Ορθοπεδική

Επαναστατική θεραπεία ορθοπεδικών προβλημάτων!

Οι έντονοι πόνοι λόγω χρόνιων ορθοπεδικών προβλημάτων ταλαιπωρούν πολύ κόσμο, όμως ο φόβος των επώδυνων χειρουργικών  επεμβάσεις συχνά, μας αποτρέπουν από το δώσουμε οριστική λύση.
Μια νέα επαναστατική μέθοδος όμως, έρχεται να αντιμετωπίσει τραύματα και χρόνια ορθοπεδικά προβλήματα. Πρόκειται για τη μέθοδο των λεγόμενων αυτόλογων αυξητικών παραγόντων (platelet rich plasma – πλάσμα πλούσιο σε αιμοπετάλια).

Γράφει ο Γιώργος Παπαδημητρίου, Χειρουργός-Ορθοπεδικός και Επιμελητής του Ιατρικού Κέντρου Αθηνών στην Κλινική Π. Φαλήρου
Τι είναι οι αυτόνομοι αυξητικοί παράγοντες;
Αυξητικός παράγοντας  είναι μια φυσική ουσία ικανή να προκαλέσει την ανάπτυξη, τη διαφοροποίηση και τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων. Η λέξη αυτόλογος υποδηλώνει το γεγονός ότι προέρχεται από τον ίδιο μας τον οργανισμό.Το πλούσιο σε αιμοπετάλια πλάσμα είναι ένα παράγωγο του ίδιου μας του αίματος στο οποίο η συγκέντρωση αιμοπεταλίων είναι πολύ αυξημένη.Τα αιμοπετάλια με τη σειρά τους είναι πλούσια σε αυξητικούς παράγοντες, ουσίες δηλαδή, που είναι ικανές μέσω της ανάπτυξης, διαφοροποίησης και του πολλαπλασιασμού των κυττάρων που συμμετέχουν στην διαδικασία επούλωσης, να προάγουν την αναδόμηση  διαφόρων ιστών.
Που χρησιμοποιείται η μέθοδος αυτή;
Υπάρχουν πολλές εφαρμογές των αυτόλογων αυξητικών παραγόντων. Έρευνες διεξάγονται για ολοένα και περισσότερες κλινικές εφαρμογές. Οι περιπτώσεις όπου διαπιστωμένα, από πολλαπλές έρευνες σε διεθνές επίπεδο, οι αυτόλογοι παράγοντες έχουν άριστα αποτελέσματα είναι τα χρόνια προβλήματα στους τένοντες : επικονδυλίτιδα του αγκώνα, τενοντίτιδα του Αχίλλειου τένοντα, τενοντίτιδα του επιγονατιδικού τένοντα. Οι αυτόλογοι αυξητικοί παράγοντες πετυχαίνουν ίαση των χρόνιων αυτών προβλημάτων, μέσω της αντικατάστασης του παθολογικού ιστού με νέο υγιή. Τα αποτελέσματα, σε ό,τι αφορά στην αντιμετώπιση του πόνου, είναι αντίστοιχα και καλύτερα  με εκείνα των χειρουργικών επεμβάσεων που προτείνονται.
Ιδιαίτερα δε στην περίπτωση της έξω επικονδυλίτιδας του αγκώνα (tennis elbow) αποδείξαμε, μαζί με τους συνεργάτες μου, ότι η μέθοδος έχει άριστα αποτελέσματα ακόμη και σε χρόνιες περιπτώσεις (άνω των 6 μηνών με συμπτώματα) που και πιο δύσκολες είναι και παλαιότερα αναγκάζονταν να χειρουργηθούν.
-Οξείες αθλητικές κακώσεις : μυικές θλάσεις, διατάσεις συνδέσμων.Έχει αποδειχθεί οτι η διαδικασία επούλωσης των μυικών θλάσεων αλλά και των διατετταμένων συνδέσμων επιταχύνεται σημαντικά με αποτέλεσμα την ταχύτερη επάνοδο στις αθλητικές δραστηριότητες.
-Τραύματα : κατακλίσεις, μεγάλα δερματικά ελλείμματα.Εντυπωσιακή επιτάχυνση και ανάκτηση του δυναμικού επούλωσης ακόμα και σε περιπτώσεις όπου πλαστικές επεμβάσεις δεν είχαν καλό αποτέλεσμα.
-Οστεοαρθρίτιδα γόνατος: Κλινικές μελέτες αποδεικνύουν πολύ καλύτερα  και με μεγαλύτερη διάρκεια,  αποτελέσματα απο τις ενδοαρθρικές εγχύσεις υαλουρονικού.
-Με ποια διαδικασία γίνεται η θεραπεία αυτή;
Η διαδικασία ξεκινά με την αιμοληψία. Η ποσότητα αίματος εξαρτάται από την θεραπευτική εφαρμογή που κάνουμε. Για την επικονδυλίτιδα π.χ. λαμβάνουμε περίπου  10 με 15 cc αίματος. Το αίμα αυτό διαχωρίζεται σε μια φυγόκεντρο, και με μια σύριγγα παίρνουμε το πλούσιο σε αιμοπετάλια πλάσμα, το οποίο εγχύουμε στη περιοχή που θέλουμε να θεραπεύσουμε. Η όλη διαδικασία γίνεται φυσικά υπό άσηπτες συνθήκες.
-Υπάρχουν κίνδυνοι κατά την διαδικασία αυτή;
Η απάντηση είναι σαφής :όχι. Το μεγάλο πλεονέκτημα της μεθόδου είναι ότι πρόκειται για αυτόλογους παράγοντες, δηλαδή ουσίες που προέρχονται από τον ίδιο μας τον οργανισμό. Δεν χρησιμοποιούνται  φάρμακα – εκτός από τον τοπική αναισθησία- και δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος αντίδρασης.
-Είναι επώδυνη η μέθοδος αυτή;
Η έγχυση των αυτόλογων αυξητικών παραγόντων γίνεται υπό τοπική αναισθησία. Η μόνη ενόχληση που νιώθει ο ασθενής είναι για την αιμοληψία και για την τοπική αναισθησία.
-Πρέπει να ακολουθηθεί πρόγραμμα αποκατάστασης μετά από τη θεραπεία;
Ανάλογα με την περίπτωση. Στην έξω επικονδυλίτιδα του αγκώνος υπάρχει ένα πρόγραμμα ασκήσεων με λάστιχα. Το ίδιο και στην περίπτωση των μυικών θλάσεων. Στην περίπτωση της οστεοαρθρίτιδας του γόνατος δεν υπάρχει πρόγραμμα αποκατάστασης.
-Πόσες φορές πρέπει να επαναληφθεί η θεραπεία;
Εξαρτάται από την βαρύτητα της πάθησης και την ανταπόκριση στην θεραπεία. Συνήθως μία έγχυση είναι αρκετή.Δεν υπάρχει ανώτατο όριο θεραπειών.

Επαναστατική θεραπεία χρόνιων ορθοπεδικών προβλημάτων!

Οι έντονοι πόνοι λόγω χρόνιων ορθοπεδικών προβλημάτων ταλαιπωρούν πολύ κόσμο, όμως ο φόβος των επώδυνων χειρουργικών  επεμβάσεις συχνά, μας αποτρέπουν από το δώσουμε οριστική λύση.
Μια νέα επαναστατική μέθοδος όμως, έρχεται να αντιμετωπίσει τραύματα και χρόνια ορθοπεδικά προβλήματα. Πρόκειται για τη μέθοδο των λεγόμενων αυτόλογων αυξητικών παραγόντων (platelet rich plasma – πλάσμα πλούσιο σε αιμοπετάλια).

Γράφει ο Γιώργος Παπαδημητρίου, Χειρουργός-Ορθοπεδικός και Επιμελητής του Ιατρικού Κέντρου Αθηνών στην Κλινική Π. Φαλήρου
Τι είναι οι αυτόνομοι αυξητικοί παράγοντες;
Αυξητικός παράγοντας  είναι μια φυσική ουσία ικανή να προκαλέσει την ανάπτυξη, τη διαφοροποίηση και τον πολλαπλασιασμό των κυττάρων. Η λέξη αυτόλογος υποδηλώνει το γεγονός ότι προέρχεται από τον ίδιο μας τον οργανισμό.Το πλούσιο σε αιμοπετάλια πλάσμα είναι ένα παράγωγο του ίδιου μας του αίματος στο οποίο η συγκέντρωση αιμοπεταλίων είναι πολύ αυξημένη.Τα αιμοπετάλια με τη σειρά τους είναι πλούσια σε αυξητικούς παράγοντες, ουσίες δηλαδή, που είναι ικανές μέσω της ανάπτυξης, διαφοροποίησης και του πολλαπλασιασμού των κυττάρων που συμμετέχουν στην διαδικασία επούλωσης, να προάγουν την αναδόμηση  διαφόρων ιστών.
Που χρησιμοποιείται η μέθοδος αυτή;
Υπάρχουν πολλές εφαρμογές των αυτόλογων αυξητικών παραγόντων. Έρευνες διεξάγονται για ολοένα και περισσότερες κλινικές εφαρμογές. Οι περιπτώσεις όπου διαπιστωμένα, από πολλαπλές έρευνες σε διεθνές επίπεδο, οι αυτόλογοι παράγοντες έχουν άριστα αποτελέσματα είναι τα χρόνια προβλήματα στους τένοντες : επικονδυλίτιδα του αγκώνα, τενοντίτιδα του Αχίλλειου τένοντα, τενοντίτιδα του επιγονατιδικού τένοντα. Οι αυτόλογοι αυξητικοί παράγοντες πετυχαίνουν ίαση των χρόνιων αυτών προβλημάτων, μέσω της αντικατάστασης του παθολογικού ιστού με νέο υγιή. Τα αποτελέσματα, σε ό,τι αφορά στην αντιμετώπιση του πόνου, είναι αντίστοιχα και καλύτερα  με εκείνα των χειρουργικών επεμβάσεων που προτείνονται.
Ιδιαίτερα δε στην περίπτωση της έξω επικονδυλίτιδας του αγκώνα (tennis elbow) αποδείξαμε, μαζί με τους συνεργάτες μου, ότι η μέθοδος έχει άριστα αποτελέσματα ακόμη και σε χρόνιες περιπτώσεις (άνω των 6 μηνών με συμπτώματα) που και πιο δύσκολες είναι και παλαιότερα αναγκάζονταν να χειρουργηθούν.
-Οξείες αθλητικές κακώσεις : μυικές θλάσεις, διατάσεις συνδέσμων.Έχει αποδειχθεί οτι η διαδικασία επούλωσης των μυικών θλάσεων αλλά και των διατετταμένων συνδέσμων επιταχύνεται σημαντικά με αποτέλεσμα την ταχύτερη επάνοδο στις αθλητικές δραστηριότητες.
-Τραύματα : κατακλίσεις, μεγάλα δερματικά ελλείμματα.Εντυπωσιακή επιτάχυνση και ανάκτηση του δυναμικού επούλωσης ακόμα και σε περιπτώσεις όπου πλαστικές επεμβάσεις δεν είχαν καλό αποτέλεσμα.
-Οστεοαρθρίτιδα γόνατος: Κλινικές μελέτες αποδεικνύουν πολύ καλύτερα  και με μεγαλύτερη διάρκεια,  αποτελέσματα απο τις ενδοαρθρικές εγχύσεις υαλουρονικού.
-Με ποια διαδικασία γίνεται η θεραπεία αυτή;
Η διαδικασία ξεκινά με την αιμοληψία. Η ποσότητα αίματος εξαρτάται από την θεραπευτική εφαρμογή που κάνουμε. Για την επικονδυλίτιδα π.χ. λαμβάνουμε περίπου  10 με 15 cc αίματος. Το αίμα αυτό διαχωρίζεται σε μια φυγόκεντρο, και με μια σύριγγα παίρνουμε το πλούσιο σε αιμοπετάλια πλάσμα, το οποίο εγχύουμε στη περιοχή που θέλουμε να θεραπεύσουμε. Η όλη διαδικασία γίνεται φυσικά υπό άσηπτες συνθήκες.
-Υπάρχουν κίνδυνοι κατά την διαδικασία αυτή;
Η απάντηση είναι σαφής :όχι. Το μεγάλο πλεονέκτημα της μεθόδου είναι ότι πρόκειται για αυτόλογους παράγοντες, δηλαδή ουσίες που προέρχονται από τον ίδιο μας τον οργανισμό. Δεν χρησιμοποιούνται  φάρμακα – εκτός από τον τοπική αναισθησία- και δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος αντίδρασης.
-Είναι επώδυνη η μέθοδος αυτή;
Η έγχυση των αυτόλογων αυξητικών παραγόντων γίνεται υπό τοπική αναισθησία. Η μόνη ενόχληση που νιώθει ο ασθενής είναι για την αιμοληψία και για την τοπική αναισθησία.
-Πρέπει να ακολουθηθεί πρόγραμμα αποκατάστασης μετά από τη θεραπεία;
Ανάλογα με την περίπτωση. Στην έξω επικονδυλίτιδα του αγκώνος υπάρχει ένα πρόγραμμα ασκήσεων με λάστιχα. Το ίδιο και στην περίπτωση των μυικών θλάσεων. Στην περίπτωση της οστεοαρθρίτιδας του γόνατος δεν υπάρχει πρόγραμμα αποκατάστασης.
-Πόσες φορές πρέπει να επαναληφθεί η θεραπεία;
Εξαρτάται από την βαρύτητα της πάθησης και την ανταπόκριση στην θεραπεία. Συνήθως μία έγχυση είναι αρκετή.Δεν υπάρχει ανώτατο όριο θεραπειών.

Πώς θα αντιμετωπίσω την κάκωση στον μηνίσκο;

Οι πόνοι στο γόνατο γίνονται τις περισσότερες φορές πολύ έντονοι και μας δυσκολεύουν στο να ανταπεξέλθουμε τις απαιτήσεις τις καθημερινότητάς μας. Μία από τις συνηθέστερες περιπτώσεις πόνου στο γόνατο είναι η κάκωση μηνίσκου.

Γράφει ο Ορθοπεδικός Αντώνης Παπασωτηρίου
Σε κάθε γόνατο υπάρχουν δύο μηνίσκοι: ο έσω και ο έξω σε σχήμα ημισεληνοειδές. Οι μηνίσκοι είναι ελαστικές κατασκευές που παρεμβάλλονται μεταξύ των αρθρικών επιφανειών των μηριαίων και κνημιαίων κονδύλων. Διαδραματίζουν το ρόλο του «αμορτισέρ» του γόνατος.
-Που οφείλεται ο πόνος στον μηνίσκο;
Οι βλάβες των μηνίσκων είναι τραυματικές ή εκφυλιστικές. Οι μηνίσκοι τραυματίζονται με έμμεση βία στροφικής καταπόνησης. Αυτός ο μηχανισμός δεν συμβαίνει μόνο στο ποδόσφαιρο ή στο μπάσκετ αλλά και με ένα απλό περπάτημα σε σκαλοπάτι. Η παχυσαρκία είναι ένας επιβαρυντικός παράγοντας . Στην τρίτη ηλικία οι ρήξεις μηνίσκων είναι κυρίως εκφυλιστικού χαρακτήρα.
-Ποια είναι τα συμπτώματα;
Στην κλινική εξέταση μετά την κάκωση τα κύρια ευρήματα είναι ο πόνος εσωτερικός ή εξωτερικός ανάλογα με τον μηνίσκο που έπαθε την ρήξη. Περιορισμός στις κινήσεις του γόνατος καθώς και διόγκωση του γόνατος από αίμαρθρο που δημιουργείται μετά την ρήξη του μηνίσκου.
-Πώς γίνεται η διάγνωση;
Απαραίτητο εργαλείο στην διάγνωση των κακώσεων των μηνίσκων είναι αρχικά η καλή κλινική εξέταση με ειδικές δοκιμασίες (Mc Murray) καθώς και η διενέργεια μαγνητικής τομογραφίας (M.R.I).
-Πώς θεραπεύεται η κάκωση στον μηνίσκο;
Η αντιμετώπιση μπορεί να είναι συντηρητική με ελαστικό επίδεσμο και ασκήσεις τετρακεφάλου ή χειρουργική με την μέθοδο της αρθροσκόπησης.

Φωτογραφίες από αντιμετώπιση της κάκωσης μηνίσκου με τη μέθοδο της αρθροσκόπησης

Πονάω στην πλάτη τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνω;

Είτε ως σφάχτης, είτε ως συνεχής ενόχληση ο πόνος στην πλάτη ταλαιπωρεί πολλές από εμάς. Οι επιστήμονες μάλιστα λένε πώς 8 στους 10 κάποια στιγμή στη ζωή τους έρχονται αντιμέτωποι με το πρόβλημα αυτό. Καθημερινά ακούμε πολλές συμβουλές για την αντιμετώπιση του πόνου. Ποιες από αυτές είναι μύθοι και ποιες ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα;

1. Κάτσε ίσια στην καρέκλα σου!
Είναι γεγονός πως το να καμπουριάζετε βλάπτει την πλάτη σας, αλλά το να κάθεστε ίσια και ακίνητοι στην καρέκλα για πολλή ώρα μπορεί να είναι εξίσου επώδυνο.
Δυο πρακτικές συμβουλές:
Αν περνάτε πολλές ώρες της ημέρας καθιστοί, τότε δοκιμάστε να καθίσετε με τα πόδια στο έδαφος και με την πλάτη σας να σχηματίζει μία ελαφριά καμπύλη. Ακόμη καλύτερα, προσπαθήστε να σταθείτε όρθιοι κάποιες φορές μέσα στη μέρα, όταν μιλάτε στο τηλέφωνο ή όταν διαβάζετε έγγραφα της δουλειάς.
2. Μην σηκώνεις βαριά αντικείμενα!
Δεν είναι απαραίτητα επιβλαβές το να σηκώνετε βάρος, αλλά το πώς το σηκώνετε. Φυσικά, θα πρέπει να αποφεύγετε να σηκώνετε οποιοδήποτε αντικείμενο είναι πολύ βαρύ για εσάς, αλλά όταν πρόκειται να σηκώσετε ένα αντικείμενο λυγίστε με την πλάτη ίσια και το κεφάλι ψηλά και στη συνέχεια σηκωθείτε χρησιμοποιώντας τα πόδια σας για να σηκώσετε το βάρος.  Μην γυρίσετε ή λυγίσετε το κορμί σας την ώρα που σηκώνετε βάρος γιατί τότε θα τραυματίσετε την πλάτη σας.
3. Ξάπλωσε και θα σου περάσει!
Σαφώς και η ξεκούραση μπορεί να σας βοηθήσει να ξεπεράσετε τον οξύ πόνο στην πλάτη, αλλά είναι μύθος το ότι πρέπει να μείνετε για αρκετό χρονικό διάστημα στο κρεβάτι. Μάλιστα, μία ή δυο μέρες στο κρεβάτι μπορούν να επιδεινώσουν τον πόνο στην πλάτης σας.
4. Σίγουρα κάπου έχεις χτυπήσει αν πονάς στην πλάτη!
Δεν ισχύει ότι ο πόνος στην πλάτη προέρχεται αποκλειστικά και μόνο από τραυματισμό. Ο εκφυλισμός του δίσκου, ασθένειες, λοιμώξεις ακόμη και κληρονομικές παθήσεις είναι μερικές από τις αιτίες στις οποίες μπορεί να οφείλεται ο πόνος στην πλάτη.
5.Όσο πιο σταθερό το στρώμα, τόσο το καλύτερο!
Άτομα που κοιμούνται σε στρώμα μέσης σκληρότητας έχουν λιγότερους πόνους στην πλάτη από αυτούς που κοιμούνται σε στρώματα σκληρά και σταθερά, σύμφωνα με ισπανική μελέτη. Παρόλα αυτά, ανάλογα με τις ανάγκες και τις συνήθειες στον ύπνο του καθενός, η επιλογή στρώματος μπορεί να διαφέρει.
6. Πρέπει να χάσεις κιλά!  Τα πολλά κιλά επιβαρύνουν την πλάτη
Εδώ δε μπορούμε να φέρουμε καμία αντίρρηση. Το να διατηρείτε μία καλή σωματική κατάσταση μπορεί να αποτρέψει τους πόνους στην πλάτη. Οι πόνοι στην πλάτη είναι πολύ κοινοί σε άτομα αγύμναστα με παραπανίσια κιλά και ειδικά σε αυτά που όλη την εβδομάδα ακολουθούν καθιστική ζωή και το Σαββατοκύριακο αποφασίζουν να αναλάβουν δράση. Όπως, λοιπόν, μαντεύετε η παχυσαρκία επιβαρύνει σημαντικά την πλάτη.
Πηγή: Webmd.com

Τι είναι και πώς θεραπεύεται η τενοντίτιδα;

Μια από τις πιο συχνές αιτίες επίσκεψης στο ορθοπαιδικό ιατρείο είναι ο πόνος στην περιοχή του ώμου και η διάγνωση που συχνά τίθεται είναι τενοντίτιδα ή περιαρθρίτιδα του ώμου. Ο κύριος Γιώργος Παπαδημητρίου, Χειρουργός- Ορθοπεδικός, μας εξηγεί όλα όσα πρέπει να γνωρίζουμε.

Γράφει ο Γιώργος Παπαδημητρίου
-Τι είναι η τενοντίτιδα του ώμου;
Ο όρος τενοντίτιδα ή θυλακίτιδα ή -με έναν παλαιότερο τρόπο- περιαρθρίτιδα του ώμου, χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια φλεγμονή μιας συγκεκριμενης περιοχής του ώμου που προκαλεί συγκεκριμένα συμπτώματα. Η σωστή ορολογία είναι συνδρομο υπακρωμιακής προστριβής.
-Ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα;
Ο ώμος είναι μια άρθρωση με πολύ μεγάλο εύρος κίνησης, στην οποία συμμετέχουν η κεφαλή του βραχιονίου και η ωμογλήνη της ωμοπλάτης. Η επαφή μεταξύ των δύο οστικών δομών είναι μικρή. Σημαντικό ρόλο στην σταθεροποίηση και την ομαλή κίνηση παίζουν οι τένοντες που σχηματίζουν μια σύνθετη δομή που ονομάζεται ανατομική περιχειρίδα ή στροφικό πέταλο ή απλώς στροφείς του ώμου (rotator cuff). Το σύμπλεγμα των τενόντων αυτών, μαζί με έναν θύλακο που τους προστατεύει, κινείται ομαλά σε έναν χώρο μεταξύ της κεφαλής του βραχιονίου και το ακρωμίου (άκρη του ώμου).
Υπάρχουν όμως περιπτώσεις, κατά τις οποίες ο χώρος αυτός στενεύει με αποτέλεσμα οι τένοντες και ο θύλακος να φλεγμαίνουν. Η φλεγμονή με τη σειρά της διατείνει τους τένοντες και έτσι ο χώρος γίνεται ανεπαρκής. Οι τένοντες κάθε φορά που κινούνται προσκρούουν στην κάτω πλευρά του ακρωμίου και έτσι δημιουργείται το σύνδρομο υπακρωμιακής προστριβής.
-Ποιες είναι οι αιτίες της πάθησης;
Οι αιτίες είναι διαφόρων ειδών. Σε μερικά άτομα η ανατομία της περιοχής και ειδικά του ακρωμίου είναι τέτοια που να αφήνουν πολύ στενό υπακρωμιακό χώρο. Η κακή στάση του σώματος, ιδίως σε άτομα που έχουν την τάση να «ρίχνουν» τους ώμους προς τα εμπρός, επιτείνει το πρόβλημα. Σε αυτές τις περιπτώσεις αρκεί μια απλή κίνηση, όπως το χτένισμα των μαλλιών ώστε να φέρει τους στροφείς του ώμου σε πρόσκρουση κάτω από το ακρώμιο.
Άλλες φορές ένας τραυματισμός μπορεί να δώσει αρχή σε ένα φαύλο κύκλο φλεγμονής – πόνου- διάτασης του θυλάκου και των τενόντων.Επίσης η φλεγμονή μπορεί να είναι αποτέλεσμα χρόνιας κόπωσης ειδικά σε ανθρώπους που έχουν δραστηριότητες με το χέρι πάνω από το κεφάλι για πολλή ώρα.
-Τι συμπτώματα έχει το σύνδρομο αυτό;
Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν: πόνο στον ώμο που μπορεί να επεκτείνεται και στο άνω 1/3 του βραχίονα, πόνο κατά τη διάρκεια του ύπνου, ιδίως όταν ακουμπά ο πάσχων ώμος στο στρώμα και περιορισμό του εύρους κίνησης όπως: α)απαγωγή, δηλαδή ο ασθενής δυσκολεύεται να σηκώσει το χέρι και β) έσω στροφή , δηλαδή ο ασθενής δεν μπορεί να ακουμπήσει το χέρι του στη πλάτη του ( οι κυρίες δεν μπορούν να φτάσουν το κούμπωμα του στηθόδεσμου). Η κλινική εξέταση θα πρέπει να είναι ενδελεχής ώστε να αποκλειστούν άλλες παθολογίες που προκαλούν περίπου τα ίδια συμπτώματα
-Ποιες εξετάσεις χρειάζονται εξετάσεις;
Ο ακτινολογικός έλεγχος είναι χρήσιμος για να ελεγχθεί η ανατομία των οστών της περιοχής αλλά και για διαπιστωθεί αν υπάρχει εναπόθεση αλάτων ασβεστίου στους τένοντες οπότε τίθεται διάγνωση ασβεστοποιού τενοντίτιδας. Η μαγνητική τομογραφία χρησιμοποιείται για να διαπιστωθεί η ενδεχόμενη ρήξη των τενόντων των στροφέων, πράγμα που αλλάζει τη βαρύτητα της κατάστασης.
-Ποια είναι η θεραπεία;
H θεραπεία περιλαμβάνει κάποια απλά βήματα όπως η ανάπαυση με ανάρτηση του πάσχοντος χεριού, η αποφυγή των κινήσεων που επιβαρύνουν την τενοντίτιδα,  όπως οι εργασίες με το χέρι πάνω από το κεφάλι, ύπνος στο πλευρό που πονάει, άρση βάρους κλπ., η παγοθεραπεία( 15 με 20 λεπτά ανά ημέρα) και η θεραπεία με μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα, όπου δεν υπάρχουν αντενδείξεις στη χρήση των φαρμάκων αυτών. Η θεραπεία με τα φάρμακα αυτά δεν θα πρέπει να διαρκεί πάνω από 10 ημέρες. Αν δεν επιτύχουμε ύφεση των συμπτωμάτων, περνάμε σε ασκήσεις που σκοπό έχουν να «ανοίξουν» τον υπακρωμιακό χώρο. Χρήσιμη μπορεί να είναι και η φυσικοθεραπεία.
Σε περίπτωση αποτυχίας όλων των παραπάνω μπορεί να γίνει μια έγχυση κορτιζόνης σε συνδυασμό με τοπικό αναισθητικό στον υπακρωμιακό χώρο.Αν η συμπτωματολογία του συνδρόμου είναι πολύ έντονη, η ένεση μπορεί να είναι και πρώτη θεραπευτική επιλογή. Η δράση της κορτιζόνης περιορίζεται τοπικά,οπότε και αποφεύγονται οι ανεπιθύμητες ενέργειες που έχει η συστηματική χορήγηση.
-Είναι απαραίτητο το χειρουργείο;
Η απάντηση είναι ναι. Θα πρέπει όμως να σημειώσουμε ότι στην μεγάλη πλειονότητα των περιπτώσεων η συντηρητική θεραπεία έχει άριστα αποτελέσματα. Στις περιπτώσεις όμως που υπάρχουν ανατομικά προβλήματα (ακρώμιο τύπου ΙΙ ή ΙΙΙ) ή στις λίγες περιπτώσεις αποτυχίας της συντηρητικής αγωγής, η χειρουργική θεραπεία έχει ένδειξη. Η επέμβαση που γίνεται ονομάζεται υπακρωμιακή αποσυμπίεση και εκτελείται αρθροσκοπικά, που σημαίνει εξαιρετικά μικρές τομές, της τάξεως του 1εκ., και ταχεία αποκατάσταση. Οι ασθενείς απαλλάσσονται από τον πόνο σχεδόν άμεσα, ενώ μέσα σε 15 ημέρες με την βοήθεια ενός εξειδικευμένου προγράμματος αποκατάστασης, ανακτούν το πλήρες εύρος κίνησης του ώμου.

Γιατί πονάω στον ώμο;

Τι συμβαίνει όταν μας πονά ο ώμος και δεν μπορούμε να κάνουμε κινήσεις με ευκολία; Όταν ο πόνος στον ώμο αυξάνεται ιδιαίτερα το βράδυ; Τι είναι η περιαρθρίτιδα του ώμου; Ο όρος περιλαμβάνει πολλές παθήσεις; Και πώς αντιμετωπίζονται αυτές; Χειρουργικά ή με φαρμακευτική αγωγή;

Απαντά ο ορθοπεδικός, Εμμανουήλ Αντωνογιαννάκης, Διευθυντής του Κέντρου Αρθροσκοπικής  Χειρουργικής Ώμου, του νοσοκομείου ΙΑΣΩ general.

-Τι είναι η περιαρθρίτιδα του ώμου; Ποια είναι τα συμπτώματα; 
Ο όρος «περιαρθρίτιδα ώμου» χρησιμοποιήθηκε κατά το παρελθόν για να περιγράψει τις παθήσεις που προκαλούσαν πόνο και περιόριζαν την κινητικότητα  του ώμου χωρίς να εμφανίζουν τα ακτινολογικά ευρήματα της αρθρίτιδας. Πόνος δηλαδή, στον ώμο που δεν ήταν αρθρίτιδα ήταν περι-αρθρίτιδα. Επρόκειτο λοιπόν, για μία γενική και αόριστη περιγραφή που δεν υποδήλωνε συγκεκριμένη παθολογία. Στην πραγματικότητα, κάτω από την ομπρέλα αυτού του όρου περιλαμβανόταν ένας μεγάλος αριθμός παθήσεων. Η επικράτηση και χρήση αυτού του όρου οφειλόταν στο γεγονός ότι τα συμπτώματα αυτών των παθήσεων είναι κοινά, πόνος, ιδίως νυκτερινός,  μείωση του εύρους κίνησης και δυσλειτουργία.
Η πρόοδος της ιατρικής γνώσης, η παράλληλη χρήση νέων τεχνολογιών, με την εισαγωγή νέων απεικονιστικών μεθόδων (αξονική τομογραφία, μαγνητική τομογραφία) βοήθησε στην αναγνώριση, ταυτοποίηση και διαφοροδιάγνωση αυτών των νοσολογικών οντοτήτων. Το ιδιαίτερο ενδιαφέρον ορισμένων Ορθοπαιδικών Χειρουργών τόσο στην Παθολογία όσο και την Χειρουργική του ώμου, παράλληλα με την επανάσταση που έφερε η χρήση του αρθροσκοπίου στην Χειρουργική του ώμου άλλαξε  την επικρατούσα γνώση για τις παθήσεις αυτές. Έτσι ο όρος  «περιαρθρίτιδα ώμου» δεν είναι σωστό να χρησιμοποιείται πλέον  γιατί αφενός δεν είναι ακριβής, αλλά κυρίως γιατί πλέον έχουν εφαρμοστεί εξειδικευμένες θεραπείες στις διαφορετικές παθήσεις που καλύπτει αυτός ο όρος .
Οι παθήσεις που συνηθιζόταν να περιγράφονται με τον όρο «περιαρθρίτιδα ώμου», είναι οι εξής:

Τενοντίτιδα του πετάλου των στροφέων του ώμου (συνήθως του υπερακανθίου)
Ρήξη του τενοντίου πετάλου των στροφέων του ώμου (υπερακάνθιος, υπακάνθιος, υποπλάτιος) (εικόνα 1 και 2)
Σύνδρομο υπακρωμιακής πρόσκρουσης
Ασβεστοποιός τενοντίτιδα (εικόνα 3)
Συμφυτική θυλακίτιδα (παγωμένος ώμος) (εικόνα 4)
Τενοντίτιδα του τένοντα της μακράς κεφαλής του δικεφάλου βραχιονίου
Εξάρθρημα ή ρήξη του τένοντα της μακράς κεφαλής του δικεφάλου βραχιονίου
Ρήξη του επιχείλιου  χόνδρου (κυρίως βλάβες SLAP)
Οστεοαρθρίτιδα, υμενίτιδα, ρήξη ενδαρθρικού μηνίσκου της  ακρωμιοκλειδικής άρθρωσης
Πίεση υπερπλάτιου νεύρου
Μη τραυματική αστάθεια ώμου

     
      
Εικόνα 1: Αρθροσκοπική εικόνα ρήξης τένοντα υπερακανθίου.
Εικόνα 2: Αρθροσκοπική εικόνα συρραφής ρήξης τένοντα υπερακανθίου.
Εικόνα 3: Αρθροσκοπική εικόνα ασβεστοποιού τενοντίτιδας.
Εικόνα 4: Αρθροσκοπική εικόνα συμφυτικής θυλακίτιδας (παγωμένου ώμου).
-Πώς θεραπεύονται οι παραπάνω παθήσεις;
Η θεραπεία των παραπάνω παθήσεων είναι συντηρητική ή χειρουργική.
Η συντηρητική  θεραπεία περιλαμβάνει αντιφλεγμωνώδη φάρμακα, ενδαρθρικές εγχύσεις και κατάλληλα προγράμματα φυσικοθεραπείας.
Όσον αφορά στην Χειρουργική, σήμερα το σύνολο σχεδόν των επεμβάσεων για την αντιμετώπιση των παραπάνω παθήσεων γίνεται αρθροσκοπικά. Η αρθροσκόπηση είναι μια ελάχιστα επεμβατική μέθοδος με πολύ μικρή νοσηρότητα  κατά την οποία τοποθετούνται οπτικές ίνες μεγέθους βελόνας στο εσωτερικό της άρθρωσης και μεταδίδουν εικόνες μέσω κάμερας σε μία οθόνη. Η επέμβαση και διόρθωση των ανατομικών βλαβών  γίνεται από οπές μερικών χιλιοστών που διανοίγονται γύρω από την άρθρωση. Από τις οπές αυτές εισάγονται τα  αρθροσκοπικά εργαλεία αλλά και τα ράμματα ή οι ειδικές άγκυρες για την διόρθωση των βλαβών.
Τα πλεονεκτήματα της μεθόδου είναι η ασφάλεια, το μικρότερο χειρουργικό τραύμα, το άψογο αισθητικό αποτέλεσμα, η υψηλή διαγνωστική ευαισθησία και το μικρότερο ποσοστό επιπλοκών σε σχέση με την ανοικτή χειρουργική που εφαρμόζονταν παλαιότερα.

-Χρειάζεται νοσηλεία για την αρθροσκόπηση;  Έχει γρήγορα αποτελέσματα;

 Η αρθροσκόπηση γίνεται υπό τοπική νάρκωση και δεν απαιτείται  νοσηλεία. Ο ασθενής φεύγει από το νοσοκομείο μερικές ώρες μετά την επέμβαση  και ο χρόνος αποθεραπείας είναι μερικές φορές μικρότερος αλλά πάντοτε με λιγότερους περιορισμούς σε σύγκριση με αυτούς που απαιτούσαν οι παλαιότερες τεχνικές. Συνήθως δεν ακινητοποιείται το άκρο περισσότερο από μερικές ημέρες και ο ασθενής επιστρέφει στις καθημερινές δραστηριότητες του ταχύτατα.  

Η συντηρητική ή χειρουργική θεραπεία συνήθως συμπληρώνεται με ένα πρόγραμμα αποκατάστασης που έχει σκοπό την ανάκτηση του εύρους κίνησης της άρθρωσης του ώμου αλλά και την μυϊκή ενδυνάμωση των παρακείμενων μυών. Ο χρόνος της αποκατάστασης ποικίλει ανάλογα με την βαρύτητα των βλαβών και μπορεί να είναι αρκετά παρατεταμένος όσον αφορά την επιστροφή σε πλήρη αθλητική δραστηριότητα ή βαριά χειρωνακτική εργασία  σε ορισμένες περιπτώσεις.

Πότε πρέπει να κάνουμε αρθροσκόπηση;

Η αρθροσκόπηση θεωρείται από τους γιατρούς επέμβαση ρουτίνας πλέον, όμως η αλήθεια είναι πως όταν εμείς ακούμε για χειρουργείο δεν μπορούμε να είμαστε τόσο ψύχραιμοι. Ο κύριος Μάνος Αντωνογιαννάκης, Χειρουργός- Ορθοπεδικός, μας εξηγεί όλα όσα πρέπει να γνωρίζουμε για την αρθροσκόπηση και για το αν τελικά είναι τόσο επίπονη όσο νομίζουμε.

Γράφει ο Μάνος Αντωνογιαννάκης

-Τι είναι η αρθροσκόπηση;

Αρθροσκόπηση είναι η επέμβαση με την οποία ο ορθοπαιδικός με τη βοήθεια ειδικής κάμερας διαμέτρου 3-5mm έχει τη δυνατότητα να παρατηρήσει το εσωτερικό μιας άρθρωσης χρησιμοποιώντας ειδικό εξοπλισμό. Ο χειρουργός μπορεί με την αρθροσκόπηση να διαπιστώσει, να διαγνώσει και να θεραπεύσει ενδαρθρικά προβλήματα. Αρθροσκόπηση πραγματοποιείται με μεγαλύτερη συχνότητα στο γόνατο και στον ώμο και λιγότερο συχνά στην ποδοκνημική, το ισχίο, τον αγκώνα, τον καρπό και τη σπονδυλική στήλη.

-Τι ακριβώς περιλαμβάνει η επέμβαση αυτή;

Κατά την αρθροσκόπηση, το εσωτερικό της άρθρωσης φωτίζεται από ειδική πηγή ψυχρού φωτισμού και η εικόνα από την αρθροσκοπική κάμερα μεγεθύνεται και προβάλλεται σε ειδική οθόνη, την οποία παρακολουθεί ο χειρουργός για να πραγματοποιήσει την επέμβαση. Με ειδική αντλία εγχέεται με ορισμένη ροή και πίεση φυσιολογικός ορός εντός της άρθρωσης η οποία και διατείνεται προκειμένου να διευκολυνθεί η επέμβαση.

-Σε τι ωφελεί η αρθροσκόπηση;

Με την τεχνική της αρθροσκόπησης ο χειρουργός μπορεί να ελέγξει την ακεραιότητα των ανατομικών στοιχείων της άρθρωσης και να διαπιστώσει την παρουσία παθήσεων ή τραυματισμών σε αυτά με μεγάλη επιτυχία. Κατά τη διάρκεια της αρθροσκόπησης ο ορθοπαιδικός μπορεί να επέμβει με ειδικά λεπτά εργαλεία και τεχνικές και να διορθώσει τα προβλήματα που έχουν διαγνωσθεί μέσω των σύγχρονων απεικονιστικών τεχνικών ( Mαγνητική / Αξονική Τομογραφία ) .

 -Ποια είναι τα πλεονεκτήματα της αρθροσκόπησης; 

Με την αρθροσκόπηση χρειάζονται μόνο μικρές τομές στο δέρμα, ενώ ο χειρουργικός τραυματισμός στους υποκείμενους ιστούς είναι ελάχιστος. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ο μετεγχειρητικός πόνος να είναι ελάχιστος σε σχέση με τις ανοιχτές επεμβάσεις στις οποίες πραγματοποιούνται χειρουργικές τομές, η αποκατάσταση είναι καλύτερη και δεν προκαλούνται δύσμορφες ουλές στο δέρμα. Στην πλειονότητα των αρθροσκοπικών επεμβάσεων ο ασθενής μπορεί να επιστρέψει στο σπίτι του λίγες ώρες μετά από την επέμβαση.

Με την αρθροσκόπηση η ορατότητα εντός της άρθρωσης είναι βελτιωμένη σε σχέση με τις ανοιχτές επεμβάσεις. Επιπλέον, παρέχεται η δυνατότητα ελέγχου όλων των τμημάτων της άρθρωσης με σχετικά ατραυματικό και ταχύ τρόπο. Μεγάλο μέρος των χειρουργικών επεμβάσεων που πραγματοποιούνται ανοιχτά είναι δυνατό να γίνουν και αρθροσκοπικά, ενώ δεν ισχύει το αντίθετο.Η επιτυχία των αρθροσκοπικών επεμβάσεων είναι πολύ υψήλη, συνδυάζοντας ασφάλεια και άριστο αποτέλεσμα.

-Πότε μπορώ να επιστρέψω στις δραστηριότητές μου μετά την αρθροσκόπηση;

Αρκετοί ασθενείς είναι δυνατό να επιστρέψουν στην εργασία τους εντός λίγων ημερών, ενώ αθλητές επανέρχονται στην αγωνιστική δραστηριότητα εντός λίγων εβδομάδων. Το χρονικό διάστημα ως την πλήρη αποκατάσταση εξαρτάται από το ενδαρθρικό πρόβλημα και από το είδος της επέμβασης. Η ταχύτητα αποκατάστασης εξαρτάται επίσης από την ενδογενή ικανότητα επούλωσης των ιστών. Ασθενείς με το ίδιο πρόβλημα είναι δυνατόν να επανέλθουν στην προηγούμενη κατάσταση σε εντελώς διαφορετικό χρονικό διάστημα.

-Ενέχει κινδύνους η αρθροσκόπηση;

Καμία χειρουργική επέμβαση δεν είναι άμοιρη κίνδυνων. Ωστόσο, οι κίνδυνοι και οι επιπλοκές των αρθροσκοπικών επεμβάσεων είναι πολύ περιορισμένοι. Προβλήματα μπορεί να προέλθουν από την αναισθησία, από κακό χειρισμό εργαλείων ή αστοχία υλικών ή από είσοδο μικροβίων στην άρθρωση. Μπορεί να εμφανιστούν διεγχειρητικά ή μετεγχειρητικά. Πρακτικά όμως, όλα τα προβλήματα που μπορεί να ανακύψουν αντιμετωπίζονται πλήρως με την έγκαιρη διάγνωση και την κατάλληλη θεραπευτική αγωγή.

Γιατί πονάω στον αγκώνα;

Οι ενοχλήσεις στην περιοχή του αγκώνα όταν γίνουν έντονες δυσκολεύουν τις κινήσεις της καθημερινότητάς μας. Πού μπορεί να οφείλεται, όμως, ο πόνος στον αγκώνα και πώς μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε; Ο κύριος Μιλτιάδης Ζιώγας, ορθοπεδικός, μας αναλύει τις δύο συνηθέστερες παθήσεις του αγκώνα: την επικονδυλίτιδα και την ορογονοθυλακίτιδα.

Γράφει ο Μιλτιάδης Ζιώγας

-Τι είναι η επικονδυλίτιδα; Που οφείλεται; 

Είμαι μία συνήθης πάθηση που οφείλεται στον ερεθισμό της έκφυσης των τενόντων που εκφύονται από την παρακονδύλια απόφυση του βραχιονίου οστού. Χαρακτηρίζεται από πόνο στην έξω επιφάνεια του αγκώνα μέχρι και περιορισμού των κινήσεων. Εμφανίζεται κυρίως σε παίκτες του τέννις, γι’ αυτό και ονομάζεται και «αγκώνας των αντισφαιριστών». Άλλοι αθλητές που εμφανίζεται η πάθηση είναι οι κολυμβητές και οι ξιφομάχοι, ενώ άλλες επαγγελματικές ομάδες που είναι ευπρόσβλητες είναι οι συχνοί χρήστες υπολογιστών,  οι επιπλοποιοί, οι υδραυλικοί ακόμη και οι πολιτικοί που κινούν μονίμως τα χέρια τους.

-Ποια είναι τα συμπτώματα της επικονδυλίτιδας;

Το συνηθέστερο σύμπτωμα είναι ο πόνος στην περιοχή του αγκώνα  που επεκτείνεται συχνά μέχρι το μέσον του βραχίονα ή του πήχυ. Επιτείνεται δε με την εκτέλεση κάποιων κινήσεων όπως π.χ. το σερβίρισμα κυπέλλου ή την περιστροφή του κλειδιού στην κλειδαριά. Από την αντικειμενική εξέταση παρατηρείται ευαισθησία κατά την ψηλάφηση στην περιοχή αμέσως περιφερικότερα της παρακονδύλιας απόφυσης του βραχιονίου. Ακτινολογικά ευρήματα δεν υπάρχουν. Διαφορική διάγνωση πρέπει να γίνει κυρίως από αυχενική σπονδυλαρθροπάθεια και πίεση του οπίσθιου μεσόστεου νεύρου (σύνδρομο υπτιαστού).

Εικ. Αγκώνας ασθενούς με μαρκαρισμένο το σημείο έντονης ευαισθησίας.

-Πώς αντιμετωπίζεται η επικονδυλίτιδα;

Στις περισσότερες περιπτώσεις παρατηρείται αυτόματη ίαση μετά από κάποιους μήνες. Ωστόσο, αν επισκεφθεί κανείς τον γιατρό συνήθως συνιστώνται ελαστικά επιαγκώνια και αντιφλεγμονώδη φαρμακευτικά σκευάσματα. Ενέσεις κορτιζόνης καλό είναι να αποφεύγονται, ενώ στις περιπτώσεις που επιμένουν για χρόνια ή και πολλούς μήνες και δεν ανταποκρίνονται στη συντηρητική αγωγή, υπάρχει και η λύση της χειρουργικής θεραπείας με καλά αποτελέσματα. Αυτή συνίσταται στην αποκόλληση της έκφυσης των εκτεινόντων μυών των δακτύλων ανοικτά ή αρθροσκοπικά. Νέα μη επεμβατική και πολλά υποσχόμενη μέθοδος είναι η τοπική έγχυση των λεγόμενων PRP (protein rich plasma), στοιχείων δηλαδή, του αίματος του ίδιου του ασθενή.

-Τι είναι η ορογονοθυλακίτιδα;

Η ορογονθυλακίτιδα ή αλλιώς ύγρωμα του ορογόνου θυλάκου του ωλεκράνου είναι η πάθηση κατά την οποία ο υποδόριος ορογόνος θύλακος του ωλεκράνου, δηλαδή η οπίσθα επιφάνεια του αγκώνα, που βρίσκεται μεταξύ της κορυφής αυτού και του δέρματος διατείνεται λόγω της συλλογής υγρού εντός της κοιλότητάς του. Αυτό συμβαίνει συνήθως  κατόπιν μικροτραυματισμών τοπικά ή μετά από συνεχή πίεση ή τριβή όπως για παράδειγμα στους μαθητές, στους τηλεφωνητές ή τους ανθρακορύχους. Μετά το 1975 έχει σχετισθεί με τους ασθενείς που υποβάλλονται σε αιμοδιάλυση και έχει ακόμη παρατηρηθεί και στους ποδοσφαιριστές του πλαστικού γκαζόν. Σπάνια, επίσης, σχετίζεται με φλεγμονώδεις παθήσεις όπως ρευματοειδής ή ουρική αρθρίτιδα ή με μικροβιακή φλεγμονή. Στην τελευταία περίπτωση υπάρχουν σαφή σημεία φλεγμονής όπως έντονο άλγος, ερυθρότης, αύξηση της θερμοκρασίας και κλυδασμός.

Εικ. 1 Σχηματική απεικόνιση της άρθρωσης του αγκώνα όπου απεικονίζονται κάποιοι ορογόνοι θύλακοι, μεταξύ των οποίων και ο ωλεκρανικός που συνηθέστερα φλεγμαίνει.

Εικ. 2 Αγκώνας ασθενούς με ορογονοθυλακίτιδα ωλεκράνου.

-Ποια θεραπεία προτείνεται για την αντιμετώπιση της ορογονοθυλακίτιδας;

Η θεραπεία συνίσταται συνήθως στην παρακολούθηση, διότι στο 80% των περιπτώσεων δεν υφίσταται μικροβιακή φλεγμονή (διήθηση από πυογόνο κόκκο) ή φλεγμονώδης αρθροπάθεια (ρευματοειδής, ουρική αρθρίτιδα κ.α.) και η διόγκωση υποχωρεί αυτόματα χωρίς καμία παρέμβαση. Επί αμφίβολων ή χρόνιων περιπτώσεων γίνεται παρακέντηση και εξέταση του περιεχομένου του θυλάκου, και επί εκείνων που είναι σηπτικές, γίνεται διάνοιξη και παροχέτευση ή και εξαίρεση του θυλάκου.

Πώς αντιμετωπίζεται το εξάρθρημα στον ώμο;

Οι τραυματισμοί του ώμου είναι συνήθως επίπονοι και ταλαιπωρούν τον ασθενή για αρκετό καιρό μετά. Μία από τις  συνηθέστερες παθήσεις του ώμου είναι το εξάρθρημα και ο κύριος Μάνος Αντωνογιαννάκης, ορθοπεδικός, μας εξηγεί πώς διακρίνουμε μία περίπτωση εξαρθρήματος και τι συνέπειες μπορεί να έχει αυτό στο σκελετό μας.

Γράφει ο Μάνος Αντωνογιαννάκης

-Τι είναι το  εξάρθρημα και τι το υπεξάρθρημα;

Το εξάρθρημα οφείλεται συνήθως σε τραύματα κια προκαλείται από απομάκρυνση της κεφαλής του βραχιονίου εκτός της ωμογλήνης. Κλασικά διακρίνεται ανάλογα με τη θέση της εξαρθρωμένης κεφαλής σε πρόσθιο (που είναι μακράν το συχνότερο), σε οπίσθιο (σπάνιο) και σε πολυκατευθυντικό (πολύ σπάνιο). Αν υπάρξει στιγμιαία μετατόπιση της κεφαλής εκτός της φυσιολογικής θέσης και επιστροφή της στο φυσιολογικό σημείο τότε έχουμε υπεξάρθρημα. Με τον όρο αστάθεια, εννοούμε τη γενικότερη τάση ενός ώμου να εξαρθρώνεται ή υπεξαρθώνεται προς μία ή περισσότερες κατευθύνσεις.

-Πού οφείλεται το εξάρθρημα;

Για να γίνει ένα εξάρθρημα ώμου συνήθως απαιτείται μεγάλη βία. Σε ορισμένους, όμως, ασθενείς με χαλαρές αρθρώσεις είναι δυνατό να εξαρθρωθεί ο ώμος με μικρή βία ενώ οι ώμοι είναι δυνατόν να εξαρθρωθούν ακόμα  και κατά βούληση

-Τι προβλήματα προκαλεί το εξάρθρημα;

Όταν εξαρθρώνεται η κεφαλή του βραχιονίου είναι βέβαιο ότι ορισμένα ανατομικά στοιχεία του ώμου έχουν υποστεί σημαντικές βλάβες.  Ο ασθενής παρουσιάζει έντονο πόνο και δεν επιτρέπει κινήσεις στον ώμο του. Εφόσον γίνει ανάταξη του εξαρθρήματος με ειδικούς χειρισμούς (ή ακόμα και γενική αναισθησία) ακολουθεί συνήθως περίοδος ακινησίας με ανάρτηση του άνω άκρου και έπονται φυσιοθεραπείες για την ομαλή επιστροφή του ασθενούς στις δραστηριότητές του.

-Υπάρχει περίπτωση να επαναληφθεί το εξάρθρημα;

Αυτό που έχει διεθνώς παρατηρηθεί είναι ότι όσο μικρότερη η ηλικία του πρώτου εξαρθρήματος και όσο μεγαλύτερο το επίπεδο της δραστηριότητας του ασθενούς, τόσο αυξάνει η πιθανότητα υποτροπής του εξαρθρήματος στο μέλλον. Έτσι, για έναν ασθενή 20 ετών με αθλητικές δραστηριότητες η πιθανότητα να υποστεί δεύτερο εξάρθημα ώμου ανεξάρτητα από τη συντηρητική θεραπεία που ακολούθησε στο πρώτο εξάρθρημα, πλησιάζει το 100%.

Ωστόσο, πολλές φορές ένα εξάρθρημα δεν ακολουθεί σωστό μετατραυματικό πρόγραμμα αποκατάστασης και αυτό αυξάνει ακόμα περισσότερο την πιθανότητα υποτροπής. Επίσης υπάρχουν πολλοί ασθενείς που έχουν υποστεί πάρα πολλά εξαρθρήματα (κάποιοι μάλιστα αναφέρουν χαρακτηριστικά ότι ο ώμος τους εξαρθρώνεται ακόμα και στον ύπνο τους) και ουσιαστικά έχουν περιορίσει πολύ τις δραστηριότητες από το φόβο ενός νέου εξαρθρήματος.

-Αποκαθίσταται η ζημιά που προκαλεί το εξάρθρημα;

Σήμερα, με την πολύ χαμηλή νοσηρότητα της αρθροσκοπικής χειρουργικής του ώμου, όλοι οι παραπάνω ασθενείς έχουν ένδειξη για  αποκατάσταση των ανατομικών βλαβών που προήλθαν από το ή τα εξαρθρήματα του ώμου. Ακολουθώντας ένα ειδικό πρόγραμμα φυσιοθεραπείας είναι δυνατόν να επανέλθουν στο ίδιο επίπεδο καθημερινών και αθλητικών δραστηριοτήτων μέσα σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα.

Γιατί πονάω στο ισχίο;

Οι πόνοι στο ισχίο είναι ένα πρόβλημα που ταλαιπωρεί πολλές από εμάς, λίγες όμως γνωρίζουμε για την οστεοαρθρίτιδα. Πόνος και δυσκαμψία τα κυριότερα συμπτώματά της. Ο ορθοπεδικός, κύριος Αντώνης Παπασωτηρίου, μας εξηγεί όλα πρέπει να γνωρίζουμε για την πάθηση αυτή και την αντιμετώπισή της.

Γράφει ο Αντώνης Παπασωτηρίου

-Τι είναι η οστεοαρθρίτιδα του ισχίου;

Είναι ένα από τα πιο συχνά προβλήματα ας δούμε τι συμβαίνει στην περίπτωση αυτή.  Η άρθρωση του ισχίου (γοφός) αποτελείται από την μηριαία κεφαλή η οποία αρθρώνεται με ένα άλλο οστό την κοτύλη. Οι επιφάνειες αυτών των δύο οστών δηλαδή της μηριαίας κεφαλής και της κοτύλης, ονομάζονται αρθρικές επιφάνειες. Η οστεοαρθρίτιδα λοιπόν του ισχίου σημαίνει φθορά των αρθρικών αυτών επιφανειών.

-Ποια είναι τα συμπτώματα;

Τα βασικά συμπτώματα της οστεοαρθρίτιδας του ισχίου,είναι ο πόνος και η δυσκαμψία (δυσκολία στην κίνηση της άρθρωσης ) . Ο πόνος αρχικά εκδηλώνεται μετά από κούραση ,ενώ σταδιακά γίνεται όλο και πιο συχνός,ακόμα και στην ανάπαυση (restpain). Εντοπίζεται στην μπροστινή επιφάνεια του γοφού (βουβωνική χώρα) και μπορεί να αντανακλά και στην πρόσθια επιφάνεια του μηρού.

-Πώς γίνεται η διάγνωση για την οστεοαρθρίτιδα του ισχίου;

Συνήθως η κλινική εξέταση από τον ορθοπαιδικό σε συνδυασμό με μία απλή ακτινογραφία της άρθρωσης του ισχίου , είναι αρκετά για την σωστή διάγνωση.

-Πώς μπορώ να την αντιμετωπίσω;

Στα αρχικά στάδια η πάθηση μπορεί να αντιμετωπισθεί με φαρμακευτική αγωγή (αναλγητικά , μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη ) ,όπως και με φυσικοθεραπείες. Σε προχωρημένες καταστάσεις , όταν δηλαδή λόγω του πόνου και της δυσκαμψίας δυσχεραίνεται η ποιότητα ζωής του ασθενούς , τότε τον λόγο έχει η χειρουργική θεραπεία. Η πιο πετυχημένη χειρουργική επέμβαση για την οστεοαρθρίτιδα του ισχίου , είναι η ολική αρθροπλαστική του ισχίου. Η επέμβαση αυτή προσφέρει άμεση ανακούφιση από τον πόνο και γρήγορη κινητοποίηση για τον ασθενή. Στην επέμβαση αυτή αντικαθίσταται η άρθρωση του ισχίου με μία τεχνητή μεταλλική άρθρωση.

X

Αγαπητοί αναγνώστες,

Σας ενημερώνουμε ότι το boro.gr προσφέρει καθημερινά (Δευτέρα-Παρασκευή) δωρεάν ψυχολογική υποστήριξη με επαγγελματίες ψυχολόγους.

Κάντε κλίκ εδώ για να συνδεθείτε και να ενημερωθείτε για τις ώρες λειτουργίας.
X