Οικογένεια

Εξετάσεις:Πώς αντιμετωπίζουμε την αποτυχία;

Βγήκαν σήμερα τα αποτελέσματα των πανελλαδικών εξετάσεων. Και αν το παιδί δεν πήγε καλά; Τι πρέπει να του πούμε; Τι συμβαίνει όταν ένα παιδί προσπαθεί πολύ μα δεν τα καταφέρνει; Τι συναισθήματα δημιουργούνται όταν τα πιέζουμε πολύ; Αλήθεια ένα πτυχίο είναι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή ενός ανθρώπου; Και τη σημαίνει η λέξη επιτυχία;
Συνέντευξη με την ψυχολόγο, Μαίρης Λέλα.

Πώς αντιμετωπίζουμε την αποτυχία των παιδιών;
Είναι στο χέρι του κάθε ατόμου να μην επιτρέπει στον εαυτό του να ενταχθεί μέσα στα «κουτάκια» του κοινωνικού γίγνεσθαι. Η κοινωνία ορίζει πάντα πολλούς τρόπους για να στιγματισθούμε. Τα παιδιά πηγαίνουν μεγαλώνουν εστιάζοντας την προσοχή τους στα επιτεύγματα και στις επιτυχίες τους και ουδόλως, σε ό,τι ανθρώπινο, ουσιαστικό, θέμα ψυχής, εσωτερικό.
Σου λένε μόνο ότι στα 17 σου πρέπει να μάθεις μόνο γράμματα και τίποτα άλλο. Τα υπόλοιπα, τα σημαντικά θέματα ζωής δεν τα μαθαίνουν τα παιδιά. Έρχεται η ώρα που πρέπει να τα αντιμετωπίσεις αυτά τα θέματα και δεν μπορείς. Και αυτά είναι κυρίως οι ανθρώπινες σχέσεις γιατί μέσα στις σχέσεις που ζούμε. Δεν έχει σημασία αν θα χτίσεις πολυκατοικία, αν θα κάνεις διδακτορικά, αν θα βγάλεις λεφτά, αν θα είσαι ωραίος, αν δεν έχεις επιτυχημένες σχέσεις αν δεν έχεις μάθει στη ζωή σου να κάνεις τίποτα. Είναι το πιο σημαντικό πράγμα και χωρίς αυτό δεν μπορεί να υπάρξει ευτυχισμένος άνθρωπος.
Απ’ το σύνδρομο της Στοκχόλμης πάσχουμε: είμαστε όμηροι της κοινωνίας, και παρ’ όλα αυτά ελκυόμαστε απ’ αυτήν. Αυτό ζούμε. Μας έχει καταλάβει -και συνεπώς καταβάλλει- η κοινωνία να είμαστε υπό τις επιταγές της.
-Τι συμβαίνει όταν το παιδί δεν επιλέγει από μόνο του, τις σπουδές του, το μέλλον του; 
Όταν φορτώνεις το παιδί σου με μία υποχρέωση που δεν την έχει επιλέξει, αλλά πρέπει να την φέρει εις φέρας με τον καλύτερο τρόπο -και όλα αυτά μάλιστα αναλαμβάνει να τα κάνει και στην τόσο νεαρή ηλικία των 17 χρονών, που δεν έχει δημιουργήσει ακόμα προσωπικότητα- τότε οδηγείς το παιδί στο σχηματισμό μιας πολύ κακής ταυτότητας, μιας πολύ κακής ψυχολογίας, και πιθανώς σε μία αποτυχία, δεδομένου ότι μπορεί τελικά να βγάλει λεφτά, αλλά δε θα έχει γίνει άνθρωπος.
Οι γονείς πρέπει να καταλάβουν ότι το παιδί χρειάζεται να επιλέξει το ίδιο, ακόμα κι αν χρειαστεί να καθυστερήσει λίγο η διαδικασία της εκπαίδευσής του. Δηλαδή, να πάρει έναν χρόνο να σκεφτεί, να δει τι του αρέσει. Υπάρχει αυτή η τάση στην Αμερική που είναι πολύ λειτουργική. Τα παιδιά παίρνουν ένα χρόνο να σκεφτούν, να ταξιδέψουν, να εμπλουτίσουν τις εμπειρίες τους, να εμπνευστούν και μετά να αποφασίσουν τι να κάνουν. Και οι Ευρωπαίοι το κάνουν. Ούτε καν μπορεί να το φανταστεί ο Έλληνας γονιός αυτό. Ασκεί τόση πολλή πίεση που δημιουργεί «καταθλιπτικά» παιδιά.
Λειτουργεί κυρίως ως μέλος του κοινωνικού συστήματος και επιβαρύνει το παιδί του, χωρίς καν να καταλαβαίνει καν ότι το κάνει. Και δεν έχει αναρωτηθεί ποτέ αν πράττει σωστά.
Αν δεν πήγε καλά το παιδί  στις εξετάσεις;
Το παιδί χρειάζεται μια ελευθερία επιλογών και χρειάζεται να του πεις ότι «δεν πειράζει αν δεν τα πας καλά τώρα, του χρόνου θα τα πας καλύτερα, αν θες να ξαναπροσπαθήσεις.» Αλλά και να μην τα πάει καλύτερα, τότε πρέπει να σκεφτούμε «μήπως δεν έχει διαλέξει σωστά;». Και τότε θα το βοηθήσουμε να αναζητήσει πιο προσεκτικά, να ανακαλύψει τι είναι αυτό που πραγματικά θέλει στη ζωή του.
Αν προσπαθεί και δεν τα καταφέρνει; 
Αν πάλι προσπαθεί το παιδί να κυνηγήσει το πάθος του και δεν τα καταφέρνει, τότε πρέπει να το βοηθήσουμε να βρει τι είναι αυτό που το εμποδίζει.
Μπορεί να βιώνει μία δύσκολη εμπειρία. Μπορεί να έχει χωρίσει για πρώτη φορά στη ζωή του, μπορεί να βιώνει μια απώλεια μπορεί να έχει τσακωθεί με έναν φίλο του, γενικά να έχει συμβεί κάτι άσχημο στη ζωή του και να μην μπορεί να αποδώσει.
Πρέπει οι γονείς να μιλάνε με τα παιδιά τους και αντί να τα μαλώνουν και να τους κάνουν διαλέξεις, να συζητούν μαζί τους! Να τα ακούνε, να αναρωτιούνται και να φιλοσοφούν από κοινού. Να ρωτάνε όχι «τι έχει γίνει», αλλά το «γιατί έχει γίνει», μήπως και το σώσουνε, σκεφτούν μαζί γονιός και παιδί και το διορθώσουν.
Κι η επιτυχία δεν κατακτιέται χωρίς και την αποτυχία.
Η επιτυχία μόνη της είναι επισφαλής. Πρέπει να εδραιώσεις τα επιτεύγματά σου, αν τα κάνεις γρήγορα μετά δεν ξέρεις τι θ’ απογίνεις. Αν τα κερδίσεις όλα στα 20 και στα 30 σου, μετά τι θα έχεις να κάνεις, τι θα έχεις να καταφέρεις;
Πρέπει λοιπόν να βγούμε λίγο απ´τις γραμμές της κοινωνίας και να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε διαφορετικά.

Πανελλαδικές: Πώς αντιμετωπίζουμε την αποτυχία;

Βγήκαν σήμερα τα αποτελέσματα των πανελλαδικών εξετάσεων. Και αν το παιδί δεν πήγε καλά; Τι πρέπει να του πούμε; Τι συμβαίνει όταν ένα παιδί προσπαθεί πολύ μα δεν τα καταφέρνει; Τι συναισθήματα δημιουργούνται όταν τα πιέζουμε πολύ; Αλήθεια ένα πτυχίο είναι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή ενός ανθρώπου; Και τη σημαίνει η λέξη επιτυχία;
Συνέντευξη με την ψυχολόγο, Μαίρης Λέλα.

Πώς αντιμετωπίζουμε την αποτυχία των παιδιών;
Είναι στο χέρι του κάθε ατόμου να μην επιτρέπει στον εαυτό του να ενταχθεί μέσα στα «κουτάκια» του κοινωνικού γίγνεσθαι. Η κοινωνία ορίζει πάντα πολλούς τρόπους για να στιγματισθούμε. Τα παιδιά πηγαίνουν μεγαλώνουν εστιάζοντας την προσοχή τους στα επιτεύγματα και στις επιτυχίες τους και ουδόλως, σε ό,τι ανθρώπινο, ουσιαστικό, θέμα ψυχής, εσωτερικό.
Σου λένε μόνο ότι στα 17 σου πρέπει να μάθεις μόνο γράμματα και τίποτα άλλο. Τα υπόλοιπα, τα σημαντικά θέματα ζωής δεν τα μαθαίνουν τα παιδιά. Έρχεται η ώρα που πρέπει να τα αντιμετωπίσεις αυτά τα θέματα και δεν μπορείς. Και αυτά είναι κυρίως οι ανθρώπινες σχέσεις γιατί μέσα στις σχέσεις που ζούμε. Δεν έχει σημασία αν θα χτίσεις πολυκατοικία, αν θα κάνεις διδακτορικά, αν θα βγάλεις λεφτά, αν θα είσαι ωραίος, αν δεν έχεις επιτυχημένες σχέσεις αν δεν έχεις μάθει στη ζωή σου να κάνεις τίποτα. Είναι το πιο σημαντικό πράγμα και χωρίς αυτό δεν μπορεί να υπάρξει ευτυχισμένος άνθρωπος.
Απ’ το σύνδρομο της Στοκχόλμης πάσχουμε: είμαστε όμηροι της κοινωνίας, και παρ’ όλα αυτά ελκυόμαστε απ’ αυτήν. Αυτό ζούμε. Μας έχει καταλάβει -και συνεπώς καταβάλλει- η κοινωνία να είμαστε υπό τις επιταγές της.
-Τι συμβαίνει όταν το παιδί δεν επιλέγει από μόνο του, τις σπουδές του, το μέλλον του; 
Όταν φορτώνεις το παιδί σου με μία υποχρέωση που δεν την έχει επιλέξει, αλλά πρέπει να την φέρει εις φέρας με τον καλύτερο τρόπο -και όλα αυτά μάλιστα αναλαμβάνει να τα κάνει και στην τόσο νεαρή ηλικία των 17 χρονών, που δεν έχει δημιουργήσει ακόμα προσωπικότητα- τότε οδηγείς το παιδί στο σχηματισμό μιας πολύ κακής ταυτότητας, μιας πολύ κακής ψυχολογίας, και πιθανώς σε μία αποτυχία, δεδομένου ότι μπορεί τελικά να βγάλει λεφτά, αλλά δε θα έχει γίνει άνθρωπος.
Οι γονείς πρέπει να καταλάβουν ότι το παιδί χρειάζεται να επιλέξει το ίδιο, ακόμα κι αν χρειαστεί να καθυστερήσει λίγο η διαδικασία της εκπαίδευσής του. Δηλαδή, να πάρει έναν χρόνο να σκεφτεί, να δει τι του αρέσει. Υπάρχει αυτή η τάση στην Αμερική που είναι πολύ λειτουργική. Τα παιδιά παίρνουν ένα χρόνο να σκεφτούν, να ταξιδέψουν, να εμπλουτίσουν τις εμπειρίες τους, να εμπνευστούν και μετά να αποφασίσουν τι να κάνουν. Και οι Ευρωπαίοι το κάνουν. Ούτε καν μπορεί να το φανταστεί ο Έλληνας γονιός αυτό. Ασκεί τόση πολλή πίεση που δημιουργεί «καταθλιπτικά» παιδιά.
Λειτουργεί κυρίως ως μέλος του κοινωνικού συστήματος και επιβαρύνει το παιδί του, χωρίς καν να καταλαβαίνει καν ότι το κάνει. Και δεν έχει αναρωτηθεί ποτέ αν πράττει σωστά.
Αν δεν πήγε καλά το παιδί  στις εξετάσεις;
Το παιδί χρειάζεται μια ελευθερία επιλογών και χρειάζεται να του πεις ότι «δεν πειράζει αν δεν τα πας καλά τώρα, του χρόνου θα τα πας καλύτερα, αν θες να ξαναπροσπαθήσεις.» Αλλά και να μην τα πάει καλύτερα, τότε πρέπει να σκεφτούμε «μήπως δεν έχει διαλέξει σωστά;». Και τότε θα το βοηθήσουμε να αναζητήσει πιο προσεκτικά, να ανακαλύψει τι είναι αυτό που πραγματικά θέλει στη ζωή του.
Αν προσπαθεί και δεν τα καταφέρνει; 
Αν πάλι προσπαθεί το παιδί να κυνηγήσει το πάθος του και δεν τα καταφέρνει, τότε πρέπει να το βοηθήσουμε να βρει τι είναι αυτό που το εμποδίζει.
Μπορεί να βιώνει μία δύσκολη εμπειρία. Μπορεί να έχει χωρίσει για πρώτη φορά στη ζωή του, μπορεί να βιώνει μια απώλεια μπορεί να έχει τσακωθεί με έναν φίλο του, γενικά να έχει συμβεί κάτι άσχημο στη ζωή του και να μην μπορεί να αποδώσει.
Πρέπει οι γονείς να μιλάνε με τα παιδιά τους και αντί να τα μαλώνουν και να τους κάνουν διαλέξεις, να συζητούν μαζί τους! Να τα ακούνε, να αναρωτιούνται και να φιλοσοφούν από κοινού. Να ρωτάνε όχι «τι έχει γίνει», αλλά το «γιατί έχει γίνει», μήπως και το σώσουνε, σκεφτούν μαζί γονιός και παιδί και το διορθώσουν.
Κι η επιτυχία δεν κατακτιέται χωρίς και την αποτυχία.
Η επιτυχία μόνη της είναι επισφαλής. Πρέπει να εδραιώσεις τα επιτεύγματά σου, αν τα κάνεις γρήγορα μετά δεν ξέρεις τι θ’ απογίνεις. Αν τα κερδίσεις όλα στα 20 και στα 30 σου, μετά τι θα έχεις να κάνεις, τι θα έχεις να καταφέρεις;
Πρέπει λοιπόν να βγούμε λίγο απ´τις γραμμές της κοινωνίας και να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε διαφορετικά.

Όταν ο έφηβος κάνει ομοφυλοφιλικές σκέψεις;

Η σεξουαλικότητα αποτελεί ένα ιδιαίτερα σύνθετο φαινόμενο-αποτέλεσμα της επίδρασης τόσο  βιολογικών, όσο και ψυχοκοινωνικών-περιβαλλοντικών παραγόντων. Είναι επίσης η απόδειξη ότι οι άνθρωποι χρειάζονται την επαφή με άλλους ανθρώπους, και αυτή η ανταλλαγή συναισθημάτων και εμπειριών ξεκινά με τη γέννηση και τελειώνει με το τέλος της ζωής.
Γράφει η Άρτεμις Τσίτσικα, Επικ. Καθηγήτρια Παιδιατρικής – Εφηβικής Ιατρικής και Επιστημονική Υπεύθυνος Μονάδας Εφηβικής Υγείας (ΜΕΥ),  στη Β´ Παιδιατρική Κλινική Πανεπιστημίου Αθηνών του Νοσοκομείου Παίδων “Π. Α. Κυριακού”.
 
Η ομοφυλοφιλία είναι ένα από τα θέματα που μπορεί να αντιμετωπίσει ο παιδίατρος και ο ρόλος του είναι εξαιρετικά σημαντικός. Περίπου 2-5% των εφήβων υπολογίζεται πως είναι ομοφυλόφιλοι (ανάλογο ποσοστό με αυτό των ενηλίκων). Μελέτες σε ομοζυγωτικούς και διζυγωτικούς διδύμους ανέδειξαν ότι η επίπτωση της ομοφυλοφιλίας στα αδέλφια είναι σημαντικά συχνότερη στους πρώτους, ωστόσο δεν έχει βρεθεί κάποιος γενετικός παράγοντας που διαφοροποιεί τους ομοφυλόφιλους από τους ετεροφυλόφιλους.
Άλλοι ερευνητές σημειώνουν ανατομικές διαφορές στο μέγεθος και τη δομή του υποθαλάμου, ενώ ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται και στο ενδομήτριο ορμονικό περιβάλλον. Οικογενειακοί, κοινωνικοί και γενικότερα περιβαλλοντικοί παράγοντες έχουν επίσης συμμετοχή και ένα μικρό ποσοστό παιδιών με ατυπία στο κοινωνικό φύλο (αγοροκόριτσα ή αγόρια που παίζουν με κούκλες και τους αρέσει να ντύνονται γυναικεία) μπορεί στο μέλλον να έχουν ομοφυλοφιλική σεξουαλική προτίμηση. Ο γενετικός παράγων φαίνεται να είναι ισχυρός, ωστόσο η αιτιολογία είναι πολυπαραγοντική και το φαινόμενο σύνθετο.
Το γεγονός είναι ότι η ομοφυλοφιλία από το 1973 δεν θεωρείται ψυχική νόσος, αλλά παραλλαγή της σεξουαλικής συμπεριφοράς. Ο ίδιος ο Freud καθησυχάζει μία μητέρα ομοφυλόφιλου με την περίφημη επιστολή του ήδη από το 1935, διαβεβαιώνοντάς την για τα παραπάνω. Ωστόσο, λόγω του ότι η σεξουαλική αυτή παραλλαγή δεν συμβάλλει στη διαιώνιση του ανθρωπίνου είδους, υπάρχει κοινωνική προκατάληψη και αρνητική αντιμετώπιση των ομοφυλοφίλων.
Κατά την πρώϊμη και μέση εφηβεία, όταν ο σεξουαλικός πειραματισμός βρίσκεται στο ζενίθ του, ενδέχεται να υπάρξουν ομοφυλοφιλικές σκέψεις, όνειρα, φαντασιώσεις ή και πράξεις, οι οποίες δεν σημαίνουν απαραίτητα και ανάλογο προσανατολισμό κατά την υπόλοιπη ζωή. Από στοιχεία μελέτης σε πληθυσμό εφήβων των Η.Π.Α., 10% αναγνώρισαν ότι είχαν τουλάχιστον μία ομοφυλοφιλική εμπειρία και σίγουρα δεν θα εξελιχθούν όλοι σε ομοφυλόφιλους.
Ο ομοφυλόφιλος έφηβος καλείται να εξερευνήσει τη σεξουαλικότητά του μέσα από μυστικές διαδικασίες, αισθήματα ενοχής, συναισθήματα ντροπής, που πολλές φορές καθυστερούν την παραδοχή της φύσης του και τον καταπιέζουν οδηγώντας σε αδιέξοδο ένα συχνά ταλαντούχο, λειτουργικό και ικανότατο άτομο.
Σε μια άλλη μελέτη των Η.Π.Α., 97% των μαθητών δηλώνουν ότι έχουν ακούσει ομοφοβικά ανέκδοτα και έχουν βιώσει τη λεκτική κακοποίηση των  ομοφυλόφιλων. Επιπλέον, έρευνα σε ομοφυλόφιλους εφήβους αναφέρει ότι 50% εξ’αυτών βίωσαν την απόρριψη των γονέων τους όταν τους ανακοίνωσαν το σεξουαλικό τους προσανατολισμό. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον καλείται ο ομοφυλόφιλος έφηβος να ανακαλύψει τον εαυτό του και ο παιδίατρος μπορεί να αποτελέσει το πρόσωπο-κλειδί για να τον βοηθήσει σε αυτό. Το θέμα είναι εξαιρετικά σημαντικό και εάν ο παιδίατρος θεωρεί ότι λόγω προσωπικών, θρησκευτικών ή άλλων πεποιθήσεων θα είναι προκατειλημμένος, επιβάλλεται να παραπέμψει τον έφηβο σε άλλο συνάδελφο.
Ο ομοφυλόφιλος έφηβος χρειάζεται στήριξη, θετική ενέργεια και χρόνο για να χτίσει την προσωπικότητά του και να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες του. Οι γονείς του χρειάζονται καθοδήγηση, ενημέρωση και ενίσχυση ώστε να απαγκιστρωθούν ομαλά από προσδοκίες μιας ολόκληρης ζωής (π.χ. να παντρέψουν το παιδί τους, να γίνουν παππούδες κ.λπ). Οι ομοφυλόφιλοι και οι γονείς τους μπορεί αναμφισβήτητα να είναι ευτυχισμένοι και περήφανοι ο ένας για τον άλλο όταν ανακαλύψουν την ουσία της ζωής και δεχθούν την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης φύσης και σεξουαλικότητας.
Ο παιδίατρος έχει το προνόμιο να μοιράζεται με τους νέους ανθρώπους την εξερεύνηση του σώματος και της ψυχής τους σε μία περίοδο καθοριστική για την υγεία και το μέλλον τους. Για το λόγο αυτό δεν θα πρέπει να χάνει την ευκαιρία να προσφέρει επιστημονική γνώση, να ενημερώνει, να καθοδηγεί και να στηρίζει τους εφήβους και την οικογένειά τους αξιοποιώντας στο έπακρο τον σημαντικό του ρόλο.

Δωρεάν Σεμινάριο: "Οι σχέσεις μας με τους εφήβους!"

*Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου, ποιος πραγματικά είμαι;
*Πως με βλέπουν οι άλλοι;
*Πως μπορεί κανείς να με καταλάβει;
*Μπορεί κανείς να με αντέξει;
*Φαίνεται άραγε πόσο μπερδεμένος είμαι και πόσο φοβάμαι;

Οι έφηβοι ζουν μια περίοδο σύγκρουσης ανάμεσα στην εξάρτηση και στην ανεξαρτησία. Είναι μια περίοδος γεμάτη συναισθηματικές θύελλες και μεγάλες εντάσεις.
*Πως θα σταθούμε βοηθητικά δίπλα τους;
*Πως θα τους στηρίξουμε χωρίς να τους κόψουμε τα φτερά;
Σ' αυτή την συνάντηση θα προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε με βιωματικό τρόπο την ''γοητευτική'' περίοδο της εφηβείας. Θα προσπαθήσουμε να θυμηθούμε την δική μας εφηβεία και τις δυσκολίες που είχαμε στην προσπάθεια μας να βρούμε την ταυτότητά μας. Επίσης θα αναρωτηθούμε πόσες φορές χρειάστηκε ως τώρα να επαναπροσδιορiσουμε την ταυτότητά μας.

Πόσες φορές θα ξανά είμαι έφηβος στην ζωή μου;

Χρυσούλα Γιαλυράκη,

Παιδί ή Ενήλικας; Άλλοτε παιδί και άλλοτε ενήλικας…
Το κολέγιο Ανθρωπιστικών Επιστημών ICPS σε συνεργασία με το boro.gr διοργανώνει εντελώς δωρεάν σεμινάριο με θέμα τη σχέση μας με τους εφήβους, την Τετάρτη 26 Ιουνίου, στις 6 το απόγευμα. Αν θες και εσύ να δηλώσεις συμμετοχή και να μάθεις περισσότερες πληροφορίες έλα ΕΔΩ!

Πώς αντιμετωπίζουμε τους καβγάδες των παιδιών;

Αναγνώστριά μας αναρωτιέται:

Με ποιους τρόπους μπορώ να πείσω τους δυο γιους μου να μην έχουν σαν παιχνίδι το να παλεύουν και να χτυπιούνται; Ειναι 10 και 6 ετών.

Αγαπητή αναγνώστρια απευθύναμε το ερώτημά σας στην Παιδοψυχίατρο κυρία Μερσύνη Αρμενάκα.

Συχνά τα παιδιά και ιδίως τα αγόρια, λόγω της τεστοστερόνης ,έχουν επιθετικά ένστικτα που εκτονώνονται στο παιχνίδι.Είναι άκρως φυσιολογικό αν γίνεται ως παιχνίδι και δεν ξεπερνά τα όρια  της σωματικής ασφάλειας.

Συχνά, με αυτό τον τρόπο επιδιώκουν την επαφή με τον αδελφό ή ένα φίλο.Οι γονείς και ιδίως οι μητέρες ανησυχούν για την ασφάλεια των μικρότερων παιδιών .Όταν υπάρχει ισοτιμία στο παιχνίδι και δεν γίνεται τιμωρητικό από το άτομο με την μεγαλύτερη ισχύ καλό είναι να μην παρεμβαίνετε .

Εξαρχής πρέπει να τεθούν όρια στο τι επιτρέπεται και μέχρι πιο σημείο και να μην υπάρχει μεροληψία προς το μικρότερο παιδί.Όταν υποστηρίζουμε την μια πλευρά κινδυνεύουμε να χάσουμε την καλή σχέση με το άλλο άτομο .Στην σχέση των αδελφών υπάρχουν συχνά δυναμικά που δεν τα γνωρίζουν και δεν τα κατανοούν οι γονείς.

5 πράγματα που ο μπαμπάς κάνει καλύτερα από τη μαμά

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο που μας υπέδειξε η συνεργάτιδά μας, ψυχοθεραπεύτρια κυρία Λητώ Κατάκη: Υπάρχουν πράγματα που ένας μπαμπάς κάνει καλύτερα από μια μαμά. Όσο κι αν δεν το πιστεύετε!  
1. Αφήνουν τα παιδιά να παίρνουν ρίσκα 
Ένας μπαμπάς θα βοηθήσει το παιδί του να σκαρφαλώσει κάπου ψηλά, θα το πετάξει στον αέρα, θα το μάθει να κάνει βουτιές θα το βάλει στο αμάξι και θα τρέξει με 200.
Σε τι διαφέρει η μαμά: Μια μαμά δε θ’ αφήσει ποτέ να σκαρφαλώσει το παιδί της σ’ ένα δέντρο και μάλλον δε θα του μάθει αγωνιστικό ποδήλατο. Αυτό συμβαίνει γιατί μια μητέρα που μεγάλωνε έναν άνθρωπο 9 μήνες στην κοιλιά της, είναι φυσικό να κάνει focus  στο να το προστατεύει. Οι μαμάδες θέλουν να μεγαλώνουν ασφαλή και υγιή παιδιά μας λέει ο παιδοψυχίατρος Kyle Pruett και συγγραφέας του βιβλίουFatherneed: Why Father Care Is as Essential as Mother Care for Your Child. Ωστόσο τα ρίσκα είναι απαραίτητα για την ανάπτυξη τους. Το κινητικό παιχνίδι, μας λέει, βοηθά στην υγιή ψυχοσωματική ανάπτυξη των παιδιών και στην εκτόνωσή τους. Καλύτερα να πέσει από το ποδήλατο, παρά να μην μάθει ποτέ! Ένα παιδί που τολμά να παίρνει ρίσκα, ως ενήλικος δεν θα φοβάται τη ζωή.
2. Εμπιστεύονται τους εαυτούς τους περισσότερο από τους ειδικούς 
Γενικότερα οι άντρες από τη φύση τους έχουν μια τάση να εμπιστεύονται το ένστικτό τους. Ίσως επειδή στο παρελθόν ως κυνηγοί, δε ρωτούσαν για το πώς και που θα βρουν την τροφή τους. Το ίδιο κάνουν και με τα παιδιά. Τα ανατρέφουν βάση ενστίκτου, γι’ αυτό και ίσως ανησυχούν λιγότερο.
Σε τι διαφέρει η μαμά: Οι γυναίκες μας λέει η ειδική σύμβουλος γονιών Rona Renner, είναι περισσότερο ευαίσθητες στο να κάνουν το σωστό με τα παιδιά τους. Επίσης έχουν την τάση να συγκρίνουν τους εαυτούς τους με τις άλλες μητέρες, πολύ περισσότερο απ ότι οι μπαμπάδες. Εντάξει είναι πάντα καλό να ακούς μια δεύτερη ή μια τρίτη γνώμη, αλλά καλό είναι να εμπιστεύεσαι και το ένστικτό σου.
3. Αγνοούν τις λεπτομέρειες 
Ένας μπαμπάς θα φορέσει το μπλουζάκι του παιδιού ανάποδα, πιθανώς επειδή αγνοεί ότι η στάμπα πηγαίνει πάντα μπροστά. Επίσης δε θα σκεφτεί ποτέ να συνδυάσει σωστά τα χρώματα, ή να πάρει το γαλάζιο καπέλο με το μπλε μαγιό. Τους αρκεί να πάρουν το καπέλο και το παιδί τους να είναι προστατευμένο από τον ήλιο.
Σε τι διαφέρει η μαμά: Η Rona Renner, μας λέει: Τα στάνταρ που βάζει κάθε μαμά για τα παιδιά της είναι πάντα πολύ υψηλά. Επίσης μια μητέρα θέλει πάντα να είναι όλα τέλεια. Ωστόσο αν και οι προθέσεις της είναι πάντα καλές αυτή η τελειομανία της την κάνει κάποιες φορές να χάνει την ουσία και να προσθέτει περιττά άγχη, στο ήδη δύσκολο ρόλο της.
4. Οι μπαμπάδες συχνά λειτουργούν σαν παιδιά 
Οι άντρες δεν έχουν κανένα πρόβλημα να μπουσουλήσουν στο χαλί παρέα με τα παιδιά τους, να βρέχουν τους άλλους στη θάλασσα, να παίζουν παρέα με το τρενάκι και γενικά δεν έχουν κανένα πρόβλημα στο να παλιμπαιδίζουν με την πρώτη ευκαιρία. Και αυτό τους κάνει πολύ συμπαθητικούς και επικοινωνιακούς στα μάτια των παιδιών τους.
Σε τι διαφέρει η μαμά: Γιατί η αλήθεια είναι ότι το πρόγραμμά τους είναι πιο βαρύ, και με περισσότερα καθήκοντα. Πρέπει να μαγειρέψουν, να πάνε και να φέρουν τα παιδιά, να τα ντύσουν, να τα κάνουν μπάνιο, να….να…Και όσα περισσότερα καθήκοντα έχεις τόσο λιγότερο ανάλαφρος αισθάνεσαι. Ένας δεύτερος λόγος μας λέει η κυρία Renner είναι αισθάνονται πολύ υπεύθυνες με το ρόλο τους, ώστε  να χαλαρώσουν και να μπουσουλήσουν….Οι μπαμπάδες πάλι όχι. Και αυτή είναι η γοητεία τους.
5. Οι μπαμπάδες διαλέγουν τις μάχες τους  
Ένα καλό των μπαμπάδων, που θα έπρεπε να αντιγράψουν και οι μαμάδες, είναι ότι διαλέγουν τις «μάχες» που θα δώσουν σε ό,τι αφορά τα παιδιά τους.
Σε τι διαφέρει η μαμά: Οι μπαμπάδες γενικά αποφεύγουν τις συναισθηματικές συγκρούσεις με τα παιδιά τους, πράγμα που οι μαμάδες δεν κάνουν. Με άλλα λόγια οι μαμάδες χρησιμοποιούν συχνά τον συναισθηματικό «εκβιασμό», για να καταφέρουν το σκοπό τους. Αντίθετα οι μπαμπάδες μοιάζουν να γνωρίζουν εκ των προτέρων ότι κάποιες «μάχες» είναι χαμένες, γεγονός που εκνευρίζει τις μαμάδες.
Πηγή: www.imommy.gr

Aνταγωνισμός στη σχέση πατέρα-γιου. Πού οφείλεται;

Για ποιους λόγους υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ πατέρα και γιου; Είναι εκδίκηση νεότητας από τον πατέρα;…

Γράφει η  Λητώ Κατάκη, ψυχολόγος-οικογενειακή θεραπεύτρια, Διευθύντρια Εργαστηρίου Διερεύνησης Ανθρωπίνων Σχέσεων. 

Αυτό το ερώτημα που συχνά εκφράζεται ως παράπονο από την πλευρά των παιδιών, το έχω ακούσει τόσο για τη σχέση πατέρα- γιου όσο και για αυτή της μητέρας –κόρης.
Η γνώμη μου είναι ότι κάτω από τις συμπεριφορές, τα λόγια και τις αντιδράσεις των γονιών – οι οποίες εκλαμβάνονται ως «ανταγωνισμός» ή και απόρριψη – εγώ συχνά έχω ανακαλύψει μια «τοξική» αγωνία.
Ας δούμε κάποιους μηχανισμούς δημιουργίας και κλιμάκωσης αυτής της αγωνίας:
 – την προβολή αδυναμιών, αποτυχιών και λαθών του πατέρα πάνω στο παιδί (του γονιού θα έλεγα, αλλά σαφώς η ταύτιση που απαιτείται για την προβολή κάνει το παιδί του ίδιου φύλου -εφόσον υπάρχει- πιο ευάλωτο σ’ αυτό το μηχανισμό), με αποτέλεσμα να δημιουργείται φόβος, αλλά ακόμα και έντονες αντιδράσεις απόρριψης,
– την ανησυχία (που μπορεί να είναι και πεποίθηση) ότι δεν είμαι καλός πατέρας (γονιός), μπορεί να οδηγήσει σε έντονα αρνητικές αντιδράσεις μπροστά στα αναμενόμενα και φυσιολογικά λάθη και τις αδυναμίες του γιου, που εκλαμβάνονται ως «αποτυχία» του πατέρα,
– όσο περισσότερο ψυχικό πόνο έχει υποστεί ένας πατέρας, τόσο περισσότερο είναι πιθανό να προσπαθήσει να απαλλάξει το παιδί του από ανάλογο πόνο, πιέζοντας για τελειότητα με σκοπό την αποφυγή ανάλογων «λαθών», ή την υπερπροστασία.
Όταν λοιπόν η αγωνία αυτή είναι υπερβολική και ακόμα περισσότερο όταν είναι  ασυνείδητη άρα χωρίς «φίλτρα» λογικής, μπορεί να οδηγήσει σε απόρριψη, υπερπροστασία, ξεσπάσματα «οργής», μείωση και απαξίωση του γιου  που μπορεί να φαίνονται ως ανταγωνισμός,  να «κόβουν τα φτερά» του γιου, να του στερούν τη στήριξη, αποδοχή και πίστη του πατέρα του προς αυτόν.
Και το σημαντικότερο, συχνά οδηγούν στο να γίνουν πραγματικότητα οι φόβοι του πατέρα, γιατί ο γιος απομακρύνεται από αυτόν, δυσκολεύεται να πιστέψει στον εαυτό του ή/και να πάρει πρωτοβουλίες και να «ανοίξει τα φτερά του», και έτσι, ο πατέρας πραγματικά καταλήγει να αποτυγχάνει στο ρόλο του!
Αυτό που θα έλεγα ότι λείπει περισσότερο απ’ όλα στους άντρες/γιους της εποχής μας είναι η αποδοχή του πατέρα τους που μόνο από τη συναισθηματική επικοινωνία μαζί του θα έπαιρναν.
Όσο περισσότερο λοιπόν, ο σύγχρονος άντρας αναπτύσσει συναισθηματική νοημοσύνη, μαθαίνει δηλαδή να ανιχνεύει, να κατανοεί και να επεξεργάζεται τα συναισθήματά τα δικά του και των άλλων, τόσο περισσότερο  θα μπορεί να πάρει και να δώσει αποδοχή , στήριξη και ζεστασιά από το ρόλο του πατέρα ή του γιου.
Και αυτή η σχέση, ή μάλλον η απουσία της, είναι τόσο ισχυρή που αποτελεί πιστεύω τη βασική κινητήριο δύναμη για την αλλαγή των ανδρών, περισσότερο ίσως και από τη σχέση με τη σύντροφό τους.

Τεστ: Είναι ευτυχισμένη η οικογένειά σου;

3 ερωτήματα που θέτει η μεγάλη Αμερικανίδα ψυχοθεραπεύτρια Βιρτζίνια Σατίρ στο σύγγραμμά της "Πλάθοντας Ανθρώπους" μας βοηθούν να κατανοήσουμε το πόσο λειτουργική, παιδαγωγική και ευτυχισμένη η οικογένειά μας…

Αισθάνεσαι καλά μες στην οικογένειά σου αυτή τη στιγμή;
Αυτή την ερώτηση κανένας δεν την είχε σκεφτεί στις περισσότερες οικογένειες μέχρι τη στιγμλη που την έκανα εγώ. Το να ζούνε μαζί τους είναι αυτονόητο. Αν καμιά κρίση δεν ήταν φανερή στην οικογένεια, τότε όλοι πίστευαν πως όλοι οι άλλοι είναι ευχαριστημένοι. Σίγουρα πολλά μέλη της οικογένειας δεν τολμούσαν ούτε να αναρωτηθούν τίποτα παρόμοιο. Αισθάνονται προσκολλημένοι στην οικογένειά, έτσι κι αλλιώς, και δεν είχαν τρόπο να αλλάξουν τα πράγματα.
Αισθάνεσαι ότι ζεις μαζί με φίλους, ανθρώπους που σ’ αρέσουν και τους εμπιστεύεσαι και που τους αρέσεις και σε εμπιστεύονται;
Αυτή η ερώτηση συνήθως δημιουργεί την ίδια έκπληκτη αντίδραση. “Θεέ μου.. ποτέ δεν το σκέφτηκα…ειναι η οικογένειά μου”- λες και τα μέλη της οικογένειας είναι διαφορετικά από τον υπόλοιπο κόσμο.
Χαίρεσαι, ενθουσιάζεσαι που είσαι μέλος της οικογένειάς σου;
Ναι, υπάρχουν πραγματικά οικογένειες που τα μέλη τους πιστεύουν ότι πουθενά δεν θα βρουν περιβάλλον πιο ενδιαφέρον και επικοδομητικό από το σπίτι τους. Πολλοί  άνθρωποι όμως ζουν χρόνια ολόκληρα σε οικογένεια που τη νιώθουν σαν απειλή, σαν βάρος ή αφόρητα πληκτική.
Αν μπορείς ν’ απαντήσεις “ναι” και στις τρεις ερωτήσεις, τότε σίγουρα ζεις σε μια οικογένεια στοργική, παιδαγωγική όπως την ονομάζω.
Αν απαντήσεις “όχι”  ή “όχι συχνά”, τότε πιθανόν να βρίσκεσαι σε μια λίγο πολύ διαταραγμένη οικογένεια.
Αυτό δε σημαίνει πως έχεις κακιά οικογένεια. Σημαίνει μόνο ότι τα άτομα δεν είναι ευτυχισμένα και δεν έχουν μάθει τρόπους να αγαπούν και να εκτιμούν ο ένας τον άλλο ανεπιφύλακτα.

Σε επόμενο άρθρο θα έχουμε την ευκαιρία να αναλύσουμε το τι σημαίνει διαταραγμένη, πληκτική  παιδαγωγική και  στοργική οικογένεια και να μάθουμε τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να βελτιώσουμε τις σχέσεις μας μέσα σε αυτή.

Πορνό και οίκοι ανοχής στην εφηβεία. Οι κίνδυνοι.

Η εφηβεία είναι η ηλικία όπου η σεξουαλικότητα του αγοριού επαναστατεί. Πολλά αγόρια κάνουν χρήση πορνογραφικού υλικού. Είναι εξερεύνηση και πειραματισμός ή έλλειψη σεξουαλικής αγωγής; Μπορεί ένας έφηβος να κινδυνεύσει σωματικά από τον αυνανισμό; Πολλές φορές ακούμε πατεράδες να οδηγούν το γιο τους σε οίκους ανοχής προκειμένου να αποκτήσουν σεξουαλική εμπειρία. Είναι σωστό;
Στα ερωτήματά μας, απάντησε η Άρτεμις Τσίτσικα, Επικ. Καθηγήτρια Παιδιατρικής – Εφηβικής Ιατρικής και Επιστημονική Υπεύθυνος Μονάδας Εφηβικής Υγείας (ΜΕΥ),  στη Β´ Παιδιατρική Κλινική Πανεπιστημίου Αθηνών του Νοσοκομείου Παίδων “Π. Α. Κυριακού”. 

 To σύνδρομο της σεξουαλικής ασφυξίας. Όταν ο αυνανισμός αποβαίνει μοιραίος.
Κατά την εφηβεία αποτελεί έκφραση της φυσιολογικής σεξουαλικότητας, ωστόσο όταν συνδυάζεται με ακραίες πράξεις όπως στο σύνδρομο σεξουαλικής ασφυξίας (sexual asphyxia syndrome), όπου ο έφηβος επιχειρεί να απαγχονιστεί ενώ αυνανίζεται προκειμένου να επιτύχει οργασμό, μπορεί να αποβεί ακόμη και μοιραίος. Γενικά υπάρχουν ακόμη φοβίες των γονέων γύρω από την πράξη του αυνανισμού, και θα πρέπει να ενθαρρύνονται από τον παιδίατρο να ενημερωθούν σχετικά, και να μοιραστούν τη γνώση αυτή με τα παιδιά τους. Η χρήση πορνογραφικού υλικού κατά τη διάρκεια της εφηβείας (κυρίως από τα αγόρια) αποτελεί συχνή πρακτική στο πλαίσιο του πειραματισμού και της εξερεύνησης, της ψυχαγωγίας, αλλά και της κάλυψης του ελλείμματος σεξουαλικής αγωγής από την οικογένεια, το σχολείο και τους ειδικούς υγείας.
Η χρήση πορνογραφικού υλικού.
Η ιδιαίτερα δημοφιλής στις ηλικίες αυτές χρήση του διαδικτύου προσφέρει απεριόριστες δυνατότητες, αλλά εγκυμονεί και σχετικούς κινδύνους. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της Μονάδας Εφηβικής Υγείας (Μ.Ε.Υ.) σε 529 εφήβους της Αττικής, 19.4% ανέφεραν ότι χρησιμοποιούσαν ιστοσελίδες πορνογραφικού περιεχομένου. Το υλικό αυτό προορίζεται κυρίως για την ψυχαγωγία των έμπειρων ενηλίκων και όχι για την ενημέρωση των άπειρων εφήβων, με αποτέλεσμα την επίπτωση στη συμπεριφορά και την κοινωνικότητά τους σε αναφερόμενη συχνή εβδομαδιαία χρήση, όπως αποδεικνύει η συγκεκριμένη μελέτη. Επιπλέον, ο έφηβος μπορεί να έρθει σε επαφή με σεξουαλική βία και διάφορες παρεκτροπές, σε μία περίοδο που ακόμη αναπτύσσεται ψυχοκοινωνικά και δεν έχει εγκαταστήσει μηχανισμούς φιλτραρίσματος και αντικειμενικής κριτικής. Η χρήση υπολογιστών στο σχολείο αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα χρήσης τέτοιων ιστοσελίδων.
Επίσκεψη σε οίκο  ανοχής.
Γενικά τα αγόρια ωθούνται κοινωνικά να αποδείξουν έμπρακτα τον ανδρισμό τους κατά την εφηβική ηλικία, και στο πλαίσιο αυτό μπορεί να επισκεφθούν οίκους ανοχής με τη συνοδεία του πατέρα ή άλλου άρρενος συνοδού, ή και μόνα τους. Μία τέτοια επαφή δεν έχει ρεαλιστικό υπόβαθρο, ούτε και τη συναισθηματική βάση που προϋποθέτει η ένωση δύο ανθρώπων και προσδίδει στο σεξ- όπως ακριβώς και το πορνογραφικό υλικό- μια «πλαστή» χροιά. Το όλο θέμα αφορά έναν κόσμο σαρκικής επαφής όπου οι γυναίκες είναι πάντα πρόθυμες ή/και αμείβονται για να έχουν σεξουαλική δραστηριότητα και οι άνδρες καλούνται να αποδώσουν τα μέγιστα. Στην περίπτωση βέβαια των οίκων ανοχής προκύπτουν και θέματα υγείας, ασφάλειας κ.λπ.
Τι πρέπει να γνωρίζει ο γονιός.
Ο παιδίατρος καλείται να ενημερώσει τους γονείς και τον άρρενα έφηβο για την φυσιολογική σεξουαλική ωρίμανση, και βέβαια να τονίσει ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος βιασύνης. Η σεξουαλική δραστηριότητα θα προκύψει μέσα από τις σχέσεις του με συνομηλίκους και απλά οφείλει στον εαυτό του και τις συντρόφους του να είναι ενημερωμένος και προετοιμασμένος σωστά για κάτι τέτοιο. Σε πολλές παρέες εφήβων η χρήση πορνογραφικού υλικού είναι αδύνατο να αποφευχθεί, ωστόσο όταν δεν είναι πολύ συχνή φαίνεται πως δεν βλάπτει ψυχοκοινωνικά τον έφηβο. Οι κατευθύνσεις που δίνονται στον άρρενα έφηβο για τη σεξουαλικότητα κατά την περίοδο αυτή είναι μείζονος σημασίας για τη λειτουργικότητα των μετέπειτα σχέσεών του, το σεβασμό της συντρόφου και τελικά τη σεξουαλική του ευτυχία.

Τεστ: Είναι ευτυχισμένη η οικογένειά σου;

3 ερωτήματα που θέτει η μεγάλη Αμερικανίδα ψυχοθεραπεύτρια Βιρτζίνια Σατίρ στο σύγγραμμά της "Πλάθοντας Ανθρώπους" μας βοηθούν να κατανοήσουμε το πόσο λειτουργική, παιδαγωγική και ευτυχισμένη η οικογένειά μας…

Αισθάνεσαι καλά μες στην οικογένειά σου αυτή τη στιγμή;
Αυτή την ερώτηση κανένας δεν την είχε σκεφτεί στις περισσότερες οικογένειες μέχρι τη στιγμλη που την έκανα εγώ. Το να ζούνε μαζί τους είναι αυτονόητο. Αν καμιά κρίση δεν ήταν φανερή στην οικογένεια, τότε όλοι πίστευαν πως όλοι οι άλλοι είναι ευχαριστημένοι. Σίγουρα πολλά μέλη της οικογένειας δεν τολμούσαν ούτε να αναρωτηθούν τίποτα παρόμοιο. Αισθάνονται προσκολλημένοι στην οικογένειά, έτσι κι αλλιώς, και δεν είχαν τρόπο να αλλάξουν τα πράγματα.
Αισθάνεσαι ότι ζεις μαζί με φίλους, ανθρώπους που σ’ αρέσουν και τους εμπιστεύεσαι και που τους αρέσεις και σε εμπιστεύονται;
Αυτή η ερώτηση συνήθως δημιουργεί την ίδια έκπληκτη αντίδραση. “Θεέ μου.. ποτέ δεν το σκέφτηκα…ειναι η οικογένειά μου”- λες και τα μέλη της οικογένειας είναι διαφορετικά από τον υπόλοιπο κόσμο.
Χαίρεσαι, ενθουσιάζεσαι που είσαι μέλος της οικογένειάς σου;
Ναι, υπάρχουν πραγματικά οικογένειες που τα μέλη τους πιστεύουν ότι πουθενά δεν θα βρουν περιβάλλον πιο ενδιαφέρον και επικοδομητικό από το σπίτι τους. Πολλοί  άνθρωποι όμως ζουν χρόνια ολόκληρα σε οικογένεια που τη νιώθουν σαν απειλή, σαν βάρος ή αφόρητα πληκτική.
Αν μπορείς ν’ απαντήσεις “ναι” και στις τρεις ερωτήσεις, τότε σίγουρα ζεις σε μια οικογένεια στοργική, παιδαγωγική όπως την ονομάζω.
Αν απαντήσεις “όχι”  ή “όχι συχνά”, τότε πιθανόν να βρίσκεσαι σε μια λίγο πολύ διαταραγμένη οικογένεια.
Αυτό δε σημαίνει πως έχεις κακιά οικογένεια. Σημαίνει μόνο ότι τα άτομα δεν είναι ευτυχισμένα και δεν έχουν μάθει τρόπους να αγαπούν και να εκτιμούν ο ένας τον άλλο ανεπιφύλακτα.

Σε επόμενο άρθρο θα έχουμε την ευκαιρία να αναλύσουμε το τι σημαίνει διαταραγμένη, πληκτική  παιδαγωγική και  στοργική οικογένεια και να μάθουμε τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να βελτιώσουμε τις σχέσεις μας μέσα σε αυτή.

X

Αγαπητοί αναγνώστες,

Σας ενημερώνουμε ότι το boro.gr προσφέρει καθημερινά (Δευτέρα-Παρασκευή) δωρεάν ψυχολογική υποστήριξη με επαγγελματίες ψυχολόγους.

Κάντε κλίκ εδώ για να συνδεθείτε και να ενημερωθείτε για τις ώρες λειτουργίας.
X