Αρχική / Ψυχολογία (page 636)

"Στο σχολείο με κορόιδευαν ήθελα να αυτοκτονήσω" Ενήλικες δεν ξεχνούν τον σχολικό εκφοβισμό

"Στο σχολείο με κορόιδευαν  ήθελα να αυτοκτονήσω" Ενήλικες δεν ξεχνούν τον σχολικό εκφοβισμό  thumbnail

Οι επιπτώσεις του εκφοβισμού μπορεί να μας συντροφεύουν σε όλη μας τη ζωή. Η Εύη Μακρή-Μπότσαρη, Καθηγήτρια Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας μας μιλά για τον σχολικό εκφοβισμό και πώς αυτός επηρεάζει την ενήλικη ζωή μέσα από αφηγήσεις ενηλίκων που υπήρξαν θύματα στο σχολείο. Τα συναισθήματα που βίωσαν σαν παιδιά, δεν είναι εύκολο να σβήσουν.   Ο Βασίλης σήμερα είναι 35 ετών. Θυμάται... "Μετά από μια άσχημη μέρα εκφοβισμού, δεν άντεχα άλλο. Πήρα ένα σκοινί  και πήγα στο δάσος να αυτοκτονήσω. Έδεσα το σκοινί, το έβαλα γύρω από το λαιμό μου και πήδηξα. Λιποθύμησα και πίστεψα ότι κατάφερα επιτέλους να πεθάνω. Αλλά, όταν ξύπνησα πεσμένος κάτω, συνειδητοποίησα ότι το σκοινί είχε λυθεί μόνο του. Δεν το είπα ποτέ σε κανέναν και αισθανόμουν αποτυχημένος, επειδή δεν ήμουν ικανός ούτε να αυτοκτονήσω". 

Διαβάστε Περισσότερα »

Γονείς αντιμέτωποι με την εξάρτηση από τα ναρκωτικά

Γονείς αντιμέτωποι με την εξάρτηση από τα ναρκωτικά thumbnail

Το Ταξίδι της Απεξάρτησης... Γράφει η Ευγενία Παπαχρήστου, μέλος της επιστημονικής ομάδας του ψυχιάτρου κυρίου Στέλιου Κρασανάκη, ψυχολόγος - θεραπεύτρια του Προγράμματος Απεξάρτησης Θησέας.Δύο κόσμοι που συμβιώνουν, αλλά που συχνά δεν συναντιούνται... Γονείς που για χρόνια φαίνεται να ζουν στο παρόν, αλλά παραμένουν προσκολλημένοι στο παρελθόν, εγκλωβισμένοι σε ανείπωτα πένθη. Παιδιά που βασανίζονται από απορίες που δεν λύνονται, από το ασφυκτικό κλίμα του περιβάλλοντός τους, από μια σιωπηλή εντολή να συντονίζονται με τις πεποιθήσεις και τα συναισθήματα των προηγούμενων γενεών. Στην προσπάθειά τους να διαμορφώσουν την ταυτότητά τους, να  δείξουν το δικό τους στίγμα στον κόσμο, αναζητούν δρόμους και τρόπους μέσα από τη χρήση ουσιών. Ζώντας σε μια ψευδαίσθηση ζωής και επανάστασης, ταυτόχρονα στέλνουν σήματα στην οικογένεια  τους, ζητώντας αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας της. Η αρχική αντίδραση των γονιών όμως συχνά περιλαμβάνει σοκ, άρνηση και ακόμα μεγαλύτερη σύγχυση. Η παρουσία της ουσίας και της εξάρτησης γίνονται εντονότερες. Αυτό που φαίνεται να κυριαρχεί είναι η απειλή της απώλειας: για επιθυμία, ονειροπόληση, αυθορμητισμό, υπευθυνότητα, βίωση των συναισθημάτων, για σκέψη και συνεπώς για την ίδια τη ζωή. Και κάποια στιγμή, η ανάγκη για αλλαγή είναι η μόνη διέξοδος. Έτσι, ξεκινάει η συνεργασία μας με τον χρήστη και την οικογένειά του. Η θεραπευτική αντιμετώπιση αφορά τόσο τον ίδιο, όσο και τους γονείς και τα αδέρφια του. Καθοριστικό ρόλο στην απεξάρτηση του χρήστη έχει η θεραπεία της οικογένειας, στην οποία επικεντρώνεται το Πρόγραμμα “Θησέας”. Η σύγχυση που κουβαλούν οι γονείς όταν έρχονται για πρώτη φορά στο Πρόγραμμα αφορά πρωταρχικά τη δυσκολία οριοθέτησης  σε σχέση με τον εαυτό τους και με τους άλλους, με το χώρο και το χρόνο. Σταθερός χώρος μας ο Σ.Α.Τ. - Σύλλογος Αντιμετώπισης Τοξικοεξάρτησης, σταθερός χρόνος η εβδομαδιαία συνάντηση της ομάδας. Και το ταξίδι ξεκινάει... Ένα ταξίδι που έχει στόχο την απεξάρτηση του παιδιού τους, αλλά προκύπτει παράλληλα η δική τους εσωτερική αναζήτηση και απελευθέρωση. Αρχικά, δυσκολεύονται να εμπιστευτούν, αντιστέκονται, αμφισβητούν, προκαλούν, φοβούνται την αλλαγή. Ο παλιός τρόπος επικοινωνίας και αλληλεπίδρασης, όσο δυσλειτουργικός κι αν είναι, δημιουργεί ακόμα αίσθηση ασφάλειας. Η βαθύτερη όμως ανάγκη για αλλαγή κυριαρχεί στην αντίσταση, και το ταξίδι συνεχίζεται. Θέλουν να ακούσουν, να μάθουν από εμπειρίες άλλων γονιών, να πάρουν στήριξη. Και έρχεται κάποια στιγμή που πλησιάζουν το μυστικό, το απόκρυφο κομμάτι της ζωής τους. Είναι η πιο σημαντική στιγμή για την απεξάρτηση της οικογένειας. Διαπραγματεύονται το αν θα μείνουν και θα ξετυλιχτεί το κουβάρι. Κάποιοι αντιστέκονται, τρομάζουν, δεν το αντέχουν. Αρκετοί όμως τολμούν, ρισκάρουν, εμπιστεύονται και ανοίγουν το μπαούλο με τα κρυμμένα μυστικά, με τα ανείπωτα πένθη. Ο πόνος τότε εκφράζεται, μοιράζεται και δυναμώνει αυτόν που τολμά. Τα φαντάσματα του παρελθόντος διαλύονται και η ζωή αποκτά νέο νόημα. Οι πάγοι λιώνουν, τα συναισθήματα μπαίνουν σε λόγια. Υπάρχει χώρος, προσωπικός χώρος, που τον στερούσε η εξάρτηση. Δεν έχει λόγο ύπαρξης η χρήση, αλλάζει ο τρόπος του σχετίζεσθαι, ακολουθεί ανακούφιση, απελευθέρωση. Η εξάρτηση τείνει να λυθεί. Γονείς που αλλιώς ξεκίνησαν και αλλιώς μάς αποχαιρετούν. Οργανώνονται. Επαναπροσδιορίζονται. Χαίρονται. Ξαναζούν. Μετακινούνται.      Αν και γράφτηκε πριν από πολλά χρόνια, το ποίημα του Χαλίλ Γκιμπράν παραμένει πάντα επίκαιρο και αναφέρεται στη σχέση των γονιών με τα παιδιά τους. ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τη Ζωή. Δημιουργούνται διαμέσου εσένα, αλλά όχι από σένα Κι αν και βρίσκονται μαζί σου, δε σου ανήκουν. Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου, αλλά όχι τις σκέψεις σου Αφού ιδέες έχουν δικές τους. Μπορείς να δίνεις μια στέγη στο σώμα τους, αλλά όχι και στις ψυχές τους Αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε και στα όνειρά σου. Μπορείς να προσπαθήσεις να τους μοιάσεις αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις σαν εσένα Αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω ούτε ακολουθεί στο δρόμο του το χτες Είσαι το τόξο από το οποίο τα παιδιά σου ωσάν ζωντανά βέλη ξεκινάνε για να πάνε μπροστά. Ο τοξότης βλέπει το ίχνος της τροχιάς προς το άπειρο και κομπάζει ότι με τη δύναμή του τα βέλη του μπορούν να πάνε γρήγορα και μακριά. Ας χαροποιεί τον τοξότη ο κομπασμός του Αφού ακόμα κι αν αγαπάει το βέλος που πετάει έτσι αγαπά και το βέλος που μένει στάσιμο.                                                                                                  Χαλίλ Γκιμπράν   

Διαβάστε Περισσότερα »

Γιατί παίρνουμε κιλά μετά από ένα χωρισμό;

Γιατί παίρνουμε κιλά μετά από ένα χωρισμό;  thumbnail

Οικογενειακές και προσωπικές κρίσεις και αύξηση βάρουςΗ Δέσποινα, αναγνώστριά μας, μας έστειλε το δικό της ερώτημα. Η κόρη μου, Γ. Πήρε διαζύγιο πριν από επτά μήνες. Επέστρεψε στο πατρικό της σπίτι και ζει μαζί μας για οικονομικούς λόγους. Αυτό που μας ανησυχεί είναι ότι από τότε που χώρισε έχει βάλει πολλά κιλά. Ξέρουμε ότι αυτό δεν της αρέσει και της ίδιας, την  αλλά δεν γνωρίζουμε πώς να παρέμβουμε, ώστε να τη βοηθήσουμε. Απευθύναμε το ερώτημά σας στην Εκπαιδευτική-Συμβουλευτική Ψυχολόγος, κυρία Καλλιόπη Εμμανουηλίδου, ειδική σε θέματα διατροφής.Η ζωή είναι γεμάτη από αλλαγές στις οποίες κάθε άτομο καλείται να προσαρμοστεί. Μικρές ή μεγάλες, ευχάριστες ή δυσάρεστες, οι αλλαγές μας βγάζουν από τη ρουτίνα και την καθημερινότητα στα οποία έχουμε συνηθίσει και μας αναγκάζουν να προσαρμοστούμε σε νέες συνθήκες ζωής, πολύ ή λιγότερο διαφορετικές από τις προηγούμενες. Αν μάλιστα οι αλλαγές αυτές είναι προϊόν μιας κατάστασης ή ενός γεγονότος που παρουσιάζουν μεγάλες δυσκολίες από συναισθηματικής άποψης, είναι λογικό η ζωή μας να αναστατώνεται ακόμα περισσότερο. Γιατί η απώλεια ενός προσώπου ή μιας κατάστασης μας οδηγεί στο φαγητό;  Τέτοιες αλλαγές μπορεί να σημαίνουν γεγονότα όπως είναι ένα πένθος, μια απόλυση, ένα διαζύγιο, μια μετακόμιση, μια αλλαγή στις κοινωνικές σχέσεις κτλ. Ιδίως στην περίπτωση που βιώνεται μια απώλεια, ένα άτομο βρίσκεται σοκαρισμένο από το κενό και, στην προσπάθειά του να καλύψει το κενό αυτό, μπορεί να επιστρατεύσει διάφορες μεθόδους αντιμετώπισης. Το κενό είναι επώδυνο συναισθηματικά, αφήνει τον άνθρωπο αμήχανο, απογοητευμένο, πληγωμένο και μόνο απέναντι στο πρόβλημά του. Αυτό είναι δυσβάσταχτο για πολλούς ανθρώπους: κάποιοι θα κοιτάξουν κατάματα το πρόβλημά τους και θα προσπαθήσουν να εκφράσουν τα συναισθήματά τους με υγιή τρόπο, άλλοι όμως δυσκολεύονται να διαχειριστούν τη νέα κατάσταση και, προκειμένου να αποφύγουν τον συναισθηματικό πόνο, καταφεύγουν σε διάφορες δραστηριότητες, για να αποσπάσουν την προσοχή τους από το πρόβλημα και για να βρούνε μια πρόσκαιρη ανακούφιση. Έτσι, μετά από μια δυσκολία κάθε είδους (επαγγελματική, οικογενειακή, προσωπική, κοινωνική), άλλος μπορεί να στραφεί στην υπερβολική ενασχόληση με τη δουλειά του («εργασιοθεραπεία»), προκειμένου να ξεχαστεί. Άλλοι επιχειρούν να αποσπάσουν την προσοχή τους από το πρόβλημα κάνοντας διάφορες υπερβολές, όπως μέσα από πολλά ψώνια και υπερβολικές αγορές ή μέσα από ξενύχτια, συνεχείς εξόδους και εφήμερες σχέσεις. Άλλοι μπορεί να αναζητήσουν το συναισθηματικό μούδιασμα που προσφέρει η χρήση ουσιών, όπως είναι το αλκοόλ ή οι ναρκωτικές ουσίες. Ποιες τροφές προσφέρουν πρόσκαιρη ανακούφιση;  Μια τέτοια δραστηριότητα μπορεί να αποτελέσει και η υπερβολική κατανάλωση τροφής. Το φαγητό, εκτός ότι παρέχει τον οργανισμό με ενέργεια για να λειτουργεί σωστά, προσφέρει απόλαυση και ανακούφιση. Από τη μια μεριά με τις πλούσιες γεύσεις οι τροφές δίνουν σε ένα άτομο μια πηγή πολλών και διαφορετικών ερεθισμάτων, τα οποία δίνουν στο άτομο κάτι να απασχοληθεί και προσφέρουν μια χαρά, έστω κι αν είναι πολύ πρόσκαιρη. Από την άλλη μεριά πολλές τροφές (κυρίως αυτές που είναι πλούσιες σε υδατάνθρακες, λιπαρά και αλάτι) έχουν την ιδιότητα να κάνουν τον εγκέφαλο να απελευθερώνει ουσίες οι οποίες προκαλούν συναισθήματα ικανοποίησης, ανταμοιβής, ευχαρίστησης, ανακούφισης και απόλαυσης. Ο εγκέφαλός μας έχει την ικανότητα να θυμάται ποιες τροφές του προσέφεραν με τόσο εύκολο και γρήγορο τρόπο αυτά τα θετικά συναισθήματα και μας ωθεί στην αναζήτησή τους. Έτσι, αν ένα άτομο έχει ήδη προβλήματα στη ζωή του, μπορεί να αποζητά την παρηγοριά στο πιάτο του. Τι νιώθει ένα άτομο με υπερφαγικές τάσεις; Ποια συναισθήματα βιώνει;  Πολλοί επιστήμονες έχουν εξετάσει τους λόγους για τους οποίους ένα άτομο ανακουφίζεται από την πρόσληψη τροφής σε καταστάσεις συναισθηματικών δυσκολιών. Το φαγητό λειτουργεί σαν ένα «πώμα» που βοηθά το άτομο να κρατάει μέσα του τις πολύ δύσκολες και δυσάρεστες σκέψεις. Η πρόσληψη βάρους επιβεβαιώνει προηγούμενα συναισθήματα χαμηλής αυτοεκτίμησης ή επιδρά ακόμα και αυτοκαταστροφικά. Έτσι, βλέπουμε πολλά άτομα να αναζητούν πρόσκαιρη ανακούφιση από τα προβλήματά τους μέσα από το φαγητό. Συχνά μάλιστα βλέπουμε να αναπτύσσουν υπερφαγικές τάσεις, δηλαδή ολοένα και συχνότερα να τρώνε ανεξάρτητα από την πραγματική (βιολογική) τους πείνα, να συνδέουν υπερβολικά την πρόσληψη τροφής με τον συναισθηματικό παράγοντα, να κάνουν υπερφαγικά επεισόδια (κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων τροφής σε σύντομο χρονικό διάστημα) και να διακατέχονται από μια έμμονη σκέψη σχετικά με τη διατροφή και το σώμα τους. Η υπερφαγία είναι μια ιδιαίτερα προβληματική διατροφική συμπεριφορά (πλέον θεωρείται διαταραχή) και, πέρα από την πιθανή πρόσληψη βάρους, οδηγεί σε συναισθήματα βασανιστικών ενοχών και ματαίωσης. Το άτομο που πάσχει συνειδητοποιεί ότι η δραστηριότητα αυτή όχι μόνο δεν λύνει τα προβλήματα της ζωής του, αλλά προσθέτει και νέα προβλήματα, αφού ενισχύει την αίσθηση αδυναμίας του, επηρεάζει την εικόνα του σώματός του και το κάνει να νιώθει εξαρτημένο από το φαγητό. Η υπερφαγία μετά από έναν χωρισμό αντιμετωπίζεται μονάχα με δίαιτα;  Κάποιοι λοιπόν άνθρωποι που πληρούν και άλλες προϋποθέσεις (π.χ. προδιάθεση για διατροφικές διαταραχές ή βρεφικές και παιδικές εμπειρίες κατά τις οποίες συνδέθηκε υπερβολικά η τροφή με την παρηγοριά ή την ανταμοιβή), σε δύσκολες περιόδους της ζωής τους θα ανατρέξουν στο φαγητό για ανακούφιση. Έτσι και στην περίπτωση του διαζυγίου, το οποίο δημιουργεί συναισθήματα αποτυχίας, απόρριψης, απογοήτευσης και αγωνίας για το μέλλον, το φαγητό συχνά έρχεται να καλύψει τα μεγάλα συναισθηματικά κενά της απώλειας και να προσφέρει παρηγοριά και απόσπαση της προσοχής από την απώλεια αυτή. Σε μια τέτοια περίπτωση, συνήθως δεν αρκεί μια δίαιτα, η οποία απλώς θα καλύψει προσωρινά το πρόβλημα και θα οδηγήσει πιθανότατα σε μια αποτυχημένη προσπάθεια (κάτι που θα ενισχύσει τα δύσκολα συναισθήματα). Το άτομο χρειάζεται να διαχειριστεί τις αιτίες των συναισθηματικών δυσκολιών, μόνο ή με τη βοήθεια κάποιου ειδικού και να μάθει να διαχειρίζεται τις συναισθηματικές κρίσεις με πιο υγιείς και αποτελεσματικές μεθόδους στη ζωή του.

Διαβάστε Περισσότερα »

Αν ο πρώην σύζυγος δε δίνει διατροφή;

Αν ο πρώην σύζυγος δε δίνει διατροφή;  thumbnail

«Ο πρώην σύζυγος μου ισχυρίζεται τον τελευταίο καιρό ότι δεν έχει αρκετά χρήματα για να μπορεί να δίνει την διατροφή που αρχικά είχε καθορίσει το δικαστήριο. Επικαλείται οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η επιχείρησή του λόγω της κρίσης αλλά ξέρω ότι πρόκειται απλά για μια ακόμα δικαιολογία. Ο τρόπος ζωής του όμως, τα έξοδα που κάνει αποδεικνύουν ακριβώς το αντίθετο. Είναι παντρεμένος με μια άλλη γυναίκα και έχει δυο παιδιά μαζί της. Δίνει περισσότερη σημασία στην καινούργια του οικογένεια, αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να ξεχάσει τις ευθύνες του προς εμένα και κυρίως προς την κόρη μου. Θα ήθελα να ζητήσω τη βοήθειά σας, γιατί το θέμα δεν είναι μονάχα δικαστικό. Θα ήθελα τη βοήθεια ενός ειδικού σας. Πώς πρέπει να χειριστώ αυτή την κατάσταση; Και στο παιδί μας, τι να πω; Ότι ο πατέρας του δε θέλει να έχει την ευθύνη της ανατροφής του; Ξέρω ότι τα παιδιά δεν πρέπει να εμπλέκονται στις διενέξεις των χωρισμένων γονιών, από την άλλη όμως σκέφτομαι: Δεν δικαιούται να ξέρει;   Αναγνώστρια του boro.gr  Απευθύναμε το ερώτημά σας στην ψυχολόγο, ψυχοθεραπεύτρια, κυρία Μαριέττα Πεπελάση.Τι πρέπει να γνωρίζει το παιδί; Εξαρτάται από την ηλικία του παιδιού. Αν το παιδί είναι 3 ή 5 χρονών δεν μπορούμε να κάνουμε αναφορά, δε θα καταλάβει άλλωστε.  Αν, όμως, το παιδί είναι 12, 13 ή μεγαλύτερο οφείλουμε να τον ενημερώσουμε χωρίς, κριτική γι’ αυτό που γίνεται. Τι πρέπει να πούμε; Ένα καλό παράδειγμα είναι:  "Τώρα στους δύσκολους καιρούς που περνάμε, ας το πούμε έτσι περιφραστικά, ο πατέρας αντιμετωπίζει κάποιες δυσκολίες και προβλήματα και έτσι, δυστυχώς, δεν μπορεί να συνεχίσει να μας βοηθάει στα έξοδα που είχε υποσχεθεί να κάνει, από κει και πέρα εγώ θα κάνω ότι μπορώ για τα έξοδα που έχουμε..." Γιατί δεν πρέπει να κάνουμε κριτική;  Προσέξτε! Δεν πρέπει να υπάρχει ίχνος κριτικής. Το παιδί οφείλει να είναι ενημερωμένο, πρέπει να ξέρει για την οικον0μική κατάσταση της μητέρας του, να έχει γνώση του πόσο μπορεί να ξοδεύει, τι μπορεί να ζητάει. Το μεγάλο λάθος είναι ότι οι μητέρες περνάνε πολλές φορές ένα θυμό στο παιδί γι’ αυτό που συμβαίνει και αυτό τις αδικεί, αδικεί την μεγάλη και καλή προσπάθεια που κάνουν να καλύψουν τα έξοδα και τις ανάγκες του παιδιού. Ποιο είναι το αποτέλεσμα; Το παιδί γεμίζει ενοχές και το μόνο που καταφέρνουμε είναι να ηρωποιείται ο πατέρας, με την έννοια ότι εξαιτίας της οργής και του θυμού που βγάζει η μητέρα για τις δυσκολίες το παιδί είναι πολύ πιθανόν να σκεφτεί: "Ο καημένος ο μπαμπάς μου δεν έχει να πληρώσει και η μαμά μου τον βρίζει και από πάνω επειδή είναι φτωχός’’, ας πούμε. Εκεί θέλει κάποια προσοχή για να μην γυρίσει η κατάσταση μπούμερανγκ για τη μάνα που προσπαθεί να δώσει τον καλύτερό της εαυτό για να συνεχίσει τη φροντίδα του παιδιού. Ενημέρωση χρειάζεται. Να πει η γυναίκα  "ο πατέρας σου δεν μπορεί να δίνει πια αυτά τα χρήματα που έδινε για την εκπαίδευση σου, για τα αγγλικά σου για οτιδήποτε κάνει το παιδί και από αυτά που έχω εγώ θα προσπαθήσω". Δε χρειάζεται να πει κοίτα πως ζει ο μπαμπάς σου, τι αμάξι έχει, κάνει ταξίδια στο Παρίσι πχ.  Το παιδί θα καταλάβει από μόνο του θα αρχίσει το ίδιο να ασκεί κριτική για τον πατέρα του δεν χρειάζεται να το κάνει αυτή.  Τα παιδιά στην εφηβεία, ας πούμε από τα 11 τους χρόνια περίπου είναι αρκετά μεγάλα για να καταλαβαίνουν. Αν το παιδί δει τα καινούρια ρούχα του πατέρα του και δει ότι βγαίνει σε κέντρα διασκέδασης θα αντιληφθεί ότι ο πατέρας λέει ψέματα, ότι του στερεί τη βοήθεια. Και αν το παιδί ρωτήσει; Μπορεί να ρωτήσει πως γίνεται μαμά να πηγαίνει στο Παρίσι και να μας λέει ότι δεν έχει λεφτά να μας βοηθήσει; Η μητέρα του πρέπει να του πει ‘’παιδί μου εμένα έτσι μου είπε, από κει και πέρα ρώτα τον’’. Το παιδί θα ρωτήσει και θα καταλάβει... Τα παιδιά έχουν πολύ ανεπτυγμένο ένστικτο, δεν μπορείς να τους κρυφτείς όσον αφορά την αλήθεια και το ψέμα, ξέρουν πότε έναν γονιός  είναι ειλικρινείς και πότε όχι.Ένα αληθινό περιστατικό Τι κάνουμε όταν ο πρώην σύζυγος αρνείται να δώσει τη διατροφή; Αν ο πρώην σύζυγος είναι αδιάφορος ως προς το πρώτο του παιδί, έχει κάποια δεύτερη σύζυγο που είναι από αυτές τις "αρπακτικές" γυναίκες που θέλουν όλα τα χρήματα του άντρα να πηγαίνουν στη δική τους οικογένεια, σ’ αυτή την περίπτωση δε μπορούμε δυστυχώς να κάνουμε τίποτα. Οι πιέσεις της δεύτερης γυναίκας θα είναι πάντα δυνατές. Και ένας άνδρας που είναι τόσο αδύναμος χαρακτήρα άνδρα που δεν μπορεί να επιβληθεί λέγοντας ‘’και αυτό παιδί μου είναι χρειάζεται τη φροντίδα μου’’ πάντα θα τη φοβάται και δε θα μπορεί να της επιβληθεί. Έχουμε παραδείγματα γυναικών που έχουν χάσει τα λεφτά τους στα δικαστήρια χωρίς να δικαιωθούν. Έχουμε συναντήσει πολλούς πατεράδες που ξέρουν να κρύβουν πολύ καλά την περιουσία τους, για να μην δώσουν διατροφή... Θυμάμαι το παράδειγμα ενός πατέρα που αρχικά έδινε διατροφή 500 ευρώ μετά τη μείωσε στα 300, μετά το ποσό το έφτασε στα 150 και στο τέλος κατάφερε να μη δίνει καθόλου χρήματα στην πρώτη του οικογένεια.  Είχε δυο παιδιά με την πρώτη του σύζυγο. Τα παιδιά πήγαιναν σε ιδιωτικό σχολείο και λόγω των περικοπών που έκανε ο πατέρας σταμάτησαν τη φοίτησή τους σ´αυτό η μητέρα φυσικά, δεν μπορούσε να τα πληρώσει τα δίδακτρα μόνη της. Κάποια στιγμή, άρχισε να τον κυνηγά για να της δώσει τη διατροφή που έπρεπε, άρχισε να τον ψάχνει στα τηλέφωνα, εκείνος εξαφανιζόταν. Τον απείλησε ότι θα κινηθεί δικαστικά. Αυτός την προέτρεψε να το κάνει. Είχε φροντίσει να είναι άδεια όλα τα τραπεζικά του βιβλιάρια! Η κατάληξη της ιστορίας δε δικαίωσε τη μητέρα. Δε μπόρεσε να βρει άκρη στα δικαστήρια, δεν είχε νόημα να πληρώνει δικηγόρους, ανέλαβε όλα τα έξοδα της ανατροφής μαζί με τους γονείς της. Αν συνέχιζε τον δικαστικό αγώνα, αντί να πάρει χρήματα θα κινδύνευε να χρεωθεί κιόλας. Χρειάζεται προσοχή. Συνήθως, οι άνδρες που δεν δίνουν λεφτά έχουν φροντίσει να είναι καλά καλυμμένοι... Και βέβαια, είναι ανεύθυνοι. Στις περισσότερες περιπτώσεις δε μιλάμε για γυναίκες παράλογες που ζητάν πολλά αλλά για μητέρες που προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα με τα έξοδα των παιδιών. Και όμως, η ανευθυνότητα και ο εγωισμός των πρώην συζύγων δεν τους αφήνει να φροντίσουν τα ίδια τους τα παιδιά.

Διαβάστε Περισσότερα »

Ποιες λέξεις προκαλούν πόνο στον εγκέφαλο;

Ποιες λέξεις προκαλούν πόνο στον εγκέφαλο; thumbnail

Σύμφωνα με έρευνα που διεξήγαγε το Friedrich Schiller University Jena και δημοσιεύτηκε στην ιατρική επιθεώρηση «Pain», οι λέξεις που αναφέρονται στον πόνο έχουν από μόνες τους την ικανότητα να προκαλέσουν την αίσθηση του πόνου, αφού όπως αποδείχθηκε, ο εγκέφαλος αντιδρά στις λέξεις έτσι όπως αντιδρά και στον σωματικό πόνο. Για παράδειγμα, όταν ο γιατρός πριν την ένεση μας λέει «αυτό θα πονέσει λίγο», πριν ακουμπήσει καλά-καλά η βελόνα το δέρμα μας έχουμε νιώσει τον πόνο του τρυπήματος, σύμφωνα με τον ερευνητή dr. Thomas Weiss. Με το που ακούμε λέξεις όπως «βασανίζω», «εξαντλώ», «μαστίζει» ενεργοποιούνται οι περιοχές εκείνες του εγκεφάλου οι που εκκινούν την διαδικασία ανταπόκρισης του οργανισμού στα ερεθίσματα αυτά. Κατά την έρευνα, 16 υγιή άτομα πέρασαν από λειτουργικό μαγνητικό τομογράφο την ώρα που επεξεργάζονταν λέξεις που αναφέρονται στον πόνο, καθώς και άλλες λέξεις αρνητικά φορτισμένες όπως «αηδιαστικός» ή «βρώμικος». Σκοπός της έρευνας αυτής, σύμφωνα με τον Thomas Weiss ήταν να εξακριβωθεί ποια είναι τα κέντρα επεξεργασίας του πόνου στον εγκέφαλο. Μάλιστα, τα ευρήματα της μελέτης αναμένεται να φανούν ιδιαιτέρως χρήσιμα κατά την θεραπεία ασθενών με διαταραχές χρόνιου πόνου.  Η δύναμη του Ναι και του ΌχιH λέξη “όχι”  μπορεί να κάνει ζημιά στον εγκέφαλο και του ομιλητή αλλά και του ακροατή, καθώς το άκουσμα της λέξης έχει σαν αποτέλεσμα  την απελευθέρωση δεκάδων ορμονών που παράγουν το στρες καθώς επίσης και νευροπομπών. Αυτές οι χημικές ουσίες παρενοχλούν άμεσα την κανονική λειτουργία του εγκεφάλου, καταστρέφοντας τη λογική, την αιτία, τη διαδικασία άρθρωσης της γλώσσας και την επικοινωνία. Στην πραγματικότητα, η απλή ματιά σε μια λίστα από αρνητικές λέξεις για μερικά δευτερόλεπτα, μπορεί να κάνει ένα άτομο που υποφέρει από υψηλό στρες ή κατάθλιψη να αισθανθεί ακόμα χειρότερα, και όσο πιο πολύ τις συλλογίζεται τόσες περισσότερες πιθανότητες έχει να καταστρέψει εκείνες τις υποδομές που ρυθμίζουν την μνήμη, τις αισθήσεις και τα συναισθήματα. Οι λέξεις που εμπνέουν φόβο –όπως η φτώχεια, η αρρώστια και ο θάνατος –επίσης οδηγούν τον εγκέφαλο σε αρνητικές πτυχές. Ακόμα και αν αυτές οι σκέψεις που προκαλούν φόβο δεν είναι αληθινές, κάποια άλλα μέρη του εγκεφάλου (όπως είναι η αμυγδάλα) αντιδρούν σε αυτές τις τρομακτικές φαντασίες καθώς σκέφτονται ότι είναι πραγματικές απειλές που συμβαίνουν στον έξω κόσμο. Περιέργως, φαινόμαστε καλωδιωμένοι να ανησυχούμε, ίσως εξαιτίας της μνήμης μας σε παλιά περιστατικά φόβου όπου στους αρχαίους χρόνους οι απειλές ήταν αμέτρητες για την επιβίωση των ανθρώπων.Η Barbara Fredrickson, ένα από τα ιδρυτικά μέλη του κέντρου  Θετικής Ψυχολογίας, ανακάλυψε πως πρέπει να παράγουμε τουλάχιστον τρεις θετικές σκέψεις και αισθήματα για κάθε μορφή αρνητικού συναισθήματος. Αν εκφράσεις λιγότερο από τρία, πιθανότατα να αποτύχεις σε ότι έχει να κάνει με  προσωπικές ή επαγγελματικές σχέσεις. Αν θες να κάνεις τις προσωπικές και επαγγελματικές σχέσεις να ανθίσουν, πρέπει να κάνεις τουλάχιστον πέντε θετικές σκέψεις για κάποιο αρνητικό συναίσθημα. Για παράδειγμα οι εκφράσεις ‘’είμαι απογοητευμένος’’ ή ‘’αυτό δεν έγινε όπως ήλπιζα’’ αποτελούν μέρος του αρνητισμού, όπως και το συνοφρύωμα ή το νεύμα του κεφαλιού.Οι θετικές λέξεις και σκέψεις ωθούν τα κέντρα κίνησης του εγκεφάλου να δράσουν και μπορούν να μας βοηθήσουν να αναπτύξουμε ένα αίσθημα ευθυμίας όταν αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα της ζωής. Σύμφωνα με την  Sonja Lyubomirsky, μια από τις κύριες ερευνήτριες της ευτυχίας παγκοσμίως, αν επιθυμείς να αποκτήσεις ισόβια ικανοποίηση πρέπει να εντρυφήσεις στις θετικές σκέψεις για τον εαυτό σου, να μοιράζεσαι τις όμορφες στιγμές με τους άλλους και να γεύεσαι κάθε θετική εμπειρία στη ζωή σου.Η συμβουλή μας: διάλεξε σοφές θετικές λέξεις και να τις απαγγέλεις απαλά και σιγανά. Αυτό θα σε βοηθήσει να εμποδίσεις το μέρος εκείνο του εγκεφάλου σου που σκέφτεται αρνητικά, και καθώς πρόσφατη έρευνα έχει δείξει πως η συνεχής επανάληψη των θετικών λέξεων, όπως είναι η αγάπη, η ειρήνη και η συμπόνια θα επαναφέρουν αυτά τα γονίδια που μειώνουν το φυσικό και συναισθηματικό στρες. Θα αισθάνεσαι καλύτερα, θα ζεις περισσότερο και θα αναπτύξεις μια βαθύτερη σχέση με τους άλλους που θα βασίζεται στην εμπιστοσύνη, τόσο στο σπίτι όσο και στο χώρο εργασίας.Όπως οι ερευνητές επισημαίνουν, αν αναφέρεις έστω και πέντε θετικές σκέψεις για κάθε αρνητικό συναίσθημα θα σε βοηθήσει να βιώσεις μια ‘’άριστη ποικιλία της ανθρώπινης λειτουργίας’’. Αυτή είναι η δύναμη του ‘’ΝΑΙ’’.

Διαβάστε Περισσότερα »

Παιδικοί φόβοι. Πότε ζητάμε βοήθεια ειδικού;

Παιδικοί φόβοι. Πότε ζητάμε βοήθεια ειδικού; thumbnail

Παιδικοί φόβοι: είναι κάτι φυσιολογικό; Ο φόβος είναι ένα συναίσθημα, το οποίο ο άνθρωπος βιώνει από τους πρώτους μήνες της ζωής του, έως τα γηρατειά. Στην πραγματικότητα ο φόβος λειτουργεί ως ένας μηχανισμός αυτό-προστασίας, ο οποίος υπάρχει ήδη από τον πρωτόγονο άνθρωπο. Πρόκειται για μία καθολική αντίδραση προσαρμογής, απαραίτητη για την επιβίωση και την προστασία, καθώς μας ευαισθητοποιεί σε επερχόμενο κίνδυνο και μας προετοιμάζει να τον αντιμετωπίσουμε. Γράφει η Αναστασία Σοφιανοπούλου, κλινική ψυχολόγος και ψυχοθεραπεύτρια, Μέλος της επιστημονικής  ομάδας της είναι καθηγήτριας Κλινικής Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, κυρίας Αναστασίας Καλαντζή – Αζίζι.Τι ακριβώς συμβαίνει όταν φοβόμαστε; Ο φόβος ενεργοποιείται ως συναίσθημα, όταν ο άνθρωπος βρίσκεται μπροστά σε έναν κίνδυνο, είτε τωρινό, πραγματικό, είτε αναμενόμενο, επικείμενο. Οι αντιδράσεις είναι τόσο συναισθηματικές (συναίσθημα του φόβου και άγχους) όσο και νευροφυσιολογικές, και θέτουν τον οργανισμό σε κατάσταση συναγερμού. Οι συνήθεις σωματικές αντιδράσεις  που συνοδεύουν το φόβο είναι ένταση, ανησυχία, νευρικότητα, εσωτερική αναστάτωση, σφίξιμο στο στομάχι, και «λυμένα» άκρα. Οι αντιδράσεις αυτές οφείλονται στην ενεργοποίηση του αυτόνομου νευρικού συστήματος (ΑΝΣ), όταν το άτομο έρθει σε επαφή με ένα ερέθισμα το οποίο αντιλαμβάνεται ως απειλητικό. Μόλις το ΑΝΣ ενεργοποιηθεί, εκκρίνεται αδρεναλίνη, και έτσι νιώθουμε στο σώμα μας ταχυπαλμία, εφίδρωση, μυϊκή ένταση, ρίγη, τρεμούλα, ξηρότητα στόματος και ενοχλήσεις στο στομάχι. Η αδρεναλίνη μας προετοιμάζει ώστε να είμαστε έτοιμοι, είτε να διαφύγουμε από την απειλητική κατάσταση, είτε να την αντιμετωπίσουμε. Πότε ενεργοποιείται ο φόβος; Από όλα όσο αναφέρθηκαν μέχρι στιγμής, φαίνεται ότι ο φόβος είναι ωφέλιμος, καθώς θέτει τον άνθρωπο σε ετοιμότητα να προστατεύσει τον εαυτό του από έναν επικείμενο κίνδυνο. Ο κίνδυνος αυτός μπορεί να αφορά τόσο τη σωματική ασφάλεια και ακεραιότητα (π.χ. σεισμός, απειλή από επικίνδυνα ζώα) όσο και την ψυχολογική ασφάλεια και την εικόνα του εαυτού (π.χ. αναμονή αποτελεσμάτων εξετάσεων, φόβος για την κριτική από τους άλλους).  Τι συμβαίνει στα παιδιά; Ο μηχανισμός του φόβου λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο και στα παιδιά. Ειδικά όμως για τα παιδιά, η εμφάνιση των φόβων αποτελεί ένδειξη ότι οι γνωστικές λειτουργίες του παιδιού έχουν αρχίσει να ωριμάζουν. Για να αρχίσει το παιδί να εκδηλώνει το φόβο, σημαίνει ότι έχει καταφέρει προηγουμένως να ξεχωρίσει μεταξύ τους συγκεκριμένα αντικείμενα και πρόσωπα (π.χ. ήδη από το πρώτο έτος διακρίνει το πρόσωπο της μητέρας από τα ξένα πρόσωπα, απέναντι στα οποία αντιδρά με φόβο και κλάμα!). Επομένως, η γνωστική ανάπτυξη του παιδιού, η ανάπτυξη της ταυτότητας (που το κάνει να διαφοροποιεί τον εαυτό του από το περιβάλλον γύρω του) και η φαντασία, ευνοούν την εμφάνιση των φόβων. Ειδικά στις ηλικίες μεταξύ 1,5 και 6 ετών, οι κινητικές και γνωστικές δεξιότητες των παιδιών βελτιώνονται  και αυξάνεται σταδιακά η επαφή τους με το περιβάλλον. Ως αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας, τα παιδιά όσο μεγαλώνουν διέρχονται από διαφορετικές φάσεις στον τρόπο που αντιλαμβάνονται το φόβο και τα αντικείμενα ή καταστάσεις που τον ενεργοποιούν. Οι φόβοι μπορεί να είναι από ήπιοι μέχρι μεγάλης έντασης. Στους γονείς και τους υπόλοιπους ενήλικες μπορεί να είναι κατανοητοί ή αδικαιολόγητοι. Επίσης, μεταξύ των παιδιών συναντούμε διαφορετικές αντιδράσεις και διαφορετική ένταση στο αίσθημα του φόβου απέναντι στα διάφορα ερεθίσματα, κάθε παιδί δηλαδή βιώνει και εκφράζει το φόβο διαφορετικά. Αυτό που χρειάζεται να έχουμε υπόψη μας είναι ότι οι παιδικοί φόβοι είναι ένα φαινόμενο βιολογικά και ψυχολογικά φυσιολογικό. Ένα μεγάλο αριθμό φόβων το παιδί τους ξεπερνά μέσα από φυσιολογικές διαδικασίες.  Ποιοι θεωρούνται «φυσιολογικοί» φόβοι; Ειδικά στις ηλικίες 1,5 έως 6 ετών διαφοροποιούνται σημαντικά τα αντικείμενα ή οι καταστάσεις που φοβάται το παιδί. Έως τους 18 ή 24 μήνες τα βρέφη αντιδρούν έντονα στους δυνατούς θορύβους ή στις απότομες μεταβολές στη θέση τους στο χώρο, καθώς φοβούνται ότι θα πέσουν. Από τους 6 μήνες, με αποκορύφωμα τους 24 μήνες, και με σταδιακή μείωση έως τα 3 και 4 έτη εμφανίζεται το άγχος αποχωρισμού από το μητρικό πρόσωπο, όπως και ο φόβος προς τα ξένα πρόσωπα. Η χρήση της φαντασίας και της μνήμης και η καλύτερη κατανόηση της γλώσσας οδηγεί σε φόβους προς συγκεκριμένα αντικείμενα (λύκοι, λιοντάρια, μάγισσες, κλέφτες, τέρατα, φαντάσματα). Έτσι λοιπόν οι πιο συνήθεις φόβοι στην προσχολική ηλικία είναι οι εξής:Φόβος για το σκοτάδι: 2-5 ετών Φόβος για τέρατα και φανταστικά πλάσματα: 3-4 ετών Φόβος αποτυχίας και γελοιοποίησης: με την έναρξη της προσχολικής ηλικίας.Όσο το παιδί μεγαλώνει ο φόβος μετακινείται από τα πιο συγκεκριμένα αντικείμενα (π.χ. ζώα) σε καταστάσεις των οποίων τις σημαντικές –και απειλητικές– αρνητικές συνέπειες το παιδί μπορεί να αντιληφθεί (π.χ. σεισμός). Ωστόσο, σταδιακά τα παιδιά αρχίζουν να μαθαίνουν από τις εμπειρίες ότι πολλά πράγματα που φαίνονταν απειλητικά, στην πραγματικότητα είναι άκακα. Πότε χρειάζεται να ανησυχήσω; Καλό είναι να ανησυχούμε και να ζητάμε τη συμβουλή κάποιου ειδικού, όταν:οι φόβοι είναι ασυνήθιστοι για την ηλικία του παιδιού, οι φόβοι παρεμποδίζουν την ανάπτυξη του παιδιού, οι αντιδράσεις του παιδιού είναι ιδιαίτερα έντονες, το παιδί είναι ιδιαίτερα ανήσυχο και η καθημερινότητά του επηρεάζεται σε σημαντικό βαθμό.Σε επόμενη ανάρτηση θα συζητηθεί ο τρόπος που τα παιδιά αναπτύσσουν τους φόβους και τι μπορούμε εμείς ως γονείς να κάνουμε για να τα βοηθήσουμε να τους ξεπεράσουν πιο εύκολα, πιο γρήγορα και πιο «ανώδυνα».Βιβλιογραφία:Brazelton, B.T. (1998). Τα αναπτυξιακά προβλήματα του βρέφους και του νηπίου: η ιατρο-ψυχολογική αντιμετώπισή τους (5η έκδοση). Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα. Δημητρίου – Χατζηνεοφύτου Λ. (1997). Τα 6 πρώτα χρόνια της ζωής. Αθήνα: Singular Publications. Herbert, M. (1998). Ψυχολογικά προβλήματα παιδικής ηλικίας, Τόμος Α’ (10η έκδοση). Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.

Διαβάστε Περισσότερα »

Σεξουαλική κακοποίηση. Μια αληθινή μαρτυρία.

Σεξουαλική κακοποίηση. Μια αληθινή μαρτυρία.  thumbnail

Μπορεί για τον δυτικό κόσμο του 21οου αιώνα η γυναικεία κακοποίηση να είναι καταδικαστέα, αυτό όμως δεν σημαίνει δυστυχώς πως τέτοιου είδους φαινόμενα έχουν εκλείψει. Αρκεί να κοιτάξουμε δίπλα μας και να δούμε πως υπάρχουν γυναίκες που πέφτουν θύματα ενδοοικογενειακής ή σεξουαλικής κακοποίησης και χρειάζονται την βοήθειά μας. Συναντήσαμε τους ψυχολόγους της μη κυβερνητικής οργάνωσης "Γιατροί του Κόσμου". Μας εξιστόρησαν τις ιστορίες δυο γυναικών, της Τίνας και της Άννας. Η Ημέρα της Γυναίκας είναι μονάχα η αφορμή για να σκεφτούμε. Κάθε μέρα, πρέπει να αναρωτιόμαστε. Γιατί;Η ιστορία της ΤίναςΗ Τίνα μας κατήγγειλε ότι ο σύζυγός της κατά τη διάρκεια ενός έντονου καυγά την απείλησε με μαχαίρι. Από τότε που ο άντρας της έχασε τη δουλειά του, έχει «μπλέξει» με το αλκοόλ, μας περιγράφει. Φέρεται βίαια και στα παιδιά και στην ίδια. Όταν πίνει, δεν μπορεί να ελέγξει τον εαυτό του, λέει η Τίνα. «Τις προάλλες είχε πιει κρασί και όταν έφτασα στο σπίτι λίγο καθυστερημένα από τη δουλειά, άρχισε να με βρίζει και να πετάει πράγματα μπροστά στα παιδιά. Τα παιδιά άρχισαν να κλαίνε και να του φωνάζουν να σταματήσει, εκείνος όμως άρχισε να φωνάζει πιο δυνατά, ενώ διέταξε τα παιδιά να πάνε γρήγορα στα δωμάτιά τους. Όταν έφυγαν τα παιδιά, τον είδα να αρπάζει ένα μαχαίρι από την κουζίνα και να με απειλεί, ότι αν αργήσω να γυρίσω από τη δουλειά ξανά, θα με σκοτώσει». Η Τίνα βρήκε το θάρρος μετά από αυτό το επεισόδιο, καθώς δεν ήταν η πρώτη φορά που ο σύζυγός της φερόταν βίαια, να υποβάλει μήνυση εναντίον του για ενδοοικογενειακή βία και απειλή κατά της ζωής. Σήμερα μεγαλώνει μόνη της τα παιδιά της, λαμβάνοντας κοινωνική και ψυχολογική υποστήριξη. Η βία που ασκείται κατά των γυναικών μπορεί να εκδηλωθεί ως φυσική, σεξουαλική, ψυχολογική, κοινωνική, οικονομική, πολιτική, θρησκευτική ή άλλη μορφή κακοποίησης. Παρόλη την κοινωνική πρόοδο, συνεχίζεται ακόμη και σήμερα η καταπάτηση των δικαιωμάτων της γυναίκας και είναι ευρύτερα γνωστό ότι οφείλεται στη διαφορά φύλου με κύριες μορφές κακοποίησης τις παρακάτω: Βιασμό και σεξουαλική παρενόχληση, συζυγικές βιαιότητες , εξαναγκασμό σε γάμο, τεκνοποιία και αναγκαστική στείρωση, ακρωτηριασμοί γεννητικών οργάνων ,σεξουαλική σκλαβιά, χρησιμοποίηση του γυναικείου σώματος σε πολεμικές διαμάχες και μαζικοί βιασμοί που οργανώνονται με σκοπό την εθνική κάθαρση (π.χ. πρώην Γιουγκοσλαβία, Ρουάντα, Σομαλία). Στα μουσουλμανικά κράτη θεωρείτο ο φερετζές σύμβολο υποταγής των γυναικών το οποίο εκμεταλλεύονται πολιτικά οι φανατικοί ισλαμιστές. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα έρευνας των Γιατρών του Κόσμου το 56% των ερωτώμενων βιώνει λεκτική ή/ και ψυχολογική βία, το 3,6% υφίσταται σωματική βία και το 3,5% εξαναγκάζεται σε σεξουαλική επαφή. Επιπλέον, το 23,6% των γυναικών δηλώνει ότι γνωρίζει κάποια γυναίκα από το συγγενικό ή/και φιλικό τους περιβάλλον που έχει υποστεί ή υφίσταται βία από το σύζυγο/ σύντροφό της. Τέλος, μόνο το 8,8% των ερωτώμενων χαρακτηρίζει το σύζυγο/ σύντροφό του βίαια.Η ιστορία της Άννας « Δεν υπάρχουν λέξεις που μπορούν να περιγράψουν αυτό που πέρασα», λέει η Άννα. «Ήταν ένας μικρός θάνατος». «Κάθε φορά που ο σύζυγός μου θύμωνε μαζί μου, με εξανάγκαζε σε σεξουαλική συνεύρεση για να με τιμωρήσει. Αυτό επαναλαμβανόταν πολύ συχνά κατά τη διάρκεια του γάμου μας. Είχαμε πολλά οικονομικά προβλήματα και διαφωνούσαμε συχνά, αλλά αυτός δεν ήταν λόγος να μου φέρεται σαν να είμαι ζώο. Ακόμα και τα ζώα, δεν δικαιούνται αυτή τη συμπεριφορά. Ντρεπόμουν για αυτό που μου συνέβαινε και ένιωθα ενοχές. Ωστόσο, φοβόμουν μήπως στο τέλος κατηγορήσει εμένα για όσα έκανε και μου πάρει και τα παιδιά. Βλέπεις δεν είχα την οικονομική ανεξαρτησία που χρειαζόμουν, ούτε η οικογένεια μου με υποστήριζε. Μια φορά τόλμησα να πάω στη μητέρα μου να της περιγράψω τον εφιάλτη που ζω, και μου απάντησε πως πρέπει να σέβομαι τον άνδρα μου και να σκεφτώ τα παιδιά μου». Η Άννα βρήκε το θάρρος και μίλησε, ενώ άμεσα παραπέμφθηκε για ψυχολογική υποστήριξη. Κινήθηκε νομικά εναντίον του συζύγου της και σήμερα φιλοξενείται μαζί με τα παιδιά της, σε προστατευμένο πλαίσιο φιλοξενίας. Γνωρίζετε ότι: -Οι γυναίκες και τα νεαρά κορίτσια απαρτίζουν την μεγάλη πλειονότητα των θυμάτων /επιζώντων σεξουαλικής βίας ή βίας που βασίζεται στο φύλο;-Οι περισσότερες πράξεις σεξουαλικής βίας διαπράττονται από άτομα που είναι γνωστά από τα θύματα;-Τα άτομα που ασκούν τη σεξουαλική βία ή βία που βασίζεται στο φύλο είναι συχνά τα ίδια τα άτομα στα οποία τα θύματα στηρίζονται για βοήθεια και συμπαράσταση;-Η ανισότητα και οι διακρίσεις μεταξύ των δύο φύλων αποτελούν τις βασικές αιτίες που οδηγούν στη σεξουαλική βία ή τη βία που βασίζεται στο φύλο;-Περισσότερα από 90 εκατομμύρια γυναίκες περνούν παράνομα τα σύνορα κάθε χρόνο και έτσι δεν μπορούν μα κάνουν μήνυση ότι είχαν κάποια κακοποίηση;-Τουλάχιστον 60 εκατομμύρια κορίτσια διαφόρων εθνικοτήτων, στην Ασία κυρίως το οποίο υπό κανονικές συνθήκες θα ήταν στη ζωή, έχουν χαθεί, ως αποτέλεσμα των εκτρώσεων μετά από επιλογή φύλου, τη θανάτωση βρεφών ή της εγκατάλειψης;

Διαβάστε Περισσότερα »

Γυναίκα και ενδοοικογενειακή βία. 2 αληθινές ιστορίες.

Γυναίκα και ενδοοικογενειακή βία. 2 αληθινές ιστορίες.  thumbnail

Ως ενδοοικογενειακή βία ορίζεται κάθε είδους σωματική, σεξουαλική ή ψυχολογική βία που ασκείται σε βάρος του θύματος από τον πρώην ή νυν σύζυγο ή σύντροφο, καθώς και από μέλη της οικογένειάς του.Η ιστορία της Μαρίας. Ο Μιχάλης ζητούσε αποκλειστικότητα στη σχέση… «Η Μαρία είχε ενοχληθεί από κάποιες συμπεριφορές του Μιχάλη από την αρχή της σχέσης τους. Από την πρώτη κιόλας νύχτα της γνωριμίας τους άρχισε να επιδιώκει πεισματικά μια σχέση αποκλειστικότητας. Αν και προσπάθησε να αντισταθεί στο αίτημά του, τελικά ενέδωσε, ελπίζοντας πως η συναίνεση στην αποκλειστικότητα θα τον έκανε να αισθανθεί μεγαλύτερη ασφάλεια και θα του επέτρεπε να χαλαρώσει και να απολαύσει την σχέση. Μόλις έγινε σαφές πως η Μαρία ενέδωσε, ο Μιχάλης άρχισε τα παράπονα πως δεν του αφιέρωνε αρκετό χρόνο. Δυσφορούσε για το χρόνο που η Μαρία περνούσε με τους φίλους της, ακόμη και για το χρόνο που αφιέρωνε στην εργασία και στα παιδιά της. Η συζήτηση με τον Μιχάλη είχε λάβει αρχικά τη μορφή έντονης αντιπαράθεσης και η Μαρία έμενε σταθερή στις θέσεις της και δεν ενέδιδε στα παράπονά του». Οι καυγάδες όμως είχαν συνέχεια... Η Μαρία άρχισε να χάνει την αίσθηση της αυτοεκτίμησης και του αυτοσεβασμού. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα η Μαρία άρχισε να αναρωτιέται εάν ήταν τελικά δικό της το πρόβλημα. «Ίσως να μην του δίνω αρκετή προσοχή», σκέφτηκε. Ανεξάρτητα όμως από τον χρόνο και την ενέργεια που αφιέρωνε στη σχέσης της η Μαρία, ο Μιχάλης δεν έδειχνε ποτέ ικανοποιημένος. Οι μεταξύ τους διενέξεις γίνονταν όλο πιο θορυβώδεις, μεγαλύτερης διάρκειας και όλο και πιο δυσάρεστες. Σύντομα ο Μιχάλης άρχισε να κατηγορεί την Μαρία πως ήταν μια ψυχρή και ακατάλληλη ερωμένη. Σύντομα, άρχισε και η Μαρία να πιστεύει πως ίσως να είχε δίκιο ο Μιχάλη και πως ίσως κάτι να της συμβαίνει. Μετά από έναν χρόνο σχέσης, η Μαρία είχε χάσει την αίσθηση της αυτοεκτίμησης και του αυτοσεβασμού. Είχε απομονώθηκε από την οικογένεια και τους φίλους της και είχε αρχίσει να δημιουργείται απόσταση ακόμη και μεταξύ της Μαρίας και των παιδιών της. Δεν ένιωθε πλέον καλά με τον εαυτό της και προσπαθούσε διαρκώς να έχει την επιδοκιμασία του Μιχάλη. Ο Μιχάλης αρχίζει να χάνει τον έλεγχο… Στις μεταξύ τους διενέξεις ο Μιχάλης συνήθιζε πια να ουρλιάζει, να εκσφενδονίζει, να πίνει και να κατηγορεί εκείνη ως υπαίτια για το ότι έχανε τον έλεγχο. Η Μαρία ένιωθε δυστυχής και τρομοκρατημένη, μα αισθανόταν παράλληλα ανίσχυρη ώστε να αναλάβει το ρίσκο και να εγκαταλείψει τη σχέση της. Είχε εγκλωβιστεί στην παγίδα της ενδοοικογενειακής βίας από την πολύ πρώτη στιγμή της αποδοχής και του συμβιβασμού με τις παράλογες απαιτήσεις του Μιχάλη». Οι ιστορίες που μας διηγούνται οι ψυχολόγοι του Συμβουλευτικού Κέντρου Αθήνας, της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων, περιγράφουν  την αρχή μιας βίαιης σχέσης, τα πρώτα σημάδια πριν η βία κατά της γυναίκας γίνει έκδηλη και σφοδρή. Βία δεν είναι μόνο η πράξη είναι και η απειλή. Η βία κατά των γυναικών είναι ίσως η πιο επαίσχυντη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Δεν κάνει διαχωρισμό μεταξύ συνόρων, πολιτισμών ή πλούτου. Όσο συνεχίζεται, δεν μπορούμε να ισχυριζόμαστε ότι κάνουμε ουσιαστική πρόοδο προς την ισότητα, την ανάπτυξη και την ειρήνη. Ο όρος «βία κατά των γυναικών» περιλαμβάνει κάθε πράξη βίας που στηρίζεται στο φύλο και έχει ως αποτέλεσμα ή είναι δυνατό να έχει ως αποτέλεσμα, την σωματική, σεξουαλική ή ψυχολογική βλάβη ή πόνο για τις γυναίκες, συμπεριλαμβανομένων των απειλών τέτοιων πράξεων, τον εξαναγκασμό ή την αυθαίρετη στέρηση της ελευθερίας στη δημόσια και στην ιδιωτική της ζωή. Η ιστορία της Μαργαρίτας. «Η Μαργαρίτα ένιωσε συνεπαρμένη όταν κατά γενική ομολογία εμφανίσιμος γείτονας της άρχισε να την φλερτάρει. Ήταν όμορφος, γοητευτικός και είχε μια πολύ καλή εργασία. Οι πρώτες του συναντήσεις υπήρξαν ρομαντικές και συναρπαστικές. Μόλις μετά από μια εβδομάδα, ο Γιάννης άρχισε να την πιέζει να επισημοποιήσουν τη σχέση τους. Η σχέση έμοιαζε αρχικά ιδανική. Λίγο αργότερα, η Μαργαρίτα άρχισε να παρατηρεί πως ο Γιάννης γινόταν κτητικός και απαιτητικός. Προσπάθησε να του μιλήσει για τις ανησυχίες της και εκείνος αποδέχτηκε πως είχε δίκιο και υπήρξε πρόθυμος να καταπολεμήσει την αρνητική αυτή πλευρά του. Ο Γιάννης αρχίζει να γίνεται όλο και πιο οξύθυμος… Η Μαργαρίτα δεν ήθελε να βλάψει τη σχέση της, έτσι έκανε ότι περνούσε από το χέρι της για να τον βοηθήσει να νιώσει άνετα. Η Μαργαρίτα άρχισε να παρατηρεί σταδιακά πως εκείνη και ο Γιάννης λογομαχούσαν όλο και περισσότερο. Όταν δεν υπήρχαν λόγοι διαφωνίας όλα ήταν υπέροχα. Πέρασαν αρκετοί μήνες μέχρι η Μαργαρίτα να παρατηρήσει πως ο Γιάννης ήταν οξύθυμος. Μια φορά που θύμωσε μαζί της διότι υπήρξε αργοπορημένη σε κάποια τους συνάντηση, της έβαλε τις φωνές και έδωσε μια γροθιά στον τοίχο. Το οργισμένο αυτό ξέσπασμα τρομοκράτησε τη Μαργαρίτα με την σειρά της ξέσπασε σε κλάματα. Ο Γιάννης γρήγορα ηρέμησε και προσπάθησε να εξομαλύνει τη μεταξύ τους σχέση. Η Μαργαρίτα νόμισε πως αυτή η απώλεια ελέγχου υπήρξε παροδική. Δεν είχε καταλάβει πως η συγκεκριμένη αντίδραση σηματοδότησε την έναρξη του κύκλου της βίας». Η πιο συχνή μορφή βίας προέρχεται από τον ερωτικό σύντροφο. Μία στις τρεις γυναίκες κάποια στιγμή στη ζωή της θα ξυλοκοπηθεί, θα βιασθεί ή με κάποιο άλλο τρόπο θα κακοποιηθεί από το σύντροφό της. Γνωρίζατε ότι: Οι μισές από τις γυναίκες θύματα ανθρωποκτονίας έχουν δολοφονηθεί από (νυν ή πρώην) σύζυγο ή σύντροφο; Μία στις πέντε γυναίκες κάποια στιγμή στη ζωή της θα πέσει θύμα βιασμού ή απόπειρας βιασμού; Οι γυναίκες 15-44 ετών κινδυνεύουν περισσότερο από βιασμό ή ενδοοικογενειακή βία παρά από καρκίνο, τροχαία ατυχήματα, πόλεμο ή ελονοσία; 130 εκατομμύρια γυναίκες και κορίτσια έχουν υποστεί ακρωτηριασμό γεννητικών οργάνων; 2 εκατομμύρια κορίτσια ανά έτος κινδυνεύουν να υποβληθούν σε ακρωτηριασμό γεννητικών οργάνων; Το 40-50% των γυναικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν αναφέρει κάποια μορφή σεξουαλικής παρενόχλησης στο χώρο εργασίας; Τι πρέπει να κάνω αν υποψιάζομαι ότι μια γυναίκα είναι θύμα ενδοοικογενειακής ή άλλης μορφής βίας; Τι να της πω; Ενθάρρυνέ την να σου μιλήσει. Προσπάθησε να την προσεγγίσεις όταν θα είστε μόνοι σας, και όχι μπροστά σε φίλους, συναδέλφους ή σε άλλα μέλη της οικογένειάς της. Ενδεχομένως να είναι ευκολότερο εάν ασχολείστε ταυτόχρονα και με κάποια άλλη δραστηριότητα, π.χ. πηγαίνετε βόλτα μαζί με το αυτοκίνητο, μαγειρεύετε ή πλένετε τα πιάτα. Προσπάθησε, ώστε να μιλήσει εκείνη περισσότερο. Προσπάθησε να της θέσεις ερωτήματα που δεν θα μπορούσαν να απαντηθούν με ένα «ναι» ή ένα «όχι», όπως «Πώς αισθάνεσαι; Τί λένε οι φίλοι σου για τη σχέση σου; Τι θα ήθελες για το μέλλον– άμεσα αλλά και μακροπρόθεσμα;» Μην ξεχάσεις να της πεις πόσο ενδιαφέρεσαι γι αυτήν και ότι ανησυχείς. Διαβεβαίωσέ την ότι θα είσαι εκεί για την ίδια και ότι θα ήθελες πολύ να σου μιλήσει. Μπορείς να της πεις κάτι όπως: «Δεν θέλω να σε πιέσω μα μου φαίνεσαι πιεσμένη και αγχωμένη. Είμαστε φίλες πολύ καιρό, μπορώ να κάνω κάτι για σένα;» Τι πρέπει να κάνω αν είμαι θύμα κακοποίησης; Θα ήταν καλό από την πλευρά σου, και από τις πρώτες κιόλας ενδείξεις βίαιης συμπεριφοράς να καταστεί σαφές ότι δεν είσαι διατεθειμένη να ανεχτείς κανενός είδους βία. Αυτό πιθανώς να αποτρέψει και την εξέλιξή της. Ωστόσο, μην προσδοκάς ότι θα αλλάξει εύκολα η κατάσταση. Η συμβουλευτική γραμμή της Γενικής Γραμματείας   SOS 15900 είναι µια υπηρεσία εθνικής εµβέλειας που δίνει τη δυνατότητα στις γυναίκες θύµατα βίας ή σε τρίτα πρόσωπα να επικοινωνήσουν άµεσα µε ένα φορέα αντιµετώπισης της έµφυλης βίας. Τη γραμμή στελεχώνουν ψυχολόγοι και κοινωνιολόγοι που παρέχουν άμεση βοήθεια σε έκτακτα και επείγοντα περιστατικά βίας σε 24ωρη βάση, 365 µέρες το χρόνο. Ταυτόχρονα υπάρχει δυνατότητα ηλεκτρονικής επικοινωνίας των γυναικών µέσω της διεύθυνσης e-mail:  sos15900@isotita.gr . Απευθύνεται σε γυναίκες: που υφίστανται σωµατική κακοποίηση, ψυχολογική, συναισθηµατική ή λεκτική βία, οικονοµική βία που έχουν υποστεί βιασµό ή απόπειρα βιασµού που έχουν υπάρξει θύµατα πορνείας ή trafficking που έχουν υποστεί σεξουαλική παρενόχληση στην εργασία, σε κοινωνικό χώρο, στην οικογένεια.

Διαβάστε Περισσότερα »

Οι γυναίκες φέρνουν πλέον τα λεφτά στο σπίτι;

Οι γυναίκες φέρνουν πλέον τα λεφτά στο σπίτι; thumbnail

Αυτό  υποστηρίζει η έρευνα «Κρίση και οικογενειακές ισορροπίες», της εταιρείας People for Business.  Φαίνεται πλέον πως το 60% των γυναικών καλύπτει πλέον πάνω από το 50% του οικογενειακού εισοδήματος, ενώ, μόλις δύο χρόνια νωρίτερα, το 80% των ανδρών, στελεχών επιχειρήσεων, εξασφάλιζε το μεγαλύτερο μέρος του οικογενειακού εισοδήματος. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε στο χρονικό διάστημα  15 Οκτωβρίου έως 15 Δεκεμβρίου 2012. Στόχος της έρευνας ήταν να διερευνηθούν οι αλλαγές, που έχει επιφέρει στις οικογενειακές ισορροπίες η οικονομική κρίση και η υψηλή ανεργία. Από την έρευνα προκύπτει ότι το 60% των γυναικών καλύπτει πλέον πάνω από το 50% του οικογενειακού εισοδήματος. Ειδικότερα, το 45,5% των γυναικών εξασφαλίζει πάνω από το 80% του οικογενειακού εισοδήματος, το 16,4% καλύπτει το 50 με 80% του συνολικού εισοδήματος στο σπίτι και το 38,2% κερδίζει αμοιβές που δεν ξεπερνούν το 50% του οικογενειακού εισοδήματος. Ζητήσαμε ένα σύντομο σχόλιο από τη συνεργάτιδάς μας, Λητώ Κατάκη, Ψυχολόγο-Οικογενειακή Θεραπεύτρια, Διευθύντρια Εργαστηρίου Διερεύνησης Ανθρωπίνων Σχέσεων.Τι σημαίνει η ανάληψη όλο και περισσότερων ευθυνών από τη γυναίκα; Η ευθύνη για την οικονομική επιβίωση της οικογένειας ήταν παραδοσιακά ευθύνη των ανδρών και αυτή η ευθύνη έχει  καθορίσει σε μεγάλο βαθμό  τις αντιλήψεις για τον ανδρικό ρόλο. Ακόμα και όταν οι γυναίκες ήταν επαγγελματικά ενεργές, στην συντριπτική πλειοψηφία των νοικοκυριών οι γυναίκες προσέφεραν ένα συμπληρωματικό εισόδημα στο νοικοκυριό και είχαν την ευθύνη για το νοικοκυριό και τα παιδιά. Τα στοιχεία όμως δείχνουν ότι οι ισορροπίες ανατρέπονται τελείως.  Η γυναίκα σε πολλές περιπτώσεις φέρνει τα περισσότερα χρήματα στο σπίτι και έτσι,  περνάει στη γυναίκα και η ευθύνη για το επίπεδο ποιότητας ζωής της οικογένειας. Οι αυξημένες ευθύνες πόσο επηρεάζουν τη ψυχολογία της γυναίκας; Η προφανής επίπτωση αυτής της ανατροπής είναι ότι, δεδομένου ότι συχνά εξακολουθεί να θεωρείται «αταίριαστη» με τον ανδρικό ρόλο η αυξημένη ενασχόληση με το νοικοκυριό και τα παιδιά, με αποτέλεσμα να  πέφτουν ασήκωτα «βάρη» στους ώμους των γυναικών.  Έτσι ο ήδη δυσκολεμένος άντρας που αισθάνεται ίσως και μειονεκτικά στον καινούριο του ρόλο, βρίσκεται και μια αγχωμένη, εξοντωμένη και αναπόφευκτα θυμωμένη σύντροφο δίπλα του! Σιγά σιγά τα παιδιά (όπου υπάρχουν γιατί δύο άνθρωποι σε τέτοια δύσκολη κατάσταση τόσο από πρακτική όσο και από ψυχολογική πλευρά, μπορεί να δυσκολευτούν και να κάνουν παιδιά) βρίσκονται με τη σειρά τους μπροστά σε δυο γονείς στα «όριά» τους. Ενώ λοιπόν ξεκινήσαμε από τις επιπτώσεις για τη γυναίκα, είναι φανερά δύσκολο να τις απομονώσει κανείς από τον άντρα και την οικογένεια στο σύνολό της. Η λύση; Μα φυσικά το μοίρασμα! Για τη γυναίκα η υπέρβαση μέσα της να αφήσει την ευθύνη των παιδιών και να εμπιστευτεί τον άντρα ως ισότιμο «παίχτη» και όχι ως «βοηθό» της. Για τον άντρα η υπέρβαση του να «δει» θετικά την προσθήκη του ρόλου του ως «καλού πατέρα και συντρόφου», και όχι ως «υποβάθμιση».

Διαβάστε Περισσότερα »

Γιατί φοβάμαι τόσο πολύ τις κατσαρίδες;

Γιατί φοβάμαι τόσο πολύ τις κατσαρίδες;  thumbnail

Φοβίες: Κομμάτι της ζωής μας; Πληθώρα ερεθισμάτων μπορούν να αποκτήσουν φοβικό χαρακτήρα ακόμη και ένας κλόουν ή ένα χρώμα. Αυτό όμως που προκαλεί εντύπωση δεν είναι τόσο το είδος του φοβικού αντικειμένου όσο το μέγεθος της δυσλειτουργίας που μπορεί μια φοβία να επιφέρει στη ζωή ενός ατόμου.Γράφει ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής, Μάριος Μ. ΒρυώνηςΜια τέτοια περίπτωση έντονης φοβίας αφορούσε μια κοπέλα που διακατεχόταν από έναν έντονο φόβο για τις γάτες. Η κοπέλα αυτή ήταν συνεχώς σε εγρήγορση μήπως και έρθει αντιμέτωπη με κάποια γάτα και για αυτό το λόγο απέφευγε να κάνει βόλτες στη γειτονιά της. Ορισμένες φορές έβλεπε εφιάλτες που αφορούσαν γάτες ενώ χρησιμοποιούσε δικαιολογίες για να μην επισκέπτεται φίλους που είχαν στο σπίτι τους γάτες. Η παρακολούθηση ακόμα και ενός ντοκιμαντέρ με γάτες της προκαλούσε νευρικότητα καθώς σκεπτόταν ότι ανά πάσα στιγμή ήταν πιθανό να εμφανιστεί μπροστά της μια γάτα. Γίνεται κατανοητό ότι  σε μια τέτοια περίπτωση απαιτείται άμεση αντιμετώπιση λόγω της σημαντικής έκπτωσης που προκαλεί η φοβική διαταραχή στη λειτουργικότητα του ατόμου. Πώς δημιουργούνται οι φοβίες; Σχετικά με το αιτιολογικό υπόβαθρο των φοβιών έχουν διατυπωθεί διάφορες θεωρίες χωρίς ωστόσο να υπάρχει μια πλήρης και ικανοποιητική ερμηνεία. Για παράδειγμα έχει διατυπωθεί η υπόθεση ότι πολλές φοβίες βασίζονται σε τραυματικά γεγονότα του παρελθόντος (μαθησιακή θεωρία) ή η υπόθεση ότι οι φοβίες οφείλονται σε άλυτες συγκρούσεις της παιδικής ηλικίας (ψυχαναλυτική θεωρία). Υποστηρίζεται ακόμη ότι βιολογικοί/κληρονομικοί παράγοντες μπορούν να επιδράσουν στην εμφάνιση των φοβιών καθώς έχει παρατηρηθεί το φαινόμενο βιολογικοί συγγενείς πρώτου βαθμού ατόμων με φοβίες να εμφανίζουν συχνότερα φοβίες από ότι ο γενικός πληθυσμός. Σε κάθε περίπτωση αυτό που αξίζει να επισημανθεί είναι ότι οι φοβίες βασίζονται σε μια υπερβολική εκτίμηση του φοβογόνου ερεθίσματος. Πώς ξεχωρίζουμε τον φόβο από τη φοβία;  Ο φόβος είναι ένα δυσάρεστο συναίσθημα που πηγάζει από έναν επικείμενο πραγματικό κίνδυνο και θα μπορούσαμε να πούμε ότι λειτουργεί ως ¨καμπανάκι¨  προκειμένου το άτομο να λάβει τα απαραίτητα μέτρα και να προφυλαχθεί. Πρόκειται δηλαδή για ένα μηχανισμό  προστατευτικού χαρακτήρα. Η φοβία είναι ένας επίμονος και παράλογος φόβος για ένα συγκεκριμένο αντικείμενο, χώρο ή κατάσταση. Παρόλο που το άτομο αναγνωρίζει ότι ο φόβος αυτός είναι μη ρεαλιστικός εντούτοις επιδιώκει με κάθε τρόπο να αποφύγει το φοβικό ερέθισμα. Ποιες είναι οι πιο κοινές καθημερινές φοβίες; Τα φοβογόνα ερεθίσματα στις λεγόμενες απλές ή ειδικές φοβίες ποικίλουν και μέχρι σήμερα έχουν καταγραφεί περίπου 200 είδη διαφορετικών φοβιών. Οι συνηθέστερες μορφές φοβίας αφορούν ζώα και έντομα (σκυλιά, αράχνες, φίδια κλπ), μέσα μεταφοράς (αεροπλάνα, πλοία, λεωφορεία κλπ), και διάφορες καταστάσεις όπως για παράδειγμα το να βρίσκεται κανείς σε κλειστά μέρη (ασανσέρ, τούνελ) ή να οδηγεί αυτοκίνητο. Άλλα άτομα πάλι φοβούνται τα φυσικά φαινόμενα (καταιγίδες, κεραυνοί) το ύψος, το σκοτάδι, τους ξαφνικούς και δυνατούς ήχους, ενώ υπάρχουν και άτομα που εμφανίζουν έντονο φόβο στη θέα αίματος ή σε μια επικείμενη ένεση και εκδηλώνουν βραδυκαρδία αντί της συνήθους ταχυκαρδίας που παρατηρείται στις υπόλοιπες μορφές φοβιών.Ας αναλύσουμε μια πολύ συχνή φοβία. Το φόβο της κατσαρίδας! Σύμφωνα με τη θεωρία της εξέλιξης ο άνθρωπος φοβάται ό,τι αποτελούσε κίνδυνο και προκαλούσε φόβο από τα προϊστορικά ακόμα χρόνια όπως για παράδειγμα το τσίμπημα ενός φιδιού ή η παραμονή στο σκοτάδι. Πρόκειται δηλαδή για έναν εξελικτικό μηχανισμό βάση του οποίου ο άνθρωπος είναι βιολογικά και ψυχολογικά προγραμματισμένος να αντιδρά με φόβο στα ίδια ερεθίσματα σε όλες τις ιστορικές περιόδους. Κατά συνέπεια τα φοβογόνα ερεθίσματα έχουν χαρακτηριστικά που πάντοτε απειλούσαν την επιβίωση του ατόμου όπως τα ζώα που έχουν περίεργη όψη ή εμφανίζονται ξαφνικά. Έχομε λοιπόν μια εξήγηση του τι σημαίνει φοβάμαι τις κατσαρίδες! Και γιατί η αντίδραση πολλές φορές. σε μια τέτοια χαρακτηρίζεται ως υπερβολική;  Το άτομο που εμφανίζει μια αντίστοιχη φοβία συχνά αμφιταλαντεύεται μεταξύ της συνειδητοποίησης ότι ο φόβος του είναι παράλογος και της αδυναμίας του να ελέγξει τη συμπεριφορά του με επακόλουθο να βιώνει αισθήματα θυμού, ενοχής και ανασφάλειας. Κατά συνέπεια είναι σημαντικό να αντιμετωπίζουμε με σεβασμό και κατανόηση τα άτομα που βιώνουν ανάλογες δυσκολίες. Οι φοβίες συχνά εκδηλώνονται με μια σειρά συμπτωμάτων όπως τρέμουλο, εφίδρωση, ταχυπαλμίες, αισθήματα πανικού και έντονης ανησυχίας, ναυτία, αίσθημα λιποθυμίας, αρνητικές σκέψεις κλπ. Τα συμπτώματα αυτά όταν έχουν παρατεταμένη διάρκεια είναι πιθανό να επιφέρουν επιπλέον οργανικά και ψυχολογικά προβλήματα όπως κατάθλιψη, δυσθυμία, ψυχαναγκαστικές συμπεριφορές, γαστρεντερικές διαταραχές, αυξημένη αρτηριακή πίεση, εκδήλωση άσθματος κλπ. Ορισμένες φορές άτομα που εμφανίζουν φοβίες καταφεύγουν σε κατάχρηση ουσιών ή αλκοόλ προκειμένου να αντιμετωπίσουν τον έντονο και παράλογο φόβο τους.       Πότε απευθύνομαι στο γιατρό για μια φοβία; Το βασικότερο κριτήριο για να ζητήσει κάποιος βοήθεια από έναν ειδικό ψυχικής υγείας είναι ο βαθμός λειτουργικότητάς του. Όταν η φοβία παρεμποδίζει σημαντικά την καθημερινή ρουτίνα του ατόμου, τις επαγγελματικές του υποχρεώσεις ή τις κοινωνικές του δραστηριότητες, τότε το άτομο αυτό οφείλει να απευθυνθεί σε κάποιον ειδικό ώστε να λάβει την κατάλληλη βοήθεια. Είναι εξίσου σημαντικό το άτομο να μην αφήνει για μεγάλο χρονικό διάστημα τον εαυτό του χωρίς βοήθεια γιατί τότε είναι πολύ πιθανό να προσπαθήσει να δομήσει τη ζωή του βάση αυτής της φοβίας  εγκλωβίζοντας τον εαυτό του σε ένα φαύλο κύκλο συνεχών αποφυγών και περιορισμών.    

Διαβάστε Περισσότερα »
X

Αγαπητοί αναγνώστες,

Σας ενημερώνουμε ότι το boro.gr προσφέρει καθημερινά (Δευτέρα-Παρασκευή) δωρεάν ψυχολογική υποστήριξη με επαγγελματίες ψυχολόγους.

Κάντε κλίκ εδώ για να συνδεθείτε και να ενημερωθείτε για τις ώρες λειτουργίας.
X