Αρχική / Ψυχολογία / Real Life / Οικογένεια (page 248)

Οικογένεια

Πώς θα βοηθήσω έναν ηλικιωμένο να νιώσει καλά; thumbnail

Πώς θα βοηθήσω έναν ηλικιωμένο να νιώσει καλά;

Απαντά η Πόλλυ Ιωσιφίδη, Συμβουλευτική Ψυχοθεραπεύτρια και Πρόεδρος του Κολλεγίου Ανθρωπιστικών Επιστημών – ICPS.

-Γιατί μας τρομάζουν τα γηρατειά; Γιατί δεν πρέπει να θεωρούμε όλους τους ηλικιωμένους «σοφούς»;

Τα Γηρατειά-Γεράματα δεν είναι ούτε κακή, βρώμικη λέξη ούτε μια επαίσχυντη κατάσταση, αλλά για τους επιζώντες της νιότης είναι αναπόφευκτα, και συχνά τρομακτικά. Είναι η ηλικία όπου δεν υφίσταται πλέον η ψευδαίσθηση της αθανασίας, και που τα μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα – ποιός είμαι, τί είμαι, γιατί υπάρχω, που πηγαίνω – προβάλουν επιτακτικά και απαιτούν άμεση απάντηση.

Επιπλέον, η διαδικασία γήρανσης , του να μεγαλώνει να γερνά κάποιος,  συχνά  είναι γεμάτη απογοήτευση, δυσαρέσκεια και αδυναμία. Η εξασθένηση της υγείας, η απώλεια δυνάμεων και ικανοτήτων, η απαίτηση αλλά και ανάγκη συνεχούς αναπροσαρμογής της αυτοεικόνας, έχουν ως αποτέλεσμα την παραίτηση του ατόμου από τη συμμετοχή του στις ενεργές, τάξεις των ενεργητικών, υπεύθυνων ενηλίκων. Στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες, οι παραπάνω δυσάρεστες καταστάσεις δεν απαλύνονται/αποζημιώνονται από την ιδιαίτερη αναγνώριση και το σεβασμό απέναντι στην τρίτη ηλικία. Και σωστά, δίκαια ίσως.

Είναι ένδειξη ρατσισμού να υπαινίσσεται κανείς ότι όλοι οι ηλικιωμένοι είναι σοφοί, ανεκτικοί και δεκτικοί. Ο τυφλός συνυπολογισμός συχνά είναι τόσο επιβλαβής τόσο επιζήμιος όσο και ο φανερός αποκλεισμός.

 

-Μπορεί η συμβουλευτική να βοηθήσει τους συγγενείς των ηλικιωμένων;

Οι συγγενείς των ηλικιωμένων επίσης υποφέρουν, συχνά μη γνωρίζοντας πώς να αντιμετωπίσουν τις αλλαγές, ακόμη και τις μικρές, ανεπαίσθητες αλλαγές στην εμφάνιση, ή την αντίληψη της πραγματικότητας ή τη συμπεριφορά. Από ένα σημείο και μετά, η αλλαγή παύει να πανηγυρίζεται, δε θεωρείται πια ανάπτυξη αλλά χειροτέρευση. Τα Γηρατειά/Γεράματα είναι επίσης μια ισχυρή υπενθύμιση της αναπόφευκτης προοπτικής, που είναι κοινή για όλους.

Η Συμβουλευτική μπορεί να προσφέρει μεγάλη βοήθεια στους ηλικιωμένους και στους συγγενείς τους. Όχι μόνο προλαμβάνοντας και προετοιμάζοντάς τους για τις πιθανές δυσκολίες που θα ‘ρθουν ή προσφέροντας την υποστήριξη που θα είναι τότε απαραίτητη, αλλά περισσότερο προσπαθώντας να ανατρέψει τις υπάρχουσες αντιλήψεις την υπάρχουσα νοοτροπία που αφορά στα γηρατειά. Θα ήταν σημαντικό να βοηθηθούν οι ηλικιωμένοι να επαναδιεκδικήσουν και να επανακτήσουν την ατομικότητά τους.

 

-Πώς μπορώ να βοηθήσω ουσιαστικά έναν ηλικιωμένο να νιώσει καλύτερα;

Το άγχος και η δυστυχία που συχνά συνοδεύουν την τέταρτη πράξη μιας ζωής, θα μπορούσε ίσως να αποφευχθεί ή τουλάχιστον να μετριαστεί, αν τα γηρατειά έπαυαν να θεωρούνται ως μία καλά ορισμένη κατάσταση. Θα ήταν προτιμότερο να θεωρούνταν ως μία σειρά από στάδια τα οποία βιώνονται διαφορετικά από κάθε άτομο, όπως και τα υπόλοιπα στάδια της ζωής. Τα Γηρατειά σημαίνουν κάτι παραπάνω απ’ το να μην είναι κανείς νέος. Οι γενικεύσεις είναι διαχωριστικές. Είναι πιο εύκολο να είναι κανείς συγκαταβατικός στους ηλικιωμένους και να τους κατατάξει σε μια γενική κατηγορία, παρά να ενδιαφερθεί απλά στον τρόπο που ο καθένας τους βιώνει τις τρέχουσες καταστάσεις και συνθήκες.

Αυτή η αντιμετώπιση/θεώρηση της γήρανσης θα απελευθέρωνε του ηλικιωμένους από το να νιώθουν παγιδευμένοι σε μια διαδικασία που είναι προβλέψιμη, συνήθης και προκαθορισμένη. Ο καθένας από μας, νέος και μεγαλύτερος, θα ξαφνιαζόταν από τις δικές του αντιδράσεις και επιλογές, ακόμη περισσότερο, αντιμετωπίζοντας το πέρασμα του χρόνου, τα μεγάλα μυστήρια της ζωής, ακόμη και το θάνατο. Ο καθένας από μας έχει τη δυνατότητα να αποβλέπει σε μια ικανοποιητική τέταρτη πράξη και σε μια αξιοπρεπή έξοδο.

Τι αγχώνει τα παιδιά μας; thumbnail

Τι αγχώνει τα παιδιά μας;

Ο κ. Στέλιος Στυλιανίδης, καθηγητής Ψυχολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και επιστημονικός διευθυντής της ΕΠΑΨΥ, παραθέτει τους παράγοντες που προκαλούν άγχος στα σημερινά παιδιά και συστήνει τρόπους για την αντιμετώπισή του.

Τι αγχώνει τα παιδιά σήμερα;

Τα παιδιά μπορεί να προβληματίζονται κυριολεκτικά για οτιδήποτε και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι από όλα όσα βιώνουν στην καθημερινότητά τους «τους φαίνεται βουνό». Πάντως, ανάμεσα στα συνηθισμένα «βουνά» για τους εφήβους είναι τα εξής:

– Οι φυσιολογικές αλλαγές στην εμφάνισή τους (σώμα, πρόσωπο, σπυράκια).

– Οι μεγάλες απαιτήσεις των γονιών για σχολικές επιδόσεις (τα παιδιά πιέζονται πάντα πολύ για να ανταποκριθούν στις υψηλές προσδοκίες όσων αγαπούν).

– Οι διαμάχες των γονιών μεταξύ τους.

– Το διαζύγιο ή ο θάνατος ενός γονιού (τα παιδιά φοβούνται ότι επέρχονται αλλαγές που θα τους στερήσουν πολλά).

– Οι πολλές υποχρεώσεις (φροντιστήρια, εκμάθηση ξένων γλωσσών).

– Οι πολλές δραστηριότητες (οι έφηβοι μπορεί να νιώθουν ανήμποροι να τα βγάλουν πέρα, αλλά να μην το λένε).

– Το άγχος των εξετάσεων.

– Ο φόβος της αποτυχίας ή κριτικής από τους μεγάλους.

– Οι σοβαρές ασθένειες στην οικογένεια (προκαλούν στον έφηβο ανασφάλεια είτε γιατί φοβάται το θάνατο, είτε γιατί απλώς αλλάζουν οι ρουτίνες στις οποίες είχε συνηθίσει και τις ταύτιζε με τη σιγουριά).

– Τα οικονομικά προβλήματα στο σπίτι (τα παιδιά αισθάνονται το στρες των γονιών και νιώθουν μια γενική απειλή για το μέλλον, ενώ παράλληλα αλλάζει και η ζωή τους).

– Οι αλλαγές σχολείου ή καθηγητή ή σπιτιού (έχουν την έγνοια αν θα γίνουν αποδεκτοί από τους νέους συμμαθητές, γείτονες, καθηγητές αλλά κι αν θα βρουν κι εκείνα κάποιους να ταιριάξουν).

– Οι διαμάχες με συμμαθητές ή φίλους (οι έφηβοι βιώνουν τη διαμάχη ως απόρριψη και αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για την κοινωνικότητά τους).

Πώς το αντιμετωπίζουμε;

Το άγχος επιβαρύνει σημαντικά τον οργανισμό, γι’ αυτό αρχικά θα πρέπει να φροντίζουμε τα παιδιά να τρέφονται σωστά, να ξεκουράζονται  επαρκώς και να κοιμούνται τις απαραίτητες ώρες. Από κει και πέρα, το άγχος αντιμετωπίζεται εξατομικευμένα ανάλογα με την προσωπικότητα του κάθε παιδιού και ανάλογα με την εκλυτική πηγή του άγχους.

Έτσι, καλό είναι να τα παροτρύνουμε σε συγκεκριμένες σωματικές  δραστηριότητες (π.χ. κολύμπι, ποδόσφαιρο, χορός) της επιθυμίας τους για εκτόνωση και χαλάρωση.

Να  τονώνουμε την αυτοεκτίμησή τους, την αυτοπεποίθησή τους και να αποφεύγουμε τη σύγκριση με άλλους.

Να τους αφιερώνουμε την προσοχή  που τους αξίζει και χρόνο (παιχνίδι, συζήτηση) για να νιώθουν ότι είμαστε δίπλα τους.

Επίσης, καλό είναι να τα βοηθάμε να οργανώσουν το χρόνο τους, γιατί   τα παιδιά δεν έχουν τόσο καλή αίσθηση του χρόνου όσο οι ενήλικες και δεν μπορούν να χειριστούν από μόνα τους την συσσώρευση πολλών δραστηριοτήτων.

Ενισχύουμε τις φιλίες και με άλλα άτομα, ώστε να μπορεί να συζητάει και με κάποιον τρίτο.

Μεγάλη σημασία έχει η σωματική επαφή. Αγκαλιάζουμε και αγγίζουμε τα παιδιά συχνά, προκειμένου να τα καθησυχάσουμε.

Να τους αναφέρουμε ότι κι εμείς κάναμε λάθη ή αντιμετωπίσαμε αντίστοιχες δυσκολίες στην ηλικία τους και ότι τα ξεπεράσαμε.

Τα μαθαίνουμε να χειρίζονται το θυμό τους. Η κριτική των άλλων, των δασκάλων, των συγγενών, των φίλων αποτελεί πηγή άγχους, ειδικά αν το παιδί δεν ξέρει πώς να την αντιμετωπίσει. Το δικαίωμα να λέει «όχι» όταν κάτι δεν του αρέσει, αλλά και το δικαίωμα να υπερασπίζεται τον εαυτό του, μειώνουν προβλήματα συμπεριφοράς και εκδήλωσης άγχους.

Τι πρέπει να προσέχω στα ηλεκτρονικά παιχνίδια; thumbnail

Τι πρέπει να προσέχω στα ηλεκτρονικά παιχνίδια;

Η κυρία Βερόνικα Σαμαρά, μηχανικός Πληροφορικής, συντονίστρια του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου (www.saferinternet.gr ) μας δίνει χρήσιμες συμβουλές για τα κριτήρια επιλογής του πιο περιζήτητου χριστουγεννιάτικου δώρου στα παιδιά σχολικής ηλικίας, του ηλεκτρονικού παιχνιδιού.

Είναι ασφαλές παιχνίδι ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι;

Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να αγοράζουμε για τα παιδιά μας το κατάλληλο παιχνίδι για την ηλικία του, και ποτέ παιχνίδι που είναι για μεγαλύτερες ηλικίες. Επίσης, πρέπει πάντα να λαμβάνουμε υπόψη τους χαρακτηρισμούς περιεχομένου που έχει το παιχνίδι, και να αναρωτηθούμε, εάν θέλουμε τα παιδιά μας να έρθουν σε επαφή με αυτό το είδος του περιεχομένου, πριν αγοράσουμε τα παιχνίδι αυτό. Τέλος, ας βρούμε λίγο χρόνο να παίξουμε το παιχνίδι αυτό οι ίδιοι, ώστε να αποκτήσουμε άποψη πριν το δώσουμε στο παιδί μας.

Πώς μπορούμε να αξιολογήσουμε τα ηλεκτρονικά παιχνίδια;

Τα περισσότερα παιχνίδια που κυκλοφορούν αυτή τη στιγμή στο εμπόριο έχουν χαρακτηρισθεί με το σύστημα PEGI, σύμφωνα δηλαδή, με το Πανευρωπαϊκό Σύστημα Ταξινόμησης για τα Ηλεκτρονικά Παιχνίδια (Pan European Game Information).

Είναι το πρώτο πανευρωπαϊκό σύστημα αποτίμησης των ορίων ηλικίας για τα ηλεκτρονικά παιχνίδια και τα βιντεοπαιχνίδια και εφαρμόζεται στην Ελλάδα και σε άλλες 29 ευρωπαϊκές χώρες. Παρέχει στους γονείς και γενικά στους καταναλωτές αξιόπιστη πληροφόρηση σχετικά με το περιεχόμενο ενός ηλεκτρονικού παιχνιδιού και την καταλληλότητά του για συγκεκριμένες ηλικιακές ομάδες, και δίνει τη δυνατότητα σε κάθε ενδιαφερόμενο να μαθαίνει λεπτομέρειες για το ασφαλές ή μη περιεχόμενο ενός ηλεκτρονικού παιχνιδιού.

Ποια είναι τα κριτήρια;

Το σύστημα αυτό κατατάσσει κάθε παιχνίδι, videogame κα., σε πέντε ηλικιακές ομάδες: 3+, 7+, 12+, 16+, 18+.  Αυτό συνήθως αναγράφεται στην μπροστινή και την πίσω όψη της συσκευασίας των DVD ενημερώνοντας ότι το παιχνίδι είναι κατάλληλο μόνο για μια συγκεκριμένη ηλικία και πάνω.

Επίσης, γίνεται διαχωρισμός ως προς το περιεχόμενο του παιχνιδιού, με βάση τις εξής «απαγορευτικές» θεματολογίες: ναρκωτικά, χυδαία γλώσσα, διακρίσεις, φόβος, τζόγος, σεξ, βία. Σε περίπτωση που το παιχνίδι έχει χαρακτηριστεί ως προς το περιεχόμενό του, τότε τα αντίστοιχα εικονίδια αναγράφονται στην πίσω όψη της συσκευασίας DVD. Ενημερώνουν τον αγοραστή εάν το εν λόγω παιχνίδι περιέχει άμεση ή έμμεση αναφορά στο είδος περιεχομένου που περιγράφει ο κάθε χαρακτηρισμός.

Υπάρχουν ανάλογα κριτήρια για τα online παιχνίδια;

Για τα online παιχνίδια, εφαρμόζεται επιπλέον το PEGI Online. Στον ιστοχώρο www.pegi.info/gr/ του PEGI στην Ελληνική γλώσσα μπορεί ο καθένας να ενημερωθεί ενδελεχώς για το σύστημα PEGI και να ελέγξει το χαρακτηρισμό των παιχνιδιών που κυκλοφορούν στο εμπόριο και υπόκεινται στο σύστημα με μια απλή αναζήτηση στην φόρμα που περιλαμβάνεται στην αρχική σελίδα.

Πρέπει π.χ όλοι οι γονείς να γνωρίζουν ότι το παιχνίδι δεν περιλαμβάνει παράνομο και προσβλητικό περιεχόμενο ή ανεπιθύμητους συνδέσμους και ότι οι δημιουργοί του δεσμεύονται να προστατεύουν την ιδιωτική ζωή των ανήλικων παικτών.

Πώς ένας νάρκισσος γονιός καταστρέφει τον έφηβο; thumbnail

Πώς ένας νάρκισσος γονιός καταστρέφει τον έφηβο;

Ο Γρηγόρης Βασλαματζής καθηγητής Ψυχιατρικής του Παν. Αθηνών απαντά. 

Οι αυτοκτονίες στην εφηβική ηλικία πληθαίνουν αλλά είναι οι αυτοκτονίες η μοναδική πράξη αυτοκαταστροφής των νέων; Το τελευταίο αιματηρό επεισόδιο στο Κονέκτικατ έκανε όλο και περισσότερους γονείς να απορήσουν με τη νεανική βία… Γιατί οι έφηβοι οδηγούνται σε ακραίες συμπεριφορές; Τι συμβαίνει τελικά, στις τρυφερές ψυχές τους;

-Έχουμε αύξηση των εφηβικών αυτοκτονιών στην Ελλάδα;

Γενικά έχουμε αύξηση των αυτοκτονιών, ενώ  παρατηρούμε και πολλές παρα-αυτοκτονικές συμπεριφορές, που δεν είναι ακριβώς αυτοκτονίες, αλλά γίνονται δυνητικά καταστροφικά πράγματα. Παρά-αυτοκτονική συμπεριφορά σημαίνει «δε θέλω να πεθάνω αλλά μπαίνω σε μια κατάσταση επικίνδυνη».

-Ποιες είναι οι παρά-αυτοκτονικές συμπεριφορές των εφήβων;

Παρά-αυτοκτονική συμπεριφορά ενός νέου ενήλικα ή εφήβου μπορεί να είναι το να οδηγεί επικίνδυνα ή ας πούμε, να κάνει σεξ χωρίς προφύλαξη ή να κάνει σεξ με πολλούς συντρόφους ενώ είναι πληροφορημένος για τον κίνδυνο του aids. Στη σημερινή κοινωνία βρισκόμαστε επίσης αντιμέτωποι με νέους  πού έχουν καταστροφική συμπεριφορά πάνω στο ίδιο τους το σώμα, που είναι πολύ βίαιοι και δεν μπορούν να τιθασεύσουν τον θυμό τους και τον διοχετεύουν σε καταστροφικές πράξεις, χωρίς να μπορούν να βρουν ψυχική ισορροπία ή ένα νόημα στην ζωή. Ας μη μιλάμε λοιπόν, μόνο για αυτοκτονίες. Οι αυτοκτονίες είναι η κορυφή του παγόβουνου.

-Υπάρχουν πρώιμα σημάδια στη συμπεριφορά των παιδιών που πρέπει να μας ανησυχήσουν;

Ναι υπάρχουν ενδείξεις. Η αλλαγή στην διάθεση, η προοδευτική αλλαγή στον χαρακτήρα και οι πολύ δραματικές αλλαγές. Ένα παιδί που κλαίει,  που γράφει πολύ απαισιόδοξα ή για παράξενες εμπειρίες του στα ημερολόγιά του ή που αρνείται τις φιλίες, για παράδειγμα.

-Πώς επηρέασε η οικονομική κρίση τη ψυχοσύνθεση των εφήβων και ποιοι έφηβοι είναι πιο ευάλωτοι;

Η οικονομική κρίση, κυρίως όταν τούς αφορά άμεσα, βιώνεται σαν ένα τραύμα από τους νέους ανθρώπους.  Αυτό ευνοεί τις αυτοκαταστροφικές ή επιθετικές συμπεριφορές καί μπορεί να είναι μια εξήγηση για την αύξηση. Οι νέοι το ζούνε πιο έντονα αυτό το τραύμα. Όχι βέβαια όλοι οι νέοι, κυρίως, οι νέοι που είναι ήδη τραυματισμένοι, που έχουν ένα πιο προσωπικό τραύμα στο παρελθόν. Και είναι πολύ πιθανό ότι ο άνθρωπος αυτός, ο πιο ευάλωτος, δε θα μπορεσει να παλέψει, δε θα ψάξει να βρει κάποια δημιουργική λύση. . Οι πιο ευάλωτοι είναι αυτοί που  πληρώνουν το ψυχικό τίμημα.

-Η απουσία της πατρικής φιγούρας οδηγεί στην αυτοκαταστροφή των νέων;

Σωστό ερώτημα. Ένας παράγοντας που κατά την γνώμη μου παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στα προβλήματα πού προανέφερα και δεν είναι μόνο στη τωρινή οικονομική κρίση, είναι η απουσία του πατέρα, του ρόλου του μάλλον. Ή του πραγματικού πατέρα σε μια οικογένεια ή συμβολικά, δηλαδή οι θεσμοί, οι πατρικοί ρόλοι που υπάρχουν σε μία κοινωνία. Οι θεσμοί είναι υποτιμημένοι ή αυτό-υποτιμούνται.   Κι έτσι αντί να μειωθεί το τραύμα από την παρουσία ισχυρών θεσμών το άτομο αισθάνεται ότι είναι έρμαιο των καταστάσεων κι ότι δεν μπορεί να στηριχθεί σε μια δική του εσωτερική βάση.

-Τι κάνουν λάθος οι γονείς σε περιπτώσεις αυτοκαταστροφικών, παρά-αυτοκτονικών συμπεριφορών των νέων;

Είναι βέβαιο ότι στις περιπτώσεις αυτές έχουμε μια δυσκολία στη σχέση γονιών και εφήβων. Η εντύπωσή μου μέσα από την εμπειρία μου είναι ότι σε γενικές γραμμές ο γονιός σήμερα είναι πιο ναρκισσιστικός, κοιτάει περισσότερο να σώσει τον εαυτό του. Και δε μπορεί να καταλάβει τις ανάγκες του παιδιού, δεν τις αντέχει. Η αδυναμία του γονιού να δώσει χρόνο, να δείξει υπομονή, κατανόηση, να αφήσει λίγο κατά μέρος τον εαυτό του. Ακούς γονείς να λένε «θέλω να ζήσω κι εγώ» λες και κανείς τους λέει να μην ζήσουν. Αυτό δεν είναι το σύνηθες αλλά είναι αρκετά συχνό. Στο παρελθόν όμως αυτή η στάση ήταν αδιανόητη.

-Τα προβλήματα της οικογένειας επιβαρύνουν την ψυχολογία του παιδιού; Πώς να μιλώ γι´ αυτά;

Δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις. Αλλά ας προσέχουμε  να μιλάμε με τέτοιο τρόπο ώστε να μην φορτώσουμε το πρόβλημα στο παιδί. Να μη γίνεται αυτό πού ακούμε συχνά, που γυρίζει ο γονιός από την δουλειά και πετάει όλα τα άγχη του μέσα στην οικογένεια. Είναι και αυτό ναρκισσιστικό. Είναι σαν να μην νοιάζεται ότι κάποιος γίνεται αποδέκτης αυτών των προβλημάτων. Οι έφηβοι δε θέλουν οι γονείς να τους κρύβουν πράγματα, αλλά  οι γονείς  θα σταθμίσουν τι μπορεί τα παιδιά τους να αντέξουν.

Είναι έτοιμο το παιδί μου να ξεκινήσει το Δημοτικό;  thumbnail

Είναι έτοιμο το παιδί μου να ξεκινήσει το Δημοτικό;

H κυρία Βασιλική Ρότσικα – Φραγκάκη, επίκουρη καθηγήτρια Κλινικής Ψυχολογίας Παιδιών και Εφήβων, εξηγεί υπό ποιες προϋποθέσεις τα παιδιά μπορούν να διαβούν το κατώφλι του Δημοτικού σχολείου και να ανταποκριθούν με επιτυχία στις μαθησιακές απαιτήσεις που αυτό συνεπάγεται.

Από ποια ηλικία εγγράφεται το παιδί στο Δημοτικό σχολείο;

Κάθε παιδί μπορεί να αρχίσει το Δημοτικό Σχολείο σε μια ορισμένη ηλικία, από 5 ετών και 9 μηνών έως 6 ετών και 9 μηνών. Ωστόσο δεν είναι όλα τα παιδιά έτοιμα να αρχίσουν τη σχολική μάθηση στην ίδια ηλικία.

Προϋποθέτει κάποιες ικανότητες η φοίτηση στο Δημοτικό;

Στη διάρκεια της προσχολικής ηλικίας, δηλαδή μεταξύ 3 και 5 ετών αναπτύσσονται πολλές ικανότητες τόσο κινητικές όσο γνωστικές και συναισθηματικές.

Το παιδί που πρόκειται να φοιτήσει στην πρώτη τάξη πρέπει να έχει αναπτύξει τις κινητικές του ικανότητες, δηλαδή να μπορεί να πιάσει το μολύβι σωστά και να αντιγράψει απλά σχήματα όπως π.χ ένα τετράγωνο ή να ζωγραφίσει  ανθρώπους ή σπιτάκια. Αυτή η ικανότητα είναι πολύ σημαντική για να μπορεί να κατακτήσει τη γραφή.

Ποια άλλη ικανότητα είναι απαραίτητη;

Το παιδί που έχει κατακτήσει πλήρως την μητρική του γλώσσα, έχει πλούσιο λεξιλόγιο, που καταλαβαίνει πολύπλοκες οδηγίες, που μπορεί να διηγηθεί ένα παραμύθι ή ένα γεγονός που του συνέβη, είναι έτοιμο να φοιτήσει στην Α´ Δημοτικού.

Τι άλλο χρειάζεται για να επιτύχει  στο σχολείο;

Το παιδί είναι έτοιμο να πάει στο σχολείο όταν έχει καλή μνήμη, μπορεί να αναγνωρίσει τα ίδια σχήματα ή να βρει τις διαφορές μεταξύ δύο σχημάτων, καταλαβαίνει αντίθετες έννοιες όπως π.χ. μακρύ-κοντό , κάνει απλούς συλλογισμούς και μπορεί να μάθει καινούργιες έννοιες.

Η δυνατότητα συγκέντρωσης για λίγο χρονικό διάστημα, η ικανότητα να ακολουθεί οδηγίες και να υπακούει σε κανόνες, να κάνει σχέσεις με συνομηλίκους και να μπορεί να ρυθμίσει την συμπεριφορά του όταν π.χ. θυμώνει είναι σημαντικά, για τη σχολική ένταξη.

Κι αν το παιδί μου δεν είναι έτοιμο;

Θα αναζητήσετε τη γνώμη ενός ειδικού (Ψυχολόγου, Λογοπεδικού, Εργοθεραπευτή) και αν το παιδί δεν είναι έτοιμο για το σχολείο, θα χρειαστεί  ίσως  να επαναλάβει το νηπιαγωγείο ή να κάνει κατάλληλη θεραπεία στον τομέα που έχει ελλείψεις.

Η επανάληψη του νηπιαγωγείου είναι πολύ ωφέλιμη γιατί θα του δώσει την δυνατότητα να αναπτύξει τις ικανότητες του και να ωριμάσει συναισθηματικά και θα το ετοιμάσει ώστε να  φοιτήσει με επιτυχία στο σχολείο.

Γιατί ένα παιδί μπορεί να έχει άγχος;  thumbnail

Γιατί ένα παιδί μπορεί να έχει άγχος;

Ο κ Στέλιος Στυλιανίδης, καθηγητής Ψυχολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, επιστημονικός διευθυντής της ΕΠΑΨΥ, χαρτογραφεί το ευαίσθητο πεδίο του παιδικού  άγχους.

-Που οφείλεται το παιδικό άγχος;
Δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο και μεμονωμένο που ευθύνεται για την εκδήλωση του άγχους, αλλά φαίνεται περισσότερο να οφείλεται σε έναν συγκερασμό συνθηκών. Έρευνες έχουν δείξει ότι κοινωνικοί και δημογραφικοί παράγοντες συμβάλλουν στο να εκδηλώσει το άτομο άγχος.

Οι οικογενειακοί παράγοντες και κυρίως οι διαπροσωπικές σχέσεις παιδιού και γονέα, έχουν και αυτοί θέση  στην εκδήλωση άγχους. Έχει παρατηρηθεί ότι η υπερπροστασία (οι γονείς προφυλάσσουν τα παιδιά,   αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες παραγνωρίζοντας τις δυνατότητες των παιδιών τους), ο υπερβολικός έλεγχος (παρεμβαίνουν στις δραστηριότητες τους, περιορίζουν την ατομικότητα των παιδιών, τους παραχωρούν ελάχιστη αυτονομία), η αποφυγή (αποφεύγουν συγκεκριμένες συνθήκες, καθώς τις αναγνωρίζουν ως επικίνδυνες,  εκδηλώνοντας σημαντικό άγχος,ενισχύουν την αποφυγή ως στρατηγική και καθοδηγούν τα παιδιά να φοβούνται), οι αρνητικές προσδοκίες (διατηρούν αρνητικές πεποιθήσεις και συμβάλλουν ώστε τα παιδιά να εκφράζουν ανησυχία σχετικά με το αν μπορούν να τα καταφέρουν), η απόρριψη, οι συγκρούσεις και οι διαφωνίες, σχετίζονται με την εμφάνιση προβλημάτων άγχους.

Τέλος υπάρχουν και οι ατομικοί παράγοντες που παίζουν σημαντικό ρόλο, όπως η ιδιοσυγκρασία του παιδιού, η εσωστρέφεια, η εξάρτηση από ενηλίκους κα

-Το άγχος αφορά παιδιά όλων των ηλικιών;

Ναι, παιδιά κάθε ηλικίας είναι δυνατόν να βιώσουν στρες, καθώς δεν μπορούν να μείνουν ανεπηρέαστα από τις αλλαγές που συμβαίνουν στο οικογενειακό-κοινωνικό-οικονομικό περιβάλλον το οποίο τα αφορά άμεσα.
Τα μικρά παιδιά μπορεί να εμφανίσουν άγχος λόγω της μετάβασης τους στο επόμενο στάδιο ανάπτυξής τους (π.χ. το βάδισμα, η χρήση τουαλέτας, η κοινωνικοποίηση με τη μεταφορά σε σχολείο). Θεωρείται όμως είναι παραγωγικό και  στο πλαίσιο της αυτονομίας τους.

Υπάρχουν περιπτώσεις όπου το άγχος προκαλείται από διάφορα γεγονότα ζωής, τα οποία ενδέχεται να  αποσυντονίσουν  τα παιδιά.  Όλοι μας μπορεί να έχουμε βιώσει τέτοιες καταστάσεις, αλλά να μην είχαμε δώσει την πρέπουσα σημασία.
Το διαζύγιο των γονιών ή οι καθημερινές διαμάχες ανάμεσα στο ζευγάρι, μπορεί να δημιουργήσουν σε ένα παιδί το αίσθημα της μοναξιάς  και της ανασφάλειας. Η μετακόμιση είναι σημαντική αιτία άγχους, γιατί τα παιδιά πρέπει να αλλάξουν σχολείο, να αποχωριστούν τους φίλους τους, τη γειτονιά τους, πράγματα που τους προκαλούν σύγχυση και φόβο μπροστά στο νέο και άγνωστο που τους περιμένει. Η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, ακόμη και κατοικίδιου ζώου, είναι αιτία που συμβάλλει στην εμφάνιση έντονου στρες.

Το πρόγραμμα των δραστηριοτήτων τους παίζει σημαντικό ρόλο, διότι αν είναι αρκετά πιεσμένο και τα παιδιά δεν έχουν χρόνο για παιχνίδι και ξεκούραση, τότε πιθανόν να κάνουν την εμφάνισή τους συναισθήματα άγχους και υπερέντασης. Επίσης τα συμπτώματα άγχους μπορούν να εμφανιστούν όταν οι ίδιοι οι γονείς θέτουν υπερβολικούς στόχους στα παιδιά, τα οποία στην προσπάθειά τους να αποφύγουν μια πιθανή απόρριψη, κάνουν τα πάντα για να τα καταφέρουν, με αποτέλεσμα να κορυφώνεται η αγωνία τους και η πίεση για την επιτυχία.

-Πώς το αντιμετωπίζουμε;
Οι τρόποι αντιμετώπισης του άγχους δεν εφαρμόζονται το ίδιο όλοι και σε όλους, καθώς δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η προσωπικότητα του καθενός είναι διαφορετική. Το άγχος επιβαρύνει σημαντικά τον οργανισμό, γι’ αυτό αρχικά θα πρέπει να φροντίζουμε τα παιδιά να τρέφονται σωστά, να ξεκουράζονται  επαρκώς και να κοιμούνται τις απαραίτητες ώρες. Να τα παροτρύνουμε σε σωματικές  δραστηριότητες (π.χ. κολύμπι, ποδόσφαιρο, χορός) για εκτόνωση και χαλάρωση. Να τονώνουμε την αυτοεκτίμησή τους, την αυτοπεποίθησή τους και να αποφεύγουμε τη σύγκριση με άλλους. Να τους αφιερώνουμε την προσοχή  που τους αξίζει και χρόνο (παιχνίδι, συζήτηση) για να νιώθουν ότι είμαστε δίπλα τους. Επίσης, καλό είναι να τα βοηθάμε να οργανώσουν το χρόνο τους, γιατί   τα παιδιά δεν έχουν τόσο καλή αίσθηση του χρόνου όσο οι ενήλικες και δεν μπορούν να χειριστούν από μόνα τους την συσσώρευση πολλών δραστηριοτήτων.  Ενισχύουμε τις φιλίες και με άλλα άτομα, ώστε να μπορεί να συζητάει και με κάποιον τρίτο. Μεγάλη σημασία έχει η σωματική επαφή. Αγκαλιάζουμε και αγγίζουμε τα παιδιά συχνά, προκειμένου να τα καθησυχάσουμε. Να τους αναφέρουμε ότι κι εσείς κάναμε λάθη ή αντιμετωπίσαμε αντίστοιχες δυσκολίες στην ηλικία τους και ότι τα ξεπεράσαμε. Τα μαθαίνουμε να χειρίζονται το θυμό τους. Η κριτική των άλλων, των δασκάλων, των συγγενών, των φίλων αποτελεί πηγή άγχους, ειδικά αν το παιδί δεν ξέρει πώς να την αντιμετωπίσει. Το δικαίωμα να λέει «όχι» όταν κάτι δεν του αρέσει, αλλά και το δικαίωμα να υπερασπίζεται τον εαυτό του, μειώνουν προβλήματα συμπεριφοράς και εκδήλωσης άγχους.

Πώς μπορώ να προστατέψω το παιδί μου από τους εκβιασμούς μέσω Διαδικτύου;  thumbnail

Πώς μπορώ να προστατέψω το παιδί μου από τους εκβιασμούς μέσω Διαδικτύου;

Ο κ. Γεώργιος Φλώρος, Ψυχίατρος Ενηλίκων, M.Sc, υποψήφιος διδάκτωρ του Αριστοτέλειου εξηγεί πως τα παιδιά μας μπορούν να πέσουν θύματα εκφοβισμού μέσω του Διαδικτύου και με ποιο τρόπο μπορούμε να τα προστατέψουμε.

Πώς γίνεται ο εκφοβισμός μέσω του Διαδικτύου (Cyber Bullying);

Ο εκφοβισμός μέσω του Διαδικτύου είναι οποιαδήποτε πράξη εκφοβισμού, επιθετικότητας, παρενόχλησης, τρομοκρατικής ή αυταρχικής συμπεριφοράς που πραγματοποιείται μέσω της χρήσης των ψηφιακών συσκευών επικοινωνίας, συγκεκριμένα  του Διαδικτύου και των κινητών τηλεφώνων και η οποία επαναλαμβάνεται ανά τακτά ή άτακτα χρονικά διαστήματα.

Ενδεικτικά, μπορεί να περιλαμβάνει πειράγματα με στόχο τη διασκέδαση, τη διάδοση άσχημων ή προσβλητικών  φημών on-line, την αποστολή ανεπιθύμητων μηνυμάτων (υβριστικά-προσβλητικά), την παρενόχληση, τη δυσφήμηση σε τρίτους (άλλους πλέον του θύματος). Τα μέσα που χρησιμοποιούνται για τον εκφοβισμό μέσω του Διαδικτύου είναι το Ηλεκτρονικό Ταχυδρομείο (Electronic Mail), τα Γραπτά Μηνύματα (Text Messaging), οι Ιστότοποι Κοινωνικού Δικτύου (Social Networking Sites), τα Μέρη Συζητήσεως στο Διαδίκτυο (Chat Rooms), τα Blogs, τα Web Sites, ακόμα και τα διαδικτυακά παιχνίδια (Internet Gaming).

Εμφανίζεται το φαινόμενο αυτό στην Ελλάδα;

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουμε στη διάθεσή μας (όπως αυτά προέκυψαν από απογραφική έρευνα στην Κω), ποσοστό 14,7% των εφήβων ανέφεραν παρενόχληση μέσω του Διαδικτύου. Εξ αυτών,  το 15,2% ήταν αγόρια και το 19,5% κορίτσια. Σε ό,τι αφορά την ηλικία, αριθμητικά συχνότερη ήταν η αναφορά από 17χρονους, όμως εξίσου πιθανό ήταν να το αναφέρουν και 14χρονοι που πλοηγούνται στο Διαδίκτυο.

Ποια στοιχεία θα πρέπει να ανησυχούν τους γονείς;

Δεν υπάρχουν κάποια «συμπτώματα» για την περίπτωση εκφοβισμού από το Διαδίκτυο. Ο ρόλος του γονιού δεν είναι να παρακολουθεί ως «ντεντέκτιβ» τη συμπεριφορά του παιδιού του αλλά να είναι διαθέσιμος για τα προβλήματα του. To πιο πιθανό είναι ο γονιός  να μην έχει το επίπεδο τεχνολογικής επάρκειας και δεξιότητας του παιδιού του. Αρκεί όμως να μπορεί να αντιληφθεί ότι υπάρχει ένα πρόβλημα με επίπτωση στα συναισθήματα του (άγχος, θλίψη, φόβος) και να το πλησιάσει ώστε να μάθει τι συμβαίνει.

Η επικοινωνία με το παιδί είναι το κλειδί. Είναι σημαντικό οι γονείς να ακούσουν προσεχτικά τι λέει το παιδί για τις online εμπειρίες του και να εξοικειωθούν και οι ίδιοι με το διαδίκτυο, καθώς αποτελεί αναπόσπαστο πλέον κομμάτι της ζωής μας, αλλά και να επισκεφτούν τα site που το παιδί τους επισκέπτεται. Η δαιμονοποίηση του διαδικτύου σίγουρα δεν ωφελεί κανέναν και ας μην ξεχνάμε ότι είναι ένα πολύ σημαντικό εργαλείο της τεχνολογίας που ήρθε και θα μείνει στη ζωή μας.

Πώς πρέπει να κινηθούν οι γονείς  εάν διαπιστώσουν ότι το παιδί πέσει θύμα εκφοβισμού μέσω του διαδικτύου;

Εν αρχή ην η πρόληψη! Είναι πολύ σημαντικό οι γονείς να έχουν ενημερώσει τα παιδιά εκ των προτέρων ότι εάν δεχτούν απειλητικά ή προσβλητικά μηνύματα να τα αποθηκεύσουν και όχι να τα διαγράψουν, να κρατήσουν δηλαδή όλα τα αποδειχτικά στοιχεία. Επιπλέον μπορούν οι γονείς να μάθουν στα παιδιά ότι πρέπει ακόμα και να εκτυπώσουν τα απειλητικά μηνύματα που ενδεχομένως λάβουν και βεβαίως να τους τα δείξουν.

Σε περιπτώσεις όπου τα μηνύματα επιμένουν και προέρχονται από άγνωστο αποστολέα, οι γονείς μπορούν να ζητήσουν βοήθεια από τη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος και να πάρουν πληροφορίες από την Ασφαλή Πλοήγηση στο Διαδίκτυο.

Πολύ συχνά αρκετοί γονείς ως απάντηση σε ένα περιστατικό εκφοβισμού απαγορεύουν στα παιδιά τους να επισκέπτονται διάφορα sites. Αποβλέπουν στο να τα προφυλάξουν, ωστόσο τα κρατούν μακριά από την εξέλιξη της τεχνολογίας και την προσωπική τους ανάπτυξη.

Σε περιπτώσεις που ένας «διαδικτυακός φίλος» του παιδιού στέλνει μηνύματα προσβλητικά ή με βρισιές μπορεί εύκολα να «αποκλειστεί» από το mail του παιδιού.

Συχνά επίσης, ενδέχεται ο θύτης να είναι κάποιος γνωστός του θύματος, σε αυτή την περίπτωση είναι σημαντικό να ενημερωθούν οι γονείς του παιδιού για την συμπεριφορά του ή ακόμα και το σχολείο του εάν πηγαίνουν τα παιδιά στο ίδιο σχολείο. Με βασικό σκοπό να νιώσει μεγαλύτερη ασφάλεια το θύμα και να ελεγχθεί και να περιοριστεί ο θύτης.

Εάν το παιδί συνεχίζει να εμφανίζεται αγχωμένο, αποσυρμένο, φοβισμένο είναι σημαντικό οι γονείς να ζητήσουν βοήθεια από ψυχολόγο ειδικό σε τέτοιου είδους θέματα.

Πώς βάζουμε όρια στα παιδιά μας; thumbnail

Πώς βάζουμε όρια στα παιδιά μας;

Ο κ. Γεώργιος Χρούσος, καθηγητής Παιδιατρικής και Διευθυντής της Α’  Πανεπιστημιακής Παιδιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, εξηγεί πώς μπορούμε να οριοθετήσουμε τον κόσμο των παιδιών μας.

Πολλά από τα καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε με τα παιδιά μας οφείλονται στην έλλειψη ορίων.

Μπορεί να μπει όριο στη συμπεριφορά και τον τρόπο ζωής των παιδιών με τις φωνές και την ένταση;

Οι φωνές και η ένταση στη συμπεριφορά των γονιών κινούνται στα όρια της ελαφριάς κακοποίησης.  Η συμπεριφορά που πρέπει να έχει ένας γονέας είναι αυστηρότητα με αγάπη, δηλαδή πρέπει οι γονείς να θέτουν όρια, «μέχρι εκεί μπορείς να πας, παραπάνω δεν μπορείς να πας». Το χρειάζεται αυτό και το ίδιο το παιδί και εάν δεν έχουν μπει όρια στο παιδί, αγχώνεται. Χρειάζεται η λεγόμενη«τρυφερή αυστηρότητα».

Όταν δεν ακούει το παιδί, ούτε τότε χρειάζεται η φωνή;

Καμιά φορά χρειάζεται. Δεν πρέπει, όμως, να προσβάλλουμε το παιδί δίνοντάς του να καταλάβει ότι δεν έχει αξία,  διότι του δημιουργείται φοβερό στρες. Επειδή στα παιδιά ακόμα ο εγκέφαλος διαπλάθεται, πολλές ζημιές που γίνονται είναι μόνιμες. Και αυτό θα το επηρεάσει σε όλη του την ζωή. Στον τρόπο που θα συμπεριφερθεί στο σχολείο, στο τι θα κάνει στο πανεπιστήμιο, τι οικογένεια θα φτιάξει, πως θα συμπεριφερθεί στις σχέσεις του. Θα αισθάνεται άσχημα απέναντι στους άλλους, δε θα είναι αυτόνομος, δε θα είναι αυθεντικός.Και δεν θα έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του. Εννοείται δε ότι απορρίπτεται ολοκληρωτικά η σωματική βία κατά των παιδιών!

Αν ο γονιός μάθει ότι το παιδί του καπνίζει, πως πρέπει να αντιδράσει;

Η  μόνη λύση είναι να μιλήσει στο παιδί λογικά και χωρίς φωνές, παρότι αυτό ακούγεται και είναι δύσκολο. Οφείλει να του μιλήσει για όλα τις επιβλαβείς συνέπειες που έχει το τσιγάρο, και φυσικά το καλύτερο είναι να μπορεί να του δώσει ο ίδιος ο γονιός το παράδειγμα: να του τονίσει ότι ο ίδιος δεν καπνίζει.

Η αναφορά στον καρκίνο που προκαλεί το κάπνισμα έχει αποτέλεσμα; 

Καλό θα ήταν να αναφερθεί. Αν και πρέπει να σημειωθεί ότι, δυστυχώς ή ευτυχώς,  τα παιδιά δεν έχουν την αίσθηση του φόβου και του θανάτου, είναι πολύ αισιόδοξα και δεν προβληματίζονται για το τι μπορεί να τους συμβεί μετά από κάποια χρόνια.

Τι πρέπει να κάνει ο γονιός όταν τα παιδιά δεν έχουν όρια στο φαγητό;

Περίπου 30% των παιδιών που είναι παχύσαρκα στην Ελλάδα έχουν καταθλιπτικά συμπτώματα, που σημαίνει ότι υπάρχουν ψυχολογικά αίτια. Αυτά τα παιδιά έχουν πολύ κακή αίσθηση για την εμφάνιση τους και για τον εαυτό τους, γεγονός που τα απομονώνει από τους φίλους τους, και τους προκαλεί στρες. Το στρες διεγείρει την όρεξη και τρώνε πιο πολύ και έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος ο οποίος πρέπει να διακοπεί. Πρέπει,λοιπόν, οι γονείς εάν δουν ότι το παιδί τους ξεφεύγει από τις καμπύλες και πάει προς το υπέρβαρο, να παρέμβουν, όσο το δυνατόν νωρίτερα. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι το παιδί συνηθίζει   να τρώει πολύ, αλλά κυρίως ότι αλλάζει και η φυσιολογία του. Και μετά μπορεί να τρώει λιγότερο από τα άλλα παιδιά αλλά και πάλι να μην χάνει βάρος. Διαταράσσεται ο μεταβολισμός του παιδιού. Είναι πάρα πολύ βασικό να ξεκινήσει κανείς όσο πιο νωρίς γίνεται.

Τι φοβάται ένα παιδί χωρισμένων γονιών; thumbnail

Τι φοβάται ένα παιδί χωρισμένων γονιών;

Η κυρία Μερσύνη Αρμενάκα, παιδοψυχίατρος με ειδίκευση στη συστημική θεραπεία οικογένειας και ζευγαριών, χαρτογραφεί το ευαίσθητο ψυχικό πεδίο των παιδιών που βιώνουν τον χωρισμό των γονιών τους. Τι συνέπειες μπορεί να έχει το διαζύγιο στη ψυχολογία του παιδιού και από ποια ηλικία αυτές γίνονται εμφανείς;

Τα στατιστικά στοιχεία δείχνουν ότι τα μισά σχεδόν παντρεμένα ζευγάρια καταλήγουν σε διαζύγιο.

Πώς επηρεάζει το παιδί το διαζύγιο των γονιών του;

Συχνά οι συνέπειες του διαζυγίου στην ψυχολογία του παιδιού ξεκινούν πολύ πριν χωρίσει οριστικά το ζευγάρι, μέσα από τις συγκρούσεις και τις εντάσεις που εκδηλώνονται στη σχέση του, ενώ μπορεί να συνεχιστούν επί μακρόν και μετά τον τυπικό χωρισμό, μέχρι την ολοκλήρωση της διαδικασίας. Μελέτες έχουν δείξει  ότι τα παιδιά αυτά έχουν τριπλάσια πιθανότητα για ανάπτυξη ψυχοπαθολογίας, σε σχέση με τα άλλα παιδιά και εφήβους. Μια πανεθνική διαχρονική έρευνα στην Αμερική με μελέτη μεγάλου δείγματος  7χρονων παιδιών με χωρισμένους γονείς έδειξε ότι το 30% των παιδιών αυτών έκανε ψυχοθεραπεία κατά τη διάρκεια της εφηβείας.

Τι φοβάται ένα παιδί χωρισμένων παιδιών;

Αυτό που χαρακτηρίζει όλα τα παιδιά είναι ο φόβος εγκατάλειψης. Μέχρι την ηλικία των  5 χρόνων πολλά παιδιά νομίζουν ότι αυτά φταίνε για τον χωρισμό των γονιών τους και φοβούνται ότι θα τα εγκαταλείψουν.

Τι άλλο αισθάνονται τα παιδιά των χωρισμένων γονιών;

Πολύ συχνά, εμφανίζουν άγχος αποχωρισμού, ενούρηση και επιθετικές τάσεις. Μπορεί να είναι επιθετικά και νευρικά,  πολλές φορές όμως είναι θλιμμένα και έχουν δυσκολίες στον ύπνο. Οι επιπτώσεις αυτές διαφοροποιούνται ανάλογα με την ηλικία του παιδιού. Στα μικρά παιδιά κάτω των 3 χρόνων υπάρχουν ελάχιστες μνήμες και οι μετέπειτα επιπτώσεις είναι μάλλον λιγότερες. Τα παιδιά σχολικής ηλικίας πενθούν ανοικτά, αισθάνονται προσωπική απόρριψη, εμφανίζουν κακές σχολικές επιδόσεις, παρουσιάζουν σωματικές ενοχλήσεις, καταθλιπτικά στοιχεία, λένε ψέματα, κάνουν μικροκλοπές.

Τα παιδιά χωρισμένων γονιών έχουν πιο έντονη εφηβεία;

Στην εφηβεία όπου η ανάγκη για σταθερότητα είναι μεγάλη και στην περίπτωση που τους λείπει η πατρική φιγούρα έχουν αισθήματα θυμού, προδοσίας, σε αρκετές περιπτώσεις τα παιδιά που έχουν βιώσει τον χωρισμό των γονιών τους επιδίδονται σε έντονη σεξουαλική δραστηριότητα, μεγάλη κατανάλωση αλκοόλ και ουσιών ενώ και η παραβατική συμπεριφορά είναι συχνή.

Τι πρέπει να κάνω αν το παιδί μου έχει μαθησιακές δυσκολίες; thumbnail

Τι πρέπει να κάνω αν το παιδί μου έχει μαθησιακές δυσκολίες;

Η κυρία Λωρέττα Θωμαϊδου, καθηγήτρια Αναπτυξιακής Παιδιατρικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, εξηγεί που οφείλονται οι μαθησιακές δυσκολίες και πως αντιμετωπίζονται

Το 25% των μαθητών στην χώρα μας εκτιμάται ότι αντιμετωπίζει μαθησιακές δυσκολίες.Ωστόσο κάθε ένας από αυτούς είναι μοναδικός. Κι αυτό σημαίνει ότι παρουσιάζει διαφορετικό συνδυασμό και σοβαρότητα προβλημάτων. Ο κοινός παρονομαστής όλων είναι ότι έχουν ελλείψεις στις βασικές διαδικασίες μάθησης.

Τι εννοούμε με τον όρο «μαθησιακές δυσκολίες»;

Μαθησιακές δυσκολίες υπάρχουν από τότε που οι άνθρωποι έπρεπε να επεξεργάζονται πληροφορίες και να μαθαίνουν. Με το πέρασμα του χρόνου γίνονταν πιο γνωστές ενώ και οι επιστήμονες αποκωδικοποιούσαν αρκετές από αυτές. Οι μαθησιακές δυσκολίες εμφανίζονται με πολλές μορφές, πχ  οπτική, ακουστική, κινητικού ελέγχου, δυσκολία στην επικοινωνία, στη λογική επεξεργασία πληροφοριών, κ.α

Που οφείλονται;

Είναι νευρολογικές διαταραχές. Οι μαθησιακές δυσκολίες είναι εγγενείς στο άτομο. Αυτό σημαίνει πως υπάρχουν στο παιδί από τη γέννησή του.

Πόσα παιδιά αφορούν;

Υπολογίζεται ότι πάνω από το 25% των παιδιών εμφανίζουν μαθησιακές δυσκολίες.  Όλοι μας, σε κάποιο στάδιο της μαθητικής μας ζωής, για κάποιο λόγο, πιθανόν να είχαμε παρουσιάσει μαθησιακές δυσκολίες.

Πώς εκδηλώνονται οι μαθησιακές δυσκολίες;

Στα συμπτώματα των μαθησιακών δυσκολιών περιλαμβάνονται μια μεγάλη γκάμα από χαρακτηριστικά που επηρεάζουν την ανάπτυξη και τα επιτεύγματα του παιδιού. Τα πιο συχνά συμπτώματα είναι: διάσπαση προσοχής,φτωχή μνήμη, δυσκολία στο να ακολουθεί οδηγίες, δυσκολία στο να ξεχωρίζει μεταξύ τους τα γράμματα, τους αριθμούς, και τους ήχους, περιορισμένη αναγνωστική ικανότητα, προβλήματα στον οπτικο-κινητικό συντονισμό, δυσκολία στη σειροθέτηση (π.χ. ακολουθία των ημερών της εβδομάδας, των μηνών του χρόνου,κ.λ.π.), αποδιοργάνωση, και πολλά άλλα προβλήματα που μπορεί να το επηρεάζουν.

Σε ποια ηλικία εκδηλώνονται;

Οι μαθησιακές δυσκολίες συνήθως αναγνωρίζονται κατά την Α´ τάξη του δημοτικού σχολείου, με αφορμή την επαφή του παιδιού με τη γραφή και την ανάγνωση. Όταν ένα παιδί δυσκολεύεται στο σχολείο, γεγονός που λογικά θα ανησυχήσει τον γονιό, είναι πάρα πολύ σημαντικό να διευκρινιστεί κατά πόσον η αιτία της δυσκολίας οφείλεται στο ίδιο το παιδί ή σε αιτία που ξεφεύγει από το παιδί και ανήκει στο περιβάλλον. Δηλαδή, πρέπει να αποσαφηνιστεί εάν  ένα παιδί έχει δυσκολία στο σχολείο γιατί έχει χαμηλές ικανότητες ή γιατί έχει αργό ρυθμό μάθησης ή γιατί δεν διαβάζει ή γιατί δεν διαβάζει όσο πρέπει. Μπορεί επίσης να ευθύνονται εξωγενείς παράγοντες όπως πχ ο δάσκαλος ή το σχολείο. Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για μια ανακάλυψη που προβληματίζει κάθε γονιό.

Ποια είναι η αντίδραση των γονιών όταν ακούνε ότι το παιδί τους έχει μαθησιακές δυσκολίες;

Η ανακάλυψη προβληματίζει πολύ κάθε γονιό. Όταν όμως ενημερωθούν για την ακριβή διάγνωση και την αντιμετώπιση της διαταραχής, τότε αποδέχονται την  κατάσταση και είναι ιδιαίτερα συνεργάσιμοι.

Πού πρέπει να απευθύνονται οι γονείς για τις μαθησιακές δυσκολίες;

Όποτε παρατηρηθεί δυσκολία του παιδιού στο σχολείο αμέσως οι γονείς οφείλουν να απευθυνθούν στον παιδίατρο τους, ο οποίος θα τους κατευθύνει σε ειδικούς παιδαγωγούς των νοσοκομείων Παίδων ή του ιδιωτικού τομέα.

X

Αγαπητοί αναγνώστες,

Σας ενημερώνουμε ότι το boro.gr προσφέρει καθημερινά (Δευτέρα-Παρασκευή) δωρεάν ψυχολογική υποστήριξη με επαγγελματίες ψυχολόγους.

Κάντε κλίκ εδώ για να συνδεθείτε και να ενημερωθείτε για τις ώρες λειτουργίας.
X