Γυναίκα

Ετών 35 και ανύπαντρη. Είμαι αποτυχημένη;

Σε μια έρευνα με τίτλο: «Είμαι αποτυχημένη, δεν είμαι παντρεμένη, κοιτάξτε με όλοι», εξετάστηκαν τα γνώριμα και κοινωνικά μηνύματα που παίρνουν οι ανύπαντρες γυναίκες γύρω στα 35. Αν και το πλήθος των ανύπαντρων γυναικών έχει αυξηθεί, η ρετσινιά της ανύπαντρης σ’ αυτή την ηλικία δεν έχει μειωθεί, σύμφωνα με τις γυναίκες της έρευνας.
Από την Εταιρεία Μελέτης Ανθρώπινης Σεξουαλικότητας και το Ανδρολογικό Ινστιτούτο Αθηνών. 
Οι ερευνητές τόνισαν τα εξής: «Βρήκαμε πως ο κοινωνικός περίγυρος των ανύπαντρων γυναικών τις πιέζει χαρακτηριστικά να συμμορφωθούν και να ακολουθήσουν τη συμβατική πορεία ζωής. Αυτή η πίεση έκανε τις γυναίκες να αισθάνονται είτε πολύ εκτεθειμένες είτε αόρατες από τις υποθέσεις των άλλων».
Ειδικοί ρώτησαν 32 μεσαίας τάξης, ανύπαντρες γυναίκες που πίστευαν πως συγκέντρωναν την προσοχή των άλλων εξαιτίας της ηλικίας τους και της οικογενειακής τους κατάστασης.
Αισθάνονταν τρομερά εκτεθειμένες σε περιστάσεις όπως το πιάσιμο της ανθοδέσμης σε γάμους. Αυτού του είδους τα γεγονότα προκαλούσαν ανεπιθύμητες, αδιάκριτες ερωτήσεις. Αόρατες αισθάνονταν, όταν οι άλλοι έκαναν υποθέσεις πως ήταν ήδη παντρεμένες με παιδιά ή όταν έπρεπε να εξηγήσουν το λόγο που ήταν ανύπαντρες. Αυτού του είδους οι καταστάσεις τις έκαναν να αισθάνονται πως η πραγματική ζωή τους δεν ήταν σημαντική ή περνούσε απαρατήρητη.
Πιο συγκεκριμένα η κοινωνική ζωή των ανύπαντρων γυναικών περιλαμβάνει:

Τη συνειδητοποίηση της αλλαγής της πραγματικότητας καθώς μεγαλώνουν. Για παράδειγμα, πως λιγοστεύουν οι ελεύθεροι άνδρες και πληθαίνουν οι κίνδυνοι της εγκυμοσύνης.
Την υπενθύμιση πως έχουν ακολουθήσει διαφορετικό δρόμο από τις περισσότερες γυναίκες όταν οι άλλοι ρωτούν για την οικογενειακή τους κατάσταση και κατά τη διάρκεια εκδηλώσεων όπως κοινωνικές συγκεντρώσεις και γάμοι.
Αίσθημα ανασφάλειας και περιθωριοποίηση από την πατρική τους οικογένεια όταν οι γονείς και τ’ αδέρφια σχολιάζουν ότι είναι ανύπαντρες και κάνουν αστεία ή αγενή σχόλια.

Η ηλικία παίζει καθοριστικό ρόλο. 
Από 25 έως 35 είναι μια περίοδος έντονης σκέψης και ανησυχίας για τις ανύπαντρες γυναίκες σχετικά με τη μελλοντική οικογενειακή τους πορεία.
Οι γυναίκες μεγαλύτερες από 35 είναι ικανοποιημένες με το γεγονός πως είναι ανύπαντρες και δεν εκφράζουν δυσαρέσκεια όπως οι νεότερες γυναίκες.
Οι γυναίκες 25-35 ένιωθαν περισσότερο στιγματισμένες, ίσως γιατί το να είσαι ανύπαντρη είναι πιο αποδεκτό πριν τα 25. Μετά απ´ αυτή την ηλικία, αισθάνονται πως οι φίλοι, τα μέλη τις οικογένειας και οι άλλοι τους παρατηρούν εξεταστικά.
«Τα μέσα ενημέρωσης επίσης επιβάλουν αυτές τις ιδέες» λένε οι ειδικοί. «Για παράδειγμα, είναι πολύ δημοφιλείς, τύπου «Sex and the city» που δείχνουν γυναίκες πρωταγωνίστριες που είναι εστιασμένες στο να βρουν άνδρα και καταλήγουν οι περισσότερες να παντρευτούν.»

Τα πόδια προδίδουν τις κρυφές σκέψεις της γυναίκας;

Το μόνο που πρέπει να κάνει ένας άνδρας για να προβλέψει πώς θα αντιδράσει μια γυναίκα στο φλερτ του είναι να κοιτάξει τα πόδια της, έδειξε μια νέα αγγλική μελέτη. Δεν είναι το ξαφνικό κοκκίνισμα στα μάγουλα, ούτε το παιχνίδισμα των βλεφάρων. Οι ειδικοί πιστεύουν τώρα ότι το σημάδι που μαρτυρά πως μια γυναίκα ελκύεται από έναν άνδρα είναι οι κινήσεις των ποδιών της.
Πρόκειται, λένε, για την πιο ισχυρή μορφή γλώσσας του σώματος, επειδή οι άνθρωποι συνειδητοποιούμε λιγότερο τις κινήσεις που κάνουμε με τα πόδια μας.

Αν μια γυναίκα μετακινεί τα πόδια της μακριά από το σώμα της ενώ χαχανίζει, ώστε να πάρει μια στάση με πιο ανοικτά πόδια, είτε όρθια είτε καθιστή, τότε ελκύεται απ´ αυτόν που βρίσκεται απέναντί της. 

Αν όμως τα πόδια της είναι σταυρωμένα ή τα έχει μαζέψει κάτω από το σώμα της, τότε μπορείτε να στοιχηματίσετε ότι το φλερτ σας δεν θα έχει ευτυχή κατάληξη. 

Όμως οι κανόνες αυτοί δεν ισχύουν και για τους άνδρες, οι οποίοι δεν αποκαλύπτουν μέσω των ποδιών τους τίποτε για τη σεξουαλική έλξη που τους ασκεί μια γυναίκα. Εντούτοις, οι ανειλικρινείς και άπιστοι άνδρες πρέπει να προσέχουν- οι γυναίκες μπορούν να εντοπίσουν έναν ψεύτη από το γεγονός ότι κρατάει τα πόδια του αφύσικα ακίνητα.

Κορυφαίος ψυχολόγος

Οι διαπιστώσεις αυτές έγιναν από τον καθηγητή Τζέφρι Μπίτι, έναν από τους κορυφαίους ψυχολόγους της Βρετανίας, πρόεδρο του Τμήματος Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ και ψυχολόγο του ριάλιτι παιγνιδιού «Μπιγκ Μπράδερ» της βρετανικής τηλεόρασης.

Ο καθηγητής εξέτασε πώς κινούμε τα πόδια μας σε διάφορες καταστάσεις. «Ενώ μπορεί να ξέρουμε τι μήνυμα στέλνουν οι εκφράσεις στο πρόσωπό μας ή οι κινήσεις των χεριών μας, συχνά δεν έχουμε ιδέα αν τα πόδια μας κινούνται ή για τα μηνύματα που αυτά στέλνουν», εξηγεί στη βρετανική «Ντέιλι Τέλεγκραφ». 

«Μπορούμε να κρύβουμε χαμόγελα ή βλέμματα, όμως η μυστική γλώσσα των ποδιών μπορεί να αποκαλύψει πολλά για την προσωπικότητά μας, για το τι πιστεύουμε για το πρόσωπο με το οποίο μιλάμε, ακόμη και τη συναισθηματική και ψυχολογική κατάστασή μας, είναι ένας συναρπαστικός δίαυλος μη λεκτικής επικοινωνίας». 
Όλα είναι θέμα κίνησης
Σύμφωνα με τον καθηγητή Μπίτι, αν μια γυναίκα μετακινεί τα πόδια της ενώ γελάει, είναι μία από τις ισχυρότερες ενδείξεις ότι της αρέσετε. Αν σταυρώνει τα πόδια, δεν είναι καλό για σας. Αν ένας άνδρας είναι νευρικός, θα δείξει τη νευρικότητά του αυξάνοντας τις κινήσεις των ποδιών του. Όμως οι γυναίκες όταν είναι νευρικές κάνουν το αντίθετο και κρατούν τα πόδια τους ακίνητα. Οι κυριαρχικοί άνδρες και γυναίκες κουνάνε πολύ λίγο τα πόδια τους επειδή θέλουν να ελέγχουν το σώμα τους, όπως και τη συζήτηση.

Οι εξωστρεφείς κάνουν το ίδιο, αλλά για διαφορετικούς λόγους, ενώ οι ντροπαλοί κουνάνε πολύ τα πόδια τους. Οι αλαζονικοί άνθρωποι ελέγχουν κι αυτοί περισσότερο το σώμα τους και κουνάνε λιγότερο τα πόδια τους.
Πηγή: www.real.gr

Δε με θέλει, είμαι στα όρια της κατάθλιψης…

Αναγνώστριά μας μας διηγείται την ιστορία της. 
Είμαι 55 ετών και υπήρξα γυναίκα καριέρας. Έχω υψηλή θέση αλλά η ζωή μου είναι άδεια. Εδώ και χρόνια ταλαιπωρούμαι σε μια σχέση με πολλούς χωρισμούς με έναν άνδρα συνομήλικο μου νάρκισσο, διάσημο παντρεμένο χωρισμένο με παιδί ο οποίος δεν παίρνει την απόφαση να ζήσει μαζί μου και να με παντρευτεί. Πολύ περισσότερο δεν αποδέχτηκε την επιλογή μου να υιοθετήσω ένα παιδί και να γίνουμε οικογένεια. Δε μετάνιωσα ποτέ που υιοθέτησα το παιδάκι αυτό κοντεύει 7 χρονών έχω όμως εγκαταλείψει τον εαυτό μου και το ενδιαφέρον μου για τη ζωή. Κλαίω πολύ και είμαι έτοιμη να παραιτηθώ και από τη θέση της δουλειάς μου που πολλοί άλλοι θα ζήλευαν είμαι σε απόγνωση νιώθω μόνη δεν έχω σε ποιον να μιλήσω.
Απευθύναμε το ερώτημα στη ψυχολόγο, ψυχοθεραπεύτρια κυρία Μαριέττα Πεπελάση.

Εγώ βλέπω σε αυτή την περίπτωση μια αυτοκαταστροφική συμπεριφορά. Το μόνο καλό που συμβαίνει στη ζωή αυτής της γυναίκας όπως καταλαβαίνουμε από τα λεγόμενά της είναι το ότι υιοθέτησε αυτό το παιδί. Αλλά το ότι είναι μέσα σε μία σχέση που δεν παίρνει ικανοποίηση, έχει εγκαταλείψει τον εαυτό της και δεν τον φροντίζει ότι σκέφτεται να αφήσει την πολύ πετυχημένη καριέρα της, τη δουλειά της απλά και μόνο επειδή δεν αισθάνεται καλά σημαίνει ότι πρέπει επειγόντως να δει κάποιον ειδικό, κάποιον ψυχολόγο, κάποιον ομοιοπαθητικό δε ξέρω ποια είναι η προσέγγιση που θα επιλέξει αλλά πρέπει κάποιος να της δώσει ένα στήριγμα και να μπορέσει σιγά σιγά να δει ποιο είναι το δικό της καλό, για την υγεία της, για το δικό της καλό και για τον εαυτό της.
Μόνο έτσι θα μπορέσει να ξεφεύγει από αυτή τη μελαγχολία που έχει λόγο της απογοήτευσης που βιώνει ίσως, και λόγω ιδιοσυγκρασίας. Το αυτοκαταστροφικό μας κομμάτι δεν προέρχεται μονάχα από το περιβάλλον. Κάτι κουβαλάει ο άνθρωπος μέσα του και το σέρνει σε όλη του τη ζωή. Πρέπει να το κάνει γιατί έχει ευθύνη όχι μόνο στον εαυτό της αλλά και στο παιδάκι που αποφάσισε να υιοθετήσει.
Τώρα, σχετικά με το ζήτημα που η ίδια θέτει για παραίτηση από τη δουλειά της. Ακόμα και αν έχει πολλά χρήματα, τι θα καταλάβει αν παραιτηθεί; Θα κλειστεί στο σπίτι και θα συνεχίζει να αυτοκαταστρέφεται; Τουλάχιστον εκεί, ξεφεύγει από τις αρνητικές σκέψεις, παίρνει λίγο αέρα που λέμε, μπορεί να αντλήσει ικανοποίηση .

H ηδονή του πόνου
Τι πρέπει να κάνει με αυτόν τον άνδρα; Είναι που λέμε η ηδονή του πόνου! Διότι αυτός ο άνθρωπος τη βασανίζει, υποφέρει και αυτή βρίσκεται σε ένα φαύλο κύκλο. Βιώνει αρνητικά συναισθήματα μέσα από τον βασανισμό του άλλου και τον αυτοβασανισμό τον δικό της. Δεν μπορείς να τον αφήσει εάν δεν γίνει η ίδια καλά! Ίσως είναι προτιμότερο λοιπόν, να γίνει καλά και μετά ενδυναμωμένη πια να του πει αντίο! Αλλά με τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τη ζωή της σήμερα, αυτοκαταστρέφεται. Γι´αυτό το λόγο είπαμε ότι είναι καλό να απευθυνθεί σε κάποιον ειδικό να τη βοηθήσει.
Η αυτοκαταστροφική προσωπικότητα γεννιέται και μέσα από το οικογενειακό περιβάλλον αλλά έχει και βιολογικές ρίζες. Κάποιος άνθρωπος μπορεί να έχει πιο ευαίσθητο νευρικό σύστημα και να βρεθεί μέσα σε μια οικογένεια που δεν τον κατανοεί και δεν το καταλαβαίνει… Η αυτοκαταστροφή έχει να κάνει και με συσσώρευση αυτοκαταστροφικών συναισθημάτων και θυμού. Ένας άνθρωπος με ένα πιο «γερό» νευρικό σύστημα μπορεί ευκολότερα να απομακρυνθεί από ένα αρνητικό περιβάλλον.

Γιατί δε μου λέει ποτέ μια τρυφερή κουβέντα;

Οι άνδρες πάσχουν από απουσία συναισθημάτων;
Αν διαλέγατε έναν χειρούργο, θα ψάχνατε κάποιον υποστηρικτικό ευγενικό και γεμάτο κατανόηση άνθρωπο ή θα προτιμούσατε κάποιον χωρίς συναισθήματα που η τεχνική του θα ήταν μηχανική; Ελπίζω ότι κανείς μας δε θα χρειαστεί να κάνει μια τέτοια επιλογή αλλά προσωπικά αν και κλείνω προς την πρώτη επιλογή, ίσως τελικά διαλέξω τη δεύτερη. Υποψιάζομαι πώς ο λόγος είναι φανερός. Θα προτιμούσα να με πετσοκόψει κάποιος που βλέπει το σώμα μου σαν ένα άψυχο αντικείμενο παρά κάποιος που έχει επαφή με τα συναισθήματά του τη στιγμή που αντικρίζει το αίμα ή όταν αντιμετωπίζει το σωματικό πόνο του ασθενή του
Γράφει ο Αlon Gratch, κλινικός ψυχολόγος και Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια αρθρογράφος στους New York Times.

Η χαρακτηριστική άμυνα ενός στερεοτυπικού άνδρα χειρούργου είναι η έλλειψη συναισθήματος. Ο χειρούργος  μεταφορικά, είναι κάποιος που κινητοποιείται από την επιθυμία του να σώσει, να επουλώσει και να θεραπεύσει. Με αυτή την οπτική είναι σαν έναν οποιοδήποτε γιατρό. Όμως, η δική του τέχνη χρειάζεται μια ειδική ικανότητα που υπηρετείται καλύτερα όταν δεν υπάρχουν ισχυρά συναισθήματα. Το πρόβλημα είναι ότι δεν είναι  δυνατόν ν μη νιώθεις τίποτα όταν κόβεις στήθη, όταν εισχωρείς σε εγκεφάλους και κρατάς τη ζωή στα χέρια σου. Εκτός και αν δεν έχεις επαφή με τα συναισθήματά σου. Και αυτή είναι η πρωτότυπη λύση που βρίσκει ένας χειρούργος σε αυτό το δίλημμα.
Ο διαφορετικός τρόπος χρησιμοποίησης των λέξεων.
Η αποσύνδεση του χειρούργου αυτή δεν είναι διαφορετική από αυτό που συμβαίνει σε πολλές περιπτώσεις ανδρών. Μόνο με έμμεσο τρόπο μπορούμε να  βγάλουμε το συμπέρασμα ότι έχουν συναισθήματα και όχι γιατί τον βλέπουμε να τα βιώνουν. Αυτή η μηχανική στάση απέναντι στα συναισθήματα και στις πληροφορίες δεν είναι μόνο έκδηλη στους περισσότερους άνδρες αλλά είναι και ο κύριος λόγος για πολλές παρεξηγήσεις και καυγάδες ανάμεσα στους άνδρες και τις γυναίκες. Οι γυναίκες χρησιμοποιούν τις λέξεις για να εκφράσουν τα συναισθήματά τους ενώ οι άνδρες χρησιμοποιούν τις λέξεις για να μεταδώσουν πληροφορίες. Η διαφορά αυτή βέβαια, δεν ισχύει πάντα αλλά είναι συνήθως η πηγή του κακού.
Και οι άνδρες παρερμηνεύουν τα γυναικεία παράπονα.
Όταν για παράδειγμα μια γυναίκα λέει «κανείς δεν με ακούει» ο άνδρας πιθανόν να αποκριθεί, «μα ορίστε εγώ σε ακούω». Ο άνδρας σε αυτή τη συναλλαγή μεταφράζει στην κυριολεξία αυτά που λέει η γυναίκα λες και εκείνη προσπαθεί να μεταδώσει γεγονότα και πληροφορίες και όχι συναισθήματα. Το αγαπημένο μου παράδειγμα προέρχεται από ένα προσωπικό βίωμα.
Μου πήρε χρόνια να κατανοήσω τι ήθελε να μου πει η γυναίκα μου όταν έλεγε «Θέλεις να βγάλεις τα σκουπίδια έξω;» Εγώ το έπαιρνα κυριολεκτικά νόμιζα αν πραγματικά θέλω να τα βγάλω έξω, τότε λοιπόν απαντούσα «‘Όχι». Και γιατί να ήθελα; Τελικά, συνειδητοποίησα ότι το να θέσει αυτό που ζητούσε, την εντολή της δηλαδή, σε ερωτηματικό τύπο ήταν γι αυτήν η αίσθηση του σεβασμού της για την συναισθηματική μου αυτονομία.
Τι είναι η κυριολεξία για τους άνδρες;
Είναι η προστασία τους από τη συναισθηματική αναστάτωση που επιφέρει η κρίση και το τραύμα. Όμως συγχρόνως τους αφαιρεί κάποιο μέρος από την ικανότητά τους, για χαρά. Είναι σαν η συναισθηματική τους απουσία να ισοπεδώνει την ψυχολογία τους και να την κάνει δυσδιάστατη. Όταν πηγαίνω στο γραφείο μου στην Νέα Υόρκη με το τρένο, βλέπω καθημερινά αυτή την φαινομενική απάθεια. Εκατοντάδες άνδρες ντυμένοι με σκούρα με χαρτοφύλακες και εφημερίδες, περπατούν με συγκρατημένο βηματισμό πάνω στις πλατφόρμες έχοντας αυτή την ομοιομορφία του χρώματος, βήματος και λόγου που σπάει που και που από κάποιες γυναίκες και από κάποιους άνδρες αντικομφορμιστές.
Ο Βρετανός ψυχαναλυτής Christopher Bollas εφεύρε τον όρο νορμοτική αντί για νευρωτική προσωπικότητα για να περιγράψει τον χαρακτήρα των ανθρώπων που έχουν μια υπέρμετρη ορμή να είναι κανονικοί, νορμάλ. Ζουν για να συμμορφώνονται με το αντικειμενικά ορθόν. Και οι γυναίκες μπορεί να υποφέρουν από τη νορμοτική διαταραχή. Όμως για τους άνδρες το κύριο σύμπτωμα αυτής της διαταραχής είναι τα επίπεδα συναισθήματα.
Όταν η γυναίκα ρωτάει:  Μ’αγαπάς;
Η στερεότυπη απάντηση του άνδρα είναι « Είμαι εδώ. Έτσι, δεν είναι; «Ένας άνδρας πελάτης μου, μου διηγήθηκε μια ιστορία. Αυτός και ο καλύτερός του φίλος έκαναν βόλτα με το αυτοκίνητο και ο φίλος του παραπονέθηκε ότι η κοπέλα του ήταν συναισθηματικά απαιτητική.  Εκείνη τη στιγμή του τηλεφώνησε στο κινητό η δική του κοπέλα για να του πει ένα γεια και να τον ρωτήσει αν την αγαπά. Και μου εξηγεί: «Η κοπέλα μου, μου αφαιρεί την ικανότητά μου να της ανταποκριθώ». Για μερικούς άνδρες αυτή η δυσκολία είναι θέμα ντροπής. Τα αγόρια δεν εκφράζονται με αυτό τον τρόπο ιδιαίτερα όταν η γυναίκα το απαιτεί. Για κάποιους άλλους έχει βέβαια να κάνει με τη στωικότητα, την ουδετερότητα και την πλήξη. Αλλά για πολλούς η νεκρωμένη υποκειμενικότητα είναι μια υπόγεια μορφή κατάθλιψης που διαπνέεται από τη φιλοσοφία ότι η ζωή, είναι υποχρέωση.  Είναι ο ίδιος τρόπος που οδηγεί το άτομο να αποκοιμιέται μπροστά από την τηλεόραση ή ακόμα και στο τιμόνι. Μπορεί να διαρκέσει χρόνια και είναι συχνά το μονοπάτι που οδηγεί στην κρίση της μέσης ηλικίας.
Από αυτή την οπτική ο μεσήλικας που ερωτεύεται τη νέα γυναίκα είναι μια αρρωστημένη προσπάθεια να ξανανιώσει να ξαναβγεί από την νυσταλέα κατάσταση.  
Τι προβλήματα μπορεί να δημιουργήσει η απουσία συναισθήματος;
Ακόμα και αν δεν υπάρχει κατάθλιψη η απουσία συναισθήματος μπορεί να δημιουργήσει στους άνδρες και σε οποιονδήποτε προβλήματα. Οι νόμοι της φύσης όπως η διατήρηση της ύλης φαίνεται ότι εφαρμόζονται παντού. Δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν συναισθήματα. Όπως η ύλη έτσι και τα συναισθήματα δεν εξαφανίζονται ούτε διαλύονται. Ούτε η έντασή τους μειώνεται ούτε η ποσότητά τους. Απλά παίρνουν διαφορετικό σχήμα και πολλές φορές παίρνουν τέτοιες μορφές που κανείς δεν το περιμένει.  Οι άνδρες είναι γνωστοί για την ικανότητά τους να καθυστερούν ή να μεταθέτουν συναισθηματικές αντιδράσεις. Ένας πελάτης μου, για παράδειγμα, άρχισε να έχει σκέψεις που εισέβαλαν στο μυαλό του, χωρίς εκείνος να το θέλει. Φαντασιωνόταν ότι χτυπούσε με τις γροθιές του την κοιλιά εγκύων γυναικών , αφότου η γυναίκα του γέννησε το πρώτο τους παιδί. Η εξήγηση; Ο πελάτης μου είχε θυμώσει που η γυναίκα του είχε απομακρυνθεί από αυτόν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της. Αλλά για να μπορέσει να την φροντίσει, πράγμα που είχε κάνει με μεγάλη αφοσίωση καθυστέρησε ασυνείδητα τον θυμό του και τον μετέθεσε σε υποκατάστατα που τον βόλευαν.
Η απουσία συναισθημάτων προκαλεί πρόβλημα στους άνδρες;
Στις διαπροσωπικές σχέσεις η απουσία συναισθημάτων δημιουργεί πρόβλημα στους άνδρες όχι μόνο επειδή οι άνθρωποι γύρω τους εκνευρίζονται από τη συμπεριφορά αυτή αλλά και επειδή όταν δεν έχεις επαφή με τα συναισθήματά σου, δεν μπορείς να προβλέψεις ή να συναισθανθείς τους άλλους ανθρώπους. Ο πατέρας που δεν επιτρέπει στον εαυτό του να νιώσει φόβο ή θλίψη είναι εκείνος που θα φωνάξει στον γιο του όταν κλαίει αντί να κάτσει να ακούσει τον πόνο του παιδιού του. Ο απών συναισθηματικά σύζυγος που προσπαθεί να νιώσει και πάλι νέος αφήνοντας τον εαυτό του να ερωτευθεί κάποια άλλη γυναίκα θα συνεχίζει να είναι συναισθηματικά απών και με την καινούργια αγάπη του. Και δε θα μπορέσει να συναισθανθεί τον πόνο που θα της προκαλέσει η έλλειψη συναισθημάτων του. Αυτή η έλλειψη ενσυναίσθησης μπορεί να είναι και ένας από τους λόγους που δεν μπορεί να προφέρει τη λέξη «συγνώμη». Ακούγεται σαν κόλπο όταν το λέει για να ρίξει τη γυναίκα. «Δε θέλω να μου ζητήσεις συγνώμη, θέλω να με καταλάβεις» απαντά τότε, εκείνη. Και με αυτόν τον τρόπο  αντιμετωπίζουν και τα παραπτώματα. Με έλλειψη ενσυναίσθησης.
Τι σκέφτονται οι άνδρες για την απιστία;
Πολλοί εκλογικεύουν μια εξωσυζυγική σχέση πείθοντας έτσι, τον εαυτό τους ότι δεν προδίδουν τη σύντροφό τους. Όταν δεν νιώθουν τον πόνο της γυναίκας είναι πολύ εύκολο να πουν. «Είναι απλά σεξ. Ή «Ήταν μόνο ένα φιλί». Ή «δεν ολοκληρώσαμε μου έκανε απλά στοματικό».

Χάπι της επόμενης μέρας. Χωρίς συνταγή;

Επείγουσα αντισύλληψη: με ή χωρίς συνταγή;
Αν και εδώ και αρκετά χρόνια το χάπι της επόμενης ημέρας χορηγείται στις περισσότερες χώρες χωρίς συνταγή ιατρού, υπάρχουν ακόμα ρήτρες που επιτρέπουν στους φαρμακοποιούς να αρνηθούν τη χορήγηση του φαρμάκου χωρίς συνταγή, για ηθικούς, ή θρησκευτικούς λόγους.
Το άρθρο επιμελήθηκε ο Θ.Παλλαντζάς, Χειρουργός, Ουρολόγος-Ανδρολόγος, συνεργάτης του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Αθηνών.

Πιο συγκεκριμένα, στο Ηνωμένο βασίλειο και στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας η επείγουσα αντισύλληψη χορηγείται χωρίς συνταγή από το 2001 και το 2011 αντίστοιχα, αλλά ωστόσο προβλέπονται ρήτρες που επιτρέπουν στους φαρμακοποιούς που δε συμφωνούν σε επίπεδο ηθικής και συνείδησης να αρνούνται τη παροχή της, παραπέμποντας τις γυναίκες σε εναλλακτικούς φορείς παροχής.
Φαίνεται όμως, ότι το χάπι της επόμενης ημέρας έχει γίνει αντικείμενο νομικών αντιπαραθέσεων. Οι πολέμιοί του ισχυρίζονται ότι η παροχή του είναι λανθασμένη, σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση όμως, αγνοείται η αρχή της αυτονομίας του ασθενούς, η οποία είναι θεμελιώδης στη σύγχρονη ιατρική πρακτική και ο ισχυρός αντίλογος υπενθυμίζει ότι δεν μπορεί κανείς τα αρνείται τη διεκπεραίωση πρακτικών ρουτίνας του επαγγέλματος που έχει επιλέξει να κάνει. Όσοι μάλιστα διαφωνούν ρητά με τους αντιρρησίες φαρμακοποιούς, αναφέρουν πως αυτό που στην πραγματικότητα απαιτούν όσοι αρνούνται τη χορήγηση του χαπιού χωρίς συνταγή, είναι το δικαίωμα της άσκησης ενός βέτο απέναντι στην ελευθερία του άλλου, καθώς και στην εφαρμογή μιας δημόσιας πολιτικής.
Όπως προαναφέρθηκε, σύμφωνα με τις τρέχουσες ρυθμίσεις, οι φαρμακοποιοί που αρνούνται την παροχή του χαπιού της επόμενης ημέρας οφείλουν να παραπέμψουν τη γυναίκα. Το γεγονός ότι παραπέμπουν  και δεν χορηγούν οι ίδιοι το χάπι μπορεί να καθησυχάζει τη συνείδηση τους, τι γίνεται όμως με το επαγγελματικό τους καθήκον απέναντι στον ασθενή;
Τι γίνεται εάν η επόμενη πηγή διάθεσης της επείγουσας αντισύλληψης δεν είναι προσβάσιμη μέσα τις επόμενες 72 ώρες, οπότε και λήγει το χρονικό περιθώριο μέσα στο οποίο η επείγουσα αντισύλληψη είναι αποτελεσματική;
Αυτό είναι κάτι που η ισχύουσα νομοθεσία δε φαίνεται να έχει προβλέψει και οι ειδικοί αναφέρουν ότι το ισχύον σύστημα είναι ανεπαρκές. τόσο αναφορικά με τους αντιρρησίες συνείδησης, όσο και με τους ρυθμιστικούς φορείς. Είναι σημαντικό οι ρυθμίσεις σχετικά με τη διάθεση της επείγουσας αντισύλληψης να έχουν καθολική εφαρμογή.
Υποστηρίζεται μάλιστα σθεναρά, ότι είτε όλοι οι φαρμακοποιοί θα πρέπει να διαθέτουν την επείγουσα αντισύλληψη και να την παρέχουν σε όλους τους ασθενείς που πληρούν τα κλινικά κριτήρια, είτε οι φαρμακοποιοί που ενίστανται , θα αρνούνται όχι μόνο τη διάθεση του χαπιού της επόμενης μέρας, αλλά και την παραπομπή της γυναίκας σε έναν εναλλακτικό φορέα παροχής.

Πώς θα επιλέξω τον άνδρα που θα παντρευτώ;

Είμαι 31 ετών, όσες σχέσεις έχω κάνει μέχρι σήμερα δεν είχαν ευτυχή κατάληξη. Συνήθως με τους άνδρες περνάμε καλά για ένα χρονικό διάστημα και μετά από λίγο τα πράγματα αρχίζουν και χαλάνε. Μέχρι σήμερα, δεν είχα σκεφτεί σοβαρά ποιους άνδρες επιλέγω να έχω στη ζωή μου, μεγαλώνω όμως και αρχίζω να σκέφτομαι διαφορετικά…κάποτε πίστευα ότι ένας άνδρας πρέπει να σε έλκει πολύ ερωτικά. Ήταν για μένα, η βασική αρχή της ερωτικής χημείας. Περνώντας τα χρόνια άρχισαν να με ενδιαφέρουν και άλλα πράγματα, το χιούμορ ας πούμε, τα ενδιαφέροντα του άλλου το να περνάμε καλά μαζί. Αλλάζουν τα κριτήρια δηλαδή όσο μεγαλώνω στις τελευταίες μου σχέσεις ψάχνω πολύ την ασφάλεια. Επειδή έχω συζητήσει με τις φίλες μου αρκετές φορές το θέμα, όλες μου λένε ότι το παρακάνω. Κάποιες μου λένε ότι επιλέγω συνήθως τον ίδιο τύπο άνδρα. Είναι μεγαλύτερος σε ηλικία, είναι πολύ σοβαρός…με κάνει να πιστεύω ότι θα περάσουμε όλη μας τη ζωή μαζί… Είναι καλό όμως, μια γυναίκα να βασίζεται τόσο πολύ στην ασφάλεια; Αναρωτιέμαι πολλές φορές μήπως κάνω λάθος που τον τελευταίο καιρό, είναι το βασικό κριτήριο επιλογής συντρόφου. Η ασφάλεια αυτή που μου προσφέρουν διαρκεί λίγο, στην αρχή της σχέσης. Μετά βγαίνουν στην επιφάνεια η αδιαφορία, η έλλειψη ενδιαφέροντος, ακόμα και η απιστία και καταλήγουμε σε χωρισμό. Έχω σκεφτεί πολλές φορές πώς επιλέγω με λάθος κριτήρια. Αλλά ποια είναι τα σωστά κριτήρια; Τελικά η χημεία στον έρωτα υπάρχει; 
Χριστίνα , αναγνώστρια του boro.gr από την Πάτρα.
Νομίζουμε ότι το θέμα το οποίο σχολιάζετε στην επιστολή σας έχει απασχολήσει τις περισσότερες γυναίκες. Θα θέλαμε να σας απαντήσουμε με ένα κείμενο του συνεργάτη μας ψυχιάτρου- ψυχοθεραπευτή, κυρίου Ματθαίου Γιοσαφάτ. Δείτε πώς αναλύει την επιλογή του συντρόφου και ποιο ρόλο παίζουν οι ασυνείδητοι παράγοντες.

Aυτό που προσφέρει ίσως η ψυχαναλυτική οπτική είναι ότι υπάρχουν συνειδητοί και ασυνείδητοι παράγοντες στην επιλογή συντρόφου. Ένα μεγάλο κομμάτι της ψυχικής μας ζωής είναι ασυνείδητο. Αυτή είναι η βάση της ψυχανάλυσης. Όπως και τις σωματικές λειτουργίες μερικές τις αντιλαμβάνεστε και μερικές όχι, γίνονται μέσα μας, στο συκώτι μας, στα νεφρά μας κτλ. Είναι δύσκολο να αποδεχτεί κανείς, γιατί περιορίζει λίγο την ελευθερία του ανθρώπου, ότι το ίδιο γίνεται με τις αποφάσεις μας. Πολλές είναι συνειδητές και άλλες είναι ασυνείδητες, επηρεάζονται δηλαδή από πράγματα που έχουμε μέσα μας χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Αυτή είναι ουσιαστικά η βάση της ψυχανάλυσης.
Τώρα στο γάμο τι έχουμε; Έχουμε ασφαλώς συνειδητές επιλογές. Οι συνειδητές επιλογές αφορούν κοινωνικές καταστάσεις όπως είναι η φυλή, η θρησκεία, η κοινωνική τάξη, η μόρφωση, όλα αυτά με τα οποία επιλέγουμε σχεδόν αυτόματα. Δεν είναι εύκολο να παντρευτείς έναν μαύρο άμα είσαι άσπρος, έναν ξένο… Παρόλο  που τώρα έχουμε μεγάλα προβλήματα, γιατί με την παγκοσμιοποίηση οι άνθρωποι έχουν αναμιχθεί παντού και έχουμε ήδη, και θα έχουμε, πολλά προβλήματα με τους γάμους. Δεν είναι θέμα ρατσισμού ή όχι, αλλά είναι πολύ δύσκολο δυο άνθρωποι από διαφορετικές κουλτούρες να ταιριάξουν, γιατί κουβαλάνε μέσα τους στοιχεία της δικής τους κουλτούρας και ο καθένας θέλει να μεγαλώσει και τα παιδιά με αυτά που έμαθε στη χώρα του, στην οικογένειά του κτλ., τα οποία σε μερικές περιπτώσεις είναι τελείως διαφορετικά. Αυτό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα σήμερα με τους μετανάστες και θα γίνει μεγαλύτερο. Το είδα δεκαπέντε χρόνια στο Λονδίνο, που δούλευα με οικογένειες και είχα ζευγάρια πολλών εθνοτήτων, θρησκειών, χρώματος κτλ.
Το άλλο κομμάτι συνειδητών παραγόντων είναι η προσωπικότητα, οι προτιμήσεις, η μόρφωση, τα ενδιαφέροντα, ακόμη και η μουσική που προτιμούν. Είναι πάρα πολύ δύσκολο αν δυο άνθρωποι είναι διαφορετικοί, φαίνεται αργότερα. Γιατί άλλο είναι να έχεις κοπέλα έξω και να θέλει να ακούει το ένα και ο άλλος το άλλο, και άλλο να την έχεις μια ζωή και μέσα στο ίδιο σπίτι. Αυτά είναι θέματα προσωπικότητας, αλλά πάλι ο καθένας τα καταλαβαίνει από πριν.
Ο τρίτος και σημαντικός παράγοντας στην αρχή είναι η εξωτερική εμφάνιση, αυτό που λέει ο κόσμος χημεία ή έλξη, το πόσο μας συγκινεί κάποιος ερωτικά. Που και αυτό δεν είναι μόνο η εμφάνιση , η ομορφιά, αν ένας είναι όμορφος ή όχι ασφαλώς παίζει ρόλο, αλλά ένα σωρό άνθρωποι διαλέγουν ποικίλους ανθρώπους – και ευτυχώς, γιατί όσοι δεν είμαστε υπερβολικά όμορφοι θα μέναμε χωρίς σύντροφο. Λοιπόν, πέρα από αυτές τις τρεις μεγάλες ομάδες συνειδητών παραγόντων που παίζουν σημαντικότατο ρόλο, υπάρχουν και ασυνείδητοι παράγοντες.
Και όσο πιο ώριμος είναι κάποιος, τόσο οι ασυνείδητοι παράγοντες παίζουν μικρότερο ρόλο.
Εκεί οι ασυνείδητοι παράγοντες, οι κοινωνικοί που είπαμε, η μόρφωση, τα κοινά ενδιαφέροντα, η σωματική έλξη και λοιπά, παίζουν το βασικότερο ρόλο. Όταν δηλαδή κάποιος έχει αρκετά προβλήματα, τα οποία αρχίζουν όλα στην παιδική ηλικία και μετά είναι ασυνείδητα, γιατί απωθούνται στα πρώτα χρόνια της ζωής, τόσο οι επιλογές του επηρεάζονται από αυτό.
Και αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό για μας, γιατί δεν είναι μόνο η επιλογή συντρόφου – μια από τις σημαντικότερες επιλογές στη ζωή – γιατί καθορίζει το γάμο μας, πως θα μεγαλώσουμε τα παιδιά μας και λοιπά, οπότε η ευτυχία του ανθρώπου καθορίζεται από αυτό και από τη δεύτερη μεγαλύτερη επιλογή που είναι η επιλογή επαγγέλματος. Είναι και η επιλογή επαγγέλματος που καθορίζεται από ασυνείδητους παράγοντες σε σημαντικό βαθμό, όπως και ένας σωρός από προτιμήσεις μας, ακόμα και η φυσική προτίμηση για ένα άντρα ή μια γυναίκα, η έλξη. Επαναλαμβάνω: όσο πιο ανώριμος είναι ένας άνθρωπος, τόσο πιο πολύ πάει στα τυφλά, δηλαδή ωθείται από πράγματα που έχει μέσα του. Όσο πιο ώριμος, τόσο πιο ελεύθερος. Άρα η θεραπεία, λέω εγώ, είναι μια απελευθέρωση. Η ψυχαναλυτική θεραπεία κάνει κάποιον να καταλάβει τους ασυνείδητους παράγοντες, όσο είναι δυνατό, ώστε να μπορεί μετά να επιλέξει ελεύθερα σαν ενήλικος, ώριμος, λογικός άνθρωπος, αλλιώς το παιδάκι μέσα του, στο ασυνείδητο, καθορίζει και τι δουλειά θα κάνει και με ποιους θα μπλέξει και τι πεποιθήσεις θα έχει.
Η ωριμότητα του ανθρώπου τι σημαίνει;
Ότι περνάει τα διάφορα στάδια ανάπτυξης από την εμβρυική ζωή μέχρι την ενήλικη, παρόλο που και τότε συνεχίζεται η ανάπτυξη με έναν ορισμένο τρόπο. Αυτός καθορίζεται βασικά από τα γονίδια, τα οποία όμως δεν μπορούμε να αλλάξουμε. Τώρα ξέρουμε ότι τα γονίδια επηρεάζονται πάρα πολύ από το περιβάλλον, μεταλλάσσονται, δηλαδή έχουν κάποια «καπελάκια» πάνω που επηρεάζονται πάρα πολύ στα πρώτα χρόνια της ζωής από το περιβάλλον. Και έτσι το θέμα αν είναι όλα κληρονομικά ή επίκτητα δεν είναι σωστό: είναι και τα δυο. Όπως είπα τα γονίδια δεν γίνεται να τα αλλάξουμε.
Η επίδραση των παιδικών χρόνων…
Αλλάζει πολύ η επίδραση του περιβάλλοντος, που είναι βασικά η μητέρα τα πρώτα χρόνια, και μητέρα εννοώ οποιονδήποτε φροντίζει ένα παιδί. Μπορεί να είναι ο πατέρας, μπορεί το μητρικό περιβάλλον, μπορεί να είναι κάποιος άλλος. Αρχίζει από την εμβρυική ζωή. Σήμερα ξέρουμε ότι έχει μεγάλη επίδραση στο αν θα βγει κάποιος ευαίσθητος, με τάση προς νεύρωση, αν το νευρικό του σύστημα θα έχει επηρεαστεί από τι άγχος της μητέρας, από τη σχέση της μητέρας με τον πατέρα όταν είναι έγκυος η γυναίκα, από το αν καπνίζει, αν τρώει σωστά, αν έχει όλα αυτά που ξέρουμε, αν είναι η ίδια ευχαριστημένη. Ξέρουμε ότι οι μελαγχολικές, εκείνη την εποχή, γυναίκες δημιουργούν προβλήματα στον εγκέφαλο του παιδιού και το βλέπουμε όταν γεννηθεί. Τώρα μελετάται η επίδραση της ενδομήτριας ζωής. Από κει και πέρα τα τελευταία 5-10 χρόνια, έχει μελετηθεί η επίδραση του πρώτου χρόνου ζωής. Εκεί καθορίζονται, για μένα, τα 70-80% του τι είμαστε εμείς σαν προσωπικότητες, πέρα από τα γονίδια, τι επιλογές θα κάνουμε κτλ. Τώρα πως γίνεται αυτό; Δεν μπορούμε να τα ξέρουμε όλα, βέβαια, αλλά ένα κομμάτι πλέον είναι αν το παιδί θα αποκτήσει ασφάλεια, γιατί βγαίνει σε έναν κόσμο που δεν ξέρει τι του γίνεται και έχει φοβερό άγχος θανάτου. Όλα τα νεογέννητα ζώα έχουν αυτό το άγχος: θα επιβιώσω; Ποιος θα με βοηθήσει; Το περιβάλλον; Η μητέρα;
Αν η μητέρα είναι αρκετά καλή – γιατί τέλεια δεν είναι καμία – και μου δώσει μια αίσθηση ασφάλειας, ότι κάποιος με φροντίζει, κάποιος με αγαπάει, ε, τότε το παιδί αποκτά μια κάποια αυτοπεποίθηση, θεωρεί ότι αξίζει, ότι μπορεί να αγαπηθεί από την μητέρα, και αυτό δημιουργεί την βάση να αγαπήσει αργότερα και αυτό άλλα άτομα. Μπορεί να ερωτεύεται με πάθος αλλά δεν μπορεί να αγαπήσει. Και επειδή αυτό είναι μια μεγάλη ανάγκη, αργότερα, αν οι άνθρωποι δεν το έχουν πάρει αυτό από τη μητέρα τους, είναι πολύ δύσκολο να αγαπήσουν και οι ίδιοι. Πώς να εξηγήσεις τώρα τι είναι αγάπη; Δεν είναι μόνο η μαμά να λέει «σ’ αγαπώ» και λοιπά. Εξαρτάται από τον τρόπο που το κοιτάει, που το πιάνει, που το μυρίζει, που ενδιαφέρεται, που καταλαβαίνει τις ανάγκες του, που του δίνει μια ασφάλεια.
Όταν το βρέφος δεν μπορεί να μιλήσει, πρέπει η μάνα να είναι τότε εκεί γι’ αυτό. Τα ίδια κάνουμε και οι θεραπευτές όταν θεραπεύουμε ανθρώπους: προσπαθούμε να καταλάβουμε για λογαριασμό τους, να βάλουμε σε λέξεις αυτά που πέρασαν οι άνθρωποι μια εποχή που δεν ήταν καν λεκτική, και που είναι τώρα θαμμένα. Αυτά τα βλέπουμε στην ψυχαναλυτική θεωρεία, όταν οι άνθρωποι παλινδρομούν σ’ αυτές τις ηλικίες. Πολλές φορές μου έχει συμβεί πραγματικά μορφωμένοι άνθρωποι, π.χ. καθηγητής Πανεπιστημίου, και να κάθεται να κλαίει σαν μπέμπης και να λέει ότι δεν τον αγαπάω. Οπότε ένα τέτοιο παιδί μετά θα μεγαλώσει και θα ζητήσει αυτή την αγάπη με διάφορους τρόπους: θα κάνει επιλογή επαγγέλματος τέτοια για να βρει δουλειά να τον αγαπάνε, θα γίνει ηθοποιός, ψυχοθεραπευτής, παπάς, ένα σωρό τέτοιες δουλειές μέσα από τις οποίες παίρνουμε αγάπη ή προσπαθούμε να πάρουμε αγάπη.
Απόσπασμα από το βιβλίο "Εγώ εσύ και οι άλλοι" που κυκλοφόρησε το 2011 από τις εκδόσεις ΑΡΜΟΣ. 

Γιατί δεν μπορώ να ξεπεράσω τον πρώην μου;

Κάποτε με ρώτησαν αν η επιστημονική έρευνα θα μπορούσε να εστιάσει στο να ξεπεράσουμε τον εθισμό στην αγάπη. Σίγουρα μπορεί να έχει πολύ καλά αποτελέσματα σε πολλές εθιστικές «κακές» συνήθειες αλλά άραγε θα μπορούσε να μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε τον εθισμό μας με έναν πρώην;

Γράφει η Kelly McGonigal ψυχολόγος υγείας στο  Stanford University.

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να ξεπεράσουμε έναν πρώην;

Ακόμα και όταν η σχέση έχει γίνει για τα καλά παρελθόν, ο στενός δεσμός που κάποτε είχατε μεταξύ σας δεν είναι εύκολο να διαγραφεί από τη μνήμη σας  και από τη «μνημη του σώματός σας». Πράγματι. Η χημεία του έρωτα φαίνεται πώς ξεπερνά τα χρονικά όρια των δεσμεύσεων μας.  Ό, τι σας θυμίζει πρώην σας μπορεί να επαναφέρει μια πλημμύρα συναισθημάτων στο μυαλό σας. Μια απλή σκέψη είναι ικανή να σας προκαλέσει ένα flash back γεμάτο από ευφορία και να σας επαναφέρει όλες τις όμορφες στιγμές που περάσατε μαζί και να ξεχάσετε πλήρως τα άσχημα κοινά σας βιώματα. Κάνω λάθος; Ακόμα και αν η σχέση σας ήταν τελικά «καταστροφική» ίσως κατά βάθος δε θέλετε να παραδεχτείτε ότι σπαταλήσατε τον χρόνο σας και τα συναισθήματά σας σε έναν άνθρωπο που μπορεί και να μην τα άξιζε. Αυτός είναι ίσως ένας από τους λόγους για τους οποίους δεν μπορείτε να ξεπεράσετε τον πρώην σας. Ένας άλλος λόγος είναι το ότι ίσως φοβάστε να κάνετε το επόμενο βήμα, μη τυχόν και προδοθείτε πάλι.

Τι πρέπει να κάνετε λοιπόν για να ξεπεράσετε τον πρώην σας;

Όπως και σε κάθε άλλη δύσκολη αλλαγή, έτσι και εδώ πρέπει να προσπαθήσετε να έχετε αυτοέλεγχο αλλά κυρίως, να δείξετε συμπόνοια στον ίδιο σας τον εαυτό. Η δύναμη της θέλησης βέβαια, παίζει τον πιο σημαντικό ρόλο.  Οι 5 συμβουλές που σας δίνω είναι βασισμένες σε επιστημονικά συμπεράσματα.

1.Μιμηθείτε ένα πολύ δυναμικό μοντέλο γυναίκας
Οι νευροεπιστήμη εχει αποδείξει ότι  παίρνουμε μεγάλη δύναμη από τους ανθρώπους που θαυμάζουμε, απλά και μόνο με το να τους φέρνουμε στο μυαλό μας. Κοιτάξτε τη δική σας την καθημερινή ζωή, αναζητήστε στους ανθρώπους γύρω σας ένα δυνατό πρότυπο, μια δυναμική και ανεξάρτητη γυναίκα που μπορεί και τα καταφέρνει μια χαρά ακόμα και όταν δεν έχει σύντροφο στη ζωή της. Ο μιμητισμός ίσως έχει εξαιρετικά αποτελέσματα. Δοκιμάστε να τη φέρνετε στο μυαλό σας κάθε φορά που τον σκέφτεστε. Κάθε φορά που θα κοιτάξετε μια φωτογραφία του ή θα μπείτε στο προφίλ του στο Facebook , σκεφτείτε. Εκείνη, τι θα έκανε;
2. Βάλτε ξανά στη ζωή σας παλιά χόμπι ή καινούργια ενδιαφέροντα.
Ο καλύτερος τρόπος για να κάνετε μια παλιά συνήθεια λιγότερο ελκυστική είναι να βρείτε μια καινούργια. Δυστυχώς δεν μπορείτε να «παραγγείλετε ένα νέο φλερτ ή να ερωτευτείτε κατά παραγγελία. Αλλά μπορείτε να ανακαλύψετε έναν καινούργιο εθισμό, να βάλετε έναν νέο στόχο στη ζωή σας. Κάντε μια προσπάθεια να αντικαταστήσετε τη λαχτάρα που νιώθετε για τον πρώην σας με μια καινούργια ασχολία. Ασχοληθείτε με ένα χόμπι που είχατε αφήσει λόγω έλλειψης χρόνου. Θυμηθείτε, ποια πράγματα σας αρέσουν αλλά έχετε πολύ καιρό να ασχοληθείτε με αυτά; Είναι το μαγείρεμα; Είναι ο χορός ή το διάβασμα; Τι κάνατε πριν τον γνωρίσετε, τι παραμελήσατε όταν μπήκατε σε αυτή τη σχέση; Δημιουργήστε καινούργιους μικρούς εθισμούς και κάθε φορά θα νιώθετε πώς εκείνος σας λείπει φροντίστε να είστε πολύ απασχολημένες για να νοσταλγήσετε την παρουσία του.
3.Αποφύγετε όσο μπορείτε το στρες. Προκαλεί την ανάγκη για επανασύνδεση.
Το στρες μπορεί να πυροδοτήσει κάθε μορφή εθισμού. Ακόμα και όταν ο εθισμός έχει να κάνει με την παλιά σας αγάπη. Κάθε φορά που νιώθουμε εξαντλημένοι , υπερβολικά αγχωμένοι και κουρασμένοι δημιουργείται μέσα μας η ανάγκη για να νιώσουμε την ασφάλεια ενός αγαπημένου προσώπου. Είναι πολύ πιθανόν το άγχος και η κούραση να μας κάνουν να νιώθουμε την ανάγκη επανασύνδεσης. Αποφύγετέ το. Όσο βέβαια είναι εφικτό.
Το άγχος επίσης, δημιουργεί στον ανθρώπινο εγκέφαλο την ανάγκη για «ανταμοιβή» και μάλιστα η επιδίωξή της κάτω υπό συνθήκες άγχους γίνεται χωρίς να σκεφτόμαστε το ρίσκο ή τους κινδύνους. Ας δούμε πώς λειτουργεί αυτή η αρχή στις σχέσεις. Είναι πολύ πιθανόν να φανταστείτε και να επιθυμήσετε μια επανένωση με τον σύντροφό σας προκειμένου να ανταμείψετε τον εαυτό σας και μάλιστα, χωρίς να σκέφτεστε τη λύπη ή την προδοσία που νιώσατε ή την αμηχανία της τελευταίας φοράς που βρεθήκατε. Υπάρχουν απλές τεχνικές χαλάρωσης, από μια βόλτα, ένα μασάζ ή πιο επαγγελματικές, όπως αυτές που μπορεί να σας μάθει ένας ειδικός ψυχικής υγείας. Δοκιμάστε όποια σας ταιριάζει.
4. Μην πιέζετε τον εαυτό σας να μην τον σκέφτεται. Μπορεί να έχει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που θέλετε.
Υπάρχει ένα εγγυημένος τρόπος για να  μην ξεχάσετε ποτέ τον πρώην σας. Το να προσπαθήσετε να τον βγάλετε τελείως από το μυαλό σας.  Οι ψυχολόγοι  αποκαλούμε αυτή την τακτική “White Bear Effect”. (Λευκή αρκούδα). Όταν προσπαθούμε να μη σκεφτόμαστε κάτι, αυτό εγκαθίσταται για τα καλά στο μυαλό μας και καταλήγουμε να το σκεφτόμαστε συνέχεια. Είναι κάτι που συμβαίνει με όλους τους εθισμούς. Οι άνθρωποι που θέλουν να απαλλαγούν από την παχυσαρκία και προσπαθούν να μη σκέφτονται καθόλου τα γλυκά  και τη σοκολάτα, όχι μόνο δεν τα καταφέρνουν αλλά στο τέλος καταλήγουν να καταναλώνουν πολύ μεγάλες ποσότητες. Οι καπνιστές που θέλουν να βγάλουν από το μυαλό τους το τσιγάρο και σκέφτονται συνέχεια πώς θα καταφέρουν να το εξαφανίσουν από τη ζωή τους, τελικά καπνίζουν πολύ περισσότερο και η όλη προσπάθειά τους πάει κυριολεκτικά χαμένη. Σας έχει τύχει να προσπαθήσετε πολύ να απωθήσετε κάτι και να το ονειρευτείτε; Συμβαίνει πολύ συχνά, το αποδεικνύουν και οι επιστημονικές έρευνες.
Την επόμενη φορά λοιπόν, που ο πρώην σας θα έρθει στον νου σας, μην πανικοβληθείτε. Μη μπείτε στη διαδικασία να διώξετε την «κακή» σκέψη, σας διαβεβαιώ ότι δε θα φύγει τόσο εύκολα. Θα ήταν καλύτερα να στρέψετε την προσοχή σας σε κάποιο άλλο πρόσωπο. Σε ένα πρόσωπο για το οποίο θα πρέπει να ξεκινήσετε να νοιάζεστε, το οποίο αξίζει τη φροντίδα σας την προσοχή και το ενδιαφέρον σας.
Στον εαυτό σας.

Η ζήλεια του άνδρα μου είναι αφόρητη τι να κάνω;

Αληθινές Ιστορίες
Η Άννα Μαρία είναι αναγνώστριά μας. Μας έστειλε μια επιστολή στην οποία μας διηγείται το πρόβλημα που αντιμετωπίζει στη σχέση της. Από την αρχή της γνωριμίας της με τον σύντροφό της, αντιμετωπίζει το θέμα της έντονης ζήλιας…
Είμαι  και έναν χρόνο είμαι με έναν άνδρα 3 χρόνια μικρότερο μου. Γνωριστήκαμε ένα βράδυ σε ένα πάρτι στο οποίο είχαμε πάει με διαφορετικές παρέες και δεν είχαμε κανένα κοινό γνωστό. Κατευθείαν υπήρξε χημεία αφού ανταλλάξαμε αμέσως κινητά. Πήγαμε διακοπές με τις παρέες μας για 8 μέρες στο εξοχικό ενός φίλου. Εκεί, μετά από δυο μέρες, ολοκληρώσαμε τη σχέση μας. Και ενώ όλα πήγαιναν καλά, ξαφνικά μετά από μια εβδομάδα μου είπε πως δεν θέλει να με ξανά δει και ότι δεν θέλει να είμαστε μαζί. Εγώ αντέδρασα πολύ χαλαρά και το δέχτηκα. Μετά από μία μέρα μου στέλνει ένα μήνυμα ότι θέλει να με δει και εγώ του έδωσα μια δεύτερη ευκαιρία. Όμως μετά που ουσιαστικά ήταν σαν να είμαστε μαζί, δεν επιχείρησε ούτε μια φορά να βγούμε έξω μαζί σαν ζευγάρι, συνεχώς το απέφευγε. Έπειτα μαθαίνω από ένα φιλικό μου πρόσωπο ότι μια φίλη μου με κακολόγησε σε εκείνον, -δεν  θέλω να μπω όμως σε λεπτομέρειες… Και μετά από αυτό το γεγονός, χάθηκε η εμπιστοσύνη εντελώς και άρχισε να με ζηλεύει παθολογικά. Να τονίσω πως όλα αυτά συνέβησαν στην αρχή της σχέσης μας.
Μέχρι και σήμερα τσακωνόμαστε καθημερινά για το παραμικρό και ο τσακωμός μπορεί να είναι για άλλο θέμα κάθε φορά αλλά πάντα καταλήγουμε στην ίδια κουβέντα. Συστηματικά μου λέει, όταν τσακωνόμαστε πως «εσύ δεν είσαι τέλεια» και γενικά, προσπαθεί να με μειώνει και να με κρίνει. Πλέον, κάθε μέρα με παίρνει τηλέφωνο, με ρωτάει συνεχώς, αν τον αγαπάω, αν του είμαι πιστή, με ποιους μίλησα αν έγινε κάτι με κάποιον άλλον άνδρα που ο ίδιος δεν γνωρίζει. H ζήλια του έχει γίνει αφόρητη τι να κάνω; Από την άλλη όταν είμαστε καλά, είναι πολύ τρυφερός και μεταμορφώνεται στον πιο τέλειο άντρα του κόσμου. Είναι πολύ όμορφος, έξυπνος, πετυχημένος στη δουλειά του και πάρα πολύ επικοινωνιακός. Όλα αυτά τα θετικά χαρακτηριστικά δεν τα έχω ξαναδεί ποτέ σε άντρα.
Πριν από μένα, έκανε πολύ άστατη ζωή και άλλαζε τις γυναίκες σαν τα πουκάμισα. Η μοναδική σχέση που είχε κάνει διήρκεσε μόνο 6 μήνες. Από την πλευρά μου τώρα, σε αυτό που θέλω να μου δοθεί μια απάντηση είναι αν αξίζει να είμαι με αυτόν τον άνδρα από την στιγμή που ο ίδιος δεν μου προσφέρει ασφάλεια για το μέλλον μου. Δηλαδή, αν κάποια στιγμή τα θέλω τα δικά μου (να κάνω οικογένεια και παιδιά) θα ταυτιστούν με τα δικά του θέλω. Κι από την άλλη επειδή εγώ είμαι πολύ επικοινωνιακή και θέλω να βγαίνουμε και δεν μου το επιτρέπει γιατί πιστεύει ότι κινδυνεύει και ότι θα βρω άλλον, θα μπορέσει ποτέ να ξεπεράσει αυτόν το φόβο του;
Στο ερώτημα της αναγνώστριάς μας, απαντά η ψυχολόγος- ψυχοθεραπεύτρια, κυρία Μαριέττα Πεπελάση. 

Πολλές φορές τα λόγια κάποιων φιλενάδων ή γνωστών προσώπων μπορεί να δηλητηριάσουν μια σχέση. Και είναι πολύ σημαντικό όπως φαίνεται, σε αυτή την περίπτωση, να δούμε τι ακριβώς έχει πει η φίλη αυτής της κοπέλας. Η φίλη μπορεί να είπε πώς η κοπέλα φλερτάρει και με άλλου άνδρες και να έβαλε τον φίλο της σε υποψίες. Δεν ξέρουμε τι ακριβώς του είπε και ποιο είναι το κίνητρο αυτής της συνομιλίας. Το είπε για να τα χαλάσουν και να πάρει η φίλη τη θέση της κοπέλας; Αυτός ήταν ο λόγος που ήθελε να κλονιστεί η εμπιστοσύνη του;
Αυτό που θα πρότεινα για το συγκεκριμένο ζευγάρι είναι να συζητήσει πιο αναλυτικά το τι είπε αυτή η φίλη και να δει  ποια ήταν τα κίνητρα αυτής της κοπέλας που γέννησαν την αμφιβολία. Γιατί αυτή η κοπέλα με δόλιο μάλλον τρόπο πήγε να καταστρέψει τη σχέση.
Τι σημαίνει η έντονη ζήλια; 
Πολλές φορές η ζήλια όταν μπαίνει στα όρια του παθολογικού είναι και μια διάθεση ελέγχου. Δηλαδή να μην είναι το θέμα αυτός είναι ζηλιάρης αλλά ότι μπορεί να είναι ένα αυταρχικό άτομο το οποίο να θέλει να ξέρει τα πάντα, να γνωρίζει και να ελέγχει τα πάντα. Η κοπέλα πρέπει να εξετάσει το κατά πόσο ο άνδρας που είναι κοντά της δεν είναι ένας καθαρά ερωτευμένος άνθρωπος αλλά είναι ένας άνδρας που θέλει να έχει τον απόλυτο έλεγχο και κρύβει μια αυταρχική συμπεριφορά.
Μπορεί να τον θέλει επειδή την ακυρώνει και την απορρίπτει και τόσο πιο πολύ αυτή να κολλάει επάνω του επειδή ας πούμε μπορεί να αισθάνεται ότι ή θέλει να αποδείξει ότι είναι καλή και άξια εμπιστοσύνης. Συμβαίνει σε πολλές γυναίκες να κηνυγούν έναν άνδρα μόνο και μόνο για να αποδείξουν αυτά τα πράγματα στον εαυτό τους. 
Ξέρετε πολλές γυναίκες έχουμε υποστεί είτε απορρίψεις στο παρελθόν από παιδιά, είτε απορρίψεις από τους γονείς μας, είτε από τους δασκάλους μας, από τα αδέλφια μας και από πολλές  φιγούρες… Κι όταν στην ερωτική μας ζωή μας απορρίπτει ο σύντροφός μας ή μας αμφισβητεί ή δείχνει ότι κλονίζεται η εμπιστοσύνη του ή δεν αισθάνεται ή δεν σκέφτεται καλά λόγια για εμάς, εκεί αναβιώνουμε μη συνειδητά παλιές μνήμες απόρριψης και ακύρωσης και έλλειψης εμπιστοσύνης και αυτό, μέσα στο εσωτερικό μας παιδί, μας κάνει να θέλουμε να συμπεριφερθούμε ως πληγωμένα παιδιά της εποχής εκείνης.
Σαν ενήλικες πια όταν ένας άνδρας μας απορρίπτει νιώθουμε ότι φταίμε. Σκεφτόμαστε και λέμε «έκανα λάθος, ότι είσαι καλό και άξιο πρόσωπο, χίλια συγνώμη για αυτό που συμβαίνει». Και όσο λοιπόν ο άλλος μας ακυρώνει και μας απορρίπτει, τόσο χαλάει η εικόνα του εαυτού μας, τόσο αισθανόμαστε μειονεκτικά, τόσο το πληγωμένο παιδί μέσα μας εμφανίζεται ξανά και ξανά και επομένως δεν είναι εύκολο να φύγουμε από την σχέση, γιατί θέλουμε να δώσουμε σε αυτόν τον άνθρωπο να καταλάβει ότι δεν είμαστε κακοί άνθρωποι αλλά ότι είμαστε καλοί, ότι αξίζουμε, ότι είναι καλό να μας έχει εμπιστοσύνη και αντί να θυμώσουμε και να φύγουμε, θυμώνουμε και υποτασσόμαστε ακόμη περισσότερο σε αυτή τη σχέση. Και ξέρετε, αυτό μπορεί να είναι ολέθριο τελικά γιατί δημιουργεί σχέσεις υποταγής και εξουσίας και εκεί καταστρέφονται τα πάντα
Και κάτι ακόμα. Η απόρριψη δε λειτουργεί πάντα αρνητικά. Και πρέπει να μάθουμε να το ξεχωρίζουμε αυτό.  Μπορεί να είναι ένα ερωτικό παιχνίδι και εκεί να κρύβεται μια επιθυμία του άνδρα ή και της γυναίκας ακόμα, μέσα από την «απόρριψη» να δοκιμάσει και να δει αν μπορεί κατά πόσο είναι αποφασισμένος  ο σύντροφος να το παλέψει και να διεκδικήσει. Μπορεί να είναι μια δοκιμασία μέσα στην σχέση.

Αληθινές Ιστορίες:Αν θέλετε και εσείς να μοιραστείτε μαζί μας τη δική σας ιστορία ή το δικό σας πρόβλημα μη διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μας στο info@boro.gr!

Έμεινε έγκυος στα 40. Ο εραστής δεν ήθελε το παιδί

Αληθινές Ιστορίες
Σήμερα, η ψυχολόγος ψυχοθεραπεύτρια, κυρία Μαριέττα Πεπελάση μας διηγείται την αληθινή ιστορία μιας ανύπαντρης γυναίκας στα 40 που έμεινε έγκυος. Όταν ανακοίνωσε την εγκυμοσύνη στον πατέρα εκείνος τρόμαξε. Δεν το ήθελε αυτό το παιδί, της ζήτησε να κάνει έκτρωση. Εκείνη φοβήθηκε, ακολούθησε την προτροπή του. Λίγους μήνες μετά, η γυναίκα ξαναμένει έγκυος! Εκείνος αντιδρά πολύ άσχημα. Τη βρίζει, την κατηγορεί. Και η γυναίκα βρίσκεται σε δίλημμα: Δε θέλει να χωρίσει αλλά ίσως, είναι η τελευταία της ευκαιρία, να γίνει μητέρα…  Να το κρατήσει ή όχι το παιδί; 

Μαριέττα Πεπελάση
Σήμερα οι άντρες και οι γυναίκες  αισθάνονται πιο ελεύθεροι,  μπορούν να βρίσκονται μέσα σε σχέσεις χωρίς τη δέσμευση του γάμου, συζούν  και να χαίρονται την καθημερινότητα τους, δε θέλουν να θεσμοθετηθεί η σχέση τους. Έρχεται όμως, κάποια στιγμή όπου συμβαίνουν πράγματα που δεν τα περιμένεις. Θα σας μιλήσω για την ιστορία ενός τέτοιου ζευγαριού, είναι και οι δυο στην ηλικία των 40. Το ζευγάρι συγκατοικούσε, όλα πήγαιναν καλά, μέχρι που κάποια στιγμή, δεν πήραν σεξουαλικές προφυλάξεις και η γυναίκα μένει έγκυος. Και τότε το σκηνικό αλλάζει ραγδαία. 
Ξέρετε είναι μια περίεργη ηλικία η ηλικία των 40. Η γυναίκα σε αυτή την ηλικία καταλαβαίνει ότι έχει ελάχιστες ευκαιρίες να γίνει μητέρα. Ο άνδρας πολλές φορές συμπεριφέρεται ως γεροντοέφηβος. Όταν το ανακοίνωσε στον σύντροφό της, εκείνος αρνήθηκε να αναλάβει την ευθύνη του παιδιού. Δεν έδειξε καμία τρυφερότητα απέναντί της. Αρνήθηκε να μπει στη διαδικασία της απόκτησης ενός παιδιού, νιώθοντας ότι αυτό θα του καταστρέψει την ανεμελιά  που είχε μέχρι τότε στη ζωή του. Η αντίδρασή του ήταν φυσικά, να της ζητήσει να κάνει έκτρωση.
Και η γυναίκα και ο άντρας δεν είχαν ιδιαίτερα οικονομικά προβλήματα και βέβαια, η γυναίκα δεν περίμενε, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα είχε μια τέτοια αντιμετώπιση από τον σύντροφό της. Εκείνος όμως ήταν κάθετος. Απόλυτος. Δεν ήθελε το παιδί. Βλέπετε, εκείνος είχε ήδη κάνει έναν γάμο που του είχε χωρίσει τρία παιδιά είχε βιώσει την εμπειρία του να είσαι γονιός. Όταν πια χώρισε ήθελε να ζει ελεύθερος. Η κοπέλα δεν είχε ξαναπαντρευτεί ούτε είχε άλλο παιδί.
Μέσα από το φόβο του θηλυκού για το αρσενικό, σε πολλά πράγματα οι γυναίκες φοβούνται τους άντρες ακόμα και αν είναι πολύ χειραφετημένες, ακόμα και αν είναι ανεξάρτητες και εργάζονται. Ακόμα και αν έχουν ισχυρές προσωπικότητες, υπάρχει ένας πανάρχαιος φόβος για την ακύρωση και την απόρριψη από την πλευρά του αρσενικού. H γυναίκα νιώθει ότι δε μπορεί να μεγαλώσει ένα παιδί μόνη της γιατί φοβάται. 
Η γυναίκα λοιπόν, για την οποία σας μιλώ υπάκουσε με μεγάλη στεναχώρια στη νουθεσία του άνδρα της. Ναι, προχώρησε σε διακοπή της κύησης. 
Τι άλλαξε στη σχέση τους; 
Από τη στιγμή που γίνεται κάτι τέτοιο σε μια σχέση από τη στιγμή που μια γυναίκα 40 χρονών υποταχθεί στις επιθυμίες ενός ανώριμου άντρα, η σχέση δεν μπορεί να είναι πια η ίδια. Μέσα στη διάρκεια 2 μηνών η γυναίκα είχε βιώσει το αίσθημα της μητρότητας. Είχε μπει στη λειτουργία να σκεφτεί ότι το σώμα της αλλάζει και μέσα του  αναπτύσσεται  μια νέα ζωή. Συνειδητοποίησε ότι δέχτηκε βία από έναν άντρα να διακόψει την κύηση και να μην ολοκληρωθεί και αυτή σαν γυναίκα και να μην δει ποτέ τον εαυτό της σαν μάνα. Και εκεί άρχισαν οι ρήξεις, οι ρωγμές στη σχέση τους ήταν πια εμφανείς.
Σε αυτές τις περιπτώσεις η πιο πιθανή εξέλιξη είναι να διαλυθεί η σχέση. Συχνά, όμως, δημιουργείται και ένας συμβιβασμός. Μιλάμε κυρίως για τις περιπτώσεις που η γυναίκα δεν έχει τεκνοποιήσει στο παρελθόν. Αν έχει τεκνοποιήσει, αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Τι συνέβη σε αυτή την περίπτωση; Υπήρξε συμβιβασμός και τα ξαναβρήκαν.

Το απρόσμενο όμως στην ιστορία της κοπέλας είναι ότι ύστερα από όχι πολύ καιρό, μετά από 6-7 μήνες, ξανάμένει έγκυος για δεύτερη φορά!
Τη δεύτερη φορά τα πράγματα αλλάζουν. Αυτή τη φορά  είναι αποφασισμένη ύστερα από την δύσκολη περίοδο που πέρασε μετά την διακοπή της κύησης, ύστερα από το πένθος που βίωσε για το παιδί που έχασε, για την ευκαιρία που είχε χάσει την πρώτη φορά να γίνει μητέρα, είναι αποφασισμένη να κρατήσει το παιδί. Να μην κάνει και πάλι το ίδιο λάθος. Είναι αποφασισμένη ότι και αν της πει εκείνος, όποια αντίδραση και αν συναντήσει, να γίνει μητέρα. 
Όταν ήρθε και μου το είπε ότι είναι και πάλι έγκυος, η πρώτη μου αγωνία ήταν αν υπάρχει ομάδα στήριξης, στο περιβάλλον της. 
Δηλαδή, αν υπήρχε  μία μητέρα, ένας πατέρας, μία αδερφή που θα στήριζε την απόφασή της αυτή. Που θα της συμπεραστεκόταν σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση την οποία επρόκειτο να ζήσει. Ευτυχώς αυτή η κοπέλα είχε μια οικογένεια που ήθελε να την στηρίξει.  Οι γονείς όταν έμαθαν για την εγκυμοσύνη της κόρης τους είπαν χαρακτηριστικά. «Μα να μην θέλουμε αυτό το αγγελούδι;» Καμία προκατάληψη για την εγκυμοσύνη εκτός γάμου. Καμία αντίδραση για την εγκυμοσύνη της σε μεγάλη ηλικία. Απεναντίας έκανε σαφές αυτή η οικογένεια ότι ήθελε την εγκυμοσύνη, ήθελαν το εγγονάκι αυτό ανεξάρτητα από το αν υπήρχε γάμος ή όχι. Επομένως είχαμε μια ομάδα στήριξης από πίσω και αυτό βοήθησε στο να ισχυροποιήσει αυτή η γυναίκα τη θέλησή της. Να σηκώσει με θάρρος το ακουστικό και να πει στον σύντροφό της: Είμαι έγκυος πάλι και  αυτή την φορά θα κρατήσω το παιδί. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πραγματικά το τι έγινε από την άλλη άκρη του τηλεφώνου.
Πώς αντέδρασε ο σύντροφος; 
 Δεν μπορείτε να φανταστείτε τις προστυχιές που άκουσε για την ερωτική της ζωή. Αρχικά, υποστήριξε ότι δεν ήταν δικό του του παιδί. Έπειτα την κατηγόρησε ότι το έκανε εσκεμμένα για να τον τυλίξει. Δεν είναι όμως τέτοιος άνθρωπος η γυναίκα για την οποία σας μιλώ. Με πήρε στο τηλέφωνο κλαίγοντας και μου διηγήθηκε τι ακριβώς, της είπε αυτός ο άνθρωπος. Φρικτά πράγματα. Δεν μπορούμε καν να τα γράψουμε… Τι τη συμβούλευσα; Της είπα, δεν πειράζει άστον. Μη δώσεις σημασία σε αυτά, προχώρα σε εκείνα που εσύ θέλεις.  Έχεις την μητέρα σου, τον πατέρα σου να σε στηρίξουν.
Αυτός δεν την άφησε σε ησυχία. Την έπαιρνε τηλέφωνο και την απειλούσε λέγοντας της ότι δεν πρόκειται να αναγνωρίσει το παιδί ούτε να την παντρευτεί. Της έλεγε ότι κατέστρεψε τη σχέση τους πως τα διέλυσε όλα. Εκείνη επέμενε. "Σε καταλαβαίνω αλλά εγώ θα προχωρήσω στο δρόμο που διάλεξα". Αυτή ήταν η σταθερή της απάντηση στα απειλητικά τηλεφωνήματα και στις ύβρεις. Σιγά σιγά σταμάτησαν τα τηλέφωνα. Το παιδάκι γεννήθηκε. Ένα αγοράκι.
Θεωρήσαμε ότι ήταν πολύ σημαντικό να ενημερωθεί ο πατέρας ότι γεννήθηκε ένα αγοράκι. 
Δεν ήταν κακιά ψυχή αυτός ο άνθρωπος, απλώς δεν ήθελε να χαλάσει έναν τρόπο ζωής που είχε στρώσει. Η θέση μου απέναντί της ήταν σταθερή. Τη συμβούλευα "μη  του ζητήσεις τίποτα. Δεν θα τον εκβιάσεις για τίποτα". Γιατί αυτή είναι η πεποίθηση η δική μου. Δεν μπορώ να σκεφτώ ότι ένα παιδί θα χρησιμοποιηθεί ως ένα εκβιαστικό στοιχείο για οποιοδήποτε σκοπό στην ζωή μιας γυναίκας. Πρέπει όμως, να ενημερώνεις τον πατέρα για τη γέννηση και έπειτα για την κατάσταση του παιδιού.
Δεν ήταν ποτέ αδιάκριτη. Του έστελνε όμως, φωτογραφίες του παιδιού, τον ενημέρωνε, του έλεγε τα νέα του. Με το να μη ζητά τίποτα, σίγα σιγά ο άνθρωπος αυτός άρχισε να ενδιαφέρεται για το παιδί. Κάποια στιγμή όμως το παιδί μεγάλωσε και έπρεπε να πάει σε βρεφονηπιακό σταθμό.

Και τότε, ο πατέρας, έπρεπε να το αναγνωρίσει!
Εκεί ξεκίνησε μια δεύτερη διαμάχη. Ο πατέρας θεώρησε ότι η μάνα ζητά την αναγνώριση για να διεκδικήσει περιουσιακά στοιχεία. Αυτή, πήγε σε  δικηγόρο και αναζήτησε μια συμβιβαστική λύση. Της είπαν ότι μπορεί να γίνει αναγνώριση και να παραιτηθεί από κάθε δικαίωμα διεκδίκησης περιουσίας. Όντως το διασταύρωσε και εκείνος με τον δικό του δικηγόρο. Και έτσι, έγινε και η αναγνώριση. Πάλι, χωρίς να απαιτήσει τίποτα η μητέρα από τη ζωή του άνδρα. 
Το παιδί όμως αρχίζει και μεγαλώνει. Ένα χαριτωμένο αγοράκι που μοιάζει με τον πατέρα του και ο πατέρας αρχίζει και συγκινείται…  Μετά, έρχεται και η στιγμή που το παιδάκι γνωρίζει και τη γιαγιά, την μαμά του συντρόφου. Εκείνη το ερωτεύεται! Ενθουσιάζεται και αποφασίζει να βαφτίσει το εγγονάκι της!
Φυσικά, από εκεί και πέρα, μετά και την έγκριση της μητέρα ξεκινά μια καλή σχέση πατέρα και γιου. Σήμερα, το παιδί είναι περίπου 10-12 χρονών, ο πατέρας διεκδικεί με αγάπη πια, τον γιο του. Πηγαίνουν μαζί διακοπές, περνούν χρόνο μαζί, θέλει να του μαθαίνει πράγματα, να ζει το μεγάλωμά του. Στέκεται δίπλα του σαν ένας κανονικός πατέρας. Με τη μητέρα δε ζουν μαζί, φυσικά αλλά έχουν πολύ καλή σχέση.
Υπάρχουν και ιστορίες που  ο πατέρας δεν θέλει να ξέρει τίποτα, εξαφανίζεται. Σε αυτή την περίπτωση όμως, μέσα από αυτή τη διακριτική προσέγγιση  είχαμε τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα. Αυτό όμως που έχει σημασία σε μία γυναίκα 40 ετών- αλλά και όχι μόνο -αν μείνει έγκυος, είτε το θέλει ο σύντροφός της το παιδί είτε όχι, είναι να σκεφτεί πολύ καλά τι θέλει αυτή. Κι αυτή είναι η δύναμη των γυναικών. Ότι δηλαδή, αυτές και μόνο θα αποφασίσουν τελικά αν θα κρατήσουν το παιδί ή όχι. Και αυτό είναι παράλληλα η αδυναμία των ανδρών. Από εκεί και πέρα με τον τρόπο της η μάνα, θα κάνει τον πατέρα να αγαπήσει το παιδί. Μπορεί να μείνουν μαζί, να διατηρήσουν τη σχέση τους μπορεί και όχι. Εκείνο όμως, που μετρά περισσότερο είναι το παιδί να  είναι σε επαφή με τον πατέρα του.
Είναι ταμπού μια εγκυμοσύνη εκτός γάμου στα 40; Πώς αντιμετωπίζεται η κοινωνική κριτική; 
Εξαρτάται από την αυτοπεποίθηση και από την αυτοεκτίμηση που έχει μία γυναίκα. Αν μία γυναίκα πιστεύει αυτό που κάνει και είναι περήφανη για αυτό που κάνει και δίνει μια τίμια μάχη για τον εαυτό της και το παιδί της, νομίζω ότι καμία γυναίκα δε θα θελήσει να την υποτιμήσει. Να την κοιτάξει με μισό μάτι. Παλαιότερα οι κοινωνικές αξίες  ήθελαν τις γυναίκες να τις έχουν κάτω από τον έλεγχο των ανδρών. Αλλά τώρα πια δεν ισχύουν αυτά. Το θέμα είναι ότι στο εξωτερικό, υπάρχουν φοβερά προγράμματα για τις  ανύπαντρες μητέρες. Εδώ, υπάρχει η ανυπαρξία των πάντων. Γι´αυτό επιμένουμε πολύ στην ανάγκη να υπάρχει η στήριξη της οικογένειας.
Αλλά πάνω απ´ολα είναι σημαντικό να υπάρχει η στήριξη του άνδρα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση  η στήριξη ήρθε με μεγάλη δυσκολία. Κάποιοι άνδρες δε θέλουν να συμβιβαστούν με την ιδέα ότι θα αλλάξει η ζωή τους. Ότι θα ξενυχτήσουν κάποιο βράδυ για να φροντίσουν το παιδάκι που πονάει, ότι θα ξυπνήσουν για να το αλλάξουν. Αλλάζει ο τρόπος ζωής και αυτό δεν το θέλουν. Θέλουν την ανεμελιά της αιώνιας εφηβείας. Αυτό έχει να κάνει με την ιδιοσυγκρασία του κάθε ανθρώπου όμως. Το θέμα  είναι να δεις τον εαυτό σου πέρα από το εγώ σου. Ένα παιδί έρχεται για αν σου δείξει έναν άλλο δρόμο όπου ζεις και υπάρχεις για έναν άλλο άνθρωπο. Σε μαθαίνει να είσαι λιγότερο εγωιστής και εγωκεντρικός. Είναι μεγάλο μάθημα αυτό από ένα παιδί. Σε κάνει να καταλάβεις ότι δεν είσαι μόνο εσύ σημαντικός σε αυτή τη ζωή αλλά υπάρχει και ένας άλλος άνθρωπος που θα ζήσεις για αυτόν.
Θεωρώ  πολύ βασική την αγάπη του άνδρα προς το πρόσωπο της γυναίκας με την οποία συνδέεται. Ο άνδρας – ειδικά εκείνος που έχει να κάνει με μια γυναίκα κοντά στα 40, όπως σε αυτή την ιστορία που σας διηγήθηκα- θα πρέπει να καταλαβαίνει ότι ένα από τα μεγαλύτερα όνειρα της γυναίκας, από μικρή ηλικία, είναι να γίνει μητέρα. Για αυτό πλάστηκε αυτό το σώμα της. Πέρα από την ηδονή που δίνει σε έναν άνδρα, πλάστηκε για να δημιουργήσει στα σπλάχνα της μία ζωή. Αν αυτό δεν το έχει καταλάβει ένας άνδρας και θεωρεί πως ο ερχομός ενός παιδιού θα είναι η καταστροφή της ζωής του, σημαίνει ότι δεν έχει εκτιμήσει σε βάθος και δεν αγαπάει σε βάθος αυτή την γυναίκα.

Τι δεν ξέρουμε οι γυναίκες για τους άνδρες;

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΝΔΡΙΚΑ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ
Για κάθε δυνατή γυναίκα  που βαρέθηκε  να παίζει το ρόλο της αδύναμης που ζητά προστασία  υπάρχει ένας άνδρας που κουράστηκε  να παριστάνει  τον ράμπο και  τον σεξουαλικό  σούπερμαν.
Γράφει ο Κ.Κωνσταντινίδης, Χειρουργός, Ουρολόγος-Ανδρολόγος, Πρόεδρος του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Αθηνών.

Η κοινωνία της ομοιομορφίας και των στερεοτύπων  οδήγησε γυναίκες και άνδρες σε ένα  ΔΙΑΦΥΛΙΚΟ  πόλεμο χωρίς νικητές  αλλά μόνο ηττημένους  αφού από αυτή τη σύγκρουση κερδισμένος είναι ο μοναχικός νάρκισσος που  κρύβουμε όλοι μέσα μας  και που δεσποτικά μας διαφεντεύει  υποτάσσοντας τις πιο αισθαντικές μας ιδιότητες… Ο άνδρας οχυρώνεται  πίσω από τα στερεότυπα  της ευκολίας των ρόλων και η γυναίκα στα αντίστοιχα δικά της, κλεισμένοι  και οι δυο σε κάστρα που δεν παραβιάζονται.
Ο ΕΚΤΟΡΑΣ  δε θα κατέβει στην αρένα να συναντήσει τον ΑΧΙΛΛΕΑ.
Θα κρυφτεί στα ψηλά τείχη της Τροίας  ασφαλής και φυγόμαχος…
Για κάθε γυναίκα που βαρέθηκε να τη βλέπουν σαν σεξουαλικό αντικείμενο υπάρχει ένας άνδρας που νιώθει απέραντο φόβο και αγωνία αν θα τα καταφέρει και δε θα αποτύχει γελοιοποιημένος.
Η αβέβαιη και μη στέρεη ταυτότητα των φύλων  οι φόβοι για τον άλλον τον διαφορετικό, τα στεγανά που δημιούργησαν οι κοινωνίες για να ομαδοποιούν και να ελέγχουν την φυσική τάση για ελευθερία των προσώπων οδήγησαν εντέλει σε ένα πόλεμο χωρίς τέλος αλλά και σε μια σχέση που θα τελειώσει συντρίβοντας τα αρχικά όνειρα…. για αιώνια  αγάπη  και  ατελεύτητο  πόθο.
Για κάθε γυναίκα που προχωρά προς την ελευθερία και ισοτιμία υπάρχει ένας άνδρας που πρέπει να ανακαλύψει ξανά τη δική του ελευθερία.

Μακριά από τα στερεότυπα  του  ανδρισμού  και των αθλητικών επιδόσεων στο σεξ.
Η γυναίκα  θα πρέπει επίσης, να αρνηθεί το ρόλο της σέξυ και του μοντέλου που  η  εμπορευματοποίηση κατασκεύασε  ως αναπηρία ψυχική  και τυφλότητα  για το άγριο ήθος της αρχαϊκής επιθυμίας που δεν είχε ποτέ σαφή εξωτερικά χαρακτηριστικά…
Ο ψυχαναγκασμός μιας ερωτικής επιθυμίας που ορίζεται από σωματικές αναλογίες και σέξυ εσώρουχα αρνείται να δει πως  ο ιδιοφυής  εγκέφαλος του κάθε  ατόμου έχει τελείως ξεχωριστά κριτήρια για το πώς πυροδοτείται το διεγερτικό κύμα  που  θα  χαρίσει στα φύλα την ηδονή.
Η φαντασία  είναι ένα άγριο άλογο που καλπάζει ερήμην του αναβάτη του τις περισσότερες φορές.
ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΚΑΤΗΓΟΡΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΥΠΕΡΒΟΛΗ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΑΝΔΡΑΣ ΠΟΥ ΤΟΥ ΑΦΑΙΡΕΣΑΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΚΛΑΙΕΙ.
Αυτή η βασανιστική ομοιομορφία των ορισμών και των τίτλων που μοίρασαν  στα φύλα ερήμην τους  θα οδηγήσει σε μια απύθμενη  ανοησία όπου  βλέποντας την εξωτερική  στολή  ξεχνάμε  το περιεχόμενο της ανθρώπινης  ψυχής και της ιδιαιτερότητας  για την οποία έχουμε επιλεγεί αλλά και επιλέγουμε τους συντρόφους μας. Τα όμοια θα μας φέρουνε κοντά αλλά και θα μας χωρίσουνε  στα κοινά θα συμφωνούμε αλλά και θα βαριόμαστε…
Η ιδανική συνταγή είναι να ανακαλύπτουμε  τις ομοιότητες που μας απωθούν και τις διαφορές που μας ενώνουν.
Να μη ξεχνάμε πως η ανάγκη του ανθρώπου για το διαφορετικό είναι αυτή που θα κρατά πάντα ανοικτό το ζήτημα της συνεχούς αναζήτησης για κάτι καινούργιο είτε μέσα στον παλιό μας σύντροφο είτε μέσα στον μελλοντικό και ιδανικόν άλλον που θα σχεδιάζουμε  μοναδικά εμείς  ως  ιδιοφυείς  καλλιτέχνες,  κατασκευάζοντας ένα και μοναδικό έργο  χωρίς αντίτυπα  και φωτοκόπιες.

X

Αγαπητοί αναγνώστες,

Σας ενημερώνουμε ότι το boro.gr προσφέρει καθημερινά (Δευτέρα-Παρασκευή) δωρεάν ψυχολογική υποστήριξη με επαγγελματίες ψυχολόγους.

Κάντε κλίκ εδώ για να συνδεθείτε και να ενημερωθείτε για τις ώρες λειτουργίας.
X