Αρχική / Ψυχολογία (page 645)

Ποια είναι τα σημάδια της ψυχογενούς ανορεξίας;

Ποια είναι τα σημάδια της ψυχογενούς ανορεξίας;  thumbnail

Η κυρία Τζένη Σουμάκη, παιδοψυχίατρος – ψυχαναλύτρια, επιστημονικά υπεύθυνη του Κέντρου Ημέρας «ΑΝΑΣΑ» αναλύει τη συγκεκριμένη διαταραχή και δίνει τις κατευθυντήριες γραμμές για την αντιμετώπισή της.Η ψυχογενής ανορεξία είναι μία από τις πιο απειλητικές διαταραχές διατροφής που καταγράφονται πλέον και στην Ελλάδα. Δεν πρόκειται για μια κατάσταση στην οποία το άτομο δεν έχει όρεξη για φαγητό, αλλά είναι μια πολύπλοκη ασθένεια ψυχολογικής φύσης που πλήττει τις γυναίκες της εφηβικής και της μετεφηβικής ηλικίας.Τι είναι η ψυχογενής ανορεξία;Πρόκειται για το τρίτο συχνότερο χρόνιο νόσημα της εφηβικής ηλικίας στις γυναίκες, με την  πρώτη κορύφωση να καταγράφεται στην ηλικία των 14,5 ετών και τη δεύτερη στα 18 χρόνια. Τις τελευταίες πέντε δεκαετίες έχει διαπιστωθεί σημαντική αύξηση της νόσου στις γυναίκες ηλικίας 15 – 24 ετών, και η αναλογία εμφάνισης της στις γυναίκες είναι επταπλάσια σε σύγκριση με την αντίστοιχη στους άνδρες.Πώς εξηγείται η εμφάνιση στις συγκεκριμένες ηλικίες;Η κορύφωση της συχνότητας εμφάνισης της ανορεξίας στην ηλικία των 15 – 24 ετών αντικατοπτρίζει την προβολή από τα μέσα μαζικής επικοινωνίας ιδιαίτερα λεπτόσωμων γυναικών ως προτύπων μίμησης για νέες κοπέλες. Η λεπτή σιλουέτα έχει μια απόλυτη αξία που πλησιάζει σε μια «ηθική» τελειότητα και αποτελεί απόδειξη παντοδυναμίας.Ποια είναι τα αΙτιά της;Ατομικοί, ψυχολογικοί αλλά και οργανικοί παράγοντες συμμετέχουν στη γένεσή της.  Η οικογένεια και το περιβάλλον παίζουν σημαντικό ρόλο στην εμφάνιση της διαταραχής. Πρόκειται για οικογένειες που χαρακτηρίζονται από μια κυρίαρχη φροντίδα να δοθεί μια καλή εικόνα προς τα έξω σε βάρος των προσωπικών συναισθημάτων. Κυρίαρχο πρόσωπο αποτελεί η κυριαρχική – ελεγκτική μητέρα. Με τη διαταραχή η ανορεκτική έφηβη αφενός προβάλλει το αίτημά της για αγάπη με τη σωματική της αδυναμία, απ’ την άλλη αρνείται κάθε βοήθεια που της προσφέρεται.Τι πρέπει να κινητοποιήσει τους γονείς;Έναρξη δίαιτας με σκοπό την απώλεια βάρους χωρίς «ιδιαίτερο» λόγο. Ή ακόμα και αν συντρέχει λόγος, συνέχιση της δίαιτας σε ακραία επίπεδα. Σοβαρή και απότομη απώλεια βάρους, η οποία μπορεί να συνοδεύεται και από διαστρεβλωμένη αντίληψη/ «προσωπική αίσθηση» για τη σωματική διάπλαση. Στην περίπτωση της ανορεξίας, το βάρος φτάνει και κατά 15% κάτω του κατώτατου φυσιολογικού. Εμμονή γύρω από το σωματικό βάρος, έντονη ανησυχία κι ενασχόληση με την εικόνα σώματος. Αποκλεισμός, εκλεκτικότητα ή περιορισμός τροφών, συχνό ζύγισμα, μέτρηση θερμίδων. «Εξαφάνιση» στην τουαλέτα αμέσως μετά το γεύμα (για την αποβολή του φαγητού). Διαταραχές της περιόδου (αναστάτωση της εμμηνορρυσίας ή διακοπή της για 3 συνεχείς κύκλους ) έως αμηνόρροια.Πώς πρέπει να αντιδράσει η οικογένεια του ατόμου με ανορεξία;Οι γονείς συνήθως αποδυναμώνονται με την εμφάνιση στο παιδί τους μιας διατροφικής διαταραχής και συχνά ενοχοποιούνται κατηγορώντας τους εαυτούς τους για την ασθένεια. Άλλες φορές βέβαια, αρνούνται το ότι υπάρχει πραγματικό πρόβλημα το οποίο χρήζει άμεσης αντιμετώπισης. Έτσι πολύ συχνά τα παιδιά φτάνουν σε ακραία σημεία, όπου η νοσηλεία μπορεί να κριθεί αναγκαία. Συχνά επίσης, χρησιμοποιούν λογικά επιχειρήματα για να εξηγήσουν αυτό που συμβαίνει, κάτι που οδηγεί αναπόφευκτα σε ένταση και μεγαλύτερη απογοήτευση των παιδιών με ενίσχυση των συμπτωμάτων της ασθένειας.Σε ποιον πρέπει να απευθυνθεί κάποιος, εφόσον εντοπίσει το πρόβλημα;Η θεραπεία αφορά τόσο στο σωματικό όσο και στον ψυχικό τομέα. Συχνά έχει χαρακτήρα επείγουσας σωματικής (εντονότατη καχεξία, ηλεκτρολυτικές και ορμονικές διαταραχές) ή ψυχικής αιτιολογίας (απόπειρα αυτοκτονίας, εντονότατη έκρηξη άγχους, ιδίως μετά από βουλιμική κρίση). Το Κέντρο Ημέρας «ΑΝΑΣΑ» παρέχει εντελώς δωρεάν , υπηρεσίες διάγνωσης, θεραπείας και συμβουλευτικής υποστήριξης των πασχόντων και των οικογενειών τους, μέσω μιας πολυκλαδικής ομάδας επαγγελματιών υγείας η οποία αποτελείται από ψυχίατρο, παιδοψυχίατρο, ψυχολόγους, γενικό ιατρό, διατροφολόγο, εργοθεραπευτή.

Διαβάστε Περισσότερα »

Πώς σχετίζεται το πένθος με την πτώχευση;

Πώς σχετίζεται το πένθος με την πτώχευση; thumbnail

Ο κ. Κωνσταντίνος Γεμενετζής, ψυχαναλυτής, εξηγεί τις υπόγειες διαδρομές που συνδέουν το πένθος της απώλειας με την πρωτόγνωρη εμπειρία της πτώχευσης που βιώνουμε ως λαός και ως χώρα. Τι συνδέει το πένθος της απώλειας με την πτώχευση; Η λέξη "πτωχός" συγγενεύει με το "πίπτω". Η εμπειρία της πτώχευσης είναι εμπειρία μιας πτώσης. Αυτή μπορεί να φτάνει από τον ξεπεσμό στα μάτια του κόσμου, της οικογένειας, του ίδιου του εαυτού, μέχρι το πέσιμο από το μπαλκόνι, ή στη θηλιά γύρω από τον λαιμό. Η πτώχευση έρχεται μετά από μια απώλεια. Η απώλεια μπορεί να αφορά πράγματα του παρόντος: Δεν μπορώ να αγοράζω στο σούπερ μάρκετ αυτά που αγόραζα, δεν μπορώ να προσφέρω στα παιδιά μου το ιδιωτικό σχολείο που πρόσφερα, δεν μπορώ να πληρώσω το δάνειο για το σπίτι ή το αυτοκίνητο, δεν μπορώ να κάνω τα ταξίδια που έκανα κ.ο.κ. Η απώλεια μπορεί όμως να αφορά και μελλοντικά πράγματα: Γίνονται ανέφικτα τα σχέδια και τα όνειρα που είχα για μια καλύτερη ζωή, τη δική μου, της οικογένειας, των παιδιών μου, για τις προοπτικές μιας γενικότερης ευημερίας, στην οποία θα συμμετείχα μαζί με τους περισσότερους. Απώλειες τέτοιου είδους δεν οδηγούν αναγκαστικά στην πτώση της πτώχευσης. Στην απώλεια κάτι δικό μου, κάτι που βρίσκονταν στην περιοχή του δικού μου μικρόκοσμου, απομακρύνεται και χάνεται. Εγώ στέκω εκεί, το χάνω από τα μάτια μου, βλέπω τον ορίζοντα του κόσμου μου να στενεύει, πενθώ. Πενθώ θα πει: ό,τι χάθηκε εξακολουθεί να είναι παρόν, δια της απουσίας του όμως. Και γι' αυτό πονάει, όπως το ακρωτηριασμένο "μέλος φάντασμα". Το πένθος είναι η σύγκρουση ανάμεσα στο αυγό του "Κι άλλο!" με την πέτρα του "Όχι πια!". Εκεί που την απώλεια ακολουθεί η πτώση του ξεπεσμού, της κατάπτωσης και της βουτιάς στο κενό, δεν στέκω πλέον. Πέφτω ο ίδιος. Πότε συμβαίνει τούτο; Πότε μια απώλεια με "ρίχνει"; Όταν τα πράγματα που χάνονται αποτελούν συνέχεια του εαυτού μου. Όταν ένας τρόπος ζωής, τα όνειρά μου για μένα και για τα παιδιά μου έχουν γίνει αναπόσπαστο μέρος της εικόνας που έχω για τον εαυτό μου. Τότε δεν χάνεται απλά το ένα και το άλλο. Χάνεται το ίδιο το έδαφος κάτω από τα πόδια μου. Όσο ριζικότερα αυτή η εικόνα με καθορίζει, τόσο εμφατικότερα η συντριβή της ισοδυναμεί με πτώση, με μια λιγότερο ή περισσότερο ελεύθερη πτώση στο κενό. Στην εμπειρία της πτώχευσης, ό,τι με στήριζε χάνεται. Η εικόνα του εαυτού μου γίνεται συντρίμμια. Χάνομαι ο ίδιος, χάνομαι μέσα σε μια βουβαμάρα, γίνομαι βουβαμάρα ο ίδιος. Δεν υπάρχει καν πένθος, καθώς το πένθος προϋποθέτει ένα Εγώ που στέκει, ίσταται και υφ-ίσταται την απώλεια. Τώρα έχει σιγάσει όπως ένα τοπίο που το σκέπασε χιόνι.

Διαβάστε Περισσότερα »

Γεννιόμαστε ή γινόμαστε ταλαντούχοι;

Γεννιόμαστε ή γινόμαστε ταλαντούχοι; thumbnail

Η Δρ. Καλλιόπη Εμμανουηλίδου, συμβουλευτική -εκπαιδευτική ψυχολόγος, οριοθετεί τα έμφυτα και τα επίκτητα χαρακτηριστικά μας και αναζητεί την απάντηση.Το ταλέντο κληροδοτείται ή αποκτάται;Υπάρχει η άποψη ότι το ταλέντο φαίνεται από μικρή ηλικία, καθώς τα παιδιά που έχουν π.χ. κλίση στη μουσική, εκδηλώνουν αυτήν την τάση τους από πολύ νωρίς, δείχνοντας ιδιαίτερο ενδιαφέρον και ευαισθησία στους ήχους, το ρυθμό, τη μελωδία. Μαθαίνουν γρηγορότερα από το μέσο όρο μουσική.Αρκεί όμως αυτή η κλίση;Σίγουρα όχι. Η κλίση, για να οδηγήσει σε υψηλότατη επίδοση, χρειάζεται εξάσκηση. Πολλή εξάσκηση. Και η εξάσκηση χρειάζεται αφοσίωση και πειθαρχία. Συνήθως τα άτομα που έχουν μια κλίση, αγαπούν το αντικείμενο της σπουδής τους και δεν τους ενοχλεί να εξασκούνται ή να προπονούνται με τις ώρες, έστω κι αν αυτή η ενασχόληση είναι μοναχική.Τι γίνεται αν κάποιος δεν έχει εμφανίσει ιδιαίτερη κλίση και καταπιάνεται με κάτι και απλώς εξασκείται-προπονείται εντατικά;Κάποιοι υποστηρίζουν ότι αρκεί η εντατική και συστηματική εξάσκηση, για να μπορέσει κάποιος να φτάσει υψηλότατες επιδόσεις κάποια στιγμή. Ωστόσο, επειδή τα παιδιά που εμφανίζουν μια τάση, συνήθως αρχίζουν τη συστηματική εξάσκηση από πολύ νωρίς, είναι πολύ δυσδιάκριτο να καταλάβουμε αν η κατοπινή τους επίδοση οφείλεται στη συστηματική εξάσκηση ή στο έμφυτο ταλέντο.Συχνά για να απαντηθούν τέτοια ερωτήματα, καταφεύγουμε στη μελέτη βιογραφιών γνωστών ταλαντούχων ατόμων. Για παράδειγμα, ο Μότσαρτ δέχτηκε από πολύ νωρίς συστηματικότατη προπόνηση (μάλιστα ο πατέρας του κατηγορείται σήμερα ότι του στέρησε την παιδική του ηλικία). Και αυτός και ο Μπαχ προέρχονται από οικογένειες μουσικών. Πώς όμως μπορούμε να το ερμηνεύσουμε αυτό; Ότι αυτοί οι δύο μουσικοί κληρονόμησαν μουσικό ταλέντο από τους προγονούς τους; Ή ότι, μεγαλώνοντας σε οικογένειες μουσικών, δέχτηκαν τόσο πολλά ερεθίσματα, που εξάσκησαν τις μουσικές τους ικανότητες σε μεγάλο βαθμό;

Διαβάστε Περισσότερα »

Μπορούμε να νιώσουμε και πάλι ευτυχία;

Μπορούμε να νιώσουμε και πάλι ευτυχία; thumbnail

Ο  Αναστάσιος Σταλίκας, καθηγητής Ψυχολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, αναλύει τις παραμέτρους της ευτυχίας.Οι Έλληνες τη δεκαετία του 1960 ήταν φτωχότεροι σε σύγκριση με τους περισσότερους από εμάς, είχαν λιγότερα αγαθά αλλά ήταν σίγουρα πιο ευτυχισμένοι. Πώς τα κατάφερναν; Πώς μπορούμε να διδαχθούμε από τη στάση τους; Να είμαστε ευτυχισμένοι μέσα στην οικονομική κρίση;Ζούμε πλέον με την καθημερινή αγωνία του αν θα πέσουμε από τον γκρεμό ή όχι ως χώρα. Η αίσθηση της ευτυχίας δεν ακούγεται πλέον κάτι πολύ μακρινό και πολύ θεωρητικό;Αυτό ακριβώς συμβαίνει. Κι η απόδειξη είναι ότι όταν βλέπουμε κάποιον να έχει καλή διάθεση ή αίσθηση του χιούμορ, τον κοιτάμε καχύποπτα. Ωστόσο, αυτός είναι ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσει κανείς τις δύσκολες καταστάσεις και να γίνει πιο δυνατός ή καλύτερος και να αντέξει τελικά αυτή τη δύσκολη κατάσταση.Προς τον παρόν πάντως  φαίνεται σαν να μην μας ανήκει η ζωή μας. Νιώθουμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά…Ένα πολύ μεγάλο μέρος των Ελλήνων νιώθει ότι η ζωή του κυλά χωρίς να μπορεί να κάνει κάτι για αυτή. Το ονομάζουμε  «εκμαθημένη απόγνωση». Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για αυτό που μας συμβαίνει  γύρω μας ή ότι μας συμβαίνει γίνεται  για μας χωρίς εμάς, χωρίς να μπορούμε να κάνουμε κάτι και να το αλλάξουμε. Υπάρχουν δυσκολίες πρακτικές στην καθημερινότητα μας, οικονομικές, ανεργία, έλλειψη φαρμάκων κλπ που αποτελούν απίστευτο σοκ για όλους και προκαλούν στον κόσμο την αίσθηση ότι τίποτα δεν γίνεται και τίποτα δεν μπορεί να κάνει για αυτό. Οι επιστήμονες από το χώρο της ψυχολογίας ερχόμαστε να εμψυχώσουμε και να ενθαρρύνουμε τους ανθρώπους να ξαναπιάσουν την πυξίδα της ζωής τους, να δράσουν και να μην γίνουν έρμαια των πραγμάτων.Ποια είναι τα κλειδιά που πρέπει να βρούμε; Πώς μπορούμε να αποκτήσουμε αυτή τη γνώση;Συνηθίσαμε στο αδιέξοδο μας ή είχαμε συνηθίσει σε μια καπιταλιστική καταναλωτική κοινωνία που μας έφτασε σε ένα σημείο να εκτιμάμε τους εαυτούς μας ως προς το τί έχω και όχι ως το ποιος είμαι. Δεν χρειαζόταν να ήμασταν δυνατοί ψυχικά για να αντέξουμε καταστάσεις και είχαμε αποκοιμηθεί  σε ένα κόσμο λίγο επιφανειακό, λίγο ψεύτικο, σε ένα κόσμο των απολαύσεων και τώρα τα πράγματα είναι δύσκολα.. πρέπει να ξαναβρούμε τον εαυτό μας, τις αρχές μας.Με ποιο τρόπο;Με το δώσουμε νόημα στη ζωή μας. Αυτό που χρειάζονται οι άνθρωποι σήμερα είναι να  ανακαλύψουν πως θα έχει νόημα η ζωή τους, αν υπάρχει κάτι για το οποίο αξίζει να ζουν και ακόμη  πιο ρομαντικά αν υπάρχει κάτι για το οποίο αξίζει να δώσω και τη ζωή τους. Ομορφιά θεωρείται το νόημα της ζωής. Ο στόχος, ο λόγος ύπαρξης, κάτι στο οποίο να πιστέψουμε για να κάνουμε την υπέρβαση, αυτό το άλμα που χρειάζεται για να κάνουμε την αλλαγή και να προχωρήσουμε μπροστά.Πώς μπορούμε να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και πάλι;Πρέπει να κοιτάξουμε τα πράγματα κατάματα. Πρέπει καταρχάς να δούμε και να αναγνωρίσουμε ότι τα πράγματα είναι δύσκολα και ότι δεν είναι μία κρίση εντός και εκτός εισαγωγικών. Αυτή θα είναι η επόμενη πραγματικότητα και αυτό φοβίζει και μας φέρνει σε ένα αδιέξοδο, ωστόσο από εκεί και πέρα θα πρέπει να  το δεχθούμε εμείς οι ίδιοι.Η επόμενη πραγματικότητα είναι η εξαθλίωση, η φτωχοποίηση, η εφαρμογή των μέτρων;Η φτωχοποίηση και η εξαθλίωση θα διαρκέσουν τουλάχιστον μια πενταετία ακόμη. Με αυτό το δεδομένο πρέπει να πορευθούμε, όχι  με την έννοια του εφήμερου. Μπορεί αυτό το πράγμα το οποίο μπορεί να θεωρούμε ότι είναι προσωρινό να γίνει μόνιμο κι εμείς πρέπει να είμαστε έτοιμοι να το αντιμετωπίσουμε. Ωστόσο, δεν εμπεριέχει μόνο προβλήματα αυτό το διάστημα. Αποτελεί ταυτόχρονα και μια πρόκληση, την πρόκληση της αλλαγής:  αλλάζουμε και αφήνουμε την ευδαιμονία κατανάλωσης και πρέπει να ξαναβρούμε την ευδαιμονία, την ευτυχία στις σχέσεις μας, στον εαυτό μας, στις αρχές μας, στις αξίες μας. Να θυμηθούμε τους Έλληνες τη δεκαετία του 1960, που ήταν ίσως φτωχότεροι από μας σήμερα, αλλά ήταν πιο ευτυχισμένοι. Κι αυτό διότι είχαν τοποθετήσει αλλού το τι είναι ευτυχία. Είχαν δώσει μεγαλύτερη αξία στο φιλότιμο, στη φιλία, στις σχέσεις, στην οικογένεια, και η χαρά τους και η ευχαρίστηση τους εξαρτιόταν από τέτοια χαρακτηριστικά και στοιχεία. Όχι μέσα από την κατανάλωση, τα ταξίδια τη δυνατότητα μιας πιο πολυτελούς  ζωής.  

Διαβάστε Περισσότερα »

Τι προβλήματα δημιουργεί η έλλειψη αυτοπεποίθησης;

Τι προβλήματα δημιουργεί η έλλειψη αυτοπεποίθησης; thumbnail

Η κ. Κία Καραγιάννη, lifecoach, «προπονητής ζωής» επί το ελληνικότερον,  μας εξηγεί τι αντίκτυπο έχει στην ψυχολογία μας η έλλειψη αυτοπεποίθησης και κυρίως πως μπορεί να ανακτηθεί.Η έλλειψη αυτοπεποίθησης είναι πρόβλημα που μπορεί να επηρεάσει ουσιαστικά το πώς βλέπετε τον εαυτό σας και τι εικόνα δίνετε στους άλλους.Γιατί προκαλείται έλλειψη αυτοπεποίθησης;Μπορεί να υπάρχουν πολλοί λόγοι για την έλλειψη αυτοπεποίθησης και χαμηλής αυτοεκτίμησης, που αναζητούνται στην παιδική ηλικία, την οικογένεια, τη σχολική ζωή, τον τρόπο που βιώνει κάποιος τις επιτυχίες ή τις αποτυχίες, τις σχέσεις με τους άλλους κοκ. Το βέβαιον είναι ότι η  εικόνα που έχει κάποιος για τον εαυτό του, επηρεάζει σίγουρα και την εικόνα που δείχνει στους άλλους. Μια  αρνητική εικόνα προσελκύει αρνητικές εμπειρίες ενώ μία θετική εικόνα προσελκύει θετικές εμπειρίες.Πώς επηρεάζει τη ζωή του ατόμου η χαμηλή του αυτοπεποίθηση;Η χαμηλή αυτοπεποίθηση δημιουργεί αίσθημα ανασφάλειας και μοναξιάς. Πολλοί συχνά τα άτομα περιορίζουν τις κοινωνικές τους εξόδους και την επαφή τους με φίλους και έτσι μπαίνουν σε ένα φαύλο κύκλο που νιώθουν ακόμη πιο μόνοι. Επιπτώσεις μπορεί να υπάρχουν και στη σχέση με το αντίθετο φύλο γιατί τα άτομα με χαμηλή αυτοπεποίθηση τείνουν να προσκολλώνται στα αρνητικά σημεία μίας κατάστασης και να παραμελούν τις προσωπικές τους ανάγκες και την εξωτερική τους εμφάνιση. Δε δέχονται την κριτική από τους άλλους και όταν αυτή συμβαίνει, τότε πληγώνονται εύκολα.Μπορεί να αλλάξει αυτό;Βεβαίως, διότι το ότι νιώθει κάποιος χαμηλή αυτοπεποίθηση δε σημαίνει ότι έχει χαμηλές ικανότητες. Αυτό που συνήθως συμβαίνει είναι ότι μάλλον συγκρίνει τις πραγματικές του ικανότητες με μία ιδανική κατάσταση ή έχει εξωπραγματικές προσδοκίες από τον εαυτό του ή επίσης μπορεί να έχουν οι άλλοι για αυτόν. 

Διαβάστε Περισσότερα »

Πώς βάζουμε όρια στα παιδιά μας;

Πώς βάζουμε όρια στα παιδιά μας; thumbnail

Ο κ. Γεώργιος Χρούσος, καθηγητής Παιδιατρικής και Διευθυντής της Α’  Πανεπιστημιακής Παιδιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, εξηγεί πώς μπορούμε να οριοθετήσουμε τον κόσμο των παιδιών μας.Πολλά από τα καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε με τα παιδιά μας οφείλονται στην έλλειψη ορίων.Μπορεί να μπει όριο στη συμπεριφορά και τον τρόπο ζωής των παιδιών με τις φωνές και την ένταση;Οι φωνές και η ένταση στη συμπεριφορά των γονιών κινούνται στα όρια της ελαφριάς κακοποίησης.  Η συμπεριφορά που πρέπει να έχει ένας γονέας είναι αυστηρότητα με αγάπη, δηλαδή πρέπει οι γονείς να θέτουν όρια, «μέχρι εκεί μπορείς να πας, παραπάνω δεν μπορείς να πας». Το χρειάζεται αυτό και το ίδιο το παιδί και εάν δεν έχουν μπει όρια στο παιδί, αγχώνεται. Χρειάζεται η λεγόμενη«τρυφερή αυστηρότητα».Όταν δεν ακούει το παιδί, ούτε τότε χρειάζεται η φωνή;Καμιά φορά χρειάζεται. Δεν πρέπει, όμως, να προσβάλλουμε το παιδί δίνοντάς του να καταλάβει ότι δεν έχει αξία,  διότι του δημιουργείται φοβερό στρες. Επειδή στα παιδιά ακόμα ο εγκέφαλος διαπλάθεται, πολλές ζημιές που γίνονται είναι μόνιμες. Και αυτό θα το επηρεάσει σε όλη του την ζωή. Στον τρόπο που θα συμπεριφερθεί στο σχολείο, στο τι θα κάνει στο πανεπιστήμιο, τι οικογένεια θα φτιάξει, πως θα συμπεριφερθεί στις σχέσεις του. Θα αισθάνεται άσχημα απέναντι στους άλλους, δε θα είναι αυτόνομος, δε θα είναι αυθεντικός.Και δεν θα έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του. Εννοείται δε ότι απορρίπτεται ολοκληρωτικά η σωματική βία κατά των παιδιών!Αν ο γονιός μάθει ότι το παιδί του καπνίζει, πως πρέπει να αντιδράσει;Η  μόνη λύση είναι να μιλήσει στο παιδί λογικά και χωρίς φωνές, παρότι αυτό ακούγεται και είναι δύσκολο. Οφείλει να του μιλήσει για όλα τις επιβλαβείς συνέπειες που έχει το τσιγάρο, και φυσικά το καλύτερο είναι να μπορεί να του δώσει ο ίδιος ο γονιός το παράδειγμα: να του τονίσει ότι ο ίδιος δεν καπνίζει.Η αναφορά στον καρκίνο που προκαλεί το κάπνισμα έχει αποτέλεσμα; Καλό θα ήταν να αναφερθεί. Αν και πρέπει να σημειωθεί ότι, δυστυχώς ή ευτυχώς,  τα παιδιά δεν έχουν την αίσθηση του φόβου και του θανάτου, είναι πολύ αισιόδοξα και δεν προβληματίζονται για το τι μπορεί να τους συμβεί μετά από κάποια χρόνια.Τι πρέπει να κάνει ο γονιός όταν τα παιδιά δεν έχουν όρια στο φαγητό;Περίπου 30% των παιδιών που είναι παχύσαρκα στην Ελλάδα έχουν καταθλιπτικά συμπτώματα, που σημαίνει ότι υπάρχουν ψυχολογικά αίτια. Αυτά τα παιδιά έχουν πολύ κακή αίσθηση για την εμφάνιση τους και για τον εαυτό τους, γεγονός που τα απομονώνει από τους φίλους τους, και τους προκαλεί στρες. Το στρες διεγείρει την όρεξη και τρώνε πιο πολύ και έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος ο οποίος πρέπει να διακοπεί. Πρέπει,λοιπόν, οι γονείς εάν δουν ότι το παιδί τους ξεφεύγει από τις καμπύλες και πάει προς το υπέρβαρο, να παρέμβουν, όσο το δυνατόν νωρίτερα. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι το παιδί συνηθίζει   να τρώει πολύ, αλλά κυρίως ότι αλλάζει και η φυσιολογία του. Και μετά μπορεί να τρώει λιγότερο από τα άλλα παιδιά αλλά και πάλι να μην χάνει βάρος. Διαταράσσεται ο μεταβολισμός του παιδιού. Είναι πάρα πολύ βασικό να ξεκινήσει κανείς όσο πιο νωρίς γίνεται.

Διαβάστε Περισσότερα »

Τι φοβάται ένα παιδί χωρισμένων γονιών;

Τι φοβάται ένα παιδί χωρισμένων γονιών; thumbnail

Η κυρία Μερσύνη Αρμενάκα, παιδοψυχίατρος με ειδίκευση στη συστημική θεραπεία οικογένειας και ζευγαριών, χαρτογραφεί το ευαίσθητο ψυχικό πεδίο των παιδιών που βιώνουν τον χωρισμό των γονιών τους. Τι συνέπειες μπορεί να έχει το διαζύγιο στη ψυχολογία του παιδιού και από ποια ηλικία αυτές γίνονται εμφανείς;Τα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι τα μισά σχεδόν παντρεμένα ζευγάρια καταλήγουν σε διαζύγιο.Πώς επηρεάζει το παιδί το διαζύγιο των γονιών του;Συχνά οι συνέπειες του διαζυγίου στην ψυχολογία του παιδιού ξεκινούν πολύ πριν χωρίσει οριστικά το ζευγάρι, μέσα από τις συγκρούσεις και τις εντάσεις που εκδηλώνονται στη σχέση του, ενώ μπορεί να συνεχιστούν επί μακρόν και μετά τον τυπικό χωρισμό, μέχρι την ολοκλήρωση της διαδικασίας. Μελέτες έχουν δείξει  ότι τα παιδιά αυτά έχουν τριπλάσια πιθανότητα για ανάπτυξη ψυχοπαθολογίας, σε σχέση με τα άλλα παιδιά και εφήβους. Μια πανεθνική διαχρονική έρευνα στην Αμερική με μελέτη μεγάλου δείγματος  7χρονων παιδιών με χωρισμένους γονείς έδειξε ότι το 30% των παιδιών αυτών έκανε ψυχοθεραπεία κατά τη διάρκεια της εφηβείας.Τι φοβάται ένα παιδί χωρισμένων παιδιών;Αυτό που χαρακτηρίζει όλα τα παιδιά είναι ο φόβος εγκατάλειψης. Μέχρι την ηλικία των  5 χρόνων πολλά παιδιά νομίζουν ότι αυτά φταίνε για τον χωρισμό των γονιών τους και φοβούνται ότι θα τα εγκαταλείψουν.Τι άλλο αισθάνονται τα παιδιά των χωρισμένων γονιών;Πολύ συχνά, εμφανίζουν άγχος αποχωρισμού, ενούρηση και επιθετικές τάσεις. Μπορεί να είναι επιθετικά και νευρικά,  πολλές φορές όμως είναι θλιμμένα και έχουν δυσκολίες στον ύπνο. Οι επιπτώσεις αυτές διαφοροποιούνται ανάλογα με την ηλικία του παιδιού. Στα μικρά παιδιά κάτω των 3 χρόνων υπάρχουν ελάχιστες μνήμες και οι μετέπειτα επιπτώσεις είναι μάλλον λιγότερες. Τα παιδιά σχολικής ηλικίας πενθούν ανοικτά, αισθάνονται προσωπική απόρριψη, εμφανίζουν κακές σχολικές επιδόσεις, παρουσιάζουν σωματικές ενοχλήσεις, καταθλιπτικά στοιχεία, λένε ψέματα, κάνουν μικροκλοπές.Τα παιδιά χωρισμένων γονιών έχουν πιο έντονη εφηβεία;Στην εφηβεία όπου η ανάγκη για σταθερότητα είναι μεγάλη και στην περίπτωση που τους λείπει η πατρική φιγούρα έχουν αισθήματα θυμού, προδοσίας, σε αρκετές περιπτώσεις τα παιδιά που έχουν βιώσει τον χωρισμό των γονιών τους επιδίδονται σε έντονη σεξουαλική δραστηριότητα, μεγάλη κατανάλωση αλκοόλ και ουσιών ενώ και η παραβατική συμπεριφορά είναι συχνή.

Διαβάστε Περισσότερα »

Τι πρέπει να κάνω αν το παιδί μου έχει μαθησιακές δυσκολίες;

Τι πρέπει να κάνω αν το παιδί μου έχει μαθησιακές δυσκολίες; thumbnail

Η κυρία Λωρέττα Θωμαϊδου, καθηγήτρια Αναπτυξιακής Παιδιατρικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, εξηγεί που οφείλονται οι μαθησιακές δυσκολίες και πως αντιμετωπίζονταιΤο 25% των μαθητών στην χώρα μας εκτιμάται ότι αντιμετωπίζει μαθησιακές δυσκολίες.Ωστόσο κάθε ένας από αυτούς είναι μοναδικός. Κι αυτό σημαίνει ότι παρουσιάζει διαφορετικό συνδυασμό και σοβαρότητα προβλημάτων. Ο κοινός παρονομαστής όλων είναι ότι έχουν ελλείψεις στις βασικές διαδικασίες μάθησης.Τι εννοούμε με τον όρο «μαθησιακές δυσκολίες»;Μαθησιακές δυσκολίες υπάρχουν από τότε που οι άνθρωποι έπρεπε να επεξεργάζονται πληροφορίες και να μαθαίνουν. Με το πέρασμα του χρόνου γίνονταν πιο γνωστές ενώ και οι επιστήμονες αποκωδικοποιούσαν αρκετές από αυτές. Οι μαθησιακές δυσκολίες εμφανίζονται με πολλές μορφές, πχ  οπτική, ακουστική, κινητικού ελέγχου, δυσκολία στην επικοινωνία, στη λογική επεξεργασία πληροφοριών, κ.αΠου οφείλονται;Είναι νευρολογικές διαταραχές. Οι μαθησιακές δυσκολίες είναι εγγενείς στο άτομο. Αυτό σημαίνει πως υπάρχουν στο παιδί από τη γέννησή του.Πόσα παιδιά αφορούν;Υπολογίζεται ότι πάνω από το 25% των παιδιών εμφανίζουν μαθησιακές δυσκολίες.  Όλοι μας, σε κάποιο στάδιο της μαθητικής μας ζωής, για κάποιο λόγο, πιθανόν να είχαμε παρουσιάσει μαθησιακές δυσκολίες.Πώς εκδηλώνονται οι μαθησιακές δυσκολίες;Στα συμπτώματα των μαθησιακών δυσκολιών περιλαμβάνονται μια μεγάλη γκάμα από χαρακτηριστικά που επηρεάζουν την ανάπτυξη και τα επιτεύγματα του παιδιού. Τα πιο συχνά συμπτώματα είναι: διάσπαση προσοχής,φτωχή μνήμη, δυσκολία στο να ακολουθεί οδηγίες, δυσκολία στο να ξεχωρίζει μεταξύ τους τα γράμματα, τους αριθμούς, και τους ήχους, περιορισμένη αναγνωστική ικανότητα, προβλήματα στον οπτικο-κινητικό συντονισμό, δυσκολία στη σειροθέτηση (π.χ. ακολουθία των ημερών της εβδομάδας, των μηνών του χρόνου,κ.λ.π.), αποδιοργάνωση, και πολλά άλλα προβλήματα που μπορεί να το επηρεάζουν.Σε ποια ηλικία εκδηλώνονται;Οι μαθησιακές δυσκολίες συνήθως αναγνωρίζονται κατά την Α´ τάξη του δημοτικού σχολείου, με αφορμή την επαφή του παιδιού με τη γραφή και την ανάγνωση. Όταν ένα παιδί δυσκολεύεται στο σχολείο, γεγονός που λογικά θα ανησυχήσει τον γονιό, είναι πάρα πολύ σημαντικό να διευκρινιστεί κατά πόσον η αιτία της δυσκολίας οφείλεται στο ίδιο το παιδί ή σε αιτία που ξεφεύγει από το παιδί και ανήκει στο περιβάλλον. Δηλαδή, πρέπει να αποσαφηνιστεί εάν  ένα παιδί έχει δυσκολία στο σχολείο γιατί έχει χαμηλές ικανότητες ή γιατί έχει αργό ρυθμό μάθησης ή γιατί δεν διαβάζει ή γιατί δεν διαβάζει όσο πρέπει. Μπορεί επίσης να ευθύνονται εξωγενείς παράγοντες όπως πχ ο δάσκαλος ή το σχολείο. Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για μια ανακάλυψη που προβληματίζει κάθε γονιό.Ποια είναι η αντίδραση των γονιών όταν ακούνε ότι το παιδί τους έχει μαθησιακές δυσκολίες;Η ανακάλυψη προβληματίζει πολύ κάθε γονιό. Όταν όμως ενημερωθούν για την ακριβή διάγνωση και την αντιμετώπιση της διαταραχής, τότε αποδέχονται την  κατάσταση και είναι ιδιαίτερα συνεργάσιμοι.Πού πρέπει να απευθύνονται οι γονείς για τις μαθησιακές δυσκολίες;Όποτε παρατηρηθεί δυσκολία του παιδιού στο σχολείο αμέσως οι γονείς οφείλουν να απευθυνθούν στον παιδίατρο τους, ο οποίος θα τους κατευθύνει σε ειδικούς παιδαγωγούς των νοσοκομείων Παίδων ή του ιδιωτικού τομέα.

Διαβάστε Περισσότερα »

Τι οδηγεί τους νέους στο αλκοόλ;

Τι οδηγεί τους νέους στο αλκοόλ;  thumbnail

Ο κ. Στέλιος Κρασανάκης, ψυχίατρος, σκιαγραφεί το προφίλ των ατόμων που εθίζονται στις ουσίες και το αλκοόλ και επισημαίνει τον βαρύνονρόλο τα της οικογένειας.Τα στοιχεία σε ό,τι αφορά τη σχέση των Ελληνόπουλων με το ποτό και τις ουσίες είναι σοκαριστικά: μελέτη του Κέντρου Πρόληψης και Υγείας των Εφήβων της Α´ Πανεπιστημιακής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών έδειξε ότι το 14,5% των αγοριών και 10% των κοριτσιών ηλικίας 11-18 ετών έχουν κάνει χρήση αλκοόλ!Επιπλέον, έδειξαν ότι αυτή η συνήθεια συνδέεται άμεσα με το κάπνισμα, τη χρήση ναρκωτικών ουσιών και τη σεξουαλική δραστηριότητα.- Είναι διαφορετικό το προφίλ των ανθρώπων που εθίζονται σε ουσίες και οινοπνευματώδη,σε σύγκριση με το προφίλ του μέσου ανθρώπου;Σίγουρα υπάρχει ένα διαφορετικό προφίλ. Καταρχάς,όσοι  είναι χρήστες μίας νόμιμης ουσίας όπως είναι το αλκοόλ έχουν διαφορετικό το προφίλ από τους ανθρώπους που είναι χρήστες σε μία παράνομη ουσία.- Ποιο είναι το προφίλ του ανθρώπου που ενδέχεται να εθιστεί στο αλκοόλ;Ο άνθρωπος που εθίζεται στο αλκοόλ είναι ένας άνθρωπος φοβισμένος, ενοχικός, καταθλιπτικός, αλλά ένας άνθρωπος που δεν έχει μάθει να ζει στα άκρα. Διότι προσπαθεί κρυφά να κάνει ό,τι κάνει και ο αλκοολισμός είναι κάτι που αποκαλύπτεται μετά από πάρα πολλά χρόνια. Και αυτό είναι το «ύπουλο» στοιχείο  της συγκεκριμένης εξάρτησης.- Ποιος είναι ο ορισμός της εξάρτησης του αλκοολισμού;Το κύριο στοιχείο στον αλκοολισμό δεν είναι η συχνότητα της κατανάλωσης αλκοόλ όπως θεωρούν πολλοί αλλά σχετίζεται με  τον ρόλο που έχει το αλκοόλ στην ζωή του ατόμου. Δεν είναι τόσο η ποσότητα ή η συχνότητα όσο η λειτουργία της ουσίας.  Δηλαδή,κάποιος μπορεί να πίνει μόνο κάθε Σαββατοκύριακο αλλά να είναι αλκοολικός. Τοκυρίαρχο είναι ότι χρειάζεται την ουσία για να κάνει οπωσδήποτε κάτι, σεξ, διακοπές, βόλτα κα. Στην εξάρτηση υπάρχει η τριγωνοποίηση των σχέσεων: εγώ, ο άλλος και η ουσία.Σε ό,τι αφορά τους χρήστες άλλων ουσιών, πλην αλκοόλ, υπάρχει και ένα στοιχείο παρανομίας.  Γι' αυτό και λέμε πολύ συχνά, εμείς που είμαστε σε αυτό το χώρο της απεξάρτησης πολλά χρόνια, ότι είναι επικίνδυνες  οι φωνές περί νομιμοποιήσεων, διότι εάν νομιμοποιήσουμε μία ουσία, την κάνναβη π.χ , τότε ο άνθρωπος που παίρνει την ουσία θα εξαρτηθεί από μία άλλη παράνομη ουσία.- Τι είναι αυτό που ικανοποιεί τον χρήστη της παράνομης  ουσίας;Η παρανομία έχει πάντα ένα στοιχείο ρίσκου και παντοδυναμίας. Γι’ αυτό και στην απεξάρτηση παίζει ρόλο ο πατέρας. Επειδή ο πατέρας είναι και ο νόμος μέσα σε ένα σπίτι. Και δεν είναι το θέμα να είναι αυστηρός ή μαλακός, αλλά πόσο οριοθετημένος είναι, πόσο λέει κάτι και αυτό το τηρεί.- Πώς χτίζεται η  καλή επικοινωνία μεταξύ γονιών και παιδιών;Χρειάζεται μια καλή επικοινωνία που πρέπει να χτιστεί μέσα από τον ρόλο πατέρα και παιδιού,όχι πατέρα - φίλου. Κι αυτό θεωρώ ότι είναι το μεγάλο σφάλμα της γενιάς μας, ότι γίναμε φίλοι με τα παιδιά μας. Τα παιδιά μας έχουν φίλους, πατεράδες δεν έχουν.

Διαβάστε Περισσότερα »

Πώς μπορώ να βάλω όρια σε ένα 6χρονο παιδί;

Πώς μπορώ να βάλω όρια σε ένα  6χρονο παιδί; thumbnail

Ο κ. Μιχάλης Χαντάς, κλινικός ψυχολόγος εξηγεί πως μπορούν να μπουν τα όρια μέσα από τη διαπαιδαγώγηση.Από την ηλικία των 2, 5 χρόνων  το παιδί είναι σε θέση να ακολουθεί κανόνες και να συνειδητοποιεί τις συνέπειες των πράξεων του. Συνεπώς, τα όρια όχι μόνο είναι αναγκαία, αλλά είναι σημαντικό να τίθενται με σαφή και άμεσο τρόπο, ώστε το παιδί να γίνει πιο υπεύθυνο.Η θέσπιση ορίων δεν είναι διόλου  εύκολη υπόθεση για το γονιό. Αφενός γιατί τον φέρνει σε σύγκρουση με το παιδί του, αφετέρου διότι συχνά ούτε ο ίδιος έχει όρια στον τρόπο ζωής του, ώστε να λειτουργήσει ως πρότυπο για τον μικρό παρατηρητή.Ωστόσο, η θέσπιση ορίων είναι απαραίτητη, διότι ενισχύει το περιβάλλον ασφάλειας και σταθερότητας του παιδιού. Τα κλειδιά της διαπαιδαγώγησης είναι:ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΝα του διδάξετε τι είναι σωστή συμπεριφορά. Πχ. Όταν και αν το παιδί δείξει κάποια σκληρότητα, κακία ή είναι πολύ εγωιστικό ή πει ψέματα, τότε να μη του τα ψάλλετε,  να κάνετε κήρυγμα ή να το νουθετήσετε μέσω ενοχών. Καλύτερα να του θέσετε τον προβληματισμό «Πώς θα μπορούσες αυτό να το χειριστείς καλύτερα;»ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗ
Η παντελής απουσία των ορίων και των παραμέτρων κάνει τα παιδιά να αισθάνονται ανασφάλεια, να νιώθουν χαμένα και να μην μπορούν να βάζουν όρια οι ίδιοι στη ζωή τους.ΣΕΒΑΣΜΟΣΠώς θα θέλατε  το παιδί σας να σας μιλάει; 
Έτσι ακριβώς θα έπρεπε να μιλάτε κι εσύ στο παιδί σας. Ιδιαίτερα όταν πρέπει να το «διορθώσετε» για κάτι που δεν έκανε σωστά. 
Όταν σωφρονίζουμε ένα παιδί με ένα λογικό, αγαπητό και θετικό τρόπο για κάτι που έχει κάνει λάθος, θα μάθει να παίρνει την ευθύνη για τις ενέργειές του.ΔΙΑΧΩΡΙΣΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΑΞΗΕξηγήστε του ότι παρόλο που δεν σας άρεσε αυτό που έκανε ή είπε, εξακολουθείτε  να το αγαπάτε και να το σέβεστε. Ακούστε  τι έχει να πει, τι συναισθήματα θέλει να εκφράσει και μετά εξηγήστε  του ποια είναι η σωστή συμπεριφορά στην προκειμένη περίπτωση και γιατί! Το γιατί είναι κάτι πραγματικό ή απλά έτσι είναι, επειδή εσύ νομίζεις; Έχεις λογικά, πραγματικά επιχειρήματα να το στηρίξεις;ΣΥΝΕΠΕΙΑΜην αλλάζετε τους κανόνες κάθε φορά που σας βολεύει. Να έχετε συνέπεια στα λόγια και στις πράξεις σας. Μην απειλείτε για κάτι που δεν μπορείτε να τηρήσετε.ΤΙΜΩΡΙΑ ΑΛΛΑ ΜΕ ΜΕΤΡΟΌταν βάζετε  όρια και παραμέτρους που έχουν βάση την πραγματικότητα και την λογική, βάζετε τα θεμέλια και δίνετε  και τα εργαλεία στο παιδί να αποκτήσει αυτοέλεγχο, να είναι υπεύθυνο και να προστατεύσει τον εαυτό του. Ακόμα και με ένα 5χρονο είναι σημαντικό να κουβεντιάσετε  για ορισμένους κανόνες και συνέπειες στο σπίτι.Είναι σημαντικό να δείχνετε  στο παιδί  ότι νοιάζεστε  για τη γνώμη του και τα συναισθήματά του και να του δείχνετε ότι αυτό που σκέπτεται είναι σημαντικό. Ταυτόχρονα του διδάσκει πόσο σημαντικό είναι να υπάρχουν κανόνες, γιατί υπάρχουν και πόσο μπορούν να είναι ωφέλιμοι για εκείνο.

Διαβάστε Περισσότερα »
X

Αγαπητοί αναγνώστες,

Σας ενημερώνουμε ότι το boro.gr προσφέρει καθημερινά (Δευτέρα-Παρασκευή) δωρεάν ψυχολογική υποστήριξη με επαγγελματίες ψυχολόγους.

Κάντε κλίκ εδώ για να συνδεθείτε και να ενημερωθείτε για τις ώρες λειτουργίας.
X