. Προκειμένου λοιπόν η ορθή διαχείριση του χρόνου να γίνει  πραγματικότητα χρήσιμο είναι να εφαρμόζονται ορισμένες τεχνικές, όπως: -περιορισμός του χρόνου που αναλώνεται σε τηλεφωνήματα και e-mail. Προτείνεται η ύπαρξη συγκεκριμένης ώρας της ημέρας για τέτοιου είδους ενασχόληση,-αλλαγή της τάσεως του να λέει κανείς "ναι", χωρίς να εξετάζει λεπτομερώς το αίτημα και το τι προϋποθέτει η πραγματοποίησή του,-τήρηση καθημερινού ημερολογίου έτσι ώστε το άτομο να γνωρίζει τι πρέπει να κάνει και σε  πόσο χρόνο,-επαναπροσδιορισμός των στόχων, μακροπρόθεσμων και βραχυπρόθεσμων, και ιεράρχησή τους. Οι στόχοι πρέπει να είναι ρεαλιστικοί και σαφείς,-διαμόρφωση του εργασιακού περιβάλλοντος (τακτοποίηση του χώρου εργασίας, χρήση συστημάτων επικοινωνίας, εκπαίδευση προσωπικού, αποφυγή διασπάσεων κλπ),-πρόβλεψη χρόνου για αναπάντεχα γεγονότα, έτσι ώστε όταν συμβούν, οι σημαντικές εργασίες να πραγματοποιηθούν απρόσκοπτα,-ικανότητας διάκρισης μεταξύ του τι είναι σημαντικό και του τι είναι επείγον. Είναι σημαντικό το άτομο να γνωρίζει τι πρέπει να κάνει πρώτα και πότε να το κάνει,-αποφυγή της ενασχόλησης με πολλές εργασίες ταυτόχρονα. Αντιθέτως, συνιστάται η ολοκλήρωση κάθε μιας χωριστά,-ανάθεση εργασιών και σε άλλα πρόσωπα. Το συγκεκριμένο αποτελεί έκφραση εμπιστοσύνης και ενισχύει την πιθανότητα  τέλεσής τους στον προβλεπόμενο χρόνο,-διαχωρισμός των σημαντικών εργασιών σε επιμέρους στάδια,Η αλλαγή συνηθειών και η υιοθέτηση τεχνικών, όπως οι προαναφερθείσες, αποτελούν βασική συνιστώσα στην ορθή διαχείριση του χρόνου και κατ' επέκταση στη σωστή διαχείριση του εαυτού. Ο χρόνος είναι ίδιος για όλους τους ανθρώπους, ο τρόπος όμως με τον οποίο τον χρησιμοποιούμε διαφέρει.

Διαβάστε Περισσότερα »

Τεστ: Μήπως είμαι ψυχαναγκαστικός;

Τεστ: Μήπως είμαι ψυχαναγκαστικός;  thumbnail

Το τεστ αυτό δε συνιστά διάγνωση αλλά μελετά τις διαθέσεις της προσωπικότητάς μας. Προτείνεται από τον ψυχίατρο Dr Frank Lamagnere ο οποίος έχει ειδικευθεί στη θεραπεία των ψυχαναγκαστικών προβλημάτων. Βλέπετε μια σειρά με 45 προτάσεις. Βάλτε γράψτε δίπλα από κάθε πρόταση εάν "ισχύει", αν πιστεύετε πως η κάθε πρόταση σας αντιπροσωπεύει, αν νιώθετε πως θα μπορούσατε να την είχατε διατυπώσει εσείς ο/η ίδιος/α. Αν, αντιθέτως, κρίνετε πως δεν έχει καμιά σχέση με σας και τον τρόπο σκέψης σας, γράψτε δίπλα στην πρόταση "δεν ισχύει". Οι απαντήσεις σας πρέπει να ανταποκρίνονται στο συνήθη τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς σας. Προσπαθήστε να είστε πολύ ειλικρινής, ειδάλλως τα αποτελέσματα κινδυνεύουν να είναι διαστρεβλωμένα και μη ερμηνεύσιμα. 1.Δυσκολεύομαι να φιλήσω τους ανθρώπους που αγαπώ. 2. Είμαι κατά των ρουσφετιών. Δεν πρέπει να τα ζητάμε. 3. Το να εφαρμόζω ή να βοηθάω άλλους να εφαρμοστούν οι αποφάσεις τους μου ταιριάζει περισσότερο από το να τις παίρνω εγώ ο/η ίδιος/α προσωπικά. 4. Δυσκολεύομαι να πετάω πράγματα. 5. Κάνω τέλεια τη δουλειά μου, αλλά είμαι πιο αργός/ή από τους άλλους. 6. Κάνω συχνά λίστες, για να μην ξεχάσω τίποτα. 7. Για μένα η δουλειά έχει τη βασική προτεραιότητα. 8. Δεν μ'αρέσει οι δικοί μου άνθρωποι να μην κάνουν αυτό που έχω αποφασίσει και συχνά επιβάλω την άποψή μου. 9. Είμαι πολύ οικονόμος/α. 10.Κάνω στους άλλους λίγα κοπλιμέντα. 11.Συγκεντρώνω πράγματα που δεν έχουν καμία συναισθηματική αξία για μένα. Παρ' όλο που δεν ξέρω πραγματικά γιατί τα φυλάω, και η ιδέα ότι μπορεί να τα αποχωριστώ μου χαλάει τη διάθεση. 12.Είμαι τελειοθηρικός/η. 13.Συχνά χάνω πολύ χρόνο, γιατί δεν ξέρω από που ν' αρχίσω. 14.Τις περισσότερες φορές προτιμάω να κάνω πράγματα μόνος/η μου, ειδάλλως τίποτε δε γίνεται σωστά. 15.Μ' αρέσει να προνοώ για τα πράγματα. 16.Έχω αρκετές ευκαιρίες για διασκέδαση. Θα μπορούσα για παράδειγμα, να συναντηθώ με φίλους μου αλλά περνάω όλο μου το χρόνο δουλεύοντας, γιατί εκτιμώ αυτό που είναι πιο σημαντικό. 17.Δε συμβιβάζομαι με την ηθική. 18.Δεν είμαι εγώ εκείνος/η που θα βοηθήσει τους φτωχούς. 19.Η ικανοποίησή μου είναι η δουλειά μου. 20.Δεν μπορώ να πω "σ'αγαπώ". Θα ένιωθα ένοχος/η, καθώς θα έπρεπε να επιβεβαιώσω κάτι για το οποίο δεν είμαι απολύτως σίγουρος/η. 21Ο χρόνος μου είναι πολύτιμος. Φροντίζω να μην τον σπαταλάω άδικα. 22 Όταν πρέπει να κάνω μια επιλογή, αντιμετωπίζω πρόβλημα. Φοβάμαι μήπως κάνω λάθος και μετανιώσω αργότερα. 23 Μου έχει τύχει να μην μπορώ να φέρω εις πέρας μια δουλειά, γιατί δεν έβρισκα την απόδοσή μου ικανοποιητική. 24 Προτιμάω να πνίγομαι στη δουλειά παρά να ξέρω πως κάποιος άλλος που έχει αναλάβει ένα μέρος της δεν την κάνει ικανοποιητικά. 25. Έχω την τάση να χάνομαι στις λεπτομέρειες. 26. Είμαι πιο ευσυνείδητος/η από τους άλλους. 27. Συλλέγω πράγματα. 28. Όταν κάτι που μόλις έχει τελειώσει δεν είναι τέλειο, το ξαναρχίζω. 29.Προκειμένου να οργανώσω τη δουλειά μου, χάνω πολύτιμο χρόνο. 30 Νιώθω άσχημα όταν δεν γίνεται αυτό που έχω προβλέψει. 31.Το να στερηθώ τις διακοπές μου για χάρη της δουλειάς μου δεν είναι πρόβλημα για μένα. 32.Είμαι τόσο διστακτικός/η, που τις περισσότερες φορές νιώθω ανακούφιση όταν οι άλλοι αποφασίζουν για μένα. 33. Όταν έχω δίκιο, φαίνομαι αδιάλλακτος/η. 34. Δυσκολεύομαι να εκφράσω τα συναισθήματά μου. 35.Δεν κάνω δώρα. 36.Μπορεί μια μέρα να μετανιώσω για κάτι που έχω πετάξει, γι'αυτό φυλάω τα πάντα. 37.Δεν μ'αρέσει να αδιαφορώ για τις λεπτομέρειες και κάποιες φορές δεν προλαβαίνω να ολοκληρώσω τις δουλειές μου. 38.Μου έχουν πει αρκετές φορές που είμαι πεισματάρης/α και είναι αλήθεια πως μπορώ να δείχνω ξεροκέφαλος/η. 39.Πρέπει να υπακούμε στους ανωτέρους μας, ακόμη κι αν δεν τους πιστεύουμε. 40 Είμαι προσκολλημένος/η στα ωράρια. 41 Μια ευχάριστη δραστηριότητα μπορεί να αξίζει τον κόπο και μπορεί να προβλεφθεί. 42. Προτιμάω να τριγυρίζω πάντα στα ίδια μέρη παρά να ανακαλύπτω καινούργια. 43 Ανησυχώ αν δεν πηγαίνω στην τουαλέτα κανονικά. Η δυσκοιλιότητα είναι ένα θέμα που με ενδιαφέρει πολύ. 44 Είμαι προσκολλημένος/η στις συνήθειές μου. 45 Είμαι αρκετά μανιακός/ή με την τάξη και την καθαριότητα. Τώρα μετρήστε τον αριθμό των απαντήσεων που "ισχύουν". Έτσι έχετε την μερική σας βαθμολογία. Αν έχετε απαντήσει σε όλες τις ερωτήσεις, θα έχετε την τελική σας βαθμολογία. Αν δεν έχετε απαντήσει σε όλες τις ερωτήσεις, γιατί δεν ήσασταν σίγουρος/η, προσθέστε μισό βαθμό σε κάθε ερώτηση που έχει μείνει χωρίς απάντηση. Έτσι θα αποκτήσετε την τελική σας βαθμολογία. Αν συγκεντρώνετε από 0 έως 10 βαθμούς Είστε μάλλον λιγότερο ψυχαναγκαστικός/η απ' ότι οι περισσότεροι άνθρωποι. Οι ικανότητές σας διοχετεύονται περισσότερο σε δραστηριότητες που έχουν να κάνουν με τις ανθρώπινες σχέσεις ή που αφήνουν ένα ευρύ πεδίο για την ανάπτυξη της φαντασίας και της δημιουργικότητας. Κινδυνεύετε να αφεθείτε στη διασκέδασή σας εις βάρος της δουλειάς σας. Η τάση σας να είστε περισσότερο τζιτζίκι παρά μυρμήγκι μπορεί να σας βλάψει. Αν συγκεντρώνετε από 11 έως 18 βαθμούς Όπως οι περισσότεροι άνθρωποι, διαθέτετε κάποια ψυχαναγκαστικά χαρακτηριστικά που αφομοιώνονται σε μια αρμονική προσωπικότητα. Η ικανοποίηση και η αίσθηση του καθήκοντος κατέχουν μια ισορροπημένη θέση στην όλη σας λειτουργικότητα, χωρίς να έρχονται σε σύγκρουση. Τα ψυχαναγκαστικά στοιχεία που συναντά κανείς πάνω σας συμβάλλουν στην εξέλιξή σας. Αν συγκεντρώνετε 19 έως 25 βαθμούς Τα ψυχαναγκαστικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς σας παραμένουν ήπια και δεν είναι περιοριστικά. Η ανησυχία σας για επιτυχία δε μετατρέπεται σε υπερβολική σχολαστικότητα ούτε έχει παθολογική διάσταση. Οι ηθικοί κανόνες σας είναι σταθεροί, χωρίς να γίνονται άκαμπτοι. Μπορεί να είστε γενναιόδωρος/η, χωρίς ωστόσο να διακινδυνεύσετε την ισορροπία των οικονομικών σας. Δεν παίρνετε επιπόλαιες αποφάσεις, αλλά ούτε και χρονοτριβείτε υπερβολικά για η λήψη τους. Αν συγκεντρώνετε από 26 έως 30 βαθμούς Τα ψυχαναγκαστικά χαρακτηριστικά τη προσωπικότητάς σας είναι αρκετά έντονα και κατευθύνουν την ψυχολογική σας λειτουργία. Είστε μάλλον υπερβολικά σοβαρός/ή και δυσκολεύεστε να εκφράσετε τα συναισθήματά σας. Είστε σταθερός/ή, σχολαστικός/ή, ευσυνείδητος/η, θα μπορούσε όμως να σας κατηγορήσει κανείς για την έλλειψη φαντασίας σας. Τα ψυχαναγκαστικά σας στοιχεία αποτελούν έναν παράγοντα επαγγελματικής επιτυχίας, αλλά μπορούν να αναστείλουν την προσωπική σας εξέλιξης. Αν συγκεντρώνετε περισσότερους από 30 βαθμούς  Έχετε μια τυπική ψυχαναγκαστική καταναγκαστική προσωπικότητα που κινδυνεύει σε κάποιες περιπτώσεις να γίνει περιοριστική και να εμποδίσει την προσωπική  και επαγγελματική σας εξέλιξη. Καθώς σας διακρίνει μια υπερβολική σοβαρότητα, λειτουργείτε αποκλειστικά βάση καθήκοντος και εις βάρος της διασκέδασής σας. Η δυσκολία σας να εκφράσετε τα συναισθήματά σας είναι από τη φύση της ικανή να βλάψει την ποιότητα των διαπροσωπικών σας σχέσεων, οι οποίες εξάλλου τις περισσότερες φορές είναι υπερβολικά ιεραρχημένες. O τρόπος σκέψης σας, καθώς κυριαρχείται από πολύ αυστηρούς κανόνες, μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να σας κάνει να φαίνεστε ελάχιστα δεκτικός/η, και μάλιστα αδιάλλακτος/η  και ξεροκέφαλος/η. Η γνωστική προσέγγιση έχει την δυνατότητα να απαλύνει την άκαμπτη ψυχολογική σας λειτουργία.

Διαβάστε Περισσότερα »

Mανιοκατάθλιψη: 4 χαρακτηριστικά της ασθένειας

Mανιοκατάθλιψη: 4 χαρακτηριστικά της ασθένειας thumbnail

Κάποιες φορές, τα μεταφορικά παραδείγματα βοηθούν να δει κανείς την ασθένεια με άλλη ματιά και να κατανοήσει πιο εύκολα μερικές πλευρές της. Από το Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγιεινής και το Πρόγραμμα κατά του Στίγματος των Ψυχικών Διαταραχών,  “ΑΝΤΙ-ΣΤΙΓΜΑ”. Mε την επιστημονική ευθύνη της Mαρίνας Οικονόµου-Λαλιώτη. Επικ. Καθηγήτρια Ψυχιατρικής. «Κινούμενη άμμος»Η διπολική διαταραχή μπορεί να συγκριθεί με την κινούμενη άμμο. Κάτω από φυσιολογικές συνθήκες, υποθέτουμε ότι μπορούμε να βασιστούμε στα συναισθήματά μας. Μοιάζουν με άμμο, που φαίνεται σχετικά σταθερή για να περπατήσει κανείς πάνω της. Όμως, στην περίπτωση της διπολικής διαταραχής, ξαφνικά η άμμος μπορεί να αρχίσει να υποχωρεί και το άτομο να κινδυνεύει να βυθιστεί μέσα της. Δεν υπάρχει  κανένα στήριγμα για να πιαστεί και παρασύρεται από τα συναισθήματά του, τόσο στη φάση της «έξαψης», όσο και στη φάση της «απόγνωσης». Δεν πρέπει, όμως, να ξεχνάμε ότι μπορούμε να διασχίσουμε ένα τμήμα κινούμενης άμμου με τη βοήθεια ενός μεγάλου ξύλου, π.χ. μιας σανίδας, μοιράζοντας ισομερώς το βάρος μας σε μια μεγαλύτερη επιφάνεια. Εν τέλει, το σημαντικό είναι ότι κανείς μπορεί να επιβιώσει από την κινούμενη άμμο, αρκεί να ξέρει τον τρόπο. Τον τρόπο αυτό τον δίνει η κατάλληλη θεραπευτική αγωγή.  «Ρωγμή στο φράγμα»Τα φράγματα προστατεύουν την ξηρά από την ορμή του νερού. Κατά τον ίδιο τρόπο και οι άνθρωποι έχουν κάποια ψυχολογικά φράγματα για να αντιμετωπίζουν τον κατακλυσμό των συναισθημάτων τους. Η αντοχή αυτού του ιδιότυπου φράγματος καθορίζεται από εγγενείς βιολογικούς παράγοντες, από εμπειρίες του παρελθόντος, αλλά και από τους τρόπους με τους οποίους κάποιος έχει μάθει να αντιμετωπίζει τις απειλητικές για τον ψυχισμό του καταστάσεις. Ένα φράγμα όμως μπορεί να υποστεί ρωγμές και τότε να αρχίσει το άτομο να κατακλύζεται από συναισθήματα και να κινδυνεύει από «υπερχείλιση», όπως στην περίπτωση της διπολικής διαταραχής. Οι ρωγμές όμως στο φράγμα μπορεί να επισκευαστούν. Αλλά, ας μην ξεχνάμε ότι στη σφοδρότητα μιας συναισθηματικής καταιγίδας, το φράγμα είναι πια πολύ ευάλωτο και χρειάζεται συνεχή προστασία και στήριξη.  «Το πηγάδι»Η κατάθλιψη συχνά παρομοιάζεται με ένα πηγάδι με επίπεδους, σκοτεινούς τοίχους. Ένα άτομο σε φάση κατάθλιψης μπορεί να νιώθει ότι βρίσκεται στον πάτο του και δεν έχει την παραμικρή προοπτική να δραπετεύσει. Τα φάρμακα και η θεραπεία είναι αυτά που μπορούν να προσφέρουν τη «σκάλα» με την οποία θα σκαρφαλώσει και θα καταφέρει να βγει έξω. «Στον έβδομο ουρανό»Η μανία συχνά συγκρίνεται με μια σύντομη παραμονή στον «έβδομο ουρανό». Νιώθει κανείς σαν να πετά στα σύννεφα. Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η ευφορική διάθεση δεν κρατά για πάντα και ότι η προσγείωση στη γη είναι μάλλον «ανώμαλη» και οδηγεί στο άλλο άκρο, την κατάθλιψη. Η υπόσχεση που τάζει το μυαλό για τη Γη της Επαγγελίας είναι απατηλή, καθώς πολλές φορές το μόνο που μένει είναι θρυμματισμένα γυαλιά παντού και ένας τραπεζικός λογαριασμός που έχει χτυπήσει κόκκινο.  Oι πιο συχνές ερωτήσεις που καταγράφονται για τη διπολική διαταραχή  Θα εμφανίσουν και τα παιδιά μου διπολική διαταραχή; Η εμφάνιση της διπολικής διαταραχής είναι εν μέρει μόνο γενετικά προκαθορισμένη. Για κάποιον που δεν έχει μέλος στην οικογένειά του με διπολική διαταραχή, οι πιθανότητες εμφάνισης της νόσου είναι 1%. Αν όμως έχεις διπολική διαταραχή, τα παιδιά σου έχουν περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν και αυτά την ασθένεια. Αν έχει την ασθένεια κάποιο από τα αδέλφια σου, οι πιθανότητες να την εμφανίσεις κι εσύ είναι περίπου 5-10%. Το ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωση που πάσχει ένας από τους δυο γονείς σου. Σε ένα ζευγάρι διδύμων από το ίδιο ωάριο, αν ο ένας πάσχει από διπολική διαταραχή, ο κίνδυνος να εμφανίσει και ο άλλος την ασθένεια είναι της τάξης του 40-70%. Συνεπώς, όσα περισσότερα μέλη της οικογένειάς σου έχουν τη διαταραχή και όσο πιο κοντινός είναι ο βαθμός συγγένειάς σου με αυτά, τόσο μεγαλύτερες πιθανότητες υπάρχουν να εμφανιστεί σε σένα η διαταραχή αυτή. Πρέπει να συνεχίσω να παίρνω τα φάρμακά μου ακόμη και όταν νιώθω καλά; Σίγουρα ναι. Άλλωστε, ένας από τους λόγους που αισθάνεσαι και παραμένεις καλά είναι επειδή ακριβώς παίρνεις τα φάρμακά σου. Αν τα σταματήσεις, υπάρχει ιδιαίτερα μεγάλος κίνδυνος να επανεμφανιστούν τα συμπτώματα. Τα φάρμακα είναι απαραίτητα για τον έλεγχο των διακυμάνσεων της διάθεσής σου. Γι’ αυτό, άλλωστε, ένας τύπος φαρμάκων που παίρνεις, λέγονται και σταθεροποιητικά του συναισθήματος. Μόνο ο γιατρός μπορεί να αποφασίσει για τη μείωση της δόσης ή τη διακοπή της φαρμακευτικής αγωγής. Θα μπορέσω ποτέ να απαλλαγώ από την ασθένεια; Η διπολική διαταραχή συνδέεται με μια βιολογικά και γενετικά προκαθορισμένη προδιάθεση. Αυτή την προδιάθεση θα την έχεις. Έτσι, υπό αυτή τη στενή έννοια, μπορεί να μην καταφέρεις να «απαλλαγείς» από την ασθένεια. Αυτό όμως που έχει σημασία είναι να είσαι καλά και να παραμείνεις καλά. Και αυτό μπορείς να το καταφέρεις. Πόσο συχνά πρέπει να συμβουλεύομαι το γιατρό μου; Στην περίπτωση ενός οξέος επεισοδίου, οι περισσότεροι ασθενείς πρέπει να έρχονται σε επαφή με το γιατρό τους τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα. Με το γιατρό σου πρέπει να συζητάς για τα συμπτώματα, τη φαρμακευτική αγωγή, τη δοσολογία και τις ανεπιθύμητες ενέργειες και για οποιοδήποτε άλλο πρόβλημα έχει πιθανόν προκύψει. Όσο η κατάστασή σου βελτιώνεται, οι επισκέψεις σου στο γιατρό θα γίνονται όλο και πιο αραιές. Όταν η κατάστασή σου σταθεροποιηθεί, αρκεί να πηγαίνεις στο γιατρό με τη συχνότητα που θα συμφωνήσετε. Πρέπει πάντως να επικοινωνήσεις αμέσως με το γιατρό σου αν παρατηρήσεις κάποια συμπτώματα που σου θυμίζουν τα πρώιμα συμπτώματα μιας φάσης, αν παρατηρήσεις κάποια αλλαγή στη διάθεσή σου, αν χρειαστεί να πάρεις οποιοδήποτε άλλο φάρμακο για οποιονδήποτε άλλο λόγο, αν έχεις κάποια γενική σωματική ενόχληση, αν πρέπει να κάνεις κάποια εγχείρηση ή αν πρόκειται να συμβεί οποιαδήποτε σημαντική αλλαγή στη ζωή σου.  Η Διπολική Διαταραχή μπορεί να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά;  Η  Διπολική  Διαταραχή  μπορεί  σήμερα  να  αντιμετωπιστεί  αποτελεσματικά τόσο  με  την  αντιμετώπιση  των  επεισοδίων  μανίας  και  κατάθλιψης,  όσο  και με  την  ψυχοπροφύλαξη  σε  βάθος  χρόνου,  που  επιτρέπει  στο  άτομο  να ελέγξει τη νόσο και να περιορίσει το ενδεχόμενο υποτροπής.  Συνδέεται η Διπολική Διαταραχή με την κατάχρηση ουσιών; Πολύ συχνά παρατηρείται κατάχρηση αλκοόλ και άλλων ουσιών σε μια προσπάθεια του ατόμου για «αυτοΐαση» των συμπτωμάτων. Όταν συνυπάρχει  με τη διπολική διαταραχή πρόβλημα κατάχρησης αλκοόλ ή άλλων ουσιών, η αντιμετώπισή του θα πρέπει να συμπεριλαμβάνεται στο γενικότερο θεραπευτικό σχεδιασμό. Πολλές φορές όμως και η κατάχρηση ουσιών μπορεί να επιφέρει μια συναισθηματική διαταραχή ή να επιδεινώσει την ήδη υπάρχουσα. Έτσι, δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος ανάμεσα στην κατάχρηση ουσιών και στην διπολική διαταραχή. Η απεξάρτηση από τις ουσίες είναι ένας παράπλευρος αλλά πολύ σημαντικός στόχος της όλης θεραπευτικής παρέμβασης. Να λέω ότι έχω διπολική διαταραχή;  Αυτή είναι μια πολύ σημαντική, αλλά και εξίσου δύσκολη ερώτηση. Το ερώτημα αυτό τίθεται συνήθως όταν βρίσκεσαι στο ξεκίνημα μιας καινούριας σχέσης ή φιλίας ή όταν πρόκειται να πας σε συνέντευξη για δουλειά. Πολλά είναι τα άτομα με διπολική διαταραχή, που, από φόβο μήπως οι άλλοι τους απορρίψουν, προσπαθούν να κρύψουν το ψυχιατρικό τους ιστορικό. Δεν υπάρχει σωστή ή λάθος απάντηση σε αυτό το ερώτημα. Η απάντηση εξαρτάται από το πόσο σίγουρος νιώθεις εσύ, από το πόσο εμπιστεύεσαι κάποιον και από το πόσο καλά θα μπορέσεις να αντιμετωπίσεις μια ενδεχόμενη απόρριψη. Αυτό που σίγουρα πρέπει να κάνεις είναι να μην κρύβεις την ασθένειά σου από τους κοντινούς σου ανθρώπους, καθώς εκείνοι, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο, θα μπορέσουν να σου προσφέρουν βοήθεια και υποστήριξη. Καλό είναι πάντως να ξέρεις ότι οι ψυχικές διαταραχές δεν είναι πια «ταμπού» και δεν πρέπει να είναι. Δεν υπάρχει λόγος να νιώθεις άσχημα ή μειονεκτικά αν έχεις κάποια από αυτές. Η διπολική διαταραχή είναι μια ασθένεια όπως όλες οι άλλες, όπως π.χ. ο σακχαρώδης διαβήτης και μπορεί πλέον αν αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά.    Τι μπορώ να κάνω για να νιώσω καλύτερα; Πάρε την κατάσταση στα χέρια σου ·      Διασφάλισε ένα σταθερό πρόγραμμα ύπνου ·      Διατήρησε ένα τακτικό πρόγραμμα δραστηριοτήτων ·      Απόφυγε τη χρήση αλκοόλ και ουσιών ·      Προσπάθησε να βρεις υποστήριξη στην οικογένεια και τους φίλους σου ·      Μείωσε το καθημερινό άγχος στη ζωή και τη δουλειά σου ·      Μάθε να αναγνωρίζεις τα πρώιμα προειδοποιητικά σημάδια της μανίας και της κατάθλιψηςΠού μπορώ να απευθυνθώ για την παροχή βοήθειας;Εξωτερικά Ιατρεία Ψυχιατρικών Νοσοκομείων ή Ψυχιατρικών Κλινικών Γενικών Νοσοκομείων Κέντρα Ψυχικής Υγείας Κινητές Μονάδες Ψυχικής Υγείας Ψυχίατρους που εργάζονται ιδιωτικά 

Διαβάστε Περισσότερα »

Εφηβεία: H ζωή με το σύνδρομο Άσπεργκερ

Εφηβεία: H ζωή με το σύνδρομο Άσπεργκερ thumbnail

Στο ντοκιμαντέρ «The boy inside » η βραβευμένη Καναδή δημιουργός Μαριάν Κάπλαν στρέφει την κάμερα στην οικογένειά της.  Μια συγκινητική, προσωπική ιστορία για τον 12χρονο γιο της, Άνταμ, ο οποίος πάσχει από το σύνδρομο Άσπεργκερ. Καθώς μπαίνει στην εφηβεία, ο Άνταμ πασχίζει να βρει τη θέση του ανάμεσα στους συμμαθητές του, αλλά και τις ισορροπίες στην οικογένεια, μέσα την ταραγμένη σχέση με τη μητέρα του, τον πατέρα και την μεγαλύτερη αδερφή του.  Ένα σπάνιο σε βάθος πορτρέτο για το σύνδρομο Άσπεργκερ, εκ των έσω, ιδωμένο τόσο από την πλευρά του πάσχοντος, όσο και της οικογένειάς του. Στην μελέτη  Παιδιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών που ακολουθεί παρουσιάζονται τα χαρακτηριστικά του συνδρόμου και η σχέση του με το στρες  από  την προσχολική ζωή ως την ενηλικίωση. Από την επιστημονική ομάδα του Γεώργιου Χρούσου, Καθηγητή Παιδιατρικής – Ενδοκρινολογίας και Διευθυντής Α’ Παιδιατρικής Κλινικής, Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών“ Το Σύνδρομο  Άσπεργκερ  εντάσσεται στη γενική κατηγορία των Διάχυτων Αναπτυξιακών Διαταραχών . Χαρακτηρίζεται από  ελλείμματα στην αμοιβαία επικοινωνία και στις κοινωνικές σχέσεις, καθώς και την παρουσία  στερεοτυπικών συμπεριφορών και περιορισμένων ενδιαφερόντων ή δραστηριοτήτων. Η διάγνωση του  απαιτεί απουσία κλινικά σημαντικής καθυστέρησης στη γλωσσική και γνωστική ανάπτυξη. Επίσης, η ανάπτυξη δεξιοτήτων αυτοεξυπηρέτησης και οι προσαρμοστικές συμπεριφορές (με εξαίρεση την κοινωνική συναλλαγή) δεν υφίστανται, συνολικά, καθυστέρηση. Ωστόσο, παρατηρούνται ελλείψεις σε άλλες εκφάνσεις της λειτουργικότητας των ατόμων  , σε τομείς όπως: αισθητηριακή ευαισθησία, μη ευέλικτη σκέψη, έλλειψη φαντασίας, σωματική αδεξιότητα, “περίεργες” ενασχολήσεις, εμμονές, καθυστέρηση και προβλήματα ύπνου.  ΣΑ και στρες Ο συνδυασμός προβλημάτων άγχους και οι μειωμένες ικανότητες διαχείρισης του στρες  είναι τα συχνότερα  συμπτώματα στα άτομα με ΣΑ. Τα παιδιά και οι έφηβοι με ΣΑ βρίσκονται σε υψηλότερο κίνδυνο εμφάνισης συμπτωμάτων άγχους ή κατάθλιψης και μειωμένης κοινωνικής προσαρμογής, απ´ότι οι τυπικά αναπτυσσόμενοι συνομήλικοί τους. Άλλες έρευνες υποστηρίζουν ότι τα τα άτομα με ΣΑ είναι πιο πιθανό να αναπτύξουν φοβίες, εμμονές, καταναγκασμούς, κινητικούς και φωνητικούς ιδιοτροπισμούς (τικς), κοινωνική φοβία, άγχος αποχωρισμού  σε σχέση με ομάδες ελέγχου – μαθητές κανονικής ή ειδικής φοίτησης. Κατά τη διάρκεια της ζωής τους, τα άτομα με ΣΑ έχουν να αντιμετωπίσουν πολλούς στρεσογόνους παράγοντες σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής – οικογένεια, σχέσεις, σχολείο, κοινότητα, εργασία. Παιδική ηλικία Τα παιδιά με ΣΑ δεν τυγχάνουν διάγνωσης μέχρι την ηλικία των 6 ή 7 ετών, όταν, δηλαδή, ξεκινούν το δημοτικό σχολείο. Ωστόσο, δυσκολίες που μπορούν να τους επιφορτίσουν με στρες εντοπίζονται ήδη από την προσχολική ηλικία. Το άγνωστο και η απουσία σταθερότητας αποτελούν καταστάσεις που μπορεί να τα  αναστατώσουν . Αν δεν είναι προετοιμασμένα για κάποιες μη προβλεπόμενες γι' αυτά καταστάσεις (πχ μετακόμιση, αλλαγή στις καθημερινές ρουτίνες – ύπνος, φαγητό, η μετάβαση στο νηπιαγωγείο), η ανάγκη για τάξη και ρουτίνα είναι αναγκαία. Επίσης, προβλήματα συμπεριφοράς μπορεί να εμφανιστούν ως συνέπεια του στρες και του πανικού που νιώθουν τα παιδιά αυτά  από  ανεξήγητα γεγονότα. Το συμβολικό παιχνίδι απουσιάζει στα παιδιά με ΣΑ. Αντικαθίσταται από στερεοτυπικές – επαναλαμβανόμενες και περιχαρακωμένες δραστηριότητας, που τα βοηθούν να αισθάνονται ασφαλή και τους παρέχουν μερικό έλεγχο επί των “προκλητικών” καταστάσεων του περιβάλλοντος. Αλλαγές στην τελετουργική ενασχόλησή τους μπορεί να προκαλέσουν συμπτώματα στρες και εκρήξεις θυμού. Η υπερευαισθησία των παιδιών με ΣΑ σε ερεθίσματα, όπως ο θόρυβος ή το φως, μπορεί να αποτελέσει επίσης πηγή στρες. Τέλος, τα παιδιά με ΣΑ είναι συχνά αδέξια, με άκαμπτο βηματισμό. Αυτό μπορεί να προκαλέσει πρόβλημα στην φυσική άσκηση, καθώς και δυσκολίες στην ικανότητα γραφής και ζωγραφικής, λόγω της ιδιαίτερης λαβής του μολυβιού. Συνεπώς, τα παιδιά νιώθουν “αποκλεισμένα” και βιώνουν στρες όταν ένα παιχνίδι περιλαμβάνει κίνηση. Η φοίτηση στο σχολείο αποτελεί πρόκληση. Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα συχνά δεν ανταπεξέρχεται στις ανάγκες των μαθητών με ΣΑ. Δεν υπάρχει επαρκής ενημέρωση για τα ποια εκπαιδευτική προσέγγιση είναι κατάλληλη για αυτά τα παιδιά. Ακόμα και αν είναι νοητικά ικανά να παρακολουθήσουν το σχολείο, έρχονται αντιμέτωπα με καταστάσεις που τους προκαλούν στρες. Όσον αφορά τις ακαδημαϊκές δυσκολίες, αν έχουν μέσο ή πάνω του μέσου όρου δείκτη νοημοσύνης, συχνά παρουσιάζουν φτωχή ικανότητα συγκέντρωσης. Οι μαθητές με ΣΑ, συνήθως, δυσκολεύονται να συμβαδίσουν με την τάξη και η προσοχή τους διασπάται εύκολα. Ο όγκος των ασκήσεων φαντάζει τεράστιος και ο χρόνος ολοκλήρωσής τους είναι ανεπαρκής. Τα παραπάνω δημιουργούν αποδιοργάνωση και  στρες. Εφηβεία Η επίδραση του ΣΑ  είναι ισχυρότερη στην εφηβεία και στην αρχή της ενηλικίωσης. Πρόκειται για μια μεταβατική περίοδο που περιλαμβάνει αποφοίτηση από το σχολείο, φοίτηση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, εύρεση εργασίας, ανάπτυξη νέου κοινωνικού δικτύου στενών σχέσεων, συμβολή στο νοικοκυριό και συμμετοχή στην κοινότητα. Οι έφηβοι με ΣΑ προσλαμβάνουν τον εαυτό τους διαφορετικά, αναφέροντας χαμηλότερα επίπεδα αυτοεκτίμησης και φτωχότερα ψυχοκοινωνικά αποτελέσματα απ ότι οι συνομήλικοί τους. Η εισαγωγή στο πανεπιστήμιο / ΑΤΕΙ και η φοίτηση σε αυτά, αποτελεί στρεσογόνο κατάσταση και στο γενικό πληθυσμό. Οι σπουδαστές έρχονται αντιμέτωποι με νέες καταστάσεις , όπως, η διαχείριση χρόνου, η απόκτηση νέων φίλων, οι αυξημένες ακαδημαϊκές υποχρεώσεις και η αυτονομία από το οικείο οικογενειακό περιβάλλον. Για τα άτομα με ΣΑ, τα οποία δυσκολεύονται να προσαρμοστούν σε νέες καταστάσεις, τα παραπάνω μπορεί αν έχουν σημαντικό αντίκτυπο. Έρευνες δείχνουν ότι ο αποχωρισμός από φίλους και οικογένεια τους προκαλεί αυξημένο στρες. Με άλλα λόγια, αν και αυτή η περίοδος αυτονομίας  αποτελεί πρό(σ)κληση για τους τυπικούς σπουδαστές, αντίθετα φαντάζει “ξένη” και “απειλητική” για αυτούς με ΣΑ. Οι σπουδαστές με ΣΑ δεν επιδιώκουν αυθόρμητα να μοιραστούν διασκεδάσεις, ενδιαφέροντα ή επιτεύγματα με τους άλλους αντίθετα, συχνά, προβαίνουν σε μια ασταμάτητη “διάλεξη” σε τομείς περιορισμένους – εξειδικευμένους και χωρίς κοινό ενδιαφέρον. Επίσης, κατά τις συναλλαγές, δυσκολεύονται να εκφράσουν αυθόρμητα τις ιδέες τους και μερικές φορές αρνούνται να μάθουν κάτι έξω από το πεδίο ενδιαφερόντων τους. Όσον αφορά την εύρεση εργασίας, μόνο το 5- 44% των νέων με ΣΑ απασχολούνται με έμμισθη εργασία. Παρότι κάποιοι ενήλικες με ΣΑ έχουν υψηλά επίπεδα νοητικής λειτουργικότητας. Επίσης, τείνουν να είναι αξιόπιστοι, ακριβείς, τελειομανείς, αναγνωρίζουν εύκολα τα λάθη, έχουν εξαιρετικές τεχνικές δεξιότητες και καλές γνώσεις. Ωστόσο, καθοριστικό έλλειμμα των ατόμων αυτών είναι η ανικανότητα να αλληλεπιδράσουν αμοιβαία με άλλους. Άσπεργκερ και το στρες της οικογένειας. Έρευνες δείχνουν ότι οι γονείς των παιδιών με ποικίλες ιατρικές ή ψυχολογικές διαγνώσεις τείνουν να αναφέρουν υψηλότερα επίπεδα στρες συγκριτικά με γονείς παιδιών χωρίς γνωμάτευση. Επιπλέον, οι μητέρες τείνουν να αναφέρουν υψηλότερα επίπεδα στρες από ότι οι πατέρες. Συνήθως, τα παιδιά λαμβάνουν τη διάγνωση ΣΑ μετά το το τέταρτο έτος. Αυτή η εκτεταμένη περίοδος μη γνωμάτευσης, επιτρέπει στους γονείς τους να κατηγορούν τον εαυτό τους και να αμφισβητούν τη γονεϊκή τους επάρκεια, αναπτύσσοντας αγχώσεις διαταραχές και κατάθλιψη. Επιπλέον, η πρόκληση της ανατροφής ενός παιδιού με αναπτυξιακή διαταραχή, τύπου Άσπεργκερ, αυξάνει τον κίνδυνο ανάπτυξης συμπτωμάτων στρες και κατάθλιψης στους γονείς. Τέλος, έχει βρεθεί ότι η ανατροφή παιδιού με ΣΑ, συνδέεται με αρνητικές γονεϊκές τεχνικές, όπως τιμωρίες και σκληρή διαπαιδαγώγηση, καθώς και με αυξημένο έλεγχο και επίβλεψη. Αν και οι γονείς των παιδιών με ΣΑ βρίσκονται σε ομάδα υψηλού κινδύνου για την ανάπτυξη συμπτωμάτων στρες, άγχους και κατάθλιψης, ωστόσο δεν βιώνουν όλοι αρνητικά αυτή την εμπειρία. Κάποιοι αναφέρονται στη θετική πλευρά του αν έχεις ένα παιδί με ΣΑ, συμπεριλαμβανομένου του εντονότερου δεσμού της οικογένειας, της αποδοχής και της ανοχής στην διαφορετικότητα.

Διαβάστε Περισσότερα »

8 λόγοι που τρώμε χωρίς να πεινάμε

8 λόγοι που τρώμε χωρίς να πεινάμε thumbnail

Ένα παράδοξο της ανθρώπινης συμπεριφοράς απέναντι στο φαγητό είναι ότι ενδέχεται κάποιος να μην καταλαβαίνει πότε πεινάει. Αυτό μπορεί να οφείλεται σε πολλούς λόγους. Γράφει η συμβουλευτική εκπαιδευτική ψυχολόγος, Δρ.  Καλλιόπη ΕμμανουηλίδουΔεν καταλαβαίνει λοιπόν πότε πεινάει, επειδή: -τρώει πριν αρχίσει να πεινάει (τσιμπολήγημα, δοκιμές στο μαγείρεμα κτλ.), οπότε το γεύμα ακολουθεί μηχανικά -τρώει επειδή τρώνε και οι άλλοι -διακατέχεται από συναισθήματα που θολώνουν την κρίση του (άγχος, χαρά, λύπη, μοναξιά) και δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί στην αξιολόγηση της πείνας -διακατέχεται από συναισθήματα, αλλά δεν μπορεί να τα εντοπίσει, με αποτέλεσμα να δημιουργείται μια αμηχανία, ένα κενό μέσα του, το οποίο καταλήγει να γεμίζει με φαγητό, ενώ στην πραγματικότητα μπορεί να μην πεινούσε πραγματικά -ερεθίστηκε έντονα η αίσθηση της όσφρησης από ελκυστικές μυρωδιές (π.χ. το άτομο πέρασε έξω από ένα μοσχοβολιστό αρτοποιείο) -είναι ώρα για φαγητό -νιώθει χοντρός και αυτό του φέρνει απελπισία, γι' αυτό θέλει να αυτοτιμωρηθεί και να επιβεβαιώσει στον εαυτό του ότι δεν έχει έλεγχο πάνω στο φαγητό του -νιώθει πλήξη και ψάχνει τρόπους για να βρει κάτι ενδιαφέρον Πως όμως μπορεί κανείς να καταλάβει αν πραγματικά πεινάει ή αν αναζητά τροφή για να καλύψει συναισθηματικά κενά;  Η αναγνώριση της πραγματικής πείνας προϋποθέτει αρκετή εξάσκηση καθώς και καλλιέργεια της ικανότητας της αναγνώρισης των συναισθημάτων. Όταν δηλαδή κάποιος θα αισθανθεί μια έντονη ανάγκη για φαγητό, θα πρέπει να αναρωτηθεί αν πραγματικά πεινάει βιολογικά ή αν εκείνη την στιγμή προσπαθεί να αντιμετωπίσει κάποια συναισθηματική ανάγκη. Ένας πρακτικός τρόπος να διαχωριστεί η συναισθηματική πείνα από την βιολογική είναι να γίνουν κατανοητές οι διαφορές μεταξύ τους. Η σωματική πείνα: Αυξάνεται σταδιακά Δεν υπάρχει επείγουσα αίσθηση βιασύνης Συμβαίνει αρκετές ώρες ύστερα από ένα γεύμα Είναι γενική (είναι σχετική με οποιοδήποτε τρόφιμο) Σταματάει όταν το άτομο χορτάσει Οδηγεί σε αίσθημα ικανοποίησης Η συναισθηματική πείνα: Εμφανίζεται συνέχεια  Παρουσιάζεται ως επείγουσα ανάγκη για κατανάλωση τροφής  Δε σχετίζεται με την ώρα που πέρασε από το τελευταίο γεύμα  Εστιάζεται σε συγκεκριμένα φαγητά  Επιμένει να υπάρχει, ακόμα κι αν το άτομο νιώθει χορτάτο  Οδηγεί σε ενοχή και ντροπή  Εκτός από τις περιπτώσεις στις οποίες ένα άτομο τρώει ακόμα και αν δεν πεινάει πραγματικά, υπάρχουν και περιπτώσεις στις οποίες ένα άτομο έχει ανάγκη το φαγητό, αλλά δεν ανταποκρίνεται στην αίσθηση της πείνας ή νιώθει υπερβολική πείνα. Αυτό μπορεί να συμβεί για πολλούς λόγους, βιολογικής ή ψυχολογικής προέλευσης, τους ακόλουθους:  -σπάνια παθολογική δυσλειτουργία του κέντρου του εγκεφάλου που ρυθμίζει την πείνα, με αποτέλεσμα το άτομο να μην νιώθει πείνα -σύνδρομο Prader-Willi, οφείλεται σε μια γενική ανωμαλία και ένα από τα χαρακτηριστικά του συνδρόμου είναι η ακατάσχετη όρεξη-διαταραχές του μεταβολικού συστήματος, όπως είναι ο υποθυρεοειδισμός-υπογλυκαιμία λόγω σακχαρώδους διαβήτη-παράσιτα στο πεπτικό σύστημα, όπως είναι η ταινία-αγχώδεις διαταραχές: όταν κάποιος βιώνει άγχος, το πεπτικό σου σύστημα υπολειτουργεί, για να προετοιμάσει το άτομο να αντιμετωπίσει μια έκτακτη κρίση-διαταραχές της διάθεσης, όπως είναι η κατάθλιψη: κατά την κατάθλιψη το άτομο εμφανίζει είτε υπερφαγικές συμπεριφορές είτε μείωση της όρεξης-διπολική διαταραχή: αυξημένη όρεξη κατά την διάρκεια των επεισοδίων μανίας και μειωμένη όρεξη κατά το καταθλιπτικό επεισόδιο-προβλήματα στο πεπτικό σύστημα (π.χ. καρκίνος στο ήπαρ, έλκος στομάχου κτλ.).Οποιαδήποτε πάντως μεταβολή της όρεξης θα πρέπει να ελεγχθεί ιατρικά, καθώς μπορεί να αποτελεί ένδειξη για κάποιο επείγον πρόβλημα της σωματικής ή ψυχικής της υγείας.Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα στο βιβλίο της Δρ. Εμμανουηλίδου ΓΥΡΙΖΩ ΣΕΛΙΔΑ ΣΤΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ.

Διαβάστε Περισσότερα »

Kοινωνική φοβία: Πώς ξεπερνάμε το άγχος της κριτικής;

Kοινωνική φοβία: Πώς ξεπερνάμε το άγχος της κριτικής;  thumbnail

Η κοινωνική φοβία εντασσόμενη στο φάσμα των αγχωδών διαταραχών αποτελεί μια χρόνια κατάσταση η οποία είναι ικανή να επιφέρει σημαντική έκπτωση σε όλους τους τομείς της λειτουργικότητας του ατόμου. Ως ψυχιατρικός όρος καταχωρήθηκε από τον Pierre Janet το 1903 και η κλινική της εικόνα περιγράφηκε πληρέστερα από τους Marks και Gelder το 1966. Γράφει ο ψυχολόγος- ψυχοθεραπευτής, με ειδίκευση στη γνωσιακή-συμπεριφοριστική θεραπεία και υποψήφιος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών, κύριος Μάριος Βρυώνης. Το άτομο που εμφανίζει την εν λόγω διαταραχή βιώνει έντονο φόβο ότι θα υποστεί εξονυχιστικό έλεγχο και κριτική από τους άλλους, ότι κατά τη διάρκεια των κοινωνικών του συναναστροφών θα συμπεριφερθεί με τρόπο αμήχανο ή ντροπιαστικό, ενώ στην τέταρτη έκδοση του Διαγνωστικού  και Στατιστικού Εγχειριδίου των ψυχικών διαταραχών (DSM-IV), η κοινωνική φοβία προσδιορίζεται ως διαταραχή που χαρακτηρίζεται από υπερβολικό και επίμονο φόβο καθώς και από αποφυγή κοινωνικών συνθηκών στις οποίες αξιολογείται η επίδοση του ατόμου. Χαρακτηριστικά στοιχεία της διαταραχής είναι ο φόβος του ατόμου ότι θα κάνει έμετο, ότι θα κοκκινίσει, θα τρέμει ή θα τραυλίζει, καθώς και η αποφυγή της βλεμματικής επικοινωνίας. Παράλληλα, το άτομο κατά την έκθεση του σε κοινωνικές συνθήκες είναι πιθανό να εκδηλώσει μια σειρά από συμπτώματα όπως εφίδρωση, ταχυκαρδία, ξηροστομία και ερυθρότητα του προσώπου. Τα άτομα με κοινωνική φοβία αν και έχουν επίγνωση του υπερβολικού τους άγχους εντούτοις δυσκολεύονται πολύ να το ελέγξουν. Κατά συνέπεια, η συμμετοχή σε καθημερινές δραστηριότητες, όπως το να μιλήσει το άτομο ή να φάει δημόσια, να εκφράσει την άποψη του σε μια ομάδα ή σε άτομα κύρους, να προσεγγίσει άτομα άλλου φύλου, του προκαλούν έντονη δυσφορία και αγωνία. Στην περίπτωση που το άτομο νιώθει τα προαναφερθέντα συμπτώματα στις περισσότερες καταστάσεις τότε η εν λόγω διαταραχή μπορεί να χαρακτηριστεί και ως γενικευμένη κοινωνική φοβία  η οποία χαρακτηρίζεται από τη σοβαρότερη εμφάνιση των συμπτωμάτων και τη μακροχρόνια διατήρησή τους. Πότε εκδηλώνεται; Ποιες επιπτώσεις έχει;  Η κοινωνική φοβία είναι μια σχετικώς συχνή διαταραχή. Μπορεί να εκδηλωθεί σε οποιαδήποτε ηλικία και φαίνεται να ξεκινάει νωρίτερα σε σχέση με άλλες αγχώδεις διαταραχές. Η μέση ηλικία έναρξης είναι τα 16-18 έτη και ίσως και νωρίτερα. Η αποφυγή των κοινωνικών συναναστροφών προκειμένου να μειωθεί το άγχος και η δυσφορία είναι πιθανό να έχει σημαντικό αντίκτυπο στην κοινωνική ζωή των ατόμων καθώς μένουν ανύπανδροι, αντιμετωπίζουν δυσκολίες στα εργασιακά τους καθήκοντα, καταναλώνουν συχνά αλκοόλ, ενώ κάποιοι εξ αυτών λαμβάνουν αγχολυτικά ή αντικαταθλιπτικά. Ποια είναι τα αίτιά της; Στους αιτιοπαθογενετικούς μηχανισμούς της κοινωνικής φοβίας περιλαμβάνονται διάφοροι παράγοντες όπως για παράδειγμα ο γενετικός παράγοντας. Σύμφωνα με μελέτες, η συχνότητα της κοινωνικής φοβίας είναι σε πολλαπλάσιο επίπεδο μεταξύ συγγενών πρώτου βαθμού των ασθενών σε σχέση με το γενικό πληθυσμό. Πέραν τούτου, σημαντικό ρόλο στην εκδήλωση της διαταραχής φαίνεται να παίζει και ο τρόπος διαπαιδαγώγησης των παιδιών. Η υπερεμπλοκή και η υπερελεγκτικότητα των γονέων φαίνεται να συνδράμει στην εκδήλωση της κοινωνικής φοβίας καθώς το παιδί λαμβάνει διαρκώς το μήνυμα ότι δεν είναι ικανό να ανταποκριθεί στις εκάστοτε περιστάσεις με επακόλουθο να είναι προκατειλημμένο ως προς το πως αξιολογείται από τους άλλους. Επιπροσθέτως, θα πρέπει να έχουμε πάντοτε υπόψη μας ότι οι γονείς λειτουργούν ως πρότυπα για τα παιδιά τους εκπέμποντας μηνύματα τόσο λεκτικά όσο και μη λεκτικά. Γονείς οι οποίοι εμφανίζουν αβεβαιότητα και δισταγμό μπροστά στο καινούργιο, υψηλές τιμές άγχους όσο αφορά τη δημόσια εικόνα τους και επικεντρώνονται στο πως θα τους αξιολογήσει ο κοινωνικός τους περίγυρος, είναι πιθανό να συνδράμουν στο να εμφανίσουν τα παιδιά τους τη συγκεκριμένη διαταραχή. Πώς αντιμετωπίζεται;  Η επιτυχής αντιμετώπιση της κοινωνικής φοβίας, πέραν της λήψης φαρμακευτικής αγωγής, μπορεί να επιτευχθεί και με την εμπλοκή του ατόμου σε μια ψυχοθεραπευτική διαδικασία. Η Γνωσιακή Συμπεριφοριστική θεραπεία φαίνεται να αποτελεί την θεραπεία επιλογής συνδυάζοντας μια σειρά από τεχνικές όπως την έκθεση σε αγχογόνες καταστάσεις, την εκπαίδευση σε κοινωνικές δεξιότητες, την εφαρμογή ασκήσεων χαλάρωσης, τη γνωσιακή αναδόμηση κ.λπ. Στόχος είναι το άτομο να αναπτύξει τις απαιτούμενες ικανότητες προκειμένου να λειτουργεί αποτελεσματικά σε όλους τους τομείς της λειτουργικότητάς του. Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί πως σήμερα λόγω της εντυπωσιακής ανάπτυξης της τεχνολογίας, πέραν των ατομικών ή ομαδικών προγραμμάτων παρέμβασης, έχουν πραγματοποιηθεί μελέτες όπου εφαρμόζονται παρεμβάσεις Γνωσιακού Συμπεριφοριστικού χαρακτήρα με τη βοήθεια ηλεκτρονικών υπολογιστών ή μέσω ίντερνετ, χωρίς όμως να μπορούν ακόμα να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα.

Διαβάστε Περισσότερα »

Το σύνδρομο της κατά φαντασίαν… ασχήμιας!

Το σύνδρομο της κατά φαντασίαν... ασχήμιας! thumbnail

Υπάρχει κάποιο σημείο στο σώμα σας το οποίο δεν αντέχετε να κοιτάζετε και ίσως προσπαθείτε να κρύψετε από τους άλλους; Αποστρέφετε το βλέμμα σας όταν περνάτε από αντανακλαστικές επιφάνειες; Πολλοί από εμάς ντρέπονται ή δεν είναι ικανοποιημένοι από ένα ή περισσότερα τμήματα του σώματός τους, αλλά για μερικούς η δυσαρέσκεια γίνεται ακραία – αληθινή εμμονή ή παράνοια, συνήθως αναίτια, που τους εμποδίζει να ασχοληθούν με την δουλειά ή τις υποχρεώσεις τους, να κυκλοφορήσουν τη μέρα ή ακόμα και να βγουν από το σπίτι για να δουν έναν γιατρό. Όπως γράφουν οι «Νιου Γιορκ Τάιμς», τέτοιου είδους προκλήσεις αντιμετωπίζουν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι που πάσχουν από σωματική δυσμορφική διαταραχή – ένα σύνδρομο που περιγράφηκε πριν από έναν αιώνα αλλά προσφάτως αναγνωρίστηκε ως ξεχωριστή ψυχιατρική οντότητα ενώ ακόμα πιο πρόσφατα άρχισαν να αποκωδικοποιούνται οι αιτίες του και να επινοούνται θεραπείες γι’ αυτό. Μια έρευνα  Ένας πρωτοπόρος ερευνητής, ο δρ Τζέιμι Ντ. Φόισνερ, και οι συνεργάτες του στην Ιατρική Σχολή Ντέιβιντ Γκέφεν του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, στο Λος Άντζελες, ανακάλυψαν προσφάτως χαρακτηριστικές διαφορές στην εγκεφαλική λειτουργία πασχόντων από σωματική δυσμορφική διαταραχή. Οι διαφορές αυτές εντοπίσθηκαν σε τμήματα του εγκεφάλου που σχετίζονται με την επεξεργασία των οπτικών ερεθισμάτων – και όσο πιο έντονα ήταν τα συμπτώματα ενός πάσχοντος, τόσο πιο έντονη ήταν η εγκεφαλική δραστηριότητα σε αυτά τα τμήματα. Όπως γράφουν οι επιστήμονες στην επιθεώρηση «Αρχεία Γενικής Ψυχιατρικής» (AGP), αυτές οι εγκεφαλικές ιδιαιτερότητες μπορεί να εξηγούν γιατί οι πάσχοντες από σωματική δυσμορφική διαταραχή εστιάζονται σε μία «ατέλεια» του προσώπου, των μαλλιών, του δέρματος ή του σώματός τους, την οποία ουδείς άλλος μπορεί να δει – συχνά διότι απλώς δεν υπάρχει. Μπορεί επίσης να εξηγεί γιατί είναι τόσο ψυχοφθόρα αυτή η «ατέλεια» ώστε απαιτούν πεισματικά αχρείαστες αισθητικές επεμβάσεις ή στρέφονται στα ψυχοφάρμακα και στο αλκοόλ για παρηγοριά. Η δρ Κάθριν Α. Φίλιπς, καθηγήτρια Ψυχιατρικής στην Ιατρική Σχολή Μπράουν και μία από τις κορυφαίες ειδικούς των ΗΠΑ στην σωματική δυσμορφική διαταραχή, περιέγραψε προσφάτως το μαρτύριο που βιώνουν οι ασθενείς. Η συμπεριφορά των "ασθενών" Κάποιοι περνούν ώρες μπροστά σε έναν καθρέφτη για να «φτιάξουν» τα «άσχημα» μαλλιά τους ή να καλύψουν ένα σπυράκι που μόνο οι ίδιοι βλέπουν. Άλλοι, προσπαθούν τόσο επίμονα να βγάλουν ένα «σημάδι» από το δέρμα τους ώστε τελικά το ματώνουν, ενώ κάποιοι δεν βγαίνουν από το σπίτι εάν δεν καλύψουν πλήρως τα μαλλιά ή το πρόσωπό τους. Και υπάρχουν εκείνοι που τρέχουν να κρυφτούν, εάν βγουν «ακάλυπτοι» και νιώσουν πως κάποιος κοιτάζει την «ατέλειά» τους. Οι αιτίες Που οφείλεται, όμως, η σωματική δυσμορφική διαταραχή; Στο βιβλίο της που τιτλοφορείται «Understanding Body Dysmorphic Disorder: An Essential Guide» (εκδ. Oxford University Press, 2009), η δρ Φίλιπς γράφει πως η αιτία ως φαίνεται αποτελεί συνδυασμό γενετικών, συναισθηματικών και νευροβιολογικών παραγόντων. «Είναι πιθανό τα γονίδια να αποτελούν θεμέλιο για την ανάπτυξή της», εξηγεί, προσθέτοντας ότι στο περίπου 20% των περιπτώσεων, ένας γονιός, αδελφός ή παιδί επίσης πάσχει από σωματική δυσμορφική διαταραχή. Επιπλέον, έρευνες όπως αυτή του δρος Φόισνερ υποδηλώνουν ότι ορισμένα κυκλώματα του εγκεφάλου είναι υπερδραστήρια στα άτομα με σωματική δυσμορφική διαταραχή. Ένας παράγοντας που πολλοί υποθέτουν ότι παίζει ρόλο – η κοινωνική έμφαση στην εμφάνιση – είναι πολύ λιγότερο σημαντικός. Η δρ Φίλιπς λέει ότι η συχνότητα της σωματικής δυσμορφικής διαταραχής είναι η ίδια σε όλο τον κόσμο, ανεξάρτητα από τις πολιτισμικές επιρροές. Επιπλέον, σε αντίθεση με τις διατροφικές διαταραχές (όπως η νευρογενής ανορεξία και βουλιμία) που συνήθως προσβάλλουν νεαρές γυναίκες, η δυσμορφική διαταραχή προσβάλλει εξίσου άνδρες και γυναίκες. Οι θεραπείες Τα καλά νέα είναι πως παρότι η έρευνα για τα αίτιά της βρίσκεται ακόμα σε νηπιακό στάδιο, έχουν βρεθεί θεραπείες που βοηθούν μεγάλο ποσοστό των πασχόντων – εάν και εφ’ όσον βεβαίως κατορθώσουν αυτοί να παραδεχτούν ότι έχουν πρόβλημα και να απευθυνθούν σε έναν ειδικό. Οι δύο πιο αποτελεσματικές προσεγγίσεις, μεμονωμένα ή σε συνδυασμό μεταξύ τους, είναι η γνωστική-συμπεριφορική θεραπεία και η θεραπεία με φάρμακα που διεγείρουν την δράση της σεροτονίνης (είναι μια ουσία) στον εγκέφαλο. Στην γνωστική-συμπεριφορική θεραπεία, οι ασθενείς μαθαίνουν να αναδιοργανώνουν την σκέψη τους, να εκθέτουν την «ατέλειά» τους στους άλλους και να βλέπουν τον εαυτό τους πιο ρεαλιστικά απ’ ό,τι έως πρότινος. Όσον αφορά την φαρμακευτική αγωγή, μελέτες έχουν δείξει πως τα φάρμακα αυτά είναι αποτελεσματικά στο 50% έως 75% των ασθενών. Ωστόσο, η δρ Φίλιπς προειδοποιεί ότι μπορεί να χρειασθεί θεραπεία επί τρεις μήνες για να δουν οι ασθενείς όφελος, ενώ δεν είναι ακόμη γνωστό πόσο διαρκεί το όφελος αυτό. Αυτό που δεν αποδίδει είναι η πλαστική χειρουργική και άλλες κοσμητικές θεραπείες. Ακόμα και αν μια αισθητική παρέμβαση διορθώσει την «ατέλεια», ο πάσχων είναι πιθανόν να εντοπίσει μια άλλη και μετά μία ακόμα, με συνέπεια να μπει σε έναν φαύλο κύκλο, από τον οποίο δεν μπορεί να ξεφύγει. Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ Ένθετο Υγεία

Διαβάστε Περισσότερα »

Τι κάνει τους διάσημους τόσο νάρκισσους;

"Οι ηθοποιοί, επειδή αυτή είναι η δουλειά τους, μπορούν να γίνουν πολύ παθιασμένοι με τον εαυτό τους" Η Kristen Bell το έλεγε, για την ταινία της "Ξεχνώντας τη Sarah Marshall", πως απλώς κοίταξε στα βάθη των χαρακτηριστικών της προσωπικότητάς της που ήταν πιο δύσκολο να τα παραδεχτεί ή που ήταν πιο εύθραυστα ή κακά, και είδε το τι μπορεί να γίνει μια ηθοποιός, αν της δοθεί αυτή η ματαιοδοξία. Αυτό που ο καθένας μπορεί να δει μέσα του. Αλλά ιδίως οι ηθοποιοί, λόγω της καριέρας τους, μπορεί να γίνουν πιο παθιασμένοι με τον εαυτό τους. Και αυτό μπορεί να γίνει πολύ κωμικό, υποστηρίζει. Γράφει η εκπαιδευτική συμβουλευτική ψυχολόγος, Δρ Καλλιόπη Εμμανουηλίδου"Ο ναρκισσισμός είναι μέρος της προσωπικότητάς μου". Όταν ο Μπεν Άφλεκ ρωτήθηκε για τον ναρκισσισμό και για το να είσαι ηθοποιός, παραδέχτηκε: "είναι θα έλεγα το μόνο χαρακτηριστικό που ενώνει όλο τον κόσμο στη βιομηχανία του θεάματος, είτε είσαι ηθοποιός, παραγωγός ή σκηνοθέτης ή στέλεχος σε εταιρεία παραγωγής. Θέλεις οι άνθρωποι να σε κοιτάνε και να σε αγαπάνε και να σου λένε ότι είσαι υπέροχος". "Αλλά", συνεχίζει, "είναι ένας εφιάλτης. Ο ναρκισσισμός είναι το κομμάτι της προσωπικότητάς μου για το οποίο δε νιώθω καθόλου περήφανος και σίγουρα δε θέλω να τονίζεται σε όποιον γνωρίζω".Η Sarah Silverman σχολίασε σε μια συνέντευξη για το πώς ανακάλυψε τα γραπτά της ψυχολόγου Alice Miller. "Υπάρχει ένα βιβλίο που λέγεται 'το δράμα του χαρισματικού παιδιού' και μου το έδωσε η αδερφήμου και σκεφτόμουν ότι είναι απίστευτο, για μένα γράφει. Ταυτίστηκα πολύ με αυτό. Έπειτα ρώτησα μια φίλη μου αν το έχει διαβάσει και μου είπε ότι αυτή η ψυχολόγος αρχικά είχε ονομάσει το βιβλίο 'Το δράμα του παιδιού-νάρκισσου' αλλά ήξερε ότι κανένας δε θα το αγόραζε με αυτόν τον τίτλο. Ήταν πολύ αστείο αλλά και λίγο ντροπιαστικό". Η ψυχολογία του ναρκισσισμού Τι είναι όμως ο ναρκισσισμός; Βασικά αφορά το να έχει κανείς παθολογική εμμονή με τον εαυτό του, να βάζει πρώτα τις δικές του ανάγκες, να έχει πολύ χαμηλή ενσυναίσθηση ή εκτίμηση για τις ανάγκες των άλλων ανθρώπων, κτλ. Αλλά τι μπορεί να κάνει κάποιον να λειτουργεί έτσι; Η Alice Miller γράφει στο Δράμα του Χαρισματικού Παιδιού ότι τραύματα στην παιδική ηλικία μπορεί να οδηγούν σε μια συναισθηματική ζωή στην ενήλικη ζωή που μπορεί να συμπεριλαμβάνει τέτοιες συμπεριφορές. Σχετικά με τη λέξη "χαρισματικός", η ίδια εξηγεί: δεν είχα κατά νου ούτε τα παιδιά που παίρνουν καλούς βαθμούς στο σχολείο ούτε αυτά που έχουν κάποιο ξεχωριστό ταλέντο. Απλώς εννούσα όλους εμάς που έχουμε επιβιώσει από μια παιδική ηλικία που μας έκανε κακό, χάρη σε μια ικανότητα να προσαρμοζόμαστε ακόμα και στην πιο ανείπωτη σκληρότητα, μουδιάζοντας τα συναισθήματά μας...Χωρίς αυτό το 'χάρισμα' που μας δίνει η φύση, δε θα είχαμε επιβιώσει". Γράφει στο βιβλίο της: "αν το σκεφτούμε λίγο, καταλαβαίνουμε πόσο αδιανόητο είναι τελικά να αγαπάς τους άλλους- όχι απλώς να τους χρειάζεσαι, αλλά να τους αγαπάς- αν δεν αγαπήσεις τον ίδιο σου τον εαυτό όπως ακριβώς είσαι. Και πώς μπορείς να το κάνεις αυτό όταν, από το ίδιο το ξεκίνημα της ζωής σου, δεν είχες την ευκαιρία να βιώσεις τα πραγματικά σου συναισθήματα και να μάθεις τον εαυτό σου; Για τους περισσότερους ευαίσθητους ανθρώπους, ο πραγματικός εαυτός παραμένει κρυμμένος πολύ καλά και βαθιά. Αλλά πώς μπορείς να αγαπήσεις κάτι που δε γνωρίζεις, κάτι που δεν αγαπήθηκε ποτέ; Έτσι, ένα χαρισματικό άτομο ζει χωρίς να γνωρίζει τον πραγματικό του εαυτό. Τέτοιοι άνθρωποι αγαπούν έναν εξιδανικευμένο, προσαρμοσμένο, ψευδή εαυτό. Θα αποφεύγουν τον κρυμμένο και χαμένο τους πραγματικό εαυτό, εκτός αν έρθει μια κατάθλιψη και τους φέρει αντιμέτωπους με την απώλεια αυτού του εαυτού ή αν μια ψύχωση τους φέρει αντιμέτωπους απότομα με αυτόν τον πραγματικό εαυτό. Σε μια τέτοια περίπτωση, θα πρέπει τώρα να τον γνωρίσουν, σαν έναν απειλητικό ξένο. Η Μiller λέει ότι κοιτόντας τις απαρχές αυτής της απώλειας του εαυτού σε αυτό το βιβλίο, προτίμησε να μη χρησιμοποιήσεο τον όρο "ναρκισσισμός". "Ωστόσο, στις κλινικές μου περιγραφές", προσθέτει, "αναφέρομαι περιστασιακά στον υγιή ναρκισσισμό και περιγράφω την ιδανική περίπτωση κατά την οποία ένα άτομο που είναι αυθεντικά ζωντανό, με ελεύθερη πρόσβαση στον πραγματικό εαυτό και στα πραγματικά του συναισθήματα. Αυτό το φέρνω σε αντίθεση με τις ναρκισσιστικές διαταραχές, με τη μοναχική φυλάκιση του πραγματικού εαυτού μέσα σε μια φυλακή ενός ψευδούς εαυτού. Αυτό το βλέπω περισσότερο σαν μια αρρώστεια παρά σαν μια τραγωδία και στόχος μου σε αυτό το βιβλίο είναι να ξεφύγουμε από την επικριτική ορολογία που απομονώνει τους ανθρώπους και προκαλεί ρατσισμό εναντίον τους".Διασημότητες και ναρκισσισμόςΣτο άρθρο του "Ο νάρκισσος χωρίς μάσκες", ο Benedict Careyπεριγράφει τα χαρακτηριστικά που αφορούν πολλούς διάσημους στη βιομηχανία του θεάματος αλλά και σε άλλα επαγγέλματα. "Έχουν τον πιο καταπληκτικό γυμναστή της πόλης, τον καλύτερο δικηγόρο, τον καλύτερο μηχανικό για την BMW τους, και κάνουν ό,τι μπορούν για να το ξέρει και ο κόσμος. Είναι αρκετά γοητευτικοί, για να ελκύουν φίλους, συνεργάτες και εραστές, για να τους παρατήσουν μόλις βρούνε κάτι άλλο. Χρειάζονται να έχουν το καλύτερο τραπέζι, τη μερίδα του λέοντος σε μια συζήτηση και να εμφανίζονται πρώτοι στη μαρκίζα. Αν και γνωρίζουν κάθε κοινωνικό επίπεδο, αυτά τα παγόνια νιώθουν πολύ άνετα στην Νότια Καλιφόρνια. Στο ζεστό φως του ήλιου και της διασημότητας, η συμπεριφορά τους μπορεί να είναι διασκεδαστική, ακόμα και να επικροτείται, και συνήθως είναι σχετικά αβλαβής. Ωστόσο, μερικοί από αυτούς τους ανθρώπους που φαίνονται να έχουν πολύ υψηλή αυτοπεποίθηση, στην πραγματικότητα βρίσκονται σε ψυχολογικό κίνδυνο, υποφέροντας από αυτό που οι ψυχίατροι αποκαλούν ναρκισσιστική διαταραχή της προσωπικότητας και που είναι μια από τις πιο αυτοκαταστροφικές και δύσκολες στη θεραπεία διαταραχές στο λεξικό της ψυχικής διαταραχής. Αντίθετα με τον Νάρκισσο στον αρχαίο ελληνικό μύθο, ο οποίος γοητεύτηκε από την ίδια του την αντανάκλαση στο νερό, οι ερευνητές λένε ότι περίπου 1 εκατομμύριο Αμερικανοί με αυτή τη διαταραχή προσωπικότητας δε συμπεριφέρονται έτσι επειδή αγαπούν τον εαυτό τους αλλά επειδή τον μισούν. Φοβούνται την αποτυχία και δεν μπορούν να αντέξουν το συναισθηματικό κόστος της αποτυχίας, δηλαδή την ντροπή. Εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι θεωρείται ότι έχουν ναρκισσιστικές τάσεις που δημιουργούνται από παρόμοιες αλλά λιγότερο έντονες φοβίες. Πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι αυτό το άγχος αναπτύσσεται στα πρώτα χρόνια της παιδική ηλικίας και ότι η ψυχοθεραπεία μπορεί να βοηθήσει στην αντιμετώπισή του. Η φήμη και η ισχύς ενισχύουν τον ναρκισσισμό; Μια άλλη προσέγγιση προσφέρει ο συγγραφέας Stephen Sherrill στο άρθρο του "Επίκτητος περιστασιακός ναρκισσισμός" στην εφημερίδα New York Times. "Γνωρίζουμε όλοι ότι οι σταρ του κινηματογράφου, οι επαγγελματίες αθλητές, οι πλούσιοι και οι πολιτικοί συχνά φέρονται απαίσια", γράφει, "αλλά ο Robert B. Millman, καθηγητής ψυχιατρικής στην Ιατρική Σχολή του πανεπιστημίου Cornell και ιατρικός σύμβουλος στην α' εθνική του baseball, πιστεύει ότι γνωρίζει το λόγο. Η αιτία, υποστηρίζει, είναι ο επίκτητος περιστασιακός ναρκισσισμός, μια ψυχολογική δυσλειτουργία που ήταν ο πρώτος που την εντόπισε και που επεξεργάζεται θεραπευτικά με τους διάσημους ασθενείς του. Ο Sherrill εξηγεί: "οι άνθρωποι που επιδιώκουν να γίνουν αστέρες τείνουν να είναι πιο ναρκισσιστές από τους υπόλοιπους, αλλά δεν αναπτύσσουν μια πλήρη και πραγματική ναρκισσιστική διαταραχή της προσωπικότητας, μέχρι που πραγματικά αρχίζουν να έχουν επιτυχίες: τον πρώτο πλατινένιο δίσκο, την πρώτη εμφάνιση σε μια στήλη του περιοδικού Vanity Fair, το πρώτο φλερτ με την Winona Ryder".Δεν πρόκειται για τρέλα απαραίτητα Αυτές οι ναρκισσιστικές τάσεις δε σημαίνουν ότι κανείς είναι τρελός ή ότι χρειάζεται απαραίτητα ψυχοθεραπεία. Αλλά μπορεί να βοηθήσει τη συναισθηματική μας ανάπτυξη και τη δύναμή μας ως δημιουργικών ανθρώπων στο να έχουμε καλύτερη επίγνωση του πώς λειτουργούμε και να αλλάξουμε ό,τι δεν μας βοηθά. Ο Ρίτσαρντ Γκηρ μια φορά σχολίασε: "όσο πιο πολύ μεγαλώνω, τόσο λιγότερο γίνομαι εκείνο το εγωκεντρικό πράγμα που έχει τάσεις προς θυμό και προς μίσος και όλα τα συναφή. Το κόλπο είναι να δίνεις χώρο στο εγώ σου, οπότε, ό,τι αξίζει μέσα σε σένα, σε μένα, στον οποιονδήποτε, να μπορεί να βγει στην επιφάνεια. Η δουλειά του δημιουργικού ανθρώπου είναι να φεύγει από τη μέση". Η αυτοεκτίμηση του εγώ Ο συγγραφέας  Eckhart Tolle υποστηρίζει ότι υπάρχουν δύο είδη αυτοεκτίμησης: "πρώτα έχουμε την αυτοεκτίμηση του εγώ. Ακόμα και αν έχεις υψηλή αυτοεκτίμηση του εγώ σου, πάντα κρύβεται πίσω από αυτήν ένας φόβος. Αυτή αναπτύσσεται για να σε ισορροπήσει, απέναντι στο φόβο που νιώθεις ότι δεν είσαι αρκετά καλός ή ότι ίσως αποτυγχάνεις. Οπότε χρειάζεται να παριστάνεις τον μεγάλο, για να αναπληρώνεται ο ενδόμυχος φόβος. Όμως ο κόσμος βλέπει αυτόν τον άνθρωπο ως κάποιον με αυτοεκτίμηση. Αλλά δεν καταλαβάινουν ότι αυτή η αυτοεκτίμηση δεν είναι πραγματική. Η πραγματική αυτοεκτίμηση είναι βαθύτερη. Είναι το να βρεις την πηγή της δύναμης και της ζωτικότητας βαθιά μέσα σου. Η ηθοποιός Vera Farmiga προειδοποιεί: "η βιομηχανία αυτή είναι σκληρή, είναι πολύ σκληρή. Αλλά πρέπει πάντα να ελέγχεις αν το εγώ σου μπαίνει στη μέση".

Διαβάστε Περισσότερα »

20 τρόποι να αποκτήσει το παιδί σου αυτοπεποίθηση

Η αυτοπεποίθηση είναι η συναίσθηση της ικανότητας να ανταποκρίνεται κανείς στις απαιτήσεις της καθημερινότητας, αλλά και η επίγνωση της σημαντικότητάς του ως ιδιαίτερο πρόσωπο. Και όπως μας διαβεβαιώνουν οι ειδικοί, μόνον εμείς μπορούμε να βοηθήσουμε το παιδί να την αποκτήσει. Και μάλιστα από νωρίς! 1. Επικοινωνήστε μαζί του με ειλικρίνεια και ενδιαφέρον Δείξτε του πως η κουβέντα μαζί του είναι για εσάς χαρά και όχι αγγαρεία. Εκδηλώστε την αγάπη σας  όχι μόνο με λόγια, αλλά και με φιλιά και χάδια. 2. Γίνετε ο καθρέφτης του παιδιού σας Ας μην ξεχνάμε πως τα παιδιά είναι μιμητικά όντα και αν διαπιστώσει πως εσείς σέβεστε τον εαυτό σας το ίδιο θα κάνει κι αυτό. Είναι διαφορετικό να σας ακούει να λέτε «πάλι με καπέλωσαν οι άλλοι» και διαφορετικό να πείτε «αυτό δεν θα το επιτρέψω». 3. Μην προσπαθείτε να του επιβάλλετε τις απόψεις σας Όσο ευγενικά κι αν το κάνετε. Προσπαθήστε να είστε αληθινά δημοκρατικοί και να ακούτε κάθε την άποψή του. Αν εσείς η ίδια του μιλάτε σεβόμενη τις επιθυμίες του, αν δεν του λέτε συστηματικά «όχι» πριν καν το ακούσετε, θα νιώσει ότι το σέβεστε. Και, όπως είναι φυσικό, αν νιώθει έτσι στο σπίτι, τότε τα πράγματα θα είναι πιο εύκολα έξω. 4. Αποφύγετε τις συγκρίσεις «Όχι έτσι, βρε παιδί μου, κοίτα τι ωραία που ζωγραφίζει το κοριτσάκι». Μέσω της σύγκρισης όχι μόνο δεν βελτιώνονται οι επιδόσεις του παιδιού αλλά τσαλακώνεται και η αυτοεκτίμησή του. Στηρίξτε λοιπόν τις προσπάθειές του χωρίς να περιμένετε να ικανοποιήσει τις προσδοκίες σας. 5. Συγχωρέστε του τα ψέματα Ως γνωστόν, τα παιδιά δεν λένε με τον ίδιο τρόπο ψέματα που λένε οι μεγάλοι . Περισσότερο το κάνουν για να καλλιεργήσουν τη φαντασία τους παρά για να εξαπατήσουν. Αδιαφορήστε για τα ψέματά του και απλώς επιβραβεύστε το όταν λέει την αλήθεια. 6. Η υπερπροστασία βλάπτει Όσο και η κατάχρηση εξουσίας. Πολλές φορές, για να προστατέψετε το «καημένο σας μωράκι», το εγκλωβίζετε στο ρόλο του θύματος. Αποφύγετε τις συνηθισμένες αναφορές του τύπου: «Προσοχή, θα πέσεις, θα βραχείς, θα χτυπήσεις...». Παροτρύνετέ το να ξεπεράσει τον εαυτό του, ακόμα κι αν αυτό είναι δύσκολο, με την προϋπόθεση πάντα ότι θα κάνει πράγματα που επιτρέπονται για την ηλικία του. Αν του στερείτε τις πρωτοβουλίες και κάνετε τα πάντα εσείς, ενθαρρύνετε την παθητικότητά του και το κάνετε ευάλωτο απέναντι στους άλλους σε περίπτωση σύγκρουσης. Μια ελάχιστη αυτονομία και ανεξαρτησία είναι απαραίτητες για να ολοκληρωθεί μέσα σε μια ομάδα και για να μάθει να παίζει με τα άλλα παιδιά. 7. Ομολογήστε με κάθε ειλικρίνεια πως κι εσείς έχετε φοβηθεί Τα παιδιά καθησυχάζονται πολύ όταν συνειδητοποιούν πως τα πρόσωπα που θεωρούν σημαντικά (όπως οι γονείς, οι θείοι ή τα αδέρφια) έχουν περάσει ανάλογες δυσκολίες με τις δικές τους. 8. Μάθετέ του το χιούμορ Ενθαρρύνετε το παιδί να αντιμετωπίζει με χιούμορ ακόμη και τα δυσάρεστα γεγονότα. 9. Αποενοχοποιήστε το Εξηγήστε του πως αν κάποιος μεγάλος θυμώνει μαζί του ή κάποιο παιδί το κοροϊδεύει ή του επιτίθεται αυτό δεν σημαίνει ότι φταίει ή πως είναι κακό παιδί. 10. Προτρέψτε το να βάζει στόχους Και βέβαια να  παίρνει αποφάσεις και να λύνει προβλήματα. 11. Μάθετέ του να επιμένει Αλλά και να υπομένει και να αγωνίζεται μέχρι να πετύχει τους στόχους του. 12. Επιβραβεύστε κάθε μικρή του πρόοδο. 13. Ενθαρρύνετέ το να εκφράζει ειλικρινά τις προσωπικές του απόψειςΚαι βέβαια να εξωτερικεύει ξεκάθαρα τα συναισθήματά του. 14. Βοηθήστε το να αναπτύξει αυτοέλεγχο Και να επιλέγει τη συναισθηματική του αντίδραση και να μην αντιδρά παρορμητικά στις προκλήσεις των άλλων. 15. Μάθετέ του πως αξίζει πολλά Ανεξάρτητα με το πόσο αποδίδει. 16. Προτρέψτε το να αποδέχεται χωρίς ταραχή τόσο τον έπαινο όσο και την τιμωρία. Με λίγα λόγια, διδάξτε του την ψυχραιμία. 17. Μάθετέ το να εμπιστεύεται Αρχίζοντας βέβαια από τα κοντινά του πρόσωπα. 18. Αφήστε το να χειριστεί μόνο του τις διαφωνίες του με τους άλλους Αλλά σε περίπτωση που η κατάσταση του προκαλεί μεγάλο πρόβλημα, υποστηρίξτε το. Πρέπει να ξέρει ότι θα είστε πάντα εκεί σε περίπτωση που τα πράγματα δυσκολέψουν. 19. Κάντε το να νιώσει ιδιαίτερο Και πείτε του από νωρίς ότι κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός. 20. Δώστε του χρόνο Για να αρχίσει ένα παιδί να υπερασπίζεται τον εαυτό του και να οριοθετεί την περιοχή του, πρέπει να έχει σαφή αντίληψη του εαυτού του και της σωματικής του διάπλασης. Και αυτό το αντιλαμβάνεται λίγο πριν ή μετά τα τέσσερα. Δώστε του λοιπόν λίγο χρόνο. Πηγή: imommy.gr

Διαβάστε Περισσότερα »
X

Αγαπητοί αναγνώστες,

Σας ενημερώνουμε ότι το boro.gr προσφέρει καθημερινά (Δευτέρα-Παρασκευή) δωρεάν ψυχολογική υποστήριξη με επαγγελματίες ψυχολόγους.

Κάντε κλίκ εδώ για να συνδεθείτε και να ενημερωθείτε για τις ώρες λειτουργίας.
X