Αρχική / Ψυχολογία (page 641)

Πώς συμφιλιωνόμαστε με την ηλικία μας μετά τα 40;

Πώς συμφιλιωνόμαστε με την ηλικία μας μετά τα 40;  thumbnail

H Βίκυ είναι διαφημίστρια, 48 ετών, χωρισμένη. Η προσωπική της ιστορία που μας διηγείται έχει να κάνει με το γήρας την σχέση με το χρόνο που μετά τα 40 άρχισε να την τρομοκρατεί... Μεγάλωσα σε μια παραδοσιακή οικογένεια στην Αθήνα και ήμουν το τέταρτο και μικρότερο παιδί. Είχα δύο μεγαλύτερους αδερφούς και μια αδερφή που πολύ γρήγορα παντρεύτηκαν και έφυγαν απ’ το σπίτι. Μεγαλώνοντας, το άγχος του γάμου και της μητρότητας δε με άγγιξε. Αντιμετώπιζα τη ζωή σαν έφηβη. Απολάμβανα το φλερτ, δημιουργούσα σχέσεις χωρίς να σκέφτομαι αν κάποιος απ’ αυτούς μπορούσε να γίνει σύντροφός μου. Ο τρόπος της ζωής μου με το πέρασμα των χρόνων δεν άλλαξε, αντίθετα προσπαθούσα πεισματικά να συνεχίζω στους ίδιους ρυθμούς. Ντυνόμουν νεανικά, πολλοί φίλοι μου ήταν αρκετά μικρότεροι σε ηλικία κι ενώ βάδιζα προς τα 44 ένιωθα ακόμα σχεδόν 20 χρονών. Ο χρόνος όμως δεν είχε την ίδια άποψη μ’ εμένα κι έτσι δυστυχώς δεν μπορούσα να παραμείνω 20 χρονών. Το συνειδητοποίησα ξαφνικά, από ένα τυχαίο και σχεδόν ασήμαντο γεγονός. Ένα Σάββατο βράδυ βγήκα με την παρέα της ανιψιάς μου. Μήνες με παρακαλούσε να γνωρίσω τους φίλους της, γιατί με θεωρούσε νέα και «χαλαρή», καμία σχέση με τους συντηρητικούς γονείς της. Βγήκαμε, φάγαμε, γελάσαμε μέχρι που ήρθε το αγόρι της. Όταν με σύστησε σ’ αυτόν, εκείνος έδειξε να ενθουσιάζεται και μου πρότεινε να γνωρίσω τους δικούς του γιατί… «Σίγουρα θα είχα περισσότερα κοινά μαζί τους και θα κάναμε καλή παρέα». Αυτή η φράση λες και με ξύπνησε από βαθύ ύπνο. Λες και δεν ήξερα τα χρόνια μου, λες και δεν αφορούσαν εμένα. Αυτή η προσγείωση στην πραγματικότητα ήταν πολύ σκληρή για μένα. Δεν ξέρω γιατί έγινε εκείνην τη συγκεκριμένη στιγμή, δεν ξέρω γιατί άλλες φορές δεν έδινα σημασία. Το μόνο που ξέρω είναι πόσο άσχημα ένιωσα. Όλη την υπόλοιπη βραδιά δεν έβγαλα λέξη. Ήμουν μόνο εγώ και το αγαπημένο μου ποτό, απομονωμένη απ’ όλους. Έφυγα πολύ νωρίτερα απ’ όλους, προφασιζόμενη ότι δεν ένιωθα καλά. Την άλλη μέρα ξύπνησα θυμωμένη. Θυμωμένη με τον φίλο της ανιψιάς μου. Στην πραγματικότητα ίσως ένιωθα θυμό που δεν μπορούσα να σταματήσω τον χρόνο. Ήρθε, λοιπόν, η στιγμή που έπρεπε ν’ αλλάξω; Θα έπρεπε να ντύνομαι πιο σοβαρά, να βγαίνω σε διαφορετικούς χώρους και γενικά η ζωή μου να γίνει πιο «συμμαζεμένη». Φοβόμουν ότι αν δεν συμβιβαζόμουν με την ηλικία μου, αν συνέχιζα να νιώθω και να ζω σαν 20 χρονών, θα γινόμουν γελοία. Άρχισα να λυπάμαι τον εαυτό μου, πίστευα ότι στα 44 μου χρόνια θα έπρεπε να βρίσκομαι αλλού, να είχα κάνει άλλα πράγματα, να είμαι συμφιλιωμένη με το πέρασμα των χρόνων. Σιγά-σιγά απομονώθηκα, έπαψα να βγαίνω, η λέξη «κυρία» πριν από το όνομά μου με βύθιζε στην θλίψη και άρχισα να έχω άγχος, κάθε μέρα που περνούσε ένιωθα ότι κάτι έχανα απ’ τη ζωή μου. Αισθανόμουν ξοφλημένη. Μέσα μου υπήρχε βαθιά ριζωμένη η πεποίθηση ότι οτιδήποτε όμορφο, οτιδήποτε μπορούσε να με κάνει ευτυχισμένη, είχε σχέση με την νεότητα. Αυτός ο συνδυασμός άγχους και απογοήτευσης με έκανε άλλες φορές οξύθυμη και επιθετική κι άλλες φορές θλιμμένη και απόμακρη. Προσπαθούσα να γεμίζω κάθε στιγμή απ’ τον χρόνο μου, σαν να κυνηγούσα τη ζωή και τα χρόνια που πέρασαν. Κατηγορούσα τον εαυτό μου για όσα δεν έκανα αυτά τα χρόνια, χωρίς να μπορώ να δω τίποτα θετικό σ’ εμένα και σε ό,τι είχα κάνει στη ζωή μου μέχρι τότε. Από τα 44 ως τα 47 περίπου πέρασα από διάφορες φάσεις μέχρι να καταφέρω να συμφιλιωθώ με την ιδέα ότι δεν είμαι πια μικρή. Κάποια στιγμή σκέφτηκα ότι είχα δύο επιλογές, να ζήσω τη ζωή μου μέσα στην θλίψη θρηνώντας ό,τι πέρασε ή να προχωρήσω μπροστά. Ο πανικός και η αγωνία που με κυρίευσαν άρχισαν να υποχωρούν, όταν μια καλή μου φίλη υπέστη ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Οδηγούσε ο άνδρας της, ο οποίος σκοτώθηκε. Εκείνη έζησε και έμεινε τρεις μήνες στο νοσοκομείο. Εκεί θρήνησε το χαμό του συντρόφου της και εκεί πάλεψε να ζήσει. Κατάλαβα ότι με το να κυνηγώ τα χρόνια που πέρασαν έχανα το «τώρα». Είπα ότι η ζωή είναι ένας κύκλος που ακόμα έχω πολύ να χαράξω μέχρι να κλείσει. Ένιωσα ξαφνικά ότι στη ζωή μπορείς να έχεις χαρά σε κάθε ηλικία. Ένιωθα ήρεμη και τότε συνειδητοποίησα ότι είχα περάσει σε άλλη φάση. Ότι το να αλλάξω τρόπο ζωής δεν ήταν ήττα ή παραίτηση. Ήταν νόμος της φύσης στον οποίο πήγαινα κόντρα. Τα ενδιαφέροντά μου άλλαξαν κι αυτό με ευχαριστούσε πια. Άρχισα να απολαμβάνω τη ζωή. Ακόμα φοβάμαι τα βαθιά γηρατειά, γιατί φοβάμαι τα να είναι κανείς αδύναμος και ανίσχυρος, αλλά σκέφτομαι ότι όταν τα φτάσω, ίσως να έχω συμφιλιωθεί με αυτά. Αν γύριζα τον χρόνο πίσω, εκείνο που θα άλλαζα είναι η πεποίθησή μου ότι, όταν είσαι νέος, είσαι δυνατός και ευτυχισμένος. Μου αρέσει πολύ το πέρασμα σε αυτήν τη νέα φάση ζωής. Είμαι πιο επιλεκτική, πιο κατασταλαγμένη, πιο ήρεμη. Κέρδισα αγάπη και εκτίμηση για τον εαυτό μου και την πεποίθηση ότι μπορείς, με αξιοπρέπεια, να είσαι νέος μέχρι τα βαθιά γεράματα. Η συνεργάτιδά μας ψυχοθεραπεύτρια, (M.S Ψυχολογίας) στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια με ειδικότητα στην οικογενειακή θεραπεία κυρία Πέγκυ Πελώνη- Πινήρου, αναλύει. «Εκεί που είσαι, ήμουν, κι εδώ που είμαι, θα ‘ρθεις», άκουγα συχνά τη γιαγιά μου να λέει. Ο χρόνος περνά και μεγαλώνουμε, να λοιπόν μια απώλεια την οποία δε θρηνούμε συνειδητά. Μια απώλεια που εμπεριέχει πολλές άλλες αλλαγές, γιατί καθώς μεγαλώνουμε χάνουμε τα νιάτα μας, τις δυνάμεις μας, ίσως τους συντρόφους και τους φίλους μας, αλλάζει ο τρόπος ζωής, αλλάζουν τα όνειρά μας. Μετράμε τα χρόνια που είναι πίσω μας αντί γι’ αυτά που βρίσκονται μπροστά μας. Ο συμβιβασμός με τα χρόνια που περνά είναι ένα κι η ευγνωμοσύνη γι’ αυτά που έχουμε και απολαμβάνουμε είναι άλλο. Μια βόλτα στα νοσοκομεία και τις ψυχιατρικές κλινικές φτάνει για να μας θυμίσει ότι όσα θεωρούμε δεδομένα στην πραγματικότητα δεν είναι. Άνθρωποι που παλεύουν με αθεράπευτες ασθένειες καθημερινά πιστεύουν ότι όταν οι προσδοκίες για τη ζωή μειώνονται στο μηδέν, τα πάντα αποκτούν ιδιαίτερη σημασία. Η Βίκυ πέρασε και περνά δύσκολα και οι αλλαγές τη θλίβουν γιατί το πέρασμα του χρόνου είναι αναπόφευκτο, ανεξέλεγκτο. Συγκεντρώνουμε την προσοχή μας σ’ αυτά που έφυγαν και συνεπώς δεν μπορούμε είτε να χαρούμε αυτά που έχουμε είτε να σχεδιάσουμε αυτά που μπορούν να έρθουν. Η κοινωνία μας δίνει τέτοια έμφαση στη νιότη και την ομορφιά που οτιδήποτε άλλο είναι περιθωριακό και όχι ιδιαίτερα χρήσιμο. Όμως η σοφία που αποκτάμε αργότερα στη ζωή μας, δεν υπάρχει στα νεότερα χρόνια και οι εμπειρίες μας είναι αυτές που μας οδηγούν σε βαθύτερη αυτογνωσία και δύναμη. Όχι την εμφανή σωματική δύναμη αλλά τη δύναμη της ψυχής που παύει να φοβάται τις αλλαγές".

Διαβάστε Περισσότερα »

Δίαιτα:Ψυχολογικές τεχνικές για να χάσετε πολλά κιλά!

Δίαιτα:Ψυχολογικές τεχνικές για να χάσετε πολλά κιλά! thumbnail

Το να αλλάξει κανείς τη δίαιτά του σημαίνει μια μεγάλη μεταβολή στη συμπεριφορά του και άρα στον τρόπο ζωής του. Η δυσκολία του εγχειρήματος και οι συχνές αποτυχίες στο παρελθόν μπορεί να έχουν δημιουργήσει την αντίληψη σε πολλούς ανθρώπους ότι 'ποτέ δεν θα μπορέσω να αδυνατίσω'. Είναι λοιπόν σημαντικό να γνωρίζει κανείς πώς μπορεί να ξαναβρεί το κίνητρο για δίαιτα και αλλαγή. Γράφει ο ψυχίατρος, Επίκουρος καθηγητής  της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Πέτρος Σκαπινάκης.  Έρευνες έχουν δείξει ότι η αλλαγή της συμπεριφοράς περνά από διάφορα διαδοχικά στάδια, που έχουν ονομαστεί τα 'στάδια της αλλαγής' και τα οποία είναι τα ακόλουθα: α) το στάδιο της άρνησης της αλλαγής, στο οποίο το άτομο δεν επιθυμεί ούτε συζητάει για κάποια αλλαγή, β) το στάδιο της πρόθεσης για αλλαγή, όπου το άτομο αρχίζει να σκέφτεται ότι θα ήταν καλό να αλλάξει, γ) το στάδιο της προετοιμασίας, στο οποίο το άτομο συγκεντρώνει πληροφορίες και μαθαίνει δεξιότητες που θα το βοηθήσουν να αρχίσει να αλλάζει, δ) το στάδιο της δράσης, όπου το άτομο κάνει πράξη τις αλλαγές στη δίαιτά του ή τον τρόπο ζωής του, ε) το στάδιο της διατήρησης, η περίοδος δηλαδή όπου οι προηγούμενες αλλαγές εδραιώνονται και σταθεροποιούνται στον χρόνο. Συνήθως προστίθεται και ένα έκτο στάδιο, το στάδιο της υποτροπής, όπου οι αλλαγές που επιτεύχθηκαν κινδυνεύουν, διότι το άτομο βρίσκει έντονες δυσκολίες για να τις διατηρήσει. Τα στάδια αυτά είναι πολύ σημαντικά όπως έδειξε μια έρευνα, σύμφωνα με την οποία σε ένα πρόγραμμα διαίτης, το ποσοστό της βραχυπρόθεσμης επιτυχίας ήταν 22% για το πρώτο, 44% για το δεύτερο και 80% για το τρίτο στάδιο. Με άλλα λόγια, οι πιθανότητες επιτυχίας να μειώσει κανείς το βάρος του είναι να έχει αληθινή πρόθεση να χάσει βάρος. Αν και οι περισσότεροι άνθρωποι λένε ότι θέλουν να χάσουν βάρος, αυτό δεν είναι πάντα αληθινό. Ένα βοήθημα για να ανακαλύψετε εάν πραγματικά θέλετε να αρχίσετε να χάνετε βάρος είναι να πάρετε ένα φύλλο χαρτί, να το χωρίσετε στη μέση, και στη μια πλευρά να γράψετε τα πλεονεκτήματα τού να μείνετε όπως είστε σήμερα, ενώ στην άλλη τα μειονεκτήματα τού να μείνετε όπως είστε σήμερα. Στο τέλος 'ζυγίστε' τις δυο πλευρές: αξίζει να αποτολμήσετε την αλλαγή ή θα έχετε να χάσετε περισσότερα πράγματα; Εκείνοι που πραγματικά έχουν την πρόθεση να χάσουν βάρος, πολλές φορές δεν βρίσκουν το κουράγιο, διότι απογοητεύονται από το τι έχει συμβεί στο παρελθόν ή απλά δεν γνωρίζουν πώς να το κάνουν. Συχνά, αυτό επίσης οφείλεται και στην αδυναμία να θέσουν ρεαλιστικούς στόχους, όπως αναφέρεται αμέσως πιο κάτω. Θέτοντας ρεαλιστικούς στόχους Οι άνθρωποι συχνά αδυνατούν να θέσουν ρεαλιστικούς στόχους όσον αφορά τη μείωση του βάρους τους. Αυτό έχει ως συνέπεια να δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο αποτυχιών που ρίχνει ακόμη πιο πολύ την ήδη χαμηλή αυτοεκτίμηση. Λέγοντας ρεαλιστικούς στόχους εννοούμε στόχους με τα παρακάτω συστατικά: Θα πρέπει να μπορείτε να τους σχεδιάσετε και να τους φέρετε εις πέρας μόνοι σας, αλλιώς θα εξαρτάστε από τη βοήθεια των άλλων που δεν θα είναι πάντα κοντά σας. Θα πρέπει ο στόχος να μπορεί να μετρηθεί και να μην είναι ασαφής, όχι δηλαδή 'θα χάσω βάρος', αλλά πόσο ακριβώς βάρος, τρία, πέντε ή δέκα κιλά. Οι στόχοι που θα θέσετε δεν πρέπει να είναι δύσκολο να πραγματοποιηθούν. Θα πρέπει να σας ευχαριστούν αν τους πετύχετε, αλλά όχι να είναι δυνατόν να πραγματοποιηθούν μόνο απο σούπερ - γυναίκες ή άντρες.Παράδειγμα, αν ζυγίζετε 80 κιλά με ιδανικό βάρος τα 60, ο στόχος δεν είναι να γίνετε 55, αλλά ένα 10%, δηλαδή 8 κιλά, φαίνεται πραγματοποιήσιμο και όχι αδύνατο. Όταν χάσετε τα 8 κιλά, μπορείτε εάν θέλετε να ξαναθέσετε και νέο στόχο.  Οι στόχοι πρέπει να προσδιορίζονται χρονικά, αλλιώς δεν έχουν νόημα. Θέλετε να χάσετε 8 κιλά, αλλά σε πόσο χρονικό διάστημα; Για την εκτίμηση του χρόνου ισχύει ότι και πρίν: όχι απίθανες προθεσμίες του τύπου, 8 κιλά σε 8 ημέρες. Θα μπορούσατε να πείτε, ότι εάν χάνατε 8 κιλά στη διάρκεια ενός 4μήνου θα ήσασταν χαρούμενοι. Αυτό σημαίνει 2 κιλά ανά μήνα, που δεν ακούγεται εξαιρετικά δύσκολο. Συνηθίζοντας την αυτο-καταγραφή. Κρατήστε ημερολόγιο.  Ας υποθέσουμε ότι έχετε θέσει ρεαλιστικούς στόχους και είστε έτοιμες να αρχίσετε το πρόγραμμα μείωσης βάρους που έχετε επιλέξει (δεν έχει ιδιαίτερη σημασία ποιο ακριβώς έχετε επιλέξει!). Το επόμενο στάδιο είναι να αρχίσετε την καταγραφή όλων εκείνων των παραμέτρων που θα σας βοηθήσουν να διαπιστώσετε εάν προχωράτε καλά και σύμφωνα με τους στόχους σας. Τα εργαλεία που θα σας βοηθήσουν σε αυτή την καταγραφή είναι ένα μολύβι, χαρτί και βέβαια μια ζυγαριά. Μπορείτε να φτιάξετε δυό τύπους ημερολογίων: α) Ένα ημερολόγιο βάρους όπου θα σημειώσετε το αρχικό σας βάρος, το βάρος σας κάθε εβδομάδα και το τελικό σας βάρος. Έτσι θα είστε σίγουροι ότι τα πράγματα πάνε όπως τα έχετε σχεδιάσει. β) Ένα καθημερινό ημερολόγιο 'φαγητού'. Σε αυτό μπορείτε να σημειώνετε σε διαφορετικές στήλες, την ώρα, τι φάγατε, εάν προηγήθηκε κάτι πριν φάτε. Ένα υπόδειγμα φαίνεται παρακάτω: 'ΩΡΑ Τι έφαγα Τι προηγήθηκε  8.00 Γάλα 0% Corn Flakes Τίποτα 12.00 Σάντουιτς Ήμουν στη δουλειά και δεν μπορούσα να αντισταθώ να βλέπω τους άλλους να τρώνε Στόχος είναι να γίνει μια καταγραφή του τι τρώτε, ώστε να μπορείτε να δείτε εάν μένετε σταθεροί στο διαιτολόγιο που έχετε επιλέξει και εάν σε περιπτώσεις που ξεφεύγετε υπάρχουν κάποιοι εξωτερικοί ή εσωτερικοί παράγοντες που αυξάνουν την πιθανότητα να χαλάσετε τη δίαιτά σας. Στην τελευταία περίπτωση, και εφόσον επισημάνετε τέτοιους παράγοντες, μπορείτε να τους απομακρύνετε από το περιβάλλον σας, ώστε να βοηθήσετε περισσότερο τον εαυτό σας, ή να είστε ιδιαίτερα προσεκτικοί σε ορισμένες χρονικές περιόδους που καταλαβαίνετε ότι είναι πιο συχνό να 'σπάσετε' τη δίαιτά σας. Μαθαίνοντας να αντιστέκεστε στους πειρασμούς Αν με το ημερολόγιο φαγητού ανακαλύψετε ότι συγκεκριμένα ερεθίσματα είναι πιο πιθανό να σας δημιουργήσουν επιθυμία να σπάσετε τη δίαιτα, τότε μια πολύ δυνατή τεχνική που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε είναι η τεχνική της 'έκθεσης και παρεμπόδισης της απάντησης'. Με απλά λόγια, εκτίθεστε σε αυτό που σας κάνει να χάνετε τον έλεγχο, π.χ. η θέα ενός αγαπημένου φαγητού ή κάποιοι άλλοι να τρώνε, και προσπαθείτε όσο περισσότερο χρόνο μπορείτε να μην κάνετε αυτό που ο οργανισμός σας σάς σπρώχνει. Θα διαπιστώσετε ότι αν και αρχικά θα αυξηθεί η τάση να ενδώσετε, μέσα σε λίγα λεπτά θα αρχίσει να μειώνεται και συντομα θα εξαφανιστεί. Αυτό μπορείτε να το δοκιμάσετε και συνειδητά, μπορείτε π.χ. να οργανώσετε να πηγαίνετε να βλέπετε τα φαγητά σε ένα εστιατόριο και συνειδητά να προσπαθείτε να αποφύγετε να παραγγείλετε!

Διαβάστε Περισσότερα »

Πώς αναγνωρίζουμε τη νεανική κατάθλιψη;

Αναγνώστριά μας βιώνει μια δύσκολη κατάσταση και ζήτησε τη συμβουλή των ειδικών μας.  Καλησπέρα σας! Πήρα το θάρρος να σας στείλω,καθώς είμαι άτομο που δεν ανοίγεται εύκολα στα κοντινά του πρόσωπα όταν αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα και αυτό γιατί δεν θέλω να φορτώνω τους άλλους με τα δικά μου και θεώρησα ότι μπορείτε να με βοηθήσετε με κάποια συμβουλή.Είμαι μόλις 20 χρόνων,έχω περάσει πάρα πολλά δυσάρεστα δεν είχα ξεσπάσματα παρά ελάχιστες φορές αλλά νιώθω πως δεν αντέχω να περνάω άλλες καταστάσεις..Νιώθω πνιγμένη..Τελευταία περνάω μια άσχημη φάση..καθώς μου έτυχαν για ακόμα μια φορά πολλά μαζεμένα (προδoσία από φίλους και υποχρεώσεις όπως μια μετακόμιση ακόμα) και νιώθω ότι τα νεύρα μου έχουν σπάσει!Είμαι τρομερά κυκλοθυμική,κάτι που δε συνήθιζα να είμαι,ώρες ώρες βάζω τα κλάματα χωρίς λόγο και άλλες πάλι νιώθω ότι έχω τόση οργή μέσα μου που θέλω να ξεσπάσω πάρα πολύ!Νιώθω ένα κενό..παρόλο που έχω μια υπέροχη σχέση και ανθρώπους που με αγαπάνε και το δείχνουν καθημερινά.Υπάρχει περίπτωση να είμαι στα όρια κατάθλιψης; Ευχαριστώ για το χρόνο σας. Αγαπητή αναγνώστρια. Απευθύναμε το ερώτημά σας στον κύριο Νταφούλη Βάιο, Παιδοψυχίατρος,Διδάκτωρ Ιατρικής Α.Π.Θ και μέλος της επιστημονικής ομάδας του Καθηγητή Ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, κυρίου Κωνσταντίνου Σιώμου. "Σαφώς και θα ήταν χρήσιμο να μιλήσετε για τα θέματα αυτά με κάποιον-α ειδικό της ψυχικής υγείας,ώστε να διερευνηθεί και η πιθανότητα εμφάνισης δυσθυμίας ή κατάθλιψης.Το βασικό είναι να εμπιστευθείτε αρχικά κάποιον και φυσικά σταδιακά να ενισχυθεί και η δυνατότητα να εκφραστείτε ανοιχτά για τις συγκεκριμένες δυσκολίες που αντιμετωπίζετε,χωρίς την αίσθηση ότι είσαστε μόνη σας. Η αντίληψη πως δε θέλουμε να φορτώνουμε τους δικούς μας ανθρώπους με τα δικά μας προβλήματα συχνά στηρίζεται στην λανθασμένη υπόθεση πως πράγματι τους φορτώνουμε-που αν τους ρωτήσουμε θα μας πούνε πως δεν είναι έτσι-,όπως επίσης  και στο φόβο μας πως αν ανοιχτούμε θα γίνουμε αντικείμενο αρνητικής κριτικής,ή στην εντύπωση πως θα πρέπει να είμαστε μόνο αρεστοί στους άλλους και να μην τους απασχολούμε με προβλήματα άλλα. Τα νεύρα μας αρκετές φορές νιώθουμε να σπάνε όταν συμβούν κάποια μαζεμένα αρνητικά συμβάντα,αυτό συμβαίνει σε πολλούς από εμάς,συνήθως βελτιώνεται η κατάσταση  σύντομα,το σημαντικό είναι να ελπίζουμε στο καλύτερο και να αντλούμε δυνάμεις από υποστηρικτικά συστήματα γύρω μας-κυρίως σχέσεις με αγαπητά πρόσωπα και δραστηριότητες,οι οποίες να ικανοποιούν τα ενδιαφέροντά μας.Καλή δύναμη!"

Διαβάστε Περισσότερα »

Κοινωνική φοβία. Γιατί κοκκινίζω όταν μιλάω σε κόσμο;

Κοινωνική φοβία. Γιατί κοκκινίζω όταν μιλάω σε κόσμο; thumbnail

Πολλοί από εμάς γινόμαστε ανήσυχοι πριν γνωρίσουμε καινούργιους ανθρώπους, αλλά διαπιστώνουμε ότι μόλις βρεθούμε μαζί τους, μπορούμε να χειριστούμε, ακόμα και να απολαύσουμε αυτές τις καταστάσεις. Στην καλύτερη περίπτωση, απλώς δεν μπορούμε να νιώσουμε άνετα όταν βρισκόμαστε σε τέτοιου είδους καταστάσεις και στην χειρότερη, ίσως χρειαστεί να τις αποφύγουμε όλες. Το συναίσθημα που βιώνεται στις περιπτώσεις αυτές και η συμπεριφορά που το συνοδεύει (π.χ. αποφυγή) συνθέτουν αυτό που ονομάζουμε κοινωνική φοβία. Το κείμενο επιμελήθηκε ο ψυχίατρος Πέτρος Σκαπινάκης.  Υπάρχουν δύο βασικές μορφές Κοινωνικής Φοβίας. Γενική Κοινωνική Φοβία Οι άνθρωποι που πάσχουν από Γενική Κοινωνική Φοβία έχουν την τάση να θεωρούν ότι γίνονται το επίκεντρο της προσοχής σε οποιονδήποτε χώρο βρεθούν μαζί με άλλους ανθρώπους και αυτό τους προκαλεί ανησυχία. Νιώθουν αναστατωμένοι με τη σκέψη ότι όλοι οι άλλοι τους κοιτούν και παρατηρούν τι κάνουν. Μπορεί να νιώθουν φόβο όταν τους συστήνουν σε άλλους ανθρώπους ή ακόμα και να διστάζουν να τρώνε ή να πίνουν σε δημόσιους χώρους. Ίσως είναι δύσκολο γι' αυτούς να πηγαίνουν σε καταστήματα ή εστιατόρια. Ενδεχομένως να αισθάνονται τόσο μεγάλη ντροπή όταν βγάζουν τα ρούχα τους σε δημόσιο χώρο που δεν μπορούν να πάνε στην παραλία. Επίσης, μπορεί να τους είναι δύσκολο να συνεργαστούν με τον προϊστάμενό τους ή τους συνεργάτες τους στη δουλειά, ακόμα και όταν πρέπει να το κάνουν. Το να παραβρεθούν σε ένα πάρτι μπορεί να είναι κάτι ιδιαίτερα δύσκολο γι' αυτούς. Πολλοί είναι εκείνοι που διστάζουν κάπως πριν μπουν σ' ένα δωμάτιο γεμάτο από ανθρώπους. Εάν κάποιος πάσχει από κοινωνική φοβία μπορεί για παράδειγμα να έχει την τάση να κάθεται στην κουζίνα ή να πηγαίνει στην τουαλέτα και να αποφεύγει το σαλόνι - μερικοί άνθρωποι μάλιστα πιστεύουν ότι είναι κλειστοφοβικοί εξαιτίας αυτών των συναισθημάτων. Όταν τελικά μπει στο δωμάτιο όπου βρίσκονται άλλοι άνθρωποι, ίσως έχει την αίσθηση ότι όλοι τον κοιτάζουν. Αυτό κάποια στιγμή μπορεί να τον οδηγήσει στο να κάνει χρήση αλκοόλ για να τα βγάλει πέρα, να αρχίσει να πίνει πριν πάει, για παράδειγμα, σε ένα πάρτι, έτσι ώστε να μπορεί να χαλαρώσει αρκετά και τελικά να το απολαύσει. Ειδική Κοινωνική Φοβία Αυτή είναι μια συγκεκριμένη μορφή φοβίας που πλήττει ανθρώπους που βρίσκονται συχνά στο επίκεντρο της προσοχής καθώς αυτό αποτελεί μέρος του τρόπου ζωής τους. Μπορεί να εμφανιστεί σε οποιονδήποτε πρόκειται να ερμηνεύσει ένα ρόλο ή ένα τραγούδι ή να μιλήσει μπροστά σε άλλους ανθρώπους. Πωλητές, ηθοποιοί, μουσικοί, δάσκαλοι, μπορεί όλοι να υποφέρουν απ' αυτή τη μορφή φοβίας. Εκτός από αυτό όμως, δεν φαίνεται να αντιμετωπίζουν προβλήματα σε άλλες κοινωνικές καταστάσεις. Εάν κάποιος πράγματι πάσχει από ειδική κοινωνική φοβία, ίσως διαπιστώσει ότι μπορεί να συναναστραφεί με άλλους ανθρώπους χωρίς κανένα πρόβλημα. Ωστόσο, όταν πρέπει να σηκωθεί και να μιλήσει μπροστά σε άλλους, αγχώνεται, πιθανώς τραυλίζει ή σταματά εντελώς να μιλά. Μπορεί να συμβεί ακόμα και σε ανθρώπους που μιλάνε συχνά μπροστά σε κοινό. Στην χειρότερη περίπτωση, μπορεί να καταστεί παντελώς αδύνατο για τον πάσχοντα να μιλήσει σε κοινό ή ακόμα και να θέσει ένα απλό ερώτημα. Πως είναι να πάσχεις από κοινωνική φοβία; Εάν κάποιος πάσχει από Κοινωνική Φοβία, πιθανώς ανησυχεί υπερβολικά θεωρώντας ότι γελοιοποιείται μπροστά σε άλλους ανθρώπους, και νιώθει πολύ αγχωμένος πριν βρεθεί σε οποιαδήποτε κοινωνική κατάσταση του προκαλεί ανησυχία. Μπορεί να περνούν απ' το μυαλό του, με πολλές λεπτομέρειες, όλα τα ντροπιαστικά πράγματα που θα μπορούσαν να του συμβούν. Τη στιγμή που τελικά βρίσκεται στον ίδιο χώρο μαζί με άλλους ανθρώπους αισθάνεται ακόμα πιο αγχωμένος, και ενδεχομένως αδυνατεί να πει ή να κάνει αυτό που θέλει. Θα λέγαμε ότι κατά κάποιον τρόπο πρόκειται για μια «αυτό-εκπληρούμενη προφητεία». Ανησυχεί τόσο πολύ για το αν φαίνεται στους άλλους ανήσυχος που τελικά πράγματι παρουσιάζεται έτσι. Η ανησυχία που νιώθει είναι ο χειρότερος εχθρός του. Μόλις τελειώσει όλο αυτό, στενοχωριέται για το πώς χειρίστηκε την κατάσταση. Σκέφτεται, ξανά και ξανά, πώς αλλιώς θα μπορούσε να είχε συμπεριφερθεί ή να είχε μιλήσει. Ποια είναι τα σωματικά συμπτώματα της κοινωνικής φοβίας;  Άνθρωποι που βιώνουν κάποια απ' αυτές τις μορφές φοβίας, παρουσιάζουν παρόμοια σωματικά συμπτώματα. Μπορεί να έχουν ξηροστομία, να ιδρώνουν υπερβολικά, να έχουν ταχυπαλμίες (το αίσθημα ότι η καρδιά χτυπά πολύ γρήγορα) και να θέλουν να πάνε στην τουαλέτα. Οι άλλοι άνθρωποι μπορεί να είναι σε θέση να δουν κάποια άλλα σημάδια αυτού του άγχους που βιώνουν οι πάσχοντες, όπως, κοκκίνισμα στο πρόσωπο, τραύλισμα, σωματικό τρόμο. Μερικές φορές μπορεί να αναπνέουν πολύ γρήγορα, γεγονός που τους κάνει να αισθάνονται μούδιασμα ή μυρμήγκιασμα στα δάχτυλα των χεριών και των ποδιών. Αυτό μπορεί, από μόνο του, να προκαλέσει ιδιαίτερη ανησυχία και να επιδεινώσει το άγχος. Στη χειρότερη περίπτωση, αυτά τα αισθήματα του φόβου και τα σωματικά συμπτώματα μπορούν να οδηγήσουν σε κρίση πανικού.  Επηρεάζει τον τρόπο που σκέφτεσαι για τον εαυτό σου; Κάποιος που έχει αυτά τα συμπτώματα μπορεί να νιώσει απογοήτευση, καθώς διαπιστώνει ότι άλλοι άνθρωποι κάνουν πολύ εύκολα πράγματα που αυτός βρίσκει αδύνατον να κάνει. Μπορεί να θεωρεί ότι είναι μάλλον βαρετός και να ανησυχεί ότι και οι άλλοι πιστεύουν το ίδιο γι' αυτόν. Το πρόβλημα της κοινωνικής φοβίας μπορεί να τον κάνει υπερευαίσθητο και διστακτικό να απευθυνθεί σε άλλους ανθρώπους ακόμα κι όταν θα έπρεπε. Αυτό μπορεί να του προκαλέσει θλίψη και στεναχώρια γεγονός που ενδεχομένως να επιδεινώσει την κοινωνική φοβία. Πώς μπορεί να επηρεάσει την ζωή των ανθρώπων ακόμα και τις σχέσεις;  Πολλοί πάσχοντες αναγκάζονται να αλλάξουν τον τρόπο ζωή τους ανάλογα με τα συμπτώματά τους. Αυτό σημαίνει ότι οι ίδιοι (και οι οικογένειές τους) στερούνται πολλά πράγματα που ίσως σε άλλη περίπτωση θα μπορούσαν να απολαύσουν. Δεν μπορούν να επισκεφτούν το σχολείο των παιδιών τους, να πάνε για ψώνια ή στον οδοντίατρο. Μπορεί ακόμη να αποφύγουν να αποδεχτούν μια προαγωγή στη δουλειά παρόλο που μπορεί να είναι ιδιαίτερα ικανοί για μια περισσότερο απαιτητική και προσοδοφόρα εργασία. Περίπου οι μισοί απ' αυτούς που έχουν σοβαρή κοινωνική φοβία, ειδικά οι άντρες, αντιμετωπίζουν δυσκολία στη δημιουργία μακροχρόνιων σχέσεων. Άνδρες ή γυναίκες πάσχουν περισσότερο από κοινωνική φοβία;  Περίπου το 1-2% των αντρών και το 2-3% των γυναικών πάσχουν από κάποια μορφή κοινωνικής φοβίας. Τι προκαλεί την Κοινωνική Φοβία; Πραγματικά δε γνωρίζουμε. Κάποιοι ειδικοί πιστεύουν ότι ίσως οφείλεται στο γεγονός ότι μερικοί άνθρωποι παραμένουν καθηλωμένοι στο φυσιολογικό στάδιο της ντροπαλότητας από το οποίο όλα τα παιδιά περνούν στην ηλικία μεταξύ 3 και 7 ετών. Πώς μπορεί να βοηθηθεί ένας ντροπαλός άνθρωπος;  Εάν κάποιος είναι εκ φύσεως ντροπαλός, μπορεί να του φανεί χρήσιμο το να παρακολουθήσει μαθήματα ενίσχυσης της αυτοπεποίθησης ή διεκδικητικής συμπεριφοράς από ειδικούς θεραπευτές που ασχολούνται με τις συμπεριφορικές μεθόδους. Ασκήσεις χαλάρωσης μπορεί να τον βοηθήσουν να αισθάνεται γενικά λιγότερο αγχωμένος (λεπτομέρειες γι' αυτές μπορεί να μάθει κανείς από τους ειδικούς γιατρούς, ψυχιάτρους ή ψυχολόγους) . Ψυχολογικές Θεραπείες Εκπαίδευση στην Εκμάθηση Κοινωνικών Δεξιοτήτων : Αυτή βοηθάει τους ανθρώπους να νιώθουν πιο χαλαροί και να έχουν αυτοπεποίθηση. Αυτό επιτυγχάνεται με την εκμάθηση κάποιων απλών κοινωνικών δεξιοτήτων που θεωρούμε δεδομένες, όπως, για παράδειγμα, το πώς να ξεκινήσει κανείς τη συζήτηση με κάποιον άνθρωπο που δεν γνωρίζει. Θεραπεία Έκθεσης: Αυτή βοηθά ένα άτομο να παραμένει ήρεμο όταν βρίσκεται σε χώρους ή καταστάσεις που σε άλλη περίπτωση (εξαιτίας της κοινωνικής του φοβίας) θα του προκαλούσαν τρόμο. Αυτό μπορεί να γίνει βαθμιαία (συστηματική απευαισθητοποίηση). Ο ασθενής δηλαδή εκτίθεται σταδιακά σε μια σειρά από καταστάσεις-ερεθίσματα που του προκαλούν άγχος και οι οποίες έχουν ιεραρχηθεί με βάση την ένταση του άγχους που βιώνει όταν έρχεται αντιμέτωπος μ αυτές. Παράλληλα, ο ασθενής καλείται, με την καθοδήγηση του θεραπευτή, να χρησιμοποιήσει τεχνικές χαλάρωσης. Γνωσιακή Θεραπεία: Πολλές φορές ορισμένοι άνθρωποι μπορεί να αγχώνονται εξαιτίας του τρόπου που σκέφτονται για τα πράγματα. Η συγκεκριμένη μορφή θεραπείας βοηθάει τους ανθρώπους να αλλάζουν τον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται για τον εαυτό τους και τους άλλους. Φαρμακευτική Θεραπεία Βητα-Αναστολείς: Αυτά τα φάρμακα συνήθως χρησιμοποιούνται για να θεραπεύσουν την υπέρταση. Σε χαμηλές δόσεις ελέγχουν το σωματικό τρόμο που προκαλείται από το άγχος - το οποίο μπορεί να είναι ένα σύμπτωμα της κοινωνικής φοβίας - και μπορεί κανείς να το πάρει λίγο πριν συναντήσει ανθρώπους ή πριν μιλήσει μπροστά σε κοινό. Αντικαταθλιπτικά: Ένας συγκεκριμένος τύπος αντικαταθλιπτικών, (γνωστών ως SSRIs - Εκλεκτικοί Αναστολείς της Επαναπρόσληψης της Σεροτονίνης) μπορεί να βοηθήσει στην αντιμετώπιση της κοινωνικής φοβίας. Πολλές μελέτες έχουν επιβεβαιώσει τα θετικά αποτελέσματα στην σοβαρή κοινωνική φοβία. Οι παρενέργειες των φαρμάκων αυτών είναι γενικά ήπιες, αλλά όπως και με όλα τα φάρμακα χρειάζεται στενή συνεργασία και παρακολούθηση από τον ειδικό γιατρό (ψυχίατρο). Παραδείγματα τέτοιων φαρμάκων είναι το Λαντόζ (Ladose), το Σεροξάτ (Seroxat), το Ζολόφτ (Zoloft), το Σιπραλέξ (Cipralex), και το Ντουμυρόξ (Dumyrox). Επίσης ένα παρόμοιο φάρμακο, το Εφεξόρ (Efexor) έχει χρησιμοποιθεί με επιτυχία. Ηρεμιστικά: Φάρμακα όπως το Στεντόν, το Λεξοτανίλ, το Ζάναξ, ή το Ριβοτρίλ χρησιμοποιήθηκαν κατά το παρελθόν για να θεραπεύσουν όλες τις μορφές άγχους. Τα φάρμακα αυτά, αν και είναι ασφαλή σε βραχυχρόνια χορήγηση (λίγες εβδομάδες), δεν συνιστώνται για μακροχρόνια χορήγηση και δεν ενδείκνυνται στην κοινωνική φοβία η οποία απαιτεί μακροχρόνια αγωγή. Ωστόσο η περιστασιακή χρήση κάτω από ιατρική παρακολούθηση μπορεί να είναι αποτελεσματική. Για το Ριβοτρίλ, υπάρχουν στοιχεία που δείχνουν ότι είναι πιο ασφαλές σε μακροχρόνια χορήγηση.

Διαβάστε Περισσότερα »

Υπάρχει σχέση μεταξύ κατάθλιψης και καρκίνου;

Υπάρχει σχέση μεταξύ κατάθλιψης και καρκίνου;  thumbnail

Ποιο είναι το μυστικό των ανθρώπων που δεν βιώνουν άγχος και κατάθλιψη; Τι κάνουν όσοι δηλώνουν εν μέσω κρίσης ευτυχισμένοι; Το να βιώνεις θετικά συναισθήματα μπορεί να αλλάξει τη ζωή σου. Ο θετικός τρόπος αντιμετώπισης της πραγματικότητας μπορεί πραγματικά να είναι το μονοπάτι στην ευτυχία. Τα αρνητικά συναισθήματα όχι μόνο φέρνουν δυστυχία αλλά συνδέονται με πολύ σοβαρά προβλήματα υγείας. Ο καθηγητής Ψυχολογίας του Παντείου, Αναστάσιος Σταλίκας  αναλύει.  Το 2008 θελήσαμε να  κάνουμε μια καταγραφή για τα θετικά συναισθήματα που έχει ο Έλληνας σ’ ένα πολύ μεγάλο δείγμα πανελλαδικά. Ήταν η περίοδος που ξεκινούσε η κρίση. Η έρευνά μας συνεχίστηκε και τα επόμενα με σκοπό να έχουμε ένα παρατηρητήριο της ψυχικής υγείας των Ελλήνων.  Η τελευταία μας έρευνα ήταν το 2012 Σεπτέμβριο του ’12 συλλέξαμε τα στοιχεία τον Φεβρουάριο του ´13 τα αναλύσαμε. Έχουμε δεδομένα από πάνω από 3500 κόσμο. Τα στοιχεία που έχουμε αποδεικνύουν πως ένας τρεις στους τέσσερις Έλληνες έχουν προβλήματα κατάθλιψης, άγχους, στρες και αυτές οι διαταραχές φαίνεται ότι αυξάνονται και σε ποσοστά αλλά διευρύνονται και σε ηλικιακά επίπεδα. Πλέον, η κατάθλιψη ξεκινάει από 18 χρονών. Το άγχος αρχίζει από τα 22, τα νέα παιδιά που μπαίνουν στα πανεπιστήμια αντί να είναι χαλαρά τέσσερα χρόνια αναρωτιούνται τι θα κάνουν μόλις βγουν από το πανεπιστήμιο. Εμάς δεν μας ενδιέφεραν οι τρεις στους τέσσερις αλλά ο ένας στους τέσσερις, αυτός ο ένας που αντιστέκεται και δεν έχει πάθει κατάθλιψη. Γιατί; Τι τον διαφοροποιεί; Γιατί μόνο ένας στους τέσσερις δεν έχει ψυχικά νοσήσει ακόμα; Ένα από τα πιο σημαντικά συμπεράσματά μας είναι το ότι όσοι έχουν δουλειά δεν αποφεύγουν αναγκαστικά την κατάθλιψη.  Ένας δυστυχισμένος άνθρωπος δεν θα γίνει αμέσως ευτυχισμένος αν του δώσεις δουλεία. Όπως ένας αλκοολικός που κόβει το αλκοόλ δεν γίνεται αμέσως ευτυχισμένος αλλά έχει κάνει ένα βήμα για να γίνει ευτυχισμένος. Η ανεργία πονάει, μας μειώνει την αυτοπεποίθησή μας, μας κάνει ευάλωτους. Αλλά η εργασία δεν μας εξασφαλίζει την ευτυχία. Πριν από ένα μήνα τελειώσαμε μια έρευνα που μιλάει για πολιτικούς πρόσφυγες όχι για μετανάστες, κυρίως από το Αφγανιστάν και το Ιράκ που έρχονται στην Ελλάδα επειδή τους κυνηγάνε πολιτικά. Αυτοί οι άνθρωποι βίωναν μετατραυματικό στρες . Τι είναι το μετατραυματικό στρες; Αναφέρεται στην ψυχολογία των ανθρώπων που έχουν περάσει μία μεγάλη καταστροφή, πόλεμο ή σεισμούς και είναι μια μορφή κατάθλιψης. Δώσαμε σ’ αυτούς τους ανθρώπους ερωτηματολόγια για να δούμε πόσο στρες έχουν. Οι πιο αισιόδοξοι ήταν καλά στη ζωή τους. Ξέρετε, η πραγματικότητα δεν συνδέεται με την ευτυχία. Το πώς βλέπουμε την πραγματικότητα συνδέεται με αυτή. Πιο συγκεκριμένα οι έρευνες λένε ότι ένα 10% της ευτυχίας μας συνδέεται με την πραγματικότητα και ένα 90% έχει να κάνει με το πώς βλέπουμε τα πράγματα. Είμαστε ευτυχισμένοι όταν βιώνουμε  θετικά συναισθήματα αυτό μας δίνει δύναμη για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τα πράγματα διαφορετικά. Το ίδιο γεγονός ένας άνθρωπος που είναι ευτυχισμένος και ένας άλλος που έχει κατάθλιψη θα το δουν τελείως διαφορετικά. Και αυτό είναι που καθορίζει το πόσο ευτυχισμένη είναι η ζωή μας. Τα αρνητικά συναισθήματα, η κακή ψυχολογία συνδέονται πολλές φορές με προβλήματα υγείας. Η κακή ψυχολογική μας κατάσταση ρίχνει το ανοσοποιητικό μας σύστημα. Έρευνες έχουν δείξει μια σύνδεση μεταξύ καρκίνου και κατάθλιψης, η πιθανότητα των ανθρώπων να νοσήσουν  είναι μεγαλύτερη σε όσουν έχουν κατάθλιψη. Η αισιοδοξία σε περιπτώσεις ανθρώπων με καρκίνο βοηθούν στην καλύτερη αντίδραση του οργανισμού στις θεραπείες.

Διαβάστε Περισσότερα »

Η κρίση χτυπά τους εφήβους: Τζόγος και αλκοόλ!

Η κρίση χτυπά τους εφήβους: Τζόγος και αλκοόλ! thumbnail

Η οικονομική κρίση έχει αφήσει τα αποτυπώματά της στο σύστημα και στους δείκτες Υγείας. Σύμφωνα με τους ειδικούς, παρατηρείται αύξηση των περιστατικών άγχους, κατάθλιψης, κατανάλωσης καπνού, οινοπνεύματος και άλλων εξαρτησιογόνων ουσιών, καθώς και του ηλεκτρονικού τζόγου, ιδιαίτερα στους εφήβους, λόγω ενοχών για το οικονομικό φορτίο της οικογένειας. Η τραγική αυτή εικόνα συμπληρώνεται από το γεγονός ότι το 58% των πολιτών αντιμετωπίζει δυσκολίες πρόσβασης στις υπηρεσίες υγείας και το 75% αντιμετωπίζει πρόβλημα με την πληρωμή των φαρμάκων. «Από την υπερβολή της σπατάλης στο παρελθόν απαντάμε με άλλη υπερβολή, καθώς οι αποφάσεις λαμβάνονται κάτω από ασφυκτικά πλαίσια» σχολίασε κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου ο Κυριάκος Σουλιώτης, επίκουρος καθηγητής Πολιτικής της Υγείας του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, εκφράζοντας το φόβο ότι μελλοντικά κινδυνεύουμε να οδηγηθούμε σε μη ικανοποίηση των αναγκών υγείας. Τα παραπάνω συμπεράσματα, που προκύπτουν από σειρά δειγματοληπτικών ερευνών του Πανεπιστημίου Αθηνών για το βαθμό στον οποίο επηρεάζει η οικονομική ύφεση τη ζωή και την υγεία των Ελλήνων, παρουσιάστηκαν την Τετάρτη με αφορμή τη διοργάνωση του 39ου Ετησίου Συνεδρίου της Ιατρικής Εταιρείας Αθηνών (ΙΕΑ), που θα πραγματοποιηθεί το διάστημα 22 - 25 Μαΐου. Ο κ. Σουλιώτης σημείωσε ότι σύμφωνα με μελέτες του Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγιεινής (ΕΠΙΨΥ) του Πανεπιστημίου Αθηνών, «το 2011 σχεδόν όλες οι ομάδες του πληθυσμού εμφανίζονται ευάλωτες στην εκδήλωση μείζονος κατάθλιψης, ενώ τα υψηλά επίπεδα οικονομικής δυσχέρειας έχουν βρεθεί να αποτελούν παράγοντα επικινδυνότητας για την εμφάνιση κατάθλιψης και αυτοκτονικότητας». Σε άλλη έρευνα του Πανεπιστημίου Αθηνών, που έγινε υπό την ερευνητική ευθύνη του Καθηγητή Ιωάννη Υφαντόπουλου, προέκυψε ότι η κατάσταση υγείας του ελληνικού πληθυσμού επιδεινώθηκε μέσα στην περίοδο της κρίσης. Εξαιρετικά ενδιαφέροντα είναι και τα στοιχεία πανελλήνιας έρευνας (2010), που καταγράφουν ότι ένας στους τρεις 15χρονους καταναλώνει κάποιο οινοπνευματώδες ποτό τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα, ένα στα τέσσερα αγόρια και ένα στα πέντε κορίτσια ηλικίας 15 ετών πίνουν σε κάθε «έξοδό» τους τουλάχιστον 3 ποτά και το 5,7% και το 2,3% των 15χρονων αγοριών και κοριτσιών, αντίστοιχα, αναφέρουν τουλάχιστον 3 περιστατικά μέθης τις τελευταίες 30 ημέρες. Μέσα στην τραγική αυτή κατάσταση υπάρχει και κάτι θετικό, σύμφωνα με τον καθηγητή Παθολογίας, Διευθυντή της Ε' Παθολογικής Κλινικής του Νοσοκομείου της Αθήνας «Ευαγγελισμός» και πρόεδρο της Ιατρικής Εταιρείας Αθηνών, Αθανάσιο Σκουτέλη, καθώς η επιστημονική κοινότητα «παρεμβαίνει στην κρίση» και «ακτινογραφεί» την ελληνική κοινωνία, παρέχοντας επιστημονικά τεκμηριωμένες πληροφορίες και στοιχεία, που είναι απαραίτητα προκειμένου η πολιτεία να εστιάσει αποτελεσματικά τις προσπάθειές της στην παθογένεια και στη θεραπεία της σημερινής πραγματικότητας. «Πρόθεσή μας ως Ιατρική Επιστημονική Εταιρεία, είναι να αποκτήσουν όλοι οι Έλληνες αλλά και οι εμπλεκόμενοι με την υγεία την αναγκαία γνώση προκειμένου να διέλθουν την κρίση με τις λιγότερες δυνατές επιπτώσεις επί της σωματικής και της ψυχικής τους υγείας» υπογράμμισε ο καθηγητής. Πηγή: ΑΠΕ

Διαβάστε Περισσότερα »

Πώς θα βοηθήσουμε τα παιδιά που δίνουν εξετάσεις;

Aπό αύριο μπαίνουμε σε μια περίοδο που είναι γνωστή για το άγχος, την ανησυχία, τις ελπίδες και τις προσδοκίες γονιών και παιδιών σχετικά με την εισαγωγή στην Ανώτατη βαθμίδα εκπαίδευσης.  Πάντα ήταν μια ιδιαίτερη περίοδος, στις μέρες μας με όλη αυτή την αστάθεια και την απογοήτευση που υπάρχει γύρω μας γίνεται ακόμη πιο απειλητική. Πρόθεσή μας να προσεγγίσουμε το θέμα αυτό από ψυχολογικής πλευράς με στόχο να προσπαθήσουμε τουλάχιστο να δώσουμε τα εφόδια εκείνα που χρειάζονται και οι δύο πλευρές για την τόσο φορτισμένη αυτή περίοδο. Γράφει η οικογενειακή σύμβουλος Ερατώ Χατζημιχελάκη. Γονείς χαλαρώστε!!! Όσο και αν αυτό μοιάζει ουτοπικό τουλάχιστον προσπαθήστε να μην δείχνετε την ανησυχία και το άγχος που σας κατακλύζει.  Ξεκαθαρίστε την πρόθεσή σας ως προς αυτό το στόχο και βεβαιώστε τον εαυτό σας πως αυτός είναι στόχος του παιδιού και όχι δικός σας. Ναι καμιά φορά χρειάζεται να ξεχωρίζουμε τους στόχους μας από τους στόχους των παιδιών μας. Και αυτή είναι η διαφορά του «καλού» γονιού και του «υπεύθυνου» γονιού. Οπλιστείτε με υπομονή και αγάπη άνευ όρων. Κατ’ αρχήν ρίξτε μια ματιά γύρω σας και απαντήστε με ειλικρίνεια στον εαυτό σας  (Δεν θα σας ακούσει κανείς!). Ποιοι άνθρωποι από τον ευρύτερο περίγυρο σας, σας εμπνέουν; Ποιοι είναι εκείνοι που όταν βρίσκεστε κοντά τους νοιώθετε ασφάλεια, ηρεμία, σιγουριά; Ποιοι είναι αυτοί που νοιώθετε πως μπορεί να είναι και ευτυχισμένοι; (αν υπάρχουν τέτοιοι στις μέρες μας!). Ποιοι είναι αυτοί που πιστεύετε πως μπορούν να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες που φέρνει οι ζωή; Ποιοι είναι οι άνθρωποι που πιστεύετε πως έχουν μια ικανότητα που μπορούν και τη διαχέουν σε όλους τους τομείς της ζωής τους (προσωπικό, κοινωνικό, εργασιακό χώρο); Και αφού τους εντοπίσετε (αν τους εντοπίσετε) διερευνήστε με ειλικρίνεια τα εφόδια που έχουν για να καταφέρνουν κάτι τέτοιο.  Είναι τα εφόδιά τους μόνο οι γνώσεις και τα πτυχία; Ή μήπως είναι άλλου είδους ταλέντα ίσως καθόλου ευδιάκριτα με την πρώτη ματιά; Ε! Ναι λοιπόν είναι άλλα τα εφόδια που χρειάζεται κανείς για να προχωρήσει στο παιχνίδι της ζωής. Δεν επιθυμούμε βέβαια να απαξιώσουμε τη σπουδαιότητα των πτυχίων.  Απλά επιθυμούμε να δώσουμε μια άλλη ελπιδοφόρα και αισιόδοξη οπτική στην πιθανή αποτυχία.  Το εφόδιο που χρειάζεται ο σημερινός νέος για να οδηγηθεί στη ενήλικη ζωή του είναι η αυτοεκτίμηση. Αν αναλύσουμε τη λέξη προκύπτει ως αυτό-εκτίμηση.  Εκτίμηση σημαίνει ο καθορισμός ή υπολογισμός της ποσότητας ή της ποιότητας, ή της αξίας κάποιου πράγματος.  Οπότε αυτό-εκτίμηση είναι ο υπολογισμός της αξίας του «εαυτού».  Αν διευρύνουμε λίγο τη σκέψη μας θα μπορούσαμε να πούμε πως σημαίνει «Πίστη στον Εαυτό».  Πιστεύω σε μένα λοιπόν και έτσι ξέρω πως ότι και αν μου συμβεί είμαι σε θέση να το αντιμετωπίσω και να βρω λύση ή ακόμη και λύσεις. Μαγική κατάσταση! Όταν τη διαθέτει κάποιος: Έχει τη δυνατότητα να «πέσει και να ξανασηκωθεί».  Βλέπει τα λάθη σαν μια ευκαιρία να μάθει! Οδηγείται σε εναλλακτικές επιλογές Εύλογο το ερώτημα που γεννιέται.  Ωραία πως την αποκτά κανείς;  Είναι περισσότερο από σίγουρο πως κάτι τέτοιο διαμορφώνεται καθώς το παιδί μεγαλώνει. Όμως ποτέ δεν είναι αργά. Έχει παρατηρηθεί πως άνθρωποι με πολύ χαμηλή αυτοεκτίμηση μετά από προσωπική δουλειά άλλαξαν την πεποίθησή τους αυτή από «Δεν αξίζω, δεν τα καταφέρνω» σε «Είμαι σε θέση να κάνω το καλύτερο που μπορώ».  Μέγιστο το μερίδιο συμμετοχής των γονιών στη διαμόρφωση αυτής της πεποίθησης.  Αρχίστε από σήμερα.  Όχι αύριο. Σήμερα! Δηλώστε κατ’ αρχήν στον εαυτό σας και μετά στο παιδί σας «Πιστεύω σε σένα και ξέρω πως θα κάνεις το καλύτερο που μπορείς.  Η αγάπη μου για σένα δεν εξαρτάται από την εισαγωγή σου στο Πανεπιστήμιο.  Θα σε συνοδεύει στις επιτυχίες μα κυρίως στις αποτυχίες που θα φέρει η ζωή» και αμέσως μετά: Ερευνείστε τις φιλοδοξίες σας. Μήπως είναι υπερβολικές; Σ’αυτή την περίπτωση χαμηλώστε τον πήχη.  Μήπως σκέφτεστε αρνητικά έχετε δηλαδή αρνητικές προσδοκίες;  Οραματιστείτε το καλύτερο που μπορείτε. Μήπως δίνετε μεγάλη έμφαση στον ανταγωνισμό; Βγείτε το συντομότερο δυνατόν από τη μάχη της δύναμης. Μήπως δίνετε μεγάλη έμφαση στα λάθη; Θυμηθείτε πως όλοι κάνουμε λάθη το ίδιο και το παιδί σας.  Ενθαρρύνετε Αποδεχθείτε Και όταν έρθει εκείνο το πρωί που ο γιος σας ή κόρη σας θα φύγει για να διαγωνιστεί μην ξεχάσετε να του ξαναπείτε: «Πιστεύω σε σένα και ξέρω πως θα κάνεις το καλύτερο που μπορείς. Η αγάπη μου για σένα δεν εξαρτάται από την εισαγωγή σου στο Πανεπιστήμιο.  Θα σε συνοδεύει στις επιτυχίες μα κυρίως στις αποτυχίες που θα φέρει η ζωή». Μετά προσευχηθείτε και παράλληλα… σκεφτείτε πόσοι είναι οι άνεργοι πτυχιούχοι! Καλή επιτυχία! Η Ελπίδα ας συνοδεύει όλους εκείνους που θα διαγωνιστούν και όλους εκείνους που τους υποστηρίζουν σ’ αυτή τη ιδιαίτερη περίοδο που περνούμε. Παιδιά μην το βάζετε κάτω.  Η ζωή είναι ωραία και μέσα και έξω από το Πανεπιστήμιο! Αρκεί να τη δείτε σαν παιχνίδι.  Ποιος μας είπε άλλωστε πως ο δρόμος είναι εύκολος.  Καλύτερα να το πάμε χορεύοντας!

Διαβάστε Περισσότερα »

Δεν μπορώ να κάνω παιδί. Φταίει η κακή ψυχολογία;

Δεν μπορώ να κάνω παιδί. Φταίει η κακή ψυχολογία; thumbnail

Η Ελεάνα είναι 29 ετών, ιδιωτική υπάλληλος. Για χρόνια προσπαθούσε να κάνει παιδί μάταια όμως. Κάποια στιγμή αποφάσισε πώς πρέπει να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τη ζωή.  Η ιστορία της είναι ένα μοναδικό παράδειγμα του πώς μπορεί κανείς να αλλάξει τη ζωή του δείχνοντας επιμονή και υπομονή. Όταν κανείς δείχνει πίστη και αισιοδοξία, πολλά μπορούν να αλλάξουν. Η Ελεάνα έγινε μητέρα.  “Χωρίς παιδί η ζωή μου δεν είχε νόημα” Παντρεύτηκα σε ηλικία 29 χρονών. Ήθελα πολύ να κάνω παιδί αλλά δυστυχώς στην πορεία ανακαλύψαμε ότι υπάρχει πρόβλημα. Άρχισα να παίρνω ορμόνες και μέσα σε διάστημα τεσσάρων μηνών έγιναν τέσσερις σπερματεγχύσεις χωρίς αποτέλεσμα, καθώς και η πρώτη αποτυχημένη εξωσωματική. Λίγους μήνες αργότερα έγινε η δεύτερη εξωσωματική με επιτυχία αφού έμεινα έγκυος σε τρίδυμα. Έμεινα οκτώ μήνες στο κρεβάτι, με μια πολύπλοκη εγκυμοσύνη και τελικά γέννησα  τρία πανέμορφα αγόρια. Δυστυχώς το ένα πέθανε δεκαπέντε ημέρες αργότερα. Η ζωή μου σε γενικές γραμμές πριν συνειδητοποιήσω το πρόβλημα ήταν καλή. Ήμουν παντρεμένη με τον άνθρωπο που αγαπούσα και αγαπώ πολύ, μέναμε σ’ ένα ωραίο σπίτι, όπου πολύ συχνά μας επισκέπτονταν οι φίλοι μας και είχα καταφέρει να ξεφύγω από την οικογένεια μου, κάτι που τότε είχα μεγάλη ανάγκη. Οι ισορροπίες ήταν καλές, πίστευα ότι η ζωή μου θα κυλούσε όπως την είχα πλάσει στα όνειρά μου. Όταν ανακάλυψα ότι είχα πρόβλημα και πιθανόν να μην μπορούσα να κάνω παιδί  έφυγε η γη κάτω από τα πόδια μου. Έλεγα “...δεν μπορεί… δεν είναι δυνατόν να μας συμβεί εμάς αυτό”. Όλες οι ισορροπίες  ανατράπηκαν υπήρχαν εντάσεις, αδικαιολόγητες εκρήξεις, υπέρβαση των ορίων. Την εποχή εκείνη όλες οι φίλες μου ήταν έγκυες. Άρχισα να απέχω από τα πάντα και να κλείνομαι στον εαυτό μου. Το μόνο που ήθελα ήταν να βγαίνουμε έξω, να πίνουμε αρκετά ώστε να μουδιάζει ο πόνος, να μη νιώθω και μην σκέφτομαι τίποτα. Ο άνδρας μου ήταν το μόνο μου στήριγμα. Εκείνος με ενθάρρυνε και με παρηγορούσε. Η παρουσία του και η αγκαλιά του ήταν σωτήρια για μένα. Η αυτοπεποίθηση που είχα ως τότε έπεσε κατακόρυφα. Αισθανόμουν ένα τίποτα, ένα ασήμαντο ον πάνω στη γη, το οποίο ήρθε να εκπληρώσει κάτι και δεν τα κατάφερε. Τελικά ήμουν γυναίκα; Έζησα πολύ δύσκολες στιγμές. Έκλαιγα για ατελείωτες ώρες, όταν “αδιαθετούσα” χτυπούσα την κοιλιά μου, έβριζα τον εαυτό μου και τον μείωνα. Το χειρότερο συναίσθημα που ένιωθα ήταν μοναξιά. Ένιωθα ότι ο Θεός, που ως τότε με βοηθούσε σε όλα, με εγκατέλειψε. Τότε άρχισα να τρώω πολύ. Δεν συγκρατούσα την όρεξη μου και νομίζω ότι υποσυνείδητα ήθελα να καταστραφώ. Ήξερα ότι αν παχύνω θα είμαι άσχημη όπως επίσης ήξερα ότι το πάχος αρρωσταίνει, κι εγώ αισθανόμουν και άσχημη και άρρωστη. Στη δουλειά μου δεν απέδιδα καθόλου και ήρθε η στιγμή που παραλίγο να την χάσω. Τις γιορτές και τα σαββατοκύριακα ένιωθα απαίσια. Τα Χριστούγεννα, που ήταν η αγαπημένη μου γιορτή, δεν ήθελα πια να έρθουν. Στόλιζα το δέντρο κι έκλαιγα. Ζήλευα πολύ τις άλλες γυναίκες που ήταν έγκυες και γεννούσαν, ενώ δεν ήθελα να πηγαίνω στο σπίτι μου γιατί μου φαινόταν άδειο όπως και εγώ. Δεν υπήρχαν βραστήρες, μπιμπερό, πιπίλες, παιχνίδια, φωνούλες. Νομίζω ότι σ’ αυτή τη φάση έχασα τελείως τον εαυτό μου. Κέρδισα όμως την ουσία της ζωής. Άρχισα να ψάχνω τα πράγματα πιο ψύχραιμα και να αποδέχομαι την ιδέα ότι μπορεί να μην γίνω μητέρα, να σκέφτομαι τι αξίζει πραγματικά στη ζωή να το εκτιμώ. Αφού αγαπούσα τόσο πολύ τα παιδιά, σίγουρα θα υπήρχε κάποιος τρόπος να διοχετεύσω αυτή την αγάπη. Κατάλαβα ότι η στάση μου ήταν δυσλειτουργική και αδιέξοδη. Ηρέμησα κι άρχισα να ασχολούμαι με πράγματα που με ευχαριστούσαν και με γέμιζαν. Λίγο καιρό αργότερα, έμεινα έγκυος. Και τότε έγινε το καινούριο ξεκίνημα στη ζωή μου. Άρχισα να χαμογελάω ξανά. Ηρέμησα, αγαλίασε η ψυχή μου. Παρόλο που είχα δύσκολη εγκυμοσύνη και υπήρχαν κίνδυνοι να μην τα καταφέρω, εγώ γέμισα με αισιοδοξία και πίστη ότι όλα θα πάνε καλά. Όταν γέννησα ήμουν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος πάνω στη γη. Βέβαια, εδώ πέρασα κι άλλη μία μεγάλη αλλαγή, όταν πέθανε το ένα από τα τρία μωράκια μου. Έπρεπε να ζήσω τη “ζωή και τον θάνατο” μαζί. Ένιωθα ταυτόχρονα μεγάλη χαρά και λύπη. Ανυπομονησία να πάρω στην αγκαλιά μου τα μωρά μου και αγωνία για τη ζωή του ενός παιδιού μου. Εκεί πάλι ένιωσα το χάος. Οκτώ μήνες προετοιμαζόμουν για τρία μωρά και ξαφνικά είχα δύο, που το καθένα βέβαια ήταν θησαυρός. Το τρίτο μωράκι μου όμως δεν τα κατάφερε να ζήσει. Τον εαυτό μου δεν έμαθα να τον φροντίζω. Τώρα αρχίζω να νοιάζομαι σιγά - σιγά γι’ αυτόν και να προσπαθώ σκληρά να το κάνω γιατί δεν ξέρω τον τρόπο. Θέλω να πω σε αυτούς που περνούν την ίδια κατάσταση να έχουν πίστη. Να προσπαθούν να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι με το να βλέπουν την ουσία της ζωής και όχι το περιτύλιγμα, γιατί, όταν εγώ έκανα στροφή 180 μοιρών τη ζωή μου, τότε ήρθαν τα μωράκια μου και από τότε εκτιμώ το κάθε τι. Από τον όμορφο ουρανό, μέχρι ένα απλό κύμα στη θάλασσα, γιατί τη ζωή πρέπει να τη ζεις και όχι να την προσπερνάς με ανούσια πράγματα και καταστάσεις. Η συνεργάτιδά μας ψυχοθεραπεύτρια, (M.S Ψυχολογίας) στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια με ειδικότητα στην οικογενειακή θεραπεία κυρία Πέγκυ Πελώνη- Πινήρου, αναλύει. Η Ελεάνα περιγράφει καθαρά τη διαδικασία της αλλαγής και τα στάδια που προαναφέρθηκαν. Περιγράφει, όμως, τη δική της μοναδική διαδικασία που πιθανότατα έχει κοινά στοιχεία με γυναίκες που περνούν παρόμοιες καταστάσεις αλλά έχει και διαφορές. Η βοήθεια των γιατρών και η πίστη στον εαυτό της βοήθησαν την Ελεάνα  να ξεπεράσει τα όρια της και να αποκτήσει τα πιο πολύτιμα δώρα και μαζί μ’ αυτά να βρει την ίδια τη ζωή. Τι γίνεται, όμως, όταν η έκβαση δεν είναι αυτή που επιθυμούμε; Υπάρχουν καταστάσεις στη ζωή μας που τα πράγματα δεν έρχονται όπως τα θέλουμε. Τότε, λοιπόν, βρισκόμαστε σε ένα σταυροδρόμι και καλούμαστε να αποφασίσουμε πως θα συνεχίσουμε. Εάν δηλαδή θα προσαρμοστούμε στη νέα πραγματικότητα ή θα επιμένουμε σε συμπεριφορές που δεν μας βοηθούν πια. Η συνειδητοποίηση ότι και στη νέα κατάσταση θα τα καταφέρουμε μας βοηθά να ενσωματώσουμε νέες συμπεριφορές και να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες. Η εξάσκηση, η υπομονή και η επιμονή χαρακτηρίζουν αυτό το στάδιο της αλλαγής. Χρειάζονται και τα τρία για να εδραιωθεί μια καινούρια συμπεριφορά, η οποία διαφέρει από την προηγούμενη δυσλειτουργική ή μη λειτουργική συμπεριφορά που είχαμε. Εδώ πια, έχουμε αναπτύξει καινούριους, πιο αποτελεσματικούς μηχανισμούς αντιμετώπισης. Οι εμπειρίες και οι γνώσεις που αποκτήσαμε περνώντας μέσα από τη διαδικασία και που δεν μπορούσαμε να αντιληφθούμε κατά τη διάρκεια του χάους, ενσωματώνοντας τώρα τη ζωή μας, στη συμπεριφορά μας και τον τρόπο σκέψη μας. Αφού ξεπεράσουμε τα πισωγυρίσματα, τις παγίδες και τις δυσκολίες της διαδικασίας έχουμε μία αίσθηση νίκης και ίσως θριάμβου νιώθοντας υπερήφανοι, που τελικά τα καταφέραμε. Οι εσωτερικές αλλά και εξωτερικές πηγές στήριξης χρησιμοποιούνται πιο αποτελεσματικά. Βλέπουμε περισσότερο αισιόδοξα πράγματα, αναγνωρίζουμε τα θετικά και έχουμε την ανάγκη να γιορτάσουμε έστω και σιωπηλά αυτή τη νέα αίσθηση ελπίδας. Σχεδιάζουμε και κάνουμε όνειρα για το μέλλον μας. Έχουμε ενέργεια να κάνουμε περισσότερα πράγματα, για να αντιμετωπίσουμε εκκρεμότητες. Τα μικροπράγματα και οι μικροαναποδιές δεν μας ενοχλούν στον ίδιο βαθμό, γιατί δεν είμαστε ευερέθιστοι. Νιώθουμε ισορροπημένοι και έχουμε καλύτερη αίσθηση του εαυτού μας, των δυνάμεων αλλά και των δυνατοτήτων μας.

Διαβάστε Περισσότερα »

Διαζύγιο.Μάθε πώς θα σώσεις το γάμο σου!

Διαζύγιο.Μάθε πώς θα σώσεις το γάμο σου! thumbnail

Σε μια περίοδο που στην Ελλάδα ο γάμος είναι ένας θεσμός υπό αμφισβήτηση και  1 στους 3 ζευγάρια  καταλήγει στο διαζύγιο, μην χάσετε την ευκαιρία να παρακολουθήσετε το δωρεάν σεμινάριο που διοργανώνει το boro.gr σε συνεργασία με το κολέγιο ανθρωπιστικών επιστημών ICPS.  Ποιοι παράγοντες συντελούν σε αυτή την αύξηση των διαζυγίων; Ποιος από τους συντρόφους εγκαταλείπει συνήθως το γάμο; Οι συγκρούσεις και οι τρόποι διαχείρισης από το ζευγάρι πριν το διαζύγιο. Αυτά και άλλα πολλά έχετε τη δυνατότητα να παρακολουθήσετε στο αυριανό σεμινάριο με ομιλήτρια την ψυχολόγο του κολεγίου κυρία Έλλη Αυγερινού. Το σεμινάριο του κολεγίου ICPS θα πραγματοποιηθεί αύριο στις 6-8. Αν θέλεις να δηλώσεις συμμετοχή έλα εδώ! Τι θα μάθουμε στο αυριανό σεμινάριο; Η κυρία Αυγερινού μας απαντά.  "Τα ΜΜΕ το φωνάζουν, οι  στατιστικές το δείχνουν, η εμπειρία μας το επιβεβαιώνει: το ποσοστό των διαζυγίων έχει αυξηθεί δραματικά στις μέρες μας. Πολλά είναι τα πιθανά αίτια αυτής της αύξησης, θα προσπαθήσω να αναφέρω αυτά που θεωρώ πιο σημαντικά. Γιατί χωρίζουμε;  Στην εποχή μας, στο γάμο, οι αλλαγές στους ρόλους των δύο φύλων είναι σημαντικές. Παραδοσιακά, ο σύζυγος ήταν κυρίαρχος στο σπίτι, αφού αυτός συντηρούσε την οικογένεια. Η σύζυγος είχε την ευθύνη του νοικοκυριού και της ανατροφής των παιδιών και ήταν οικονομικά εξαρτημένη από το σύζυγο. Με την συμμετοχή της γυναίκας στην παραγωγή και την οικονομική της ανεξαρτητοποίηση, το σκηνικό άλλαξε αρκετά. Οι νέες μορφές σχέσεων βασίζονται σε προσδοκίες περί ισότητας. Οι γυναίκες ζητάνε από τους συζύγους τους να είναι στενοί φίλοι, ερωτικοί σύντροφοι, και να συμμετέχουν στις δουλειές στο σπίτι, και στην ανατροφή των παιδιών, αν υπάρχουν. Οι άντρες δείχνουν μεγαλύτερη ευαισθησία στα θέματα αυτά σε σχέση με το παρελθόν. Παρ’ όλ’ αυτά, οι γυναίκες εξακολουθούν να έχουν μεγαλύτερο μερίδιο ευθυνών σε σχέση με την οικογένεια. Οι ρόλοι των δύο φύλων μέσα στο γάμο είναι πια θέμα υπό διαπραγμάτευση, και αυτό μοιραία οδηγεί σε συγκρούσεις. Πώς θα σώσω το γάμο μου;  Ένα άλλος σημαντικός παράγοντας  που συντελεί στην αύξηση των διαζυγίων, είναι οι μεγάλες προσδοκίες που έχουμε σήμερα από το γάμο μας. Ένας καλός γάμος περιμένουμε να μας προσφέρει  επικοινωνία, συντροφικότητα, συναρπαστικό σεξ, οικονομική ασφάλεια, και να μην εμποδίζει την ανάπτυξή μας σαν άτομα. Απ’ την άλλη μεριά, ξεχνάμε ότι η σχέση μας μέσα στο γάμο χρειάζεται συνεχή επαναπροσδιορισμό, γιατί περνώντας τα χρόνια αλλάζουμε, και η αρχική μορφή πιθανόν δεν μας καλύπτει. Καθώς μεγαλώνουμε, νέα ενδιαφέροντα, νέες ανάγκες προκύπτουν και η σχέση χρειάζεται προσαρμογή στα καινούργια δεδομένα. Έχουμε προσδοκίες, αλλά δεν λαμβάνουμε υπ’ όψη μας συνήθως την μεγάλη επένδυση στη σχέση και τη δουλειά που χρειάζεται να κάνουμε μέσα σ’ αυτήν, προκειμένου να αποκτήσουμε αυτά που θέλουμε και να τη διατηρήσουμε. Χρειάζεται ενέργεια, που με τους εξαντλητικούς ρυθμούς ζωής που έχουμε σήμερα και με την έλλειψη γνώσης, συχνά δεν καταφέρνουμε να δώσουμε. Πολλές συγκρούσεις λοιπόν, οι ρόλοι των δύο φύλων υπό διαπραγμάτευση, οι προσδοκίες πολλές, η δουλειά που χρειάζεται να κάνουμε μέσα στη σχέση συνεχής, ο ελεύθερος χρόνος ελάχιστος. Αυτοί είναι κάποιοι από τους παράγοντες που προκαλούν τη μεγάλη συχνότητα διαζυγίων στα σημερινά ζευγάρια. Είναι πια  πραγματικότητα στις μέρες μας ότι τα παντρεμένα ζευγάρια δεν τα χωρίζει πια μόνο ο θάνατος, πιο συχνά τα χωρίζει ένα διαζύγιο. Ο γάμος σαν θεσμός είναι υπό αμφισβήτηση. Οι άντρες και οι γυναίκες αναζητούν καινούργια μοντέλα στις σχέσεις τους που να προσαρμόζονται στις νέες τους ανάγκες. Συμβίωση ή γάμος; Εκτός από το γάμο υπάρχουν σήμερα και άλλοι τρόποι να είναι ένα ζευγάρι μαζί, όπως είναι η συμβίωση χωρίς γάμο, είτε με παιδιά είτε χωρίς, ή το να έχουν δύο άνθρωποι σταθερή σχέση χωρίς να μένουν στο ίδιο σπίτι, ή ακόμη να έχουν μια ελεύθερη σχέση χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς υποχρεώσεις. Ίσως λοιπόν χρειάζεται να δούμε αυτή την νέα πραγματικότητα, να διερευνήσουμε πού βρισκόμαστε σε σχέση μ’ αυτήν. Είναι σημαντικό κάθε άνθρωπος να μπορεί να δει τις επιλογές που ανοίγονται στη ζωή του και να μπορεί ελεύθερα να ακολουθήσει αυτή που του ταιριάζει.

Διαβάστε Περισσότερα »

Χρήσιμες συμβουλές για το άγχος των εξετάσεων

"Η κόρη μου είναι μαθήτρια της 3ης λυκείου και σε λίγες μέρες ξεκινούν οι πανελλαδικές. Επειδή είναι ένα παιδί που αγχώνεται πολύ εύκολα θα ήθελα αν μπορείτε να μας ενημερώσετε σχετικά με το πώς πρέπει να αντιμετωπίζουμε το άγχος των παιδιών για τις σχολικές επιδόσεις. Σας ευχαριστώ, Ευαγγελία".  Αγαπητή Ευαγγελία. Αναζητήσαμε χρήσιμες για εσάς πληροφορίες σε ένα κείμενο της συνεργάτιδάς μας, κυρίας Τζένη Σουμάκη, παιδοψυχιάτρου – ψυχαναλύτριας και  επιστημονικά υπεύθυνη της Διαγνωστικής και Θεραπευτικής Μονάδας για το Παιδί  «Σπ. Δοξιάδης». Ελπίζουμε να σας είναι χρήσιμες.  "Όταν ήμουν 5 ετών η μητέρα μου πάντα μου έλεγε ότι η ευτυχία ήταν το κλειδί της ζωής. Όταν πήγα σχολείο με ρώτησαν το ήθελα να γίνω όταν μεγαλώσω. Έγραψα «ευτυχισμένος». Μου είπαν ότι δεν κατάλαβα το ερώτημα. Τους είπα ότι δεν καταλαβαίνουν τη ζωή". John Lennon Το άγχος ορίζεται ως μία δυσάρεστη συναισθηματική κατάσταση που εκδηλώνεται ως αντίδραση σε προκλήσεις ή κινδύνους του περιβάλλοντος.—  10%-20% των παιδιών εμφανίζουν κάποια μορφή άγχους που οδηγεί σε δυσλειτουργία ή υποκειμενική δυσφορία. Τα παιδιά και τα άτομα πρώτης εφηβικής ηλικίας συνήθως δεν αναγνωρίζουν ότι η αγχώδης αντίδρασή τους είναι υπερβολική ή μπορεί και να μην αντιλαμβάνονται ότι δυσφορούν. Tα πιο συνηθισμένα συμπτώματα άγχους σε παιδιά και εφήβους είναι: Ρουφούν επίμονα τον αντίχειρά τους —Παίζουν επίμονα με τα μαλλιά τους —Τρώνε τα νύχια τους —Άρνούνται την πρόσληψη τροφής —Παρουσιάζουν αλλαγές στον τρόπο και τις ώρες του ύπνου Έχουν  στομαχόπονους, κεφαλαλγίες, εμετούς —Παρουσιάζουν ταχυκαρδία, δύσπνοια, ζαλάδα και τάση για λιποθυμία —Νιώθουν πόνο ή πλάκωμα στο στήθος —Τραυλίζουν —Έχουν δυσκολία συγκέντρωσης —Και δυσκολία ολοκλήρωσης σχολικών εργασιών —Κάποιες φορές μπορεί να λένε ψέματα Έχουν —σκαμπανεβάσματα στη διάθεση —Ξαφνική και έντονη κινητικότητα —Εκνευρισμός και εκρήξεις οργής —Παρουσιάζουν χαμηλή αυτοεκτίμηση —Δυσλειτουργία στις κοινωνικές σχέσεις —Κλείσιμο στον εαυτό και κοινωνική απομόνωση Πολλές φορές είναι οι γονείς που προκαλούν άγχος στο παιδί με τη συμπεριφορά τους. Αυτό συμβαίνει συνήθως όταν οι γονείς συγκρίνουν τα παιδιά με αδέρφια ή συνομήλικους  όταν δείχνουν στα παιδιά ότι έχουν πολύ υψηλές απαιτήσεις, όταν συμπεριφέρονται υπερπροστατευτικά, από την άλλη πλευρά όμως δεν πρέπει να παραμελούν τα παιδιά και τη φροντίδα τους. Οι γονείς πρέπει να δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στη σωστή διατροφή των παιδιών, να τα παρακινούν να ασκούνται όσο μπορούν ή να κάνουν κάποιες χαλαρωτικές δραστηριότητες, να φροντίζουν ώστε να κοιμούνται επαρκώς. Τα παιδιά δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να αποχωρίζονται τους φίλους τους πρέπει να ωθούνται όμως να βάζουν ένα καλό πρόγραμμα στη μελέτη και στις σχολικές εργασίες. Πολύ σημαντικό είναι οι γονείς να αποφεύγουν τη σύνδεση της σχολικής επίδοσης και της προσωπικότητας του παιδιού. Το κάθε παιδί είναι μοναδικό και δεν πρέπει ούτε να συγκρίνεται ούτε να βγαίνουν εύκολα συμπεράσματα για τον χαρακτήρα του. Τι μπορεί να είναι το άγχος των εξετάσεων; — Το άγχος στις εξετάσεις μπορεί να είναι  μασκαρεμένος φόβος για ενδεχόμενη αποτυχία. —Φόβος απογοήτευσης των γονέων. —Φόβος ματαίωσης της εικόνας εαυτού. —Μπορεί να προκαλέσει διανοητικό μπλοκάρισμα και δυσκολία συγκέντρωσης και οργάνωσης των πληροφοριών. —Μπορεί να οδηγήσει σε εγκατάλειψη της προσπάθειας. Ποια είναι τα πιο συνηθισμένα λάθη που κάνουμε οι γονείς; Συγκρίσεις (ο τάδε διάβασε καλύτερα από εσένα) —  Καταστροφολογία (αν δεν περάσεις θα είσαι μια ζωή στην ανεργία) —  Μαζοχιστική προβολή εαυτού (τι τραβάω εγώ γι εσένα) —  Αδικαιολόγητη αισιοδοξία (φυσικά και θα περάσεις τις εξετάσεις) —  Έλλειψη κατανόησης του άγχους (καλά τι αγχώνεσαι; Πώς κάνεις έτσι;) —  Υπερβολικός έλεγχος (έκανες επανάληψη στο τάδε ρήμα που η μητέρα του τάδε είπε ότι είναι sos;) Τι είναι καλό να κάνουν οι γονείς;  — Να  αποτελείν μία συνεχή υποστηρικτική παρουσία. — Να παρακολουθούνμε τρόπο διακριτικό την πορεία της προετοιμασίας του παιδιού. — Να ενισχύουν την αυτοπεποίθηση του παιδιού. — Διαβεβαιώνετε το παιδί ότι θα συνεχίσετε να το αγαπάτε ακόμη και αν αποτύχει. — Φροντίζετε να είστε διαθέσιμοι πρώτα για να ακούσετε τα παιδιά σας και έπειτα για να τα συμβουλέψετε. — Δίνετε στο παιδί να καταλάβει ότι όλοι αγχώνονται και αυτό είναι φυσιολογικό. — Υπογραμμίζετε το γεγονός ότι εξετάσεις είναι σημαντικές αλλά δεν καθορίζουν την πορεία της ζωής του ατόμου. Τι πρέπει να κάνεις εάν είσαι μαθητής κατά την προετοιμασία σου;   Σκέψου για ποιον λόγο συμμετέχεις σε αυτή τη διαδικασία και ποιος είναι ο στόχος σου —Θυμήσου ότι η αξία σου δεν μπορεί να καθοριστεί από την επιτυχία σου ή μη σε μία εξεταστική δοκιμασία αλλά είναι κάτι που ορίζεται σημαντικά και από άλλους παράγοντες —Υπάρχουν πολλές μέθοδοι μελέτης. Διάλεξε αυτή που ταιριάζει σε εσένα. —Οργάνωσε τον χρόνο σου και αξιοποίησε τα διαλείμματά σου κάνοντας μία ευχάριστη δραστηριότητα —Φαντάσου πώς θα ήθελες να είσαι όταν φτάσει η ώρα να συμμετέχεις στη συγκεκριμένη εξεταστική δοκιμασία Κατά την εξεταστική δοκιμασία —Υπενθύμισε στον εαυτό σου ότι μετέχεις σε μια δοκιμασία που μπορεί να σε φέρει πιο κοντά στον στόχο σου, δεν μπορεί όμως να σε εμποδίσει οριστικά από αυτόν —Μπορεί να πρόκειται για μια δοκιμασία που σου λέει πράγματα για τον εαυτό σου, δεν μπορεί όμως να επηρεάσει την αξία που έχεις ως μοναδικό άτομο Ξεκίνα απαντώντας τις ερωτήσεις που γνωρίζεις καλύτερα. Αυτό θα σου δώσει ενθάρρυνση και αισιοδοξία  

Διαβάστε Περισσότερα »
X

Αγαπητοί αναγνώστες,

Σας ενημερώνουμε ότι το boro.gr προσφέρει καθημερινά (Δευτέρα-Παρασκευή) δωρεάν ψυχολογική υποστήριξη με επαγγελματίες ψυχολόγους.

Κάντε κλίκ εδώ για να συνδεθείτε και να ενημερωθείτε για τις ώρες λειτουργίας.
X