Οικογένεια

Οι 4 τύποι γονέα: Σε ποιον ανήκετε;

Oι ικανότητες και οι δεξιότητες που βοηθούν τα παιδιά να αναπτύξουν τη συναισθηματική νοημοσύνη καλλιεργούνται αρχικά στο οικογενειακό περιβάλλον. Οι γονείς ασυνείδητα τις περισσότερες φορές αποτελούν πρότυπα όσον αφορά την έκφραση των συναισθημάτων τη διαχείρησή τους και την υιοθέτηση συμπεριφορών στην επίλυση προβλημάτων. Παρόλα αυτά οι γονείς διαφέρουν μεταξύ τους ως προς τον χαρακτήρα, τις ικανότητες και τις μεθόδους διαπαιδαγώγησης  που χρησιμοποιούν με αποτέλεσμα να διαφέρουν και οι αντιλήψεις και οι στάσεις απέναντι στα συναισθήματα και στον τρόπο έκφρασης αυτών.
Τα παιδιά μέσω της διαδικασίας της  μίμισης προτύπων υιοθετούν τον τρόπο ου συμπεριφέρονται οι γονείς τους σε παρόμοιες καταστάσεις . Σε περίπτωση που οι γονείς επιδεικνύουν το παράδειγμα διαχείρησης των συναισθημάτων τους με θετικό τρόπο, αντί να εκδηλώνουν διαρκώς θυμό, άγχος ή αισθήματα κατάθλιψης τότε τα παιδιά είναι πιθανόν να υιοθετήσουν και τα ίδια στρατηγικές που τα βοηθούν να διαχειριστούν καλύτερα τα ίδια στρατηγικές που τα βοηθούνν  να διαχειριστούν τα έντονα συναισθήματα που βιώνουν.
Όσον φορά στα μοντέλα διαπαιδαγώγησης και ανατροφής των παιδιών η baurmrind κατέληξε μετά από έρευνες τη δε ότι υπάρχουν 3 βασικά είδη συμπεριφοράς των γονέων που καθορίζουν τη συμπεριφορά στη σχέση τους με τα παιδιά.
α. Οι αυταρχικοί γονείς. Έχουν την τάση να ελέγχουν υπερβολικά τα παιδιά τους, να θέτουν πολλά όρια να μη δείχνουν ζεστασιά και να απαιτούν την απόλυτη υπακοή από την πλευρά των παιδιών τους, χωρίς να δίδονται εξηγήσεις.
β. Οι επιτρεπτικοί ανεκτικοί γονείς οι οποίοι δεν επιβάλλουν καθόλου όρια ιδίως σε θέματα συμπεριφοράς, δεν έχουν ιδιαίτερες απαιτήσεις από τα παιδιά τους είναι αρκετά θερμοί απέναντί τους αλλά δεν καταφέρνουν να τα στηρίξουν όσο αποτελεσματικά χρειάζονται.
γ. Οι διαλεκτικοί- δημοκρατικοί γονείς οι οποίοι επικοινωνούν ανοιχτά με τα παιδιά είναι πρόθυμοι να ακούσουν τις επιθυμίες τους και σέβονται τις απόψεις τους παράλληλα όμως θέτουν όρια εξηγώντας αναλυτικά τους λόγους για τους οποίους παίρνουν συγκεκριμένες αποφάσεις.
Μετά από ανάλογες έρευνες σε σχέση με τους τύπους γονέων, συμπεριφοράς και εμπλοκής καταλήγουμε στο ότι υπάρχουν 4 τύποι γονέων οι οποίοι ως πρώτοι φορείς κοινωνικοποίησης μπορούν να καλλιεργήσουν τη συναισθηματική νοημοσύνη των παιδιών.
Οι αποστασιοποιημένοι γονείς
-Αντιμετωπίζουν τα συναισθήματα των παιδιών ως μηδαμινά
-Επιθυμούν τη γρήγορη εξαφάνιση των συναισθημάτων του παιδιού
-Χρησιμοποιούν διάφορους περισπασμούς για να αναστείλουν τα συναισθήματα αυτά
-Δεν έχουν πλήρη επίγνωση των δικών τους συναισθημάτων
-Επικεντρώνονται περισσότερο στο ξεπέρασμα των συναισθημάτων παρά στο νόημα των συναισθημάτων αυτών.
-Νιώθουν αβέβαιοι για το τι πρέπει να κάνουν με τα συναισθήματα του παιδιού τους.
-Πιστεύουν ότι τα προβλήματα θα λυθούν με το πέρασμα του χρόνου.
 Οι επικριτικοί αποδοκιμαστικοί γονείς
-Κρίνουν και επικρίνουν τις συναισθηματικές εκφράσεις του παιδιού
-Δίνουν έμφαση στη συμμόρφωση σύμφωνα με τα καλά πρότυπα συμπεριφοράς
-Πιστεύουν ότι η έκφραση των κακών συναισθημάτων πρέπει να έχει περιορισμένη χρονική διάρκεια
-Πιστεύουν ότι τα δυσάρεστα συναισθήματα έχουν περιορισμένη χρονική διάρκεια
-Πιστεύουν ότι το παιδί τα χρησιμοποιεί για να πετύχει κάποιο σκοπό
-Συγκρούονται για το λόγο αυτό με το παιδί τους.
-Πιστεύουν ότι τα συναισθήματα αποοδυναμώνουν τους ανθρώπους και ότι τα παιδιά για να επιβιώσουν πρέπει να είναι νσυναισθηματικά σκληρά
Οι επιτρεπτικοί παραχωρητικοί γονείς 
-αποδέχονται ελεύθερα την κάθε συναισθηματική έκφραση του παιδιού
-προσφέρουν παρηγοριά στο παιδί που βιώνει δυσάρεστα συναισθήματα
-η καθοδήγησή τους σε θέματα συμπεριφοράς είναι ελάχιστη
-επιτρέπουν γενικά και δε θέτουν όρια
-δε διδάσκουν στο παιδί μεθόδους επίλυσης προβλημάτων
-θεωρούν ότι δεν μπορείς να κάνεις πολλά για τα δυσάρεστα συναισθήματα των παιδιών
-Θεωρούν ότι δεν μπορείς να κάνει και πολλά πράγματα για τα δυσάρεστα συναισθήματα πέραν του να τα ξεπεράσεις
Οι συναισθηματικοί μέντορες
-Αξιολογούν τα δυσάρεστα συναισθήματα των παιδιών σαν μια ευκαιρία δημιουργίας μιας φιλικής ατμόσφαιρας και οικειότητας
-Δίνουν χρόνο στην έκφραση των συναισθημάτων
-Έχουν επίγνωση των δικών τους συναισθημάτων
-Δεν μπερδεύονται ούτε αγχώνονται για την έκφραση των συναισθημάτων των παιδιών τους
-Δεν υποδεικνύουν στο παιδί το πώς πρέπει να νιώσει, δεν το πιέζουν
-Δε νιώθουν ότι πρέπει να τακτοποιήσουν κάθε πρόβλημα για λογαριασμό του
-Θέτουν όρια
-Καθοδηγούν και διδάσκουν το παιδί μεθόδους επίλυσης.
Η αναγνώριση των δυσάρεστων συναισθημάτων αποτελεί μια σημαντική διαδικασία αφού μπορεί να αποτελέσει τη βάση πάνω στην οποία θα δομηθούν και άλλες ικανότητες όπως η αντιμετώπιση των συναισθημάτων που προκαλούν θυμό, φόβο ή άγχος ή η εκμάθηση διαδικασιών επίλυσης. Η εξάσκηση των παιδιών στη διαδικασία αναγνώρισης μπορεί να αποδειχθεί πολύ χρήσιμη όταν τα δυσάρεστα συναισθήματα βρίσκονται ακόμα σε χαμηλή ένταση και δεν έχουν συσσωρευθεί ώστε να οδηγήσουν σε μια κρίση, πχ. σε έναν τσακωμό.
Πληροφορίες από το "Πρόγραμμα Κοινωνική και συναισθηματική αγωγή στο σχολείο"

Κατασκήνωση: Όταν οι διακοπές γίνονται εφιάλτης!

Η καλοκαιρινή κατασκήνωση μπορεί να είναι μια υπέροχη εμπειρία για τα παιδιά. Προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία να κάνουν φίλους, να καλλιεργήσουν νέες δεξιότητες και να αποκτήσουν εφόδια για τη ζωή. Το προσωπικό της κατασκήνωσης παρέχει στα παιδιά εκπαίδευση, ενίσχυση, υποστήριξη και το πιο σημαντικό από όλα να είναι ο εαυτός τους χωρίς την πίεση των σχολικών υποχρεώσεων. 
Γράφει ο δρ John Haber κλινικός ψυχολόγος, ειδικός σε θέματα εκφοβισμού των παιδιών.
Ένας έφηβος με τον οποίο δούλευα ανέφερε κάποτε. "Στο σχολείο θεωρούμαι πολύ έξυπνος αλλά συνηθισμένος με έναν τρόπο που δεν μπορώ να αλλάξω. Τα παιδιά δεν μπορούν να καταλάβουν ποιος είμαι. Όμως, όταν πάω στην κατασκήνωση μπορώ να είμαι όποιος θέλω και κανένας δεν νοιάζεται αν είμαι έξυπνος ή οτιδήποτε άλλο. Είναι η μοναδική περίοδος του χρόνου που ανυπομονώ να ερθει για να νιώσω ελεύθερος.
Ιδιαίτερα για τα παιδιά που βρίσκονται χαμηλά στην κοινωνική ιεραρχία του σχολείου η κατασκήνωση μπορεί να τα βοηθήσει πολύ στο να ανοιχτούν και να ανθίσουν. Αυτό όμως μπορεί να επιτευχθεί μόνο αν η κατασκήνωση είναι ενήμερη για τον εκφοβισμό, τον λαμβάνει σοβαρά υπόψη και χρησιμοποιεί πολλές στρατηγικές για την πρόληψη και την αντιμετώπισή του.
Για κάποια παιδιά η κατασκήνωση μπορεί να γίνει εφιάλτης αν βιώσουν εκφοβισμό και δε νιώθουν ασφαλή όσο διάστημα λείπουν από το σπίτι. Συνηθως ο εκφοβισμός εκδηλώνεται σε περιβάλλοντα που η εποπτεία είναι χαλαρή. Τα αστεία αποτελούν μακροχρόνια παράδοση στην  κατασκήνωση. Οδοντόκρεμα στο κάθισμα της τουαλέτας, κραγιόν στα χείλη του αγοριού την ώρα που κοιμάται. Οι ομαδάρχες πρέπει να ξεχωρίζουν πότε πρόκειται για συντροφικό φιλικό αστείο και πότε για σκόπιμο εξευτελισμό του παιδιού. Αν ακούσουν προσβλητικά λόγια πρέπει να παρέμβουν και να υπερασπιστούν το παιδί που γίνεται στόχος. Αν για παράδειγμα κοροιδεύουν ένα κορίτσι για τα μαλλιά του, ο ομαδάρχης πρέπει να πει" Βρίσκω ότι τα μαλλιά της  είναι υπέροχα!"
Τα κορίτσια συνήθως σχολιάζουν την εμφάνιση άλλων κοριτσιών και τα ρούχα και τα κάνουν να πιστεύουν ότι δεν αρέσουν σε κανένα αγόρι. Επίσης, είναι σύνηθες να παραβιάσουν το προσωπικό ημερολόγιο ενός κοριτσιού και να το κοινοποιήσουν σε όλους. Πολύ συχνά συζητούν για το στήθος αλλά και την τριχοφυία με αποτέλεσμα πολλά παιδιά να νιώθουν πολύ άσχημα και να νιώθουν ταπεινωμένα.
Τα αγόρια ενδέχεται να είναι ακόμα πιο σκληρά. Εμπλέκουν και το θέμα της σωματικής διάπλασης αλλά και τη λεκτική βία. Κλέβουν αντικείμενα και χρήματα ντροπιάζουν άλλα αγόρια για μέλη του σώματός τους μπροστά σε όλους. Έχω ακούσει για περιστατικά έκθεσης την ώρα που κάνουν μπάνιο. Ακολουθούν πολύ συχνά μεθόδους αποκλεισμού. Δεν δέχονται κάποια παιδιά σε συζητήσεις, σε σπορ και παιχνίδια αλλά υπάρχουν και περιστατικά εκδίωξης άλλων αγοριών από τον κοιτώνα μαζί με τα προσωπικά τους αντικείμενα την ώρα που κοιμόντουσαν. Ένα παιδί που δεν ταιριάζει κοινωνικά με τα άλλα παιδιά θα περάσει ένα φριχτό καλοκαίρι αν δεν βρεθεί σε κατάλληλο περιβάλλον. Σε πολλές κατασκηνώσεις κορίτσια στην προεφηβεία και την εφηβεία που δε θεωρούνται ελκυστικά αλλά και αγόρια νιώθουν συχνά πολύ άσχημα και να τραυματίζεται η αυτοπεποίθησή τους.
Αγόρια που δεν είναι αθλητικοί τύποι ή αστεία ή πολύ κοινωνικά ενδέχεται να βιώσουν αποκλεισμό. Η ατάσταση μπορεί να γίνει ομαλή αν τα παιδιά που εκφοβίζουν με τη συμβολή των υπευθύνων της κατασκήνωσης καταλάβουν τις συνέπειες των πράξεών τους και δείξουν ενσυναίσθηση για το παιδί στόχο.
Τι πρέπει να προσέχετε οι γονείς. 
Ερωτήσεις που μπορείτε να θέσετε στον πράκτορα ή στο διευθυντή της κατασκήνωσης.
Πολλοί γονείς συναντούν κάποιο πράκτορα κατασκηνώσεων προκειμένου να επιλέξουν μια κατασκήνωση. Ο πράκτορας είναι σαν σύμβουλος κολεγίων ο οποίος βοηθά τους μαθητές λυκείου να αποφασίσουν ποιο είναι το κατάλληλο κολέγιο γι´αυτούς. Είτε χρησιμοποιήσετε πράκτορα είτε όχι θα πρέπει να θέσετε κάποιες ερωτήσεις πριν επιλέξετε καλοκαιρινή κατασκήνωση. Μπορείτε να ρωτήσετε :
1. Τι γνώσεις έχετε για τον εκφοβισμό;
2. Υπάρχει κάποια γραπτή πολιτική της κατασκήνωσης για θέματα εκφοβισμού; Θα μπορούσα να τη διαβάσω;
3. Τι είδους εκπαίδευση λαμβάνει το προσωπικό και πόσο διαρκεί αυτή η εκπαίδευση;
4. Ποιες είναι οι ευθύνες του προσωπικού αναφορικά με την αντιμετώπιση συμπεριφορών εκφοβισμού;
5. Ποιος εκπαιδεύει το προσωπικό περί τα θέματα εκφοβισμού;
6. Ποιες διαδικασίες  χρησιμοποιούν αν προκύψει κάποιο περιστατικό εκφοβισμού;
7. Ποιες είναι οι συνέπειες αν οι υπεύθυνοι εντοπίσουν συμπεριφορές εκφοβισμού;
8. Αν ανακαλύψετε ότι το παιδί εκφοβίζεται, ε νημερώνεστε από τους γονείς;
9. Εκπαιδεύονται οι κατασκηνωτές ώστε να εντοπίζουν τα διάφορα είδη εκφοβισμού; Ποια μέθοδο ακολουθείτε για την περιστολή των περιστατικών;
Όλοι οι διευθυντές θα σας πουν καλά λόγια και θα δηλώσουν ότι εφαρμόζουν πολιτική μηδενικής ανοχής. Αποφύγετε τις ερωτήσεις που δεν παρέχουν συγκεκριμένες απαντήσεις. Πρέπει να μάθετε συγκεκριμένα ποιος εκπαιδεύει αυτούς τους ομαδάρχες; Είναι κάποιος ψυχολόγος ή κάποιος άλλος διδάσκων με τα απαραίτητα προσόντα; Αυτό που πρέπει να κάνετε είναι να σημειώσετε το όνομα και να το αναζητήσετε έπειτα στο google. Είναι όντως ειδικός σε θέματα εκφοβισμού;

Πώς μιλάμε στα παιδιά για το πένθος;

Το πένθος αποτελεί μια φυσιολογική διεργασία την οποία ένα άτομο χρειάζεται να αντιμετωπίσει για να οδηγηθεί στην αποδοχή και την προσαρμογή στην πραγματικότητα της απώλειας. Το χρονικό περιθώριο που χρειάζεται για την φυσιολογική διεργασία του πένθους είναι μεγάλο και μπορεί να διαρκέσει από 12 μήνες μέχρι δύο χρόνια. Με την υποστήριξη και βοήθεια της οικογένειας και του άμεσου περιβάλλοντος( κυρίως του σχολικού περιβάλλοντος) οι περισσότεροι άνθρωποι αντεπεξέρχονται χωρίς την ανάγκη για επαγγελματική στήριξη και θεραπεία. Το άτομο που βιώνει το πένθος χρειάζεται κατανόηση και αποδοχή της απώλειας από το άμεσο κοινωνικό περιβάλλον.

Η περιβαλλοντική υποστήριξη από τους γονείς, εκπαιδευτικούς, αδέλφια, φίλους βοηθά σε σημαντικό βαθμό το άτομο που βιώνει την απώλεια.

Η υποστήριξη γίνεται χωρίς πίεση αλλά με διαβεβαίωση ότι υπάρχουν άτομα που νοιάζονται και μπορεί το άτομο να τρέξει κοντά τους για στήριξη όταν και όποτε το ίδιο το αισθανθεί και το νοιώσει απαραίτητο. Υπάρχουν όμως περιπτώσεις που το άτομο αισθάνεται την ανάγκη για υποστήριξη και βοήθεια για να διέλθει της διαδικασίας του πένθους και των συνεπειών του στη λειτουργικότητά του. Οι περιπτώσεις αυτές σχετίζονται με τη σοβαρότητα της απώλειας και τις επιπτώσεις που η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου μπορεί να έχει στο παιδί ή στον έφηβο.

Αναπτυξιακά Στάδια- Κατανόηση Απώλειας

Γέννηση ως 2ο έτος
(αισθησιοκινητικό στάδιο ανάπτυξης: το παιδί αντιλαμβάνεται το περιβάλλον μέσα από τις αισθήσεις του με εγωκεντρική στάση και οπτική γωνία)
Στις ηλικίες αυτές η γνωστική αντίληψη του παιδιού δεν είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένη και δομημένη. Τα παιδιά θεωρούν τον εαυτό τους το “κέντρο της ύπαρξής τους” και χαρακτηρίζονται από εγωκεντρισμό στη συμπερφορά, στη σκέψη και τα συναισθήματα. Τα μικρά παιδιά δεν μπορούν να αντιληφθούν την έννοια του θανάτου και τη μονιμότητα της απώλειας. Θεωρούν αναστρέψιμο το θάνατο και αναμένουν τα γεγονότα να επανέλθουν στην αρχική τους κατάσταση. Ο θάνατος θεωρείται από τα μικρά παιδιά σαν εγκατάλειψη.

3ο έτος ως 6ο έτος
( Προσυλλογικό στάδιο ανάπτυξης : Το παιδί αρχίζει να διαμορφώνει την επικοινωνία και να αντιλαμβάνεται στοιχειώδεις έννοιες)

Από την ηλικία των 3-6 χρονών τα παιδιά αναπτύσσουν το αίσθημα της αυτονομίας. Η ανάπτυξη της ομιλίας είναι γεγονός και παράλληλα αναπτύσσεται η φαντασία, η σκέψη και η ελπίδα. Ο θάνατος εξακολουθεί να θεωρείται σαν αναστρέψιμο και μη μόνιμο γεγονός. Κατά της παιδική αυτή ηλικία τα παιδιά μπορεί να ερμηνεύσουν το θάνατο σαν αποτέλεσμα δικών τους σκέψεων, δράσεων ή και συναισθημάτων. Ο θάνατος αντιμετωπίζεται ως εγκατάλειψη που οι ίδιοι έχουν προκαλέσει. Τα συναισθήματα ενοχών αρχίζουν να είναι γι’ αυτό το λόγο έντονα και τα παιδιά θεωρούν τους εαυτούς τους υπεύθυνους για την πρόκληση του θανάτου.

Με την ανάπτυξη της ομιλίας τα παιδιά χρησιμοποιούν το λόγο και προσπαθούν να αντιληφθούν τα γεγονότα μέσα από επαναλαμβανόμενες ερωτήσεις. Οι ερωτήσεις είναι συχνά οι ίδιες και έχουν σαν στόχο την προσπάθεια του παιδιού να αντιληφθεί το θάνατο και να καθησυχάσει τον εαυτό του. Η στάση και συμπεριφορά του ενήλικα είναι ζωτικής σημασίας για την όλη διαδικασία διαχείρισης της απώλειας στα παιδιά.

Οι συχνότερες συμπεριφορές μετά από μια τραυματική εμπειρία περιλαμβάνουν παλινδρόμηση, θλίψη και προκλητική, βίαιη συμπεριφορά. Οι αντιδράσεις μπορεί να είναι έντονες αλλά δεν διαρκούν για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Τα συναισθήματα των παιδιών μπορεί να είναι έντονα και να περιλαμβάνουν πέρα από το συναίσθημα της θλίψης και του θυμού το συναίσθημα του φόβου και του πανικού. Οι διαταραχές ύπνου και διατροφής, οι εφιάλτες και οι φοβίες είναι αναμενόμενες στην ηλικία αυτή. Οι αλλαγές που το τραυματικό γεγονός επιφέρει, γίνονται αντιληπτές στο ηλικιακό αυτό πλαίσιο κυρίως μέσα από την αλλαγή της καθημερινής ρουτίνας και φροντίδας.

Τι βοηθά τα παιδιά;
Η σύντομη επαναφορά στη ρουτίνα και την καθημερινότητα βοηθά τα παιδιά να αισθανθούν προστασία και ασφάλεια. Η επεξήγηση του γεγονότος μέσα από ένα απλό, συγκεκρμένο και παιδικό τρόπο θα καθησυχάσει τις αγωνίες των παιδιών. Οι οποιεσδήποτε παρεμβάσεις στις ηλικίες αυτές χρειάζεται να είναι σύντομες και επαναλαμβανόμενες.

Στις μικρότερες ηλικίες η συνειδητοποίηση του θανάτου και η κατανόηση της μονιμότητας που χαρακτηρίζει το θάνατο δεν είναι ξεκάθαρες και δομημένες. Οι πιθανές παρεμβάσεις μπορεί να γίνουν στα πλαίσια της ευρύτερης οικογένειας και του σχολείου ενώ, σπανιότερα, μπορεί να επέμβει και ο ειδικός για θεραπεία.

7ο έτος ως 11ο έτος
( Στάδιο ανάπτυξης συγκεκριμένων συλλογισμών: το παιδί αναπτύσσει συστηματική και λογική σκέψη. Υστερεί στις πολύπλοκες έννοιες και την κατανόηση αφηρημένων εννοιών και αφαιρετικής σκέψης)

Στις ηλικίες αυτές αναπτύσσεται η κοινωνικοποίηση και  η λογική σκέψη. Οι γνωστικές λειτουργίες βρίσκονται σε συγκεκριμένο επίπεδο και οι αφηρημένες έννοιες γίνονται δύσκολα κατανοητές. Μαζί με την ανάπτυξη των γνωστικών λειτουργιών ξεκινά η συνειδητοποίηση της μονιμότητας του θανάτου. Αντιλαμβάνονται ότι ορισμένες συγκυρίες μπορεί να οδογήσουν στο θάνατο. Μπορούν να κατανοήσουν ότι μια ασθένεια ή ένα αεροπορικό δυστύχημα μπορεί να προκαλέσει το θάνατο. Παρουσιάζεται όμως μια γενίκευση του γεγονότος με αποτέλεσμα συχνά να θεωρούν ότι όποιος αρρωστήσει μπορεί να πεθάνει ή όποιος ταξιδέψει με αεροπλάνο μπορεί να σκοτωθεί. Η αντίληψη της έννοιας του θανάτου αρχίζει να αναπτύσσεται και γίνεται κατανοητή η μονιμότητα του γεγονότος. Εντούτοις, υπάρχει παράλληλα και η ελπίδα για ανατροπή των δεδομένων και αναστρεψιμότητα του θανάτου.

Τα παιδιά αυτού του ηλικιακού πλαισίου αισθάνονται την απειλή του θανάτου και θεωρούν το θάνατο σαν ένα γεγονός που μπορεί να συμβεί και στους ίδιους αφού ήδη συμβαίνει σε σημαντικά τους πρόσωπα. Σαν αποτέλεσμα αναπτύσσουν συχνά φοβίες και παρουσιάζεται έντονο άγχος για την προσωπική ασφάλεια και σωματική του ακεραιότητα.

Η συμπτωματολογία που χαρακτηρίζει τις ηλικίες αυτές είναι μια γενικότερη παλινδρόμηση, προβλήματα στο σχολείο, στη συγκέντρωση, διαταραχές ύπνου και διατροφής καθώς και προκλητική συμπεριφορά ή απομόνωση. Η ικανότητα πένθους ξεκινά μαζί με την αρχική συνειδητοποίηση της απώλειας.

Οι ενήλικες χρειάζεται να καθησυχάσουν τα παιδιά έτσι ώστε να αισθανθούν προστατευμένα και ότι δεν κινδυνεύουν. Η ανάπτυξη κατάλληλου κλίματος για συναισθηματική έκφραση και λεκτικοποίηση των συναισθημάτων θλίψης και απώλειας χωρίς πίεση θα βοηθήσει τα παιδιά να αναλύσουν και να επεξεργαστούν το τι αισθάνονται με τη βοήθεια των ενηλίκων. Οι ερωτήσεις των παιδιών χρειάζεται να βρίσκουν ανταπόκριση και να λύνονται όλες οι απορίες τους χωρίς υπερβολικές και αχρείαστες λεπτομέρειες δύσκολα κατανοητές στο αναπτυξιακό τους επίπεδο.

Στη σχολική ηλικία, είναι αναμενόμενο να αναφερθούν πιθανές μαθησιακές δυσκολίες ή δυσκολίες στη συγκέντρωση. Οι εκπαιδευτικοί χρειάζεται να παρέχουν χρόνο στο παιδί να αναπτύξει τις δυνατότητες του που επηρεάζονται άμεσα από τη διαδικασία του πέθνους και τα συναισθήματα που του δημιουργεί η απώλεια.

Στις ηλικίες αυτές, η παρουσία και η στήριξη του εκπαιδευτικού είναι απαραίτητη στα παιδιά σε αρχικό κυρίως επίπεδο. Τα παιδιά χρειάζεται να αντιληφθούν ότι ο εκπαιδευτικός είναι πρόθυμος να τα βοηθήσει και να στηρίξει συναοσθηματικά και εκπαιδευτικά. Ο εκπαιδευτικός χωρίς να γίνει πιεστικός χρειάζεται να δημιουργήσει το κατάλληλο κλίμα και ευκαιρίες ώστε τα παιδιά να εκφράζουν τις σκέψεις και να λεκτικοποιούν τα συναισθήματά τους. Τούτο μπορεί να επιδιωχθεί και μέσα στις αίθουσες διδασκαλίας στην παρουσία όλων των μαθητών που εμπλέκονται άμεσα στο τραυματικό γεγονός.

Πληροφορίες από Υπηρεσία Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας, Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού Κύπρου.

Bullying: 21 ερωτήσεις για να μάθεις τι συμβαίνει στο παιδί σου

Οι ακόλουθες ερωτήσεις έχουν σχεδιαστεί για να βοηθήσουν τους γονείς να αποκαλύψουν συμπεριφορές σχετικές με τον εκφοβισμό, τις οποίες μπορεί να υιοθέτησαν τα παιδιά τους ή να τις παρατήρησαν σε άλλους. Θέτοντας ερωτήσεις σχετικά με συγκεκριμένες συμπεριφορές που αφορούν τους χώρους στους οποίους μπορεί να υπέστη το παιδί εκφοβισμό, μπορείτε να συλλέξετε τις πληροφορίες που χρειάζεστε για να αντιμετωπίσετε αποτελεσματικά τον εκφοβισμό.
Γράφει ο Dr Joel Haber, κλινικός ψυχολόγος και ειδικός σε θέματα σχολικού εκφοβισμού.

Μπορείτε να προσαρμόσετε αυτές τις ερωτήσεις στη συγκεκριμένη περίσταση. (Οι καλές ερωτήσεις αφορούν συγκεκριμένες συμπεριφορές). Προσπαθήστε να σκεφτείτε ποιες πληροφορίες θέλετε να συγκεντρώσετε. Μπορεί να είναι ένα σύνολο ερωτήσεων για το πώς εξελίσσεται κάθε τομέας της κοινωνικής ζωής του παιδιού σας.
Ας πάρουμε ένα παράδειγμα σχετικό με το σχολείο.
Ξεκινήστε με ερωτήσεις που αφορούν το πρώτο κομμάτι της μέρας, όταν τα παιδιά πηγαίνουν στο σχολείο. Αν το παιδί πηγαίνει στο σχολείο με σχολικό λεωφορείο, θα ξεκινήσετε κάνοντας ερωτήσεις για το σχολικό. Αν τηρείται μια διαδρομή με το σχολικό, είναι σημαντικό να ρωτήσετε γι'αυτή, επειδή ο εκφοβισμός συντελείται

14 προϋποθέσεις για έναν ευτυχισμένο γάμο!

Τα περισσότερα ζευγάρια μπαίνουν στο γάμο με τόσο όμορφη διάθεση, και τόσο γλυκές υποσχέσεις πίστης και αφοσίωσης.  Τι γίνεται στη διάρκεια αυτού του δοκιμαζόμενου θεσμού και τα πράγματα δεν πετυχαίνουν;  Είναι μεγάλο σχολείο ο γάμος.  Είναι τεράστια ευκαιρία εξέλιξης και διεύρυνσης.  Ρίχνουμε λοιπόν λίγο φως σε μερικές «υποσχέσεις». Αν ο κάθε ένας από το ζευγάρι μπορεί να δηλώσει με ειλικρίνεια τα παρακάτω οι ενδείξεις είναι ευοίωνες.  Αν όχι ας το ξανασκεφτεί!
ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΥΓΙΗ ΓΑΜΟ
Γράφει η οικογενειακή σύμβουλος Ερατώ Χατζημιχαλάκη.

1.Θα δίνω αυτά που θέλω να πάρω.
Αν ήθελα να είμαι λακωνική θα μπορούσα να αρκεστώ στο παραπάνω απόφθεγμα. Τίποτα από τα υπόλοιπα μπορεί και να μην χρειάζεται αν τηρηθεί αυτό.   Τεράστια ισορροπία προκύπτει όταν κανείς δίνει στο διπλανό του αυτό που θέλει να πάρει.  Σημαίνει πως το έχει και το μοιράζει.  Άρα αφού θα υπάρχει άπλετο γύρω του θα επιστρέψει και σ’ αυτόν.  Τι θέλεις από τον σύντροφό σου;  Νοιάξιμο, φροντίδα, αγάπη, τρυφερότητα, ρομαντισμό, επικοινωνία, κατανόηση, συνεργασία; ΔΩΣΤΑ!!!
2.Σε παντρεύομαι γιατί θέλω.
Για να πετύχει η συνταγή χρειάζεται οι διαθέσεις και των δύο να είναι θετικές ως προς τον γάμο.  Αν ο ένας διάκειται θετικά και άλλος μπαίνει στην έγγαμη ζωή λονχιζόμενος, το αρνητικό αποτέλεσμα δεν θα αργήσει να φανεί.
3.Θα σου συμπεριφέρομαι σαν να είσαι VIP
Πολλές φορές στο βωμό της οικειότητας που αναπτύσσεται στο ζευγάρι θυσιάζονται ηθελημένα και αθέλητα πάρα πολλά που δεν χρειάζεται να θυσιαστούν. Είναι πολύ βοηθητικό όταν φέρεται ο ένας προς τον άλλον σαν να είναι VIP.  Γιατί άραγε εμείς οι άνθρωποι φερόμαστε με καλούς τρόπους στους ξένους και όχι στους δικούς μας;
4.Θα διαφωνώ μαζί σου με σεβασμό.
Είναι βέβαιο πως δεν υπάρχει συνύπαρξη χωρίς διαφωνία.  Το θέμα λοιπόν δεν είναι στο αν έχουμε διαφωνίες αλλά στο πώς είναι οι διαφωνίες αυτές.  Ας υπάρχει πάντα στο μυαλό και των δύο ότι «μπορούμε να συμφωνήσουμε στο ότι διαφωνούμε».  Αυτό δίνει αμέσως μια άλλη ποιότητα στη διαφωνία.
5.Θα συνεχίσω να σε φλερτάρω.
Οι περισσότεροι γάμοι ξεκινούν από το φλερτ αλλά όλοι, άνδρες και γυναίκες το ξεχνούν πολύ γρήγορα, τουλάχιστο για τον σύντροφό τους.  Μπορεί να το θυμούνται για άλλους ….
6. Θα επικοινωνώ μαζί σου όταν εσύ θα μπορείς να με ακούσεις.   
Δεν αρκεί να επικοινωνούμε απλώς.  Επιβάλλεται να επικοινωνούμε σε βάθος.  Χρειάζεται ακόμη να επικοινωνούμε σε βάθος,  την κατάλληλη στιγμή. Τούτο  σημαίνει πως σε γνωρίζω τόσο που ξέρω πότε είσαι σε θέση να ακούσεις αυτό που έχω να σου πω.  Ακόμη σημαίνει ότι σε νοιάζομαι τόσο, που θέλω να σε διευκολύνω να έχεις το δικαίωμα να μην θέλεις να ακούσεις, πάντα.  Θα επικοινωνήσω λοιπόν την αλήθεια μου σε σένα όταν θα έχω τη βεβαιότητα πως είναι η κατάλληλη για σένα στιγμή.
7. Θα διαχειρίζομαι μαζί σου τα έσοδα που προκύπτουν από δική μου εισφορά.
Δεν είναι δυνατόν να μοιράζεται κανείς το κρεβάτι του και να μην μοιράζεται το πορτοφόλι του.  Τα ζευγάρια που δεν έχουν κοινή οικονομική διαχείριση δεν μπορεί παρά να αποξενώνονται σιγά-σιγά αλλά σταθερά.
8. Θα επιθυμώ να αποταμιεύουμε αν και εφόσον μπορούμε.
Πέρα από την ασφάλεια που μπορεί να προσφέρει και που ίσως είναι το ζητούμενο σε πολλούς ανθρώπους, η αποταμίευση οδηγεί και σε κοινούς στόχους και όνειρα.  Αυτά με τη σειρά τους οδηγούν στη συνεργασία.
9. Θα αγωνιστώ για να μην σβήσει η επιθυμία μου για σένα.
Τι να πρωτοπεί κανείς για ένα τόσο σημαντικό παράγοντα μιας συζυγικής σχέσης όπως η σεξουαλικότητα του ζευγαριού.  Είναι αυτό που χρειάζεται να λειτουργεί σαν φλόγα.  Άλλοτε φουντώνει και σε συνεπαίρνει και άλλοτε σιγοκαίει.  Αρκεί να μη σβήσει!
10.Θα έχουμε κοινούς φίλους και εξόδους.  
Καλή η ελευθερία και η αυτοδιάθεση, όταν όμως ένα ζευγάρι έχει καταλήξει να μην έχει καθόλου κοινές εξόδους,  μοιάζει σαν να μην επιζητά ο ένας την παρέα του άλλου.  Είναι σαν να μην υπάρχουν κοινά ενδιαφέροντα.  Φαίνεται σαν να μην υπάρχει καθόλου η έννοια του συνοδοιπόρου ή του φίλου.  Μπορεί δυο άνθρωποι να προέρχονται από διαφορετικούς τόπους, συνήθειες, κουλτούρες, μόρφωση.  Μπορεί να κάνουν διαφορετική δουλειά, να έχουν διαφορετικό ταμπεραμέντο όμως το καθήκον της φιλίας χρειάζεται να είναι το ίδιο σημαντικό και για τους δύο.  Οι κοινοί φίλοι ενώνουν.  Οι κοινοί φίλοι δημιουργούν την κοινή ιστορία ανάμεσα σε δυο ανόμοιους ανθρώπους.
11.Θα υποστηρίζω τους όποιους κανόνες μας ισότιμα.
Οι ίδιοι κανόνες ισχύουν και για τους δύο.  Δεν μπορεί να λειτουργήσει μια συνεργασία όταν ισχύουν άλλοι κανόνες για τον έναν και άλλοι για τον άλλον.  Όποιοι και αν είναι λοιπόν οι κανόνες για κάθε ζευγάρι ας είναι κοινοί και για τους δυο.
12. Θα καλλιεργώ την ευτυχία και όχι μόνο την επιτυχία.
Συνήθως η επιτυχία μετριέται με την ύλη. Η ευτυχία είναι πιο άυλη, πιο ιδεολογική. Το τραγούδι, ο χορός, η μουσική, η διασκέδαση, το παιχνίδι, φέρνουν χαρά και η χαρά είναι πολλές φορές πολύ κοντά στην ευτυχία.
13. Θα σε εμπιστεύομαι.
Το να εμπιστεύομαι τον σύντροφό μου σημαίνει πως εμπιστεύομαι τον εαυτό μου.  Αφού τον επέλεξα και θέλησα να μπω σε μια τέτοια σχέση κοντινότητας η έλλειψη εμπιστοσύνης αν μη τι άλλο είναι σχήμα οξύμωρο.
14. Θα σου λέω μόνο αλήθεια.
Ε! τώρα αν μιλάμε για ψέματα ανάμεσα σε ενήλικες που από μόνοι τους αποφάσισαν να μπουν σε σχέση γάμου, θα πρέπει να αναθεωρήσουμε την όλη κατάσταση και να ζητήσουμε βοήθεια από ειδικό.  Μια σχέση οποιασδήποτε μορφής δεν μπορεί ποτέ να στηριχθεί σε ψέματα.
15. Θα σέβομαι τις προσωπικές σου δραστηριότητες. 
Χρειάζεται ο κάθε σύντροφος να σέβεται και να διευκολύνει τον άλλον στα προσωπικά του ενδιαφέροντα.   Δεν είναι απαραίτητο να τα κάνουν όλα μαζί.
Ας είναι συχνή η αναφορά του καθενός στις πιο πάνω υποσχέσεις.  Ας ρωτά συχνά τον εαυτό του.  «Τηρώ τα παραπάνω;» Αν ο καθένας αναλάβει την ευθύνη για τον εαυτό του, άλλος αέρας θα φυσήξει στις ελληνικές οικογένειες που δοκιμάζονται ιδιαίτερα τούτη την εποχή.

Πώς θα πείσω το παιδί μου να διαβάζει;

Αναγνώστριά μας αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα με το παιδί της:
Έχω ένα γιο 10 ετών. Από όταν ήταν πολύ μικρός του αγόραζα βιβλία με απώτερο σκοπό να τα κάνει μια αγαπημένη συνήθεια. Μέχρι πριν ένα χρόνο του διάβαζα κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί. Όταν όμως έπαψα να του διαβάζω διαπίστωσα πως από μόνος του δεν υπήρχε περίπτωση να διαβάσει το οτιδήποτε. Πιο μικρός ξεφύλλιζε κι από κανένα εικονογραφημένο βιβλίο τώρα ούτε αυτό. Για να μη χάσει αυτή την συνήθεια του πρότεινα να διαβάζουμε μαζί δυο σελίδες…Φαίνεται πως ψιλολειτουργεί. Σημειώστε πως καθημερινά βλέπει και τους δυο γονείς να διαβάζουν.Βοηθήστε με να το χειριστώ σωστά αφού αυτή η σχεδόν άρνηση του για το διάβασμα επηρεάζει και το σχολείο. Το μάθημα της ιστορίας το διαβάζει με το ζόρι. Αν μου πείτε πως όσο του διάβαζα τον διευκόλυνα και τον έκανα τεμπέλη δώστε μου τώρα μια συμβουλή. Ευχαριστώ.
Αγαπητή αναγνώστρια. Επικοινωνήσαμε με την συνεργάτιδά μας οικογενειακή σύμβουλο, κυρία Ερατώ Χατζημιχαλάκη. Ελπίζουμε οι πληροφορίες που δίνει να σας φανούν χρήσιμες.

Για να απαντήσει ένας ειδικός χρειάζεται να διερευνήσει και άλλα στοιχεία που υπάρχουν σε αυτή την οικογένεια. Είναι δύσκολο να απαντούμε συλλογικά, χρειάζεται να μελετούμε την κάθε περίπτωση αναλυτικά και μεμονωμένα. Αν σταθούμε όμως μόνο σε αυτό το γεγονός, όπως μας το περιγράφει η μητέρα αυτό που μπορούμε να συμπεράνουμε με ευκολία είναι ότι η ανάγκη της για να πείσει το παιδί της  να κάνει κάτι που η ίδια θεωρεί “καλή συνήθεια” , οδήγησε το παιδί ακριβώς, στην αντίπερα όχθη! Συμβαίνει πολύ συχνά αυτό. Θα μπορούσε να παρατηρηθεί κάτι τέτοιο  όχι μόνο στο διάβασμα αλλά και στην προσπάθεια να αποκτήσει το παιδί καλές συνήθειες όσον αφορά το φαγητό, την άσκηση, την υιοθέτηση σωστών κανόνων υγιεινής όπως το βούρτσισμα των δοντιών κλπ.
Όταν οι γονείς σχεδόν ψυχαναγκαστικά επιμένουν να εγγράψουν στα παιδιά συγκεκριμένες συνήθειες, συμβαίνει συνήθως ακριβώς το ανάποδο. Αυτό που θα συμβούλευα εγώ στη συγκεκριμένη μαμά, θα ήταν να χαλαρώσει, να διαπιστώσει το μέγεθος της πίεσης που μάλλον έχει ασκήσει μέχρι τώρα στο παιδί και να περιορίσει την δική της επιθυμία και ανάγκη. Ναι είναι πολύ όμορφη συνήθεια το διάβασμα αλλά υπάρχουν άνθρωποι που  μαθαίνουν με άλλους τρόπους. Υπάρχουν άνθρωποι που μαθαίνουν πιο εύκολα με την παρατήρηση, άνθρωποι που μαθαίνουν με την εμπειρία ή ακόμη και από τα λάθη τους.
Χρειάζεται να αφήσει στο παιδί την ελευθερία να εξελιχθεί με τους τρόπους τους οποίους το ίδιο επιλέγει. Χρειάζεται ακόμη να τονίσει τα θετικά του χαρακτηριστικά, να μη στέκεται μόνο σε αυτή την “κακή” κατά τη μητέρα συμπεριφορά.  Οι γονείς χρειάζεται να διερευνούμε το τι είναι διατεθειμένο το παιδί να κάνει και να ενισχύουμε τις επιλογές του ή τις συνήθειές του δημιουργώντας έτσι τις αξίες στις οποίες θέλουμε να πιστεύει. Δεν μπορούμε να επιβάλλουμε την πειθαρχεία. Ο γονέας χρειάζεται να ενθαρρύνει τα καλά στοιχεία του παιδιού μέσα από την ενίσχυση της αυτοεκτίμησης. Χρειάζεται να ρωτά, να συζητά με το παιδί και να επηρεάζει τις αποφάσεις του μέσα από χαλαρές συζητήσεις.
Ας αναφερθούμε στο παράδειγμα του διαβάσματος των σχολικών μαθημάτων. Ένα παιδί το οποίο πηγαίνει στο σχολείο αδιάβαστο, είναι προτιμότερο να  υποστεί τις συνέπειες από τη δασκάλα του. Το αφήνουμε λοιπόν να υποστεί τις συνέπειες, για να καταλάβει και να αποφασίσει από μόνο του πως δεν του αρέσει αυτό που του συμβαίνει. Έπειτα μπορεί ο γονιός να ρωτήσει: «Προχθές νομίζω πως πήγες αδιάβαστος στο σχολείο θέλεις να μου πεις τι συνέβη, πώς ένιωσες;»  Αμέσως μετά αποδεχόμενος ο γονιός το συναίσθημα του παιδιού, να δείξει κατανόηση και αποδοχή, λέγοντας «Ένοιωσες στεναχωρημένος. Σε καταλαβαίνω. Σε εμπιστεύομαι όμως, ξέρω ότι θα κάνεις το καλύτερο για να  μη νιώσεις ξανά έτσι».  Υπάρχει βέβαια και η περίπτωση που το παιδί θα δείξει μια αδιαφορία και μια απαξία.  Στην περίπτωση αυτή χρειάζεται μια πιο εμπεριστατωμένη διερεύνηση.
Με την πίεση μπορεί όντως να τα καταφέρουμε και το παιδί μας να μάθει να διαβάζει. Αλλά θα έχουμε μια καταρρακωμένη προσωπικότητα που διαβάζει. Αυτό μας ενδιαφέρει; Ή μας ενδιαφέρει να μεγαλώσουμε έναν άνθρωπο με αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση που θα ξέρει πώς θα κάνει στη ζωή του τις σωστές επιλογές; Μας ενδιαφέρει  να παίρνει καλούς βαθμούς  ή να είναι ένα υγιές άτομο;  Μας ενδιαφέρει να διαβάζει βιβλία για να επανέλθουμε στο ερώτημα της μητέρας ή να μάθει να επιλέγει το καλύτερο για τον εαυτό του;  Ας του επιτρέψουμε να είναι ο εαυτός του εμπνέοντας και όχι επιβάλλοντας.

Ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες στην εφηβεία: Γιατί;

Η ενημέρωση για τους τρόπους αντισύλληψης και την προστασία από τα σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα (ΣΜΝ) προετοιμάζουν τον έφηβο για μια υπεύθυνη στάση .Πολλές μελέτες αποδεικνύουν ότι η έγκαιρη και σωστή ενημέρωση έχουν σαν αποτέλεσμα την καθιέρωση συνηθειών που προστατεύουν τον έφηβο από την ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη και τα ΣΜΝ.
Γράφει η Άρτεμις Τσίτσικα Επικ. Καθηγήτρια Παιδιατρικής – Εφηβικής Ιατρικής και Επιστημονική Υπεύθυνος Μονάδας Εφηβικής Υγείας (ΜΕΥ),  στη Β´ Παιδιατρική Κλινική Πανεπιστημίου Αθηνών του Νοσοκομείου Παίδων “Π. Α. Κυριακού”.

Σύμφωνα με στοιχεία των Η.Π.Α. οι έφηβοι συνήθως περιμένουν έναν ολόκληρο χρόνο μετά την έναρξη σεξουαλικής δραστηριότητας προκειμένου να αναζητήσουν  αποτελεσματική προστασία και αντισύλληψη, με αποτέλεσμα 50% των ανεπιθύμητων κυήσεων να προκύπτουν το πρώτο εξάμηνο μετά την πρώτη σεξουαλική επαφή.
Τα ποσοστά εφηβικών γεννήσεων των Η.Π.Α. είναι από τα υψηλότερα του Δυτικού κόσμου (41.7 γεννήσεις ανά 1000 έφηβες), ενώ σε αναδρομική μελέτη δύο μεγάλων Μαιευτηρίων στην Ελλάδα διαπιστώθηκε ότι 7.53% των γεννήσεων ήταν από έφηβες μητέρες.
Η εφηβική κύηση είναι υψηλού κινδύνου με επιπτώσεις στην υγεία της μητέρας και του παιδιού και υψηλά ποσοστά αυτόματης αποβολής (9-14%). Περίπου μισές από τις εφηβικές εγκυμοσύνες καταλήγουν σε άμβλωση, συχνά κάτω από μυστικές και σκοτεινές συνθήκες, με συνεπακόλουθα για τη μελλοντική γονιμότητα των εφήβων και σημαντικές αρνητικές επιδράσεις στην ψυχοκοινωνική τους ανάπτυξη. Για το 30-50% των εφήβων που τελικά γίνονται μητέρες, υπάρχουν σημαντικές μεταβολές στην οικογενειακή, σχολική και κοινωνική τους ζωή.

Είναι ενδιαφέρον να παρουσιαστούν ορισμένα στοιχεία που αφορούν τις τακτικές εφήβων στη χώρα μας.

Σύμφωνα με τη μελέτη της Μ.Ε.Υ., από τους σεξουαλικά δραστήριους εφήβους :

(α)10% δεν χρησιμοποιούσαν καμία αντισυλληπτική μέθοδο

(β) 39% χρησιμοποιούσαν αναξιόπιστες μεθόδους, όπως οι μέθοδοι ρυθμού ή  απόσυρσης

(γ) 51% χρησιμοποιούσαν το προφυλακτικό

και (δ) 5% χρησιμοποιούσαν το «χάπι».

Η χρήση του προφυλακτικού μπορεί να αποδειχθεί σωτήρια για τον έφηβο, αφού προστατεύει σημαντικά – όχι όμως και απόλυτα- από πολλά ΣΜΝ και την εγκυμοσύνη. Η εκπαίδευση περιλαμβάνει παραδείγματα και διαλόγους ώστε να μην επιτρέπεται καμία σεξουαλική επαφή ή σχετική δραστηριότητα χωρίς προφυλακτικό.

 

 
Πολλοί έφηβοι δεν γνωρίζουν πώς να τοποθετήσουν το προφυλακτικό, τι να προσέξουν και πώς να το χρησιμοποιήσουν με αποτέλεσμα τη σημαντική μείωση της αποτελεσματικότητάς του.
Η επείγουσα αντισύλληψη
Η επείγουσα αντισύλληψη (Ε.Α.) χορηγείται το συντομότερο δυνατό και οπωσδήποτε μέσα σε 72 ώρες μετά την μη ασφαλή σεξουαλική επαφή.
Κυκλοφορούν δύο σκευάσματα στην Ελλάδα σχεδιασμένα για το σκοπό αυτό. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν και μεγάλες δόσεις κοινών αντισυλληπτικών, με περισσότερες ωστόσο παρενέργειες από τα ειδικά σκευάσματα (κυρίως εμέτους). Η Ε.Α. στοχεύει στην αναστολή της ωορρηξίας ή στη μη εμφύτευση του γονιμοποιημένου ωαρίου, και συνεπώς δεν αποτελεί μέθοδο άμβλωσης-η χρήση της δεν ενέχει ηθικά διλήμματα.
Η έμμηνος ρύση επανέρχεται μέσα σε επτά ημέρες από την αναμενόμενη ημερομηνία. Συνιστάται αποχή τις πρώτες δύο εβδομάδες μετά τη χρήση Ε.Α., καθώς και έλεγχος για εγκυμοσύνη και ΣΜΝ στο τέλος της περιόδου των δύο αυτών εβδομάδων. Εάν η έφηβος χρησιμοποιεί κάποια ορμονική μέθοδο αντισύλληψης (π.χ. αντισυλληπτικό χάπι) θα πρέπει να τη συνεχίζει κανονικά και ανεξάρτητα από τη λήψη Ε.Α.

.

Μένουμε μαζί μόνο για τα παιδιά. Είναι σωστό;

Αναγνώστης μας ρωτά:
Kαλημέρα, είμαι παντρεμένος εδώ και 15 χρόνια,έχω δύο κορίτσια 14 και 10 ετών. Πριν 10 μήνες η γυναίκα μου έφυγε από το σπίτι χωρίς τα παιδιά,κάναμε τα χαρτιά για διαζύγιο και 20 μέρες πριν το δικαστήριο αποφάσισε να γυρίσει πίσω,την δεχτήκαμε όλοι με χαρά. Αυτό έγινε στις 23-3. Τώρα γυρνάει και μου λέει πως δεν αισθάνεται τίποτα για μένα και το έκανε για τα παιδιά. Ζούμε απλά στο ίδιο σπίτι. Δεν μπορώ να διαχειριστώ την κατάσταση και δεν ξέρω τι θα είναι καλύτερο για τα παιδιά,όλοι μαζί στο ίδιο σπίτι ή ο καθένας τον δρόμο του;
Αγαπητέ αναγνώστη. Στο ερώτημά σας απάντησε ο Αλέξης Χαρισιάδης, συνιδρυτής της Ελληνικής Εταιρείας Υπαρξιακής Ψυχολογίας “γίγνεσθαι” και υποψήφιος Διδάκτορας του τμήματος ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου.

Είναι πολύ θετικό ότι  στο ερώτημα που θέτετε ενδιαφέρεστε πρωτίστως για τα παιδιά σας. Όταν το ζευγάρι έχει προβλήματα συνήθως αυτά είναι τα πρώτα θύματα της κατάστασης. Για την ψυχική υγεία των παιδιών, ο κρίσιμος παράγοντας είναι η σχέση που υπάρχει μεταξύ των γονιών. Πρωταρχικό είναι λοιπόν το αν τα παιδιά εκτίθενται σε σκηνές λεκτικής ή άλλης βίας, ή γίνονται μάρτυρες  επιθέσεων μεταξύ των συζύγων.
Επιλέγοντας λοιπόν το ποια θα είναι η καλύτερη μελλοντική κατάσταση για τα παιδιά σας, θα χρειαστεί να αναλογιστείτε σε ποια από τις εφικτές εναλλακτικές που μελετάτε, πιστεύετε πως θα υπάρξει η καλύτερη δυνατή σχέση μεταξύ σας. Μπορείτε να φανταστείτε να συνυπάρχετε στην ίδια στέγη, με βάση τα νέα δεδομένα που φαίνεται πως φέρνει η γυναίκα σας, για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, αποφεύγοντας σοβαρές προστριβές και διαμάχες; Αν ναι, αν δηλαδή κρίνετε πως αυτή η λύση καλύπτει και τους δύο, θα μπορούσατε να το επιχειρήσετε. Μια τέτοια όμως συμβίωση αναγκαστικά αποτελεί έναν συμβιβασμό και ενέχει πολλές δυσκολίες και προκλήσεις. Χρειάζεται ωριμότητα και από τους δύο σας καθώς και ξεκαθάρισμα των «κανόνων» συμβίωσης. Είστε έτοιμοι για κάτι τέτοιο;
Η άλλη λύση είναι να αποφασίσετε να ζήσετε πλέον χωριστά. Στην περίπτωση αυτή υπάρχουν άλλου είδους δυσκολίες που θα χρειαστεί να τις αντιμετωπίσετε από κοινού και όχι ανταγωνιστικά. Ποιος θα έχει τα παιδιά; Πόσο συχνά θα τα βλέπει ο άλλος; Θα υπάρχουν κοινές δραστηριότητες; Τι θα γίνεται στις γιορτές; Πώς θα πηγαίνετε διακοπές; Αυτές είναι λίγες και ενδεικτικές προκλήσεις που θα πρέπει να εξετάσετε.
Σε κάθε περίπτωση ο πρωταρχικός κανόνας είναι να μην χρησιμοποιήσετε ποτέ τα παιδιά ο ένας ενάντια στον άλλον. Όσον αφορά τα παιδιά, άσχετα με την δική σας σχέση οφείλετε να έχετε κοινό μέτωπο. Οι πικρίες, οι θυμοί, και όλα τα υπόλοιπα δυσάρεστα συναισθήματα που είναι συνηθισμένα επακόλουθα ενός χωρισμού, χρειάζεται να αντιμετωπίζονται από τους γονείς αποφεύγοντας, όσο αυτό είναι δυνατό, την εμπλοκή των παιδιών.
Συνοψίζοντας, μπορείτε να επιλέξετε οποιαδήποτε από τις δύο λύσεις που προτείνετε. Το κρίσιμο σημείο είναι η σχέση που εσείς θα έχετε μεταξύ σας παρά το που θα κατοικούν τα πρόσωπα της οικογένειας. Και μην ξεχνάτε πως αν η κατάσταση δείχνει να φεύγει από τον έλεγχο σας μπορείτε να συμβουλευτείτε έναν ειδικό σε θέματα ζευγαριών που θα σας καθοδηγήσει για το τι μπορείτε να κάνετε και για το τι χρειάζεται να αποφεύγετε, έτσι ώστε μια αντικειμενικά δύσκολη κατάσταση να μην γίνει ιδιαίτερα τραυματική για σας και για τα παιδιά σας.

Πώς αντιμετωπίζουμε την επιθετικότητα των παιδιών;

Αναγνώστης του boro.gr μας ρωτά:
Καλησπέρα σας..Είμαι χωρισμένος με μια κόρη 2,5 χρονών εδώ και 2 χρόνια σχεδόν.Βλέπω το παιδί μου μια φορά την εβδομάδα και ομολογώ πως δε μου φαίνεται αρκετό..Χάνω πολλές στιγμές από τη ζωή της μικρής και προσπαθώ να τις αναπληρώσω με αυτή τη μια φορά. Η ερώτηση μου αφορά τη συμπεριφορά της μικρούλας μου στο παιδικό σταθμό. Επιδεικνύει μια επιθετική συμπεριφορά,σύμφωνα πάντα με τις παιδαγωγούς της. Είναι όμως δυνατόν να "φταίει" μόνο το δικό μου παιδί και να μπαίνει "τιμωρία"; Μήπως υπάρχει ανάλογη συμπεριφορά από τα άλλα παιδάκια που όμως παραβλέπεται;Δε ξέρω το λόγο.Αυτή ήταν η ερώτηση μου και ελπίζω να μη σας κούρασα…
Αγαπητέ αναγνώστη. Απευθύναμε το ερώτημά σας στην παιδοψυχίατρο κυρία Μερσύνη Αρμενάκα. 

Όλα τα παιδιά εκδηλώνουν κάποιου βαθμού επιθετικότητα. Είναι σημαντικό να ξέρουμε τι ορίζουμε επιθετικότητα. Συχνά ένα παιδί υπερκινητικό,ατσούμπαλο άθελα του πέφτει σε άλλα παιδιά και μπορεί να τα τραυματίσει .Αν παρατηρείτε και στο σπίτι μια ηθελημένα επιθετική συμπεριφορά και ανάλογα στοιχεία υπάρχουν στο σχολείο θα πρέπει να προβληματιστείτε και να κινηθείτε ανάλογα.

Η επιθετικότητα των παιδιών μικρής ηλικίας σχετίζεται συνήθως με το κλίμα στην οικογένεια . Το παιδί πιθανά εκτονώνει την ένταση και τον θυμό που νιώθει. Πολλές φορές τα διαζύγια φέρνουν εντάσεις και δυσκολίες στα μέλη της οικογένειας για αρκετό διάστημα.

Θα συνιστούσα να ζητήσετε την βοήθεια ειδικών ψυχικής υγείας – παιδοψυχίατρο ή ψυχολόγο που ασχολείται με παιδιά. Θα ήταν ωφέλιμο ο ειδικός να ήταν και οικογενειακός ψυχοθεραπευτής ώστε να έχετε μια πιο ολιστική ματιά.

Είναι σωστό να ψάχνoυμε τα πράγματα των παιδιών μας;

Η «σύμβουλος παιδικής ηλικίας» του βρετανού Πρωθυπουργού, Κλερ Πέρι, παρότρυνε τους γονείς να παρακολουθούν κρυφά τα SMS των παιδιών και τα προφίλ τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ελέγχοντας και το ιστορικό των διαδικτυακών σελίδων τις οποίες είχαν επισκεφθεί. Κατά την κυρία Πέρι, είναι στιγμή να τεθεί υπό αμφισβήτηση η  πεποίθηση ότι τα παιδιά μας έχουν το δικαίωμα της ιδιωτικότητας στα μηνύματά τους.
Έχει άραγε δίκιο; Εν πρώτοις δεν ακούγεται άσχημη ιδέα, γράφει η εφημερίδα «The Times» του Λονδίνου. Ει μη τι άλλο, ζούμε σε μία εποχή που – σύμφωνα με δημοσκόπηση του περιοδικού «Psychologies» – το ένα στα τρία παιδιά έχουν επισκεφθεί σελίδες πορνογραφικού περιεχομένου μέχρι να γίνουν 10 ετών και περισσότερο από το 80% των εφήβων ηλικίας 14-16 ετών επισκέπτονται συχνά σελίδες σκληρού πορνό. Χώρια την εξάπλωση του διαδικτυακού εκφοβισμού, μάρτυρες του οποίου έχουν γίνει σχεδόν έξι στα δέκα παιδιά και έφηβοι, ηλικίας 11-18 ετών.
Πρέπει, λοιπόν, να κατασκοπεύουμε τα παιδιά μας; «Είναι γεγονός ότι πολλοί γονείς δεν ξέρουν τί φωτογραφίες έχουν τα παιδιά τους στα κινητά, ενώ όταν το θέμα είναι το πορνό, προτιμούν να μην ξέρουν διότι δεν γνωρίζουν πως ακριβώς να χειριστούν το θέμα», λέει η καθηγήτρια Σόνια Λίβινγκστον, από την Σχολή Οικονομικών του Λονδίνου και διευθύντρια του ερευνητικού δικτύου EU Kids Online.
«Στις ΗΠΑ τα πράγματα είναι διαφορετικά, οι γονείς είναι πολύ πιο πρόθυμοι να “χώσουν τη μύτη τους” στα τηλέφωνα και στα κομπιούτερ των παιδιών τους, διότι πιστεύουν πως είναι υποχρέωσή τους να το κάνουν. Στην Ευρώπη έχουμε μάθει να σεβόμαστε την ιδιωτική ζωή των παιδιών μας.
»Κατά το παρελθόν, όμως, δεν υπήρχαν πολλά άσχημα που να μπορούν να κάνουν μόνα στο υπνοδωμάτιό τους, ενώ τώρα μπορούν εύκολα να αρχίσουν να μιλούν online με κάποιον που δεν θα έπρεπε». Ίσως, λοιπόν, θα έπρεπε να αρχίσουμε να ξανασκεφτόμαστε το όλο θέμα.
Η κυρία Ναόμι Ρίτσαρντ, συγγραφέας του βιβλίου αγωγής των παιδιών «The Parent’s Toolkit» (εκδ. Vermilion), δεν συμφωνεί διόλου. «Δεν πιστεύω ότι η κατασκοπία είναι η λύση», λέει στους Times. «Αν ανακαλύψει ο γονιός κάτι κακό στο τηλέφωνο του παιδιού, τί θα το κάνει; Εάν μιλήσει στο παιδί του, του διδάσκει ότι ως γονιός δεν είναι άξιος εμπιστοσύνης και ότι στο μέλλον πρέπει να προσέχει που αφήνει τα πράγματά του.
»Η καλύτερη προσέγγιση είναι να συζητηθούν όλ’ αυτά τα θέματα πριν συμβούν. Πρέπει, λ.χ., να εξηγούμε στα παιδιά ότι όπως είναι επικίνδυνο να δίνουν προσωπικές πληροφορίες σε ξένους στον δρόμο, εξίσου επικίνδυνο είναι να τις δίνουν online, καθώς και ότι από τη στιγμή που δεν υπάρχει προσωπική επαφή, δεν μπορούν να ξέρουν με ποιους συνομιλούν στ’ αλήθεια.
»Πρέπει να διδάξουμε στα παιδιά να χρησιμοποιούν το διαδίκτυο σαν να μιλούν σε αληθινούς ανθρώπους – συνεπώς και σε αυτό μπορεί να υπάρξουν οι ίδιες συνέπειες».
«Χρειαζόμαστε έξυπνες και συνεχείς συζητήσεις με τα παιδιά», συνηγορεί η κυρία Βίκι Σότμπολτ, εκτελεστική διευθύντρια του ερευνητικού οργανισμού γονέων Parent Zone. «Να συζητήσουμε λ.χ. μαζί τους ότι είναι πιο εύκολο να λες ψέματα και να είσαι τολμηρός στο κομπιούτερ επειδή δεν σε βλέπει ο άλλος ή ότι κάθε φορά που μπαίνουν σε μια ιστοσελίδα αφήνουν ένα ηλεκτρονικό αποτύπωμα, που κυκλοφορεί ελεύθερα στο διαδίκτυο».
Μία καλή λύση, συνεχίζει, είναι να καθίσετε μαζί με το παιδί και να πληκτρολογήσετε το όνομά του στο Google ή σε άλλη μηχανή αναζήτησης: μπορεί να «σκοντάψετε» πάνω σε εκπλήξεις και για τους δυο σας. Μαζί με το παιδί, εξάλλου, φροντίστε να κάθεστε από καιρού εις καιρόν μπροστά στο κομπιούτερ του, για να να κοιτάτε το ιστορικό περιήγησής του και να το συζητάτε. Αυτό καλό είναι να γίνεται αιφνιδίως – και αν δείτε ότι το ιστορικό ως δια μαγείας είναι κενό, «θα ξέρετε ότι κάθε συμβαίνει – κάτι που ωθεί το παιδί να σβήνει το ιστορικό του, για να μην το δείτε», εξηγεί.
Κατά τον ίδιο τρόπο, όταν το παιδί σας πρωτοζητήσει να κάνει λογαριασμό στο Facebook, φροντίστε να καθίσετε μαζί για να διαλέξετε τους πρώτους φίλους του (αργότερα, δεν θα θέλει) και να του εξηγήσετε αναλυτικά τα θέματα ασφαλείας και ιδιωτικότητας. Σε κάθε περίπτωση, μην ξεχάσετε να τοποθετήσετε φίλτρα προστασίας στο κομπιούτερ του παιδιού σας και γενικότερα σε κάθε κομπιούτερ του σπιτιού. Μην επαφίεσθε σε αυτά, όμως.
«Τα φίλτρα προστασίας δεν είναι πανάκεια», προειδοποιεί η δρ Λίβινγκστον. «Μπορεί να κρατήσουν τις ακραίες μορφές πορνογραφίας μακριά από τα παιδιά, αλλά αυτό αφορά μόνον ό,τι βρίσκεται στον παγκόσμιο ιστό. Τα παιδιά μπορούν να περάσουν πολλά το ένα στο άλλο με τα κινητά τους, τα πριβέ μηνύματα στα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης, τα e-mail, συνεπώς πολλά μπορούν να διαφύγουν της προσοχής του γονιού».
Το όλο θέμα μοιάζει – και είναι – εξαιρετικά πολύπλοκο. «Είναι λίγο σαν να ανοίξαμε το κουτί της Πανδώρας», παραδέχεται η δρ Λίβινγκστον. «Και δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις. Ίσως πρόκειται για μία τρελή φάση που θα ξεπεράσουν τα παιδιά μας και θα προχωρήσουν σε κάτι άλλο. Νομίζω όμως ότι θα έχει ένα κόστος.
»Μπορεί να βγουν από την περιήγησή τους στον κόσμο της σύγχρονης τεχνολογίας με τσαλακωμένη αίσθηση της εικόνας του σώματός σου και σε ακραίες περιπτώσεις με διαστρεβλωμένη εικόνα για το τι είναι το σεξ. Δεν συμφωνώ με την κατασκοπεία, αλλά το να εμπιστεύεται κάποιος τυφλά το παιδί του δεν είναι διόλου καλή ιδέα. Ο συνεχής διάλογος και οι ανοιχτές συζητήσεις νομίζω πρέπει να είναι το εναρκτήριο βήμα».

Πηγή: taneaweekend

X

Αγαπητοί αναγνώστες,

Σας ενημερώνουμε ότι το boro.gr προσφέρει καθημερινά (Δευτέρα-Παρασκευή) δωρεάν ψυχολογική υποστήριξη με επαγγελματίες ψυχολόγους.

Κάντε κλίκ εδώ για να συνδεθείτε και να ενημερωθείτε για τις ώρες λειτουργίας.
X