Η Υγεία μου

Γιατί είναι απαραίτητο το τσεκ απ μετά τα 40;

O κύριος  Αναστάσιος Σπαντιδέας, παθολόγος – κλινικός φαρμακολόγος, εξηγεί πότε είναι αναγκαίος ο προληπτικός έλεγχος της κατάστασης του οργανισμού μας.

Τι περιλαμβάνει ένα τσεκ απ;
Λέγοντας  τσεκ- απ εννοούμε τον προληπτικό ιατρικό έλεγχο στον οποίο πρέπει να υποβάλλονται ανά τακτά διαστήματα  όλα γενικά τα άτομα.Αυτός ο έλεγχος πρέπει να περιλαμβάνει ιατρική και οδοντιατρική εξέταση καθώς και εργαστηριακές διαγνωστικές εξετάσεις,όπως αίματος, ούρων, καρδιογράφημα, τεστ –κοπώσεως, ακτινογραφίες,υπερηχογράφημα κ.α .
Ειδικότερα,οι αιματολογικές εξετάσεις πρέπει να περιλαμβάνουν  τον έλεγχο σε τριγλυκερίδια –ολικά λιπίδια,Τ.Κ.Ε, H.D.L χοληστερίνη, γενική εξέταση ούρων,   L.D.L χοληστερίνη, σάκχαρο, SGOT – SGPT (τρανσαμινάσες), ουρία, λευκώματα ολικά,ουρικό οξύ, λευκωματίνη – σφαιρίνες, χοληστερίνη ολική, κρεατινίνη,  αλκαλική φωσφατάση, σίδηρο και φεριτίνη (στις γυναίκες σε αναπαραγωγική φάση)
Πώς αξιοποιεί ο γιατρός τα αποτελέσματα;
Τα αποτελέσματα των εξετάσεων δίνουν στο γιατρό μια εικόνα για την τρέχουσα κατάσταση υγείας του ατόμου ενώ οι πρόσφατες εξετάσεις μπορούν να συγκρίνονται με μελλοντικές ή περασμένες εξετάσεις και να δίνουν χρήσιμες πληροφορίες για την εξέλιξη της κατάστασης υγείας του ατόμου. Ακόμη ένα τσεκ-απ μπορεί να δώσει χρήσιμες πληροφορίες για το αν υπάρχει προδιάθεση για κάποια πάθηση ή και να διαγνωστεί αυτή σε πρώιμο στάδιο.
Από ποια ηλικία πρέπει να γίνεται το τσεκ απ;
Δεν υπάρχει συγκεκριμένη ηλικία από την οποία πρέπει να ξεκινάει ένα τσεκ-απ.Συνηθίζουμε  να υποδεικνύουμε την έναρξη του τσεκ-απ  από την ηλικία των 40 χρόνων, χωρίς αυτό να είναι απόλυτο.
Για άτομα με προδιάθεση για κάποια νόσο ή με οικογενειακό ιστορικό για κάποια νόσο  το τσεκ – απ πρέπει να αρχίζει πολύ νωρίτερα.
Κάθε πότε πρέπει να γίνεται;
Η συχνότητα με την οποία πρέπει να γίνονται οι περιοδικές προληπτικές εξετάσεις είναι συνάρτηση των αρχικών ευρημάτων, αλλά και του βαθμού επικινδυνότητας ή της κληρονομικής προδιάθεσης που κάθε άτομο διαθέτει. Γενικά μετά τα 40 έτη κι εφόσον οι αρχικές αιματολογικές εξετάσεις είναι φυσιολογικές συνιστάται η επανάληψη κάθε 3-5 χρόνια. Αν είναι όμως κάποιες εξετάσεις βρεθούν παθολογικές η συχνότητα επανάληψης πρέπει να καθορίζεται από τον θεράποντα γιατρό, ο οποίος συνεκτιμά όλους τους παράγοντες και τη γενική κατάσταση του ατόμου.

Ποιες είναι οι καινούργιες θεραπείες κατά της ακμής;

O κύριος Ανδρέας Κατσάμπας, ομότιμος καθηγητής Δερματολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, μας μιλά για το υπ’ αριθμόν ένα δερματολογικό πρόβλημα των εφήβων, την ακμή, και δίνει λύσεις για την αντιμετώπισή του.

Μιλήστε μας για την ακμή. Πόσο συχνά εμφανίζεται, τι είναι, ποιες ηλικίες αφορά περισσότερο.

Η ακμή είναι η συχνότερη δερματολογική διαταραχή που εμφανίζεται σε παιδιά και εφήβους, με ηλικία εμφάνισης ακόμη και από τα 11 χρόνια έως και τα 30 χρόνια. Εκτιμάται ότι «πλήττει» το 80% του πληθυσμού αυτής της ηλικίας. Συνήθως εμφανίζεται με χρονολογική διαφορά στα δύο φύλα, στα κορίτσια γύρω στα 13 χρόνια, στα αγόρια γύρω στην ηλικία των 15. Άλλοι από αυτούς έχουν ελαφριάς μορφής ακμή, άλλοι μέτρια και άλλοι πιο βαριά.

Τι προκαλεί την ακμή;

Είναι μια πάθηση των σμηγματογόνων αδένων και του πόρου, δηλαδή του καναλιού μέσω του οποίου διοχετεύεται το σμήγμα στην επιφάνεια του δέρματος. Οι αδένες αυτοί υπάρχουν κυρίως στο πρόσωπο, τη ράχη και το στήθος. Για τη δερματολογική αυτή διαταραχή συνήθως είναι υπαίτιοι τέσσερις παράγοντες: Υπερπλασία σμηγματογόνων αδένων, που έχουν ως αποτέλεσμα τη μεγάλη παραγωγή σμήγματος. Θυλακική υπερκεράτωση, δηλαδή η απόφραξη του θυλάκου του δέρματος. Εποικισμός P. Acnes. Φλεγμονή.  

Tι βλάβες προκαλεί στο δέρμα;

Μαύρα στίγματα (φαγέσωρες).  Μικρά εξογκώματα (βλατίδες), που σχηματίζονται από τη φλεγμονή των πόρων. Εξογκώματα με πυώδες υγρό (φλυκταινίδια). Επώδυνα πιο βαθιά εξογκώματα με φλεγμονή (οζίδια) που πολλές φορές «σπάνε». Κύστεις, δηλαδή φλεγμονώδεις σχηματισμούς σε βάθος που σχηματίζονται λόγω της απόφραξης του σμηγματογόνου και της κατακράτησης σμήγματος. Ουλές με, δηλαδή βλάβες στο δέρμα που μπορεί να παραμείνουν μετά την ακμή.

Πώς θεραπεύεται η ακμή;

Η θεραπεία μπορεί να είναι τοπική ή συστηματική, το είδος της θα το αποφασίσει ο δερματολόγος, αφού εκτιμήσει τη βαρύτητα της ακμής. Η θεραπεία στοχεύει στην ελάττωση της αυξημένης παραγωγής σμήγματος, στον περιορισμό της δημιουργίας φαγεσώρων, στη μείωση του πληθυσμού του βακτηρίου που προκαλεί την ακμή και στην εξάλειψη της φλεγμονής. Σε αυτούς που έχουν τη βαριά μορφή συνήθως συστήνεται συστηματική θεραπεία με ισοτρετινοΐνη, ένα αρκετά παλιό φάρμακο, το οποίο όμως έχει ενοχοποιηθεί για πολλές παρενέργειες, με κυριότερη την τερατογένεση.

Υπάρχουν νέα δεδομένα στην επιστημονική κοινότητα  για τη θεραπεία της ακμής;

Αυτό που έχει αλλάξει είναι ο τρόπος που χορηγείται η θεραπεία. Έτσι, ενώ κάποτε θεωρούνταν ότι η ηλικία των 14 με 16 ετών ήταν η ηλικία έναρξης λήψης του φαρμάκου, σήμερα αυτό αλλάζει και η ηλικία έναρξης κατέβηκε στα 12 έτη. Άλλαξαν, όμως, τα δεδομένα και στην τοπική θεραπεία για την ακμή. Τα τοπικά, δηλαδή, αντιβιοτικά ως μονοθεραπεία, τα οποία ήταν κάποτε το κύριο όπλο μας, απομακρύνονται. Οι ειδικοί εστιάζουν πλέον στους συνδυασμούς φαρμάκων και αυτό γιατί έχει αναπτυχθεί πάρα πολύ αυτό που ονομάζουμε αντοχή του προπιονικού βακτηριδίου της ακμής. Λόγω της μεγάλης κατάχρησης που γίνεται με τα αντιβιοτικά, το μικρόβιο αυτό έχει αποκτήσει ανθεκτικότητα. Έτσι, λοιπόν, για να αντιμετωπιστεί αυτό το θέμα, προωθούνται πλέον οι συνδυασμοί τοπικών θεραπειών, δηλαδή αντιβιοτικών και άλλων, μη αντιβιοτικών ουσιών, όπως είναι το υπεροξείδιο του βενζολίου και τα ρετινοειδή.

Υπάρχει σχέση μεταξύ ενυδάτωσης και πονοκεφάλου;

Ο κύριος Χάρης Δημοσθενόπουλος, κλινικός διατροφολόγος στο Λαϊκό νοσοκομείο, μας εξηγεί γιατί το νερό είναι σημαντικό για την καλή λειτουργία του νευρικού συστήματος του οργανισμού μας.

Πόσο σημαντικό ρόλο έχει η ενυδάτωση για τον οργανισμό μας;

Η σωστή ενυδάτωση του οργανισμού μας αντικατοπτρίζεται σε πολλά σημεία του οργανισμού μας και της εύρυθμης  λειτουργίας του. Η ενυδάτωση έχει να κάνει όχι μόνο με το δέρμα μας, όχι μόνο βοηθά στο να έχουμε μια καλύτερη, πιο λαμπερή  εμφάνιση αλλά παράλληλα ρυθμίζει και την λειτουργία του εντέρου. Επίσης, σχετίζεται με όλη την λειτουργία του μεταβολισμού αλλά και του νευρικού μας  συστήματος.

Πώς καταλαβαίνουμε ότι έχουμε αφυδάτωση ελαφριάς ή βαριάς μορφής;

Ένα  σημάδι μπορεί να είναι το αν νιώθουμε το στόμα μας στεγνό όταν ξυπνάμε. Αυτό όμως είναι ένα μικρό σύμπτωμα του οργανισμού που λειτουργεί ως σινιάλο για να καταλάβουμε ότι κάτι δεν πάει καλά και ότι δεν έχουμε καλύψει την ποσότητα των υγρών που χρειαζόμαστε. Είναι πολύ εύκολο να μην ενυδατωθούμε σωστά, όχι μόνο το καλοκαίρι αλλά και το χειμώνα με τις χαμηλές θερμοκρασίες.  Στην τελευταία περίπτωση, δεν έχουμε το αίσθημα της δίψας και το κρύο νερό της βρύσης δεν είναι ελκυστικό. Σίγουρα, μπορεί να περάσει μια μέρα και να σκεφτούμε ότι ήπιαμε μόνο 1 ή 2 ποτήρια νερό, πράγμα που είναι βλαβερό για τον οργανισμό. Και βέβαια αυτό προκαλεί αφυδάτωση.

Συνδέεται η αφυδάτωση με τους πονοκεφάλους;

Ουσιαστικά το σώμα μας είναι μια μηχανή που χρειάζεται όλα τα συστατικά. Χρειάζεται όλα εκείνα τα στοιχεία για να λειτουργεί καλά και το νευρικό σύστημα ώστε να μεταφέρονται οι ουσίες μέσα από το αίμα στον εγκέφαλο. Όταν η ενυδάτωση δεν είναι καλή, όλες αυτές οι νευρικές διεγέρσεις δεν ολοκληρώνονται σωστά με αποτέλεσμα να έχουμε πολλές επιπτώσεις όπου μια που αυτές είναι και το σύμπτωμα του πονοκεφάλου.

Πόσα υγρά πρέπει να πίνουμε καθημερινά;

Οι συστάσεις λένε για τις γυναίκες περίπου δύο λίτρα τη μέρα και για τους άνδρες περίπου δύο με δυόμιση. Μιλάμε για συνθήκες χειμώνα, γιατί το καλοκαίρι η αφυδάτωση μέσα από την εφίδρωση είναι μεγαλύτερη και χρειαζόμαστε μεγαλύτερες ποσότητες. Το καλοκαίρι καλό θα είναι να πίνουμε οκτώ ποτήρια υγρά. Μιλάμε και για υγρά, όχι μόνο για νερό γιατί η ενυδάτωση μπορεί να γίνει και μέσα από χυμούς, από τον καφέ, από διάφορα αναψυκτικά κλπ.

Πόσο κόκκινο κρέας πρέπει να τρώμε την εβδομάδα;

Ο κύριος  Δημήτρης Τριχόπουλος, καθηγητής  Επιδημιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, μας εξηγεί πώς η διατροφή μπορεί να μας «χαρίσει» ή να μας «κόψει» χρόνια ζωής.

Μελέτη στην οποία συμμετείχατε που έγινε σε τεράστιο δείγμα, πάνω από 120.000 άτομα,  έδειξε  ότι το κόκκινο κρέας αυξάνει πολύ σημαντικά τον κίνδυνο θανάτου από καρκίνο και από καρδιοπάθειες. Τι σημαντικό έρχεται να προσθέσει αυτή η έρευνα σε εμάς, στην Ελλάδα;

Η κατανάλωση επεξεργασμένων κρεάτων όπως το μπέικον ή τα λουκάνικα, πιθανόν λόγω της επεξεργασίας, αλλά και λόγω των ήδη υπαρχόντων χαρακτηριστικών του κόκκινου κρέατος, αυξάνει τον κίνδυνο κυρίως του παχέως εντέρου και καρδιοπαθειών, αλλά ενδεχομένως και άλλων ειδών καρκίνων που έχουν συζητηθεί κατ’ επανάληψη.  Ήταν κάτι γνωστό κάτι που έχει συζητηθεί πολλές φορές αλλά με αυτήν την μεγάλη έρευνα που έγινε από συνεργάτες μου επιβεβαιώθηκε. Έστω και η μείωση της κατανάλωσης του κόκκινου κρέατος κατά 50% προλαμβάνει το 10% των θανάτων των ανδρών που συμμετείχαν στην μελέτη και το 8% των θανάτων των γυναικών.

Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι πρέπει να αποφεύγουμε το κρέας. Πρόκειται για μια τροφή που είναι χρήσιμη σε ένα βαθμό, περιέχει βιταμίνη Β12, που είναι πολύτιμη κυρίως στα άτομα που είναι ηλικιωμένα, εκείνο όμως που πρέπει να αποφευχθεί όμως είναι η κατάχρηση στην κατανάλωση του κρέατος. Δυστυχώς, στην Ελλάδα από εκεί που το τρώγαμε μία φορά την εβδομάδα, τώρα κάποιες ομάδες πληθυσμού και κυρίως νέοι το αναζητούν καθημερινά.

Είναι ξεκάθαρο λοιπόν ότι η μείωση της κατανάλωσης του κόκκινου κρέατος μόνον ωφελεί τον οργανισμό. Ποια είναι η ενδεδειγμένη ποσότητα του κόκκινου κρέατος που πρέπει να καταναλώνουμε;

Το ιδανικό  είναι να αποφεύγει να τρώει κανείς κόκκινο κρέας, περισσότερο από μία με δύο φορές την εβδομάδα. Η σημερινή κατανάλωση είναι για πολλές ομάδες πληθυσμού καθημερινή, για να μην πω για ορισμένους ότι γίνεται κατανάλωση παραπάνω από μία φορά την ημέρα.

Από την άλλη πλευρά, δεν μπορούμε να κάνουμε την ζωή μας μία ιατρική συνταγή. Το να περιορίσουμε όμως την κατανάλωση 50% αυτό θα ήταν μία σωστή υπόδειξη, να περιορίσει κανείς στο μισό το κόκκινο κρέας το οποίο καταναλώνει. Και όλες οι διατροφικές υποδείξεις, συμπεριλαμβανομένου και των υποδείξεων που είναι επίσημα εγκεκριμένες στην χώρα μας συνιστούν μείωση του κόκκινου κρέατος, υποκατάσταση του σε μεγάλο βαθμό από ψάρι ή από άσπρο κρέας. Πρόκειται για μια απλή συμβουλή η οποία δεν μειώνει την ποιότητα της ζωής μας, αντίθετα μπορεί να μας προσφέρει σημαντικά οφέλη.

Σύμφωνα με την ίδια έρευνα έδειξαν οι ξηροί καρποί μείωσαν τον κίνδυνο θανάτου κατά 20%.

Βεβαίως, οι ξηροί καρποί βοηθούν σημαντικά. Έχουν ένα μικρό μειονέκτημα, η κατανάλωση τους δεν μπορεί να είναι ίδια για όλες τις ηλικίες, διότι οι ηλικιωμένοι που αντιμετωπίζουν προβλήματα με την οδοντοστοιχία τους δεν μπορούν να καταναλώσουν εύκολα ξηρούς καρπούς. Το ίδιο και τα μικρά παιδιά. Και επιπλέον έχουνε πολλές θερμίδες. Αλλά αναμφισβήτητα είναι πράγματι ωφέλιμοι για την υγεία.

Οι γυναίκες κινδυνεύουν περισσότερο από καρδιαγγειακά;

Ο κύριος Δημήτρης Ρίχτερ, καρδιολόγος MD, FESC, FAHA, Διευθυντής της Β’ Καρδιολογικής Κλινικής Ευρωκλινικής Αθηνών, Γενικός Γραμματέας Ελληνικής Εταιρείας Λιπιδιολογίας, εξηγεί ότι τα καρδιαγγειακά νοσήματα δεν αποτελούν νόσημα των μεσήλικων ανδρών όπως λανθασμένα πιστεύεται από πολλούς, αλλά ότι στην πραγματικότητα τα νοσήματα αυτά επηρεάζουν τόσο τις γυναίκες όσο και τους άνδρες.

Κινδυνεύουν και οι γυναίκες από καρδιαγγειακά νοσήματα;

Μολονότι κυριαρχεί ο μύθος πως οι γυναίκες δεν κινδυνεύουν από καρδιαγγειακά νοσήματα, πρέπει να τονιστεί  ότι η καρδιαγγειακή νόσος προκαλεί περισσότερο θανάτους από ότι οι επόμενες πέντε αιτίες θανάτου μαζί στο γυναικείο φύλο. Ενώ όλες οι γυναίκες φοβούνται τον καρκίνο του μαστού και πραγματοποιούν τακτικά μαστογραφίες, αγνοούν ότι  διατρέχουν εννιά φορές περισσότερες πιθανότητες να πεθάνουν από καρδιαγγειακό νόσημα παρά από καρκίνο του μαστού.

Η πραγματικότητα είναι πως οι γυναίκες κινδυνεύουν εξίσου με τους άντρες να πεθάνουν από καρδιαγγειακά νοσήματα αλλά ο δικός τους κίνδυνος εμφανίζεται μία δεκαετία αργότερα από των αντρών. Ακόμη ένα άλλο πρόβλημα με τις γυναίκες είναι πως εμφανίζουν λιγότερο τυπικά  συμπτώματα από αυτά των αντρών γεγονός που μπερδεύει τόσο τις ίδιες όσο και τους γιατρούς τους ως προς την αιτία του πόνου που πολλές φορές είναι ένα άτυπο έμφραγμα του μυοκαρδίου ή μια ασταθής στηθάγχη.

Ποια είναι η πιο επικίνδυνη ηλικία να εμφανίσει μια γυναίκα καρδιακό νόσημα;

Κατά την εμμηνόπαυση, μετά τα 50 χρόνια. Επίσης, αυξημένος παράγοντας κινδύνου για τις γυναίκες είναι η λήψη αντισυλληπτικών χαπιών, ιδίως μετά τα 35 χρόνια.

Δεν προστατεύονται οι γυναίκες από τις ορμόνες;

Ναι, προστατεύονται, αλλά η προστασία αυτή διακόπτεται απότομα στην εμμηνόπαυση. Η φάση αυτή επιπλέον συνοδεύεται από αύξηση των επιπέδων χοληστερόλης και των επιπέδων αρτηριακής υπέρτασης και συνήθως βρίσκει τις γυναίκες απροετοίμαστες αφού απ’ ότι φαίνεται αντιμετωπίζουν λιγότερο καλά από τους άντρες τους παράγοντες κινδύνου τους.

Πώς μπορούν να προφυλάξουν οι γυναίκες την καρδιά τους; 

Ακολουθώντας απλές συμβουλές που διασφαλίζουν γενικά την υγεία του οργανισμού τους. Τέσσερις είναι οι «εντολές» που πρέπει να τηρούν:

1. Διακοπή του καπνίσματος

2. Έλεγχος του βάρους και της περιφέρειας μέσης στην οποία φαίνεται ότι «κρύβεται» ο κίνδυνος και για καρδιαγγειακό νόσημα και για σακχαρώδη διαβήτη

3. Περπάτημα καθημερινό τουλάχιστον 45 λεπτά με σχετικά ταχύ βήμα

4. Τακτική μέτρηση μετά την εμμηνόπαυση των λιπιδίων, του σακχάρου και της αρτηριακής πίεσης

Πότε πρέπει να παίρνω αντιβίωση;

O κύριος Αριστοτέλης Βάθης, ιατρός ομοιοπαθητικός – βιοχημικός, εξηγεί  πότε  είναι αναγκαία τα αντιβιοτικά και τι κινδύνους ενέχει η αλόγιστη χρήση τους.

Πότε είναι αποτελεσματικά τα αντιβιοτικά;

Τα αντιβιοτικά είναι αποτελεσματικά μόνο ενάντια στις βακτηριακές λοιμώξεις. Δεν σκοτώνουν τους ιούς, οπότε η λήψη τους είναι απολύτως άχρηστη αλλά κι επικίνδυνη σε όλες τις ιώσεις. Δεν είναι αποτελεσματικά στο κρυολόγημα, τη γρίπη, τη βρογχίτιδα.

Πολύ δε περισσότερο κανένα αντιβιοτικό δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί προληπτικά για τις ιώσεις, ούτε να σταματήσει την εξάπλωση των ιών.

Η χορήγησή τους προϋποθέτει ιατρική συνταγή. Συνεπώς η  ορθή διάγνωση και η απόφαση περί αναγκαιότητας των αντιβιοτικών γίνεται μόνο από γιατρό.

Εγκυμονεί κινδύνους η χρήση τους;

Η υπερκατανάλωση αντιβιοτικών δημιουργεί πιο ισχυρά μικρόβια. Δυστυχώς, η χώρα μας διατηρεί ένα θλιβερό προνόμιο, αφού την τελευταία πενταετία κρατάει τα σκήπτρα στην Ευρώπη στην κατανάλωση αντιβιοτικών και στην αντοχή των μικροβίων στα αντιβιοτικά τόσο σε νοσοκομειακό επίπεδο όσο και στην κοινότητα. Αυτά τα «σούπερ μικρόβια» είναι πιο ανθεκτικά στα αντιβιοτικά και σκοτώνονται δυσκολότερα.

Τα «σούπερ μικρόβια» δημιουργούνται όταν παίρνουμε αντιβιοτικά για το κρυολόγημα, τη γρίπη ή άλλες ιώσεις. Αυτό συνιστά κίνδυνο για την υγεία όχι μόνο του ατόμου που έκανε ακατάλληλη χρήση αντιβιοτικών αλλά και οποιουδήποτε άλλου που ενδέχεται να προσβληθεί αργότερα από τα ανθεκτικά βακτήρια.

Τα αντιβιοτικά έχουν συχνά παρενέργειες, όπως ναυτία, έμετο, διάρροια, εξάνθημα, επικίνδυνες αλλεργίες. Η άσκοπη λήψη αντιβιοτικών πάντοτε τροποποιεί τη φυσιολογική βακτηριακή χλωρίδα του ανθρώπινου σώματος, δηλαδή τα χρήσιμα μικρόβια που «κατοικούν» στο σώμα και φυσιολογικά μας προστατεύουν.

Να θυμάστε:

– Τα αντιβιοτικά δεν μπορούν να σας βοηθήσουν να αναρρώσετε από λοιμώξεις που προκαλούνται από ιούς, όπως το κοινό κρυολόγημα ή η γρίπη.

– Η αλλαγή στο χρώμα της βλέννας από τη μύτη είναι αναμενόμενη στις ιώσεις. Κίτρινη, πράσινη ή παχύρρευστη βλέννα δεν χρειάζεται αντιβιοτικά.

– Μόνο στο 15% των παιδιών και λιγότερο από το 5% των ενηλίκων που επισκέπτονται τον γιατρό τους, τα συμπτώματα της φαρυγγοαμυγδαλίτιδας οφείλονται στον στρεπτόκοκκο.

– Τα αντιβιοτικά δεν εμποδίζουν τη μετάδοση των ιών σε άλλους ανθρώπους.

Το μόνο που επιτυγχάνετε με την άσκοπη χρήση αντιβιοτικών είναι η ανάπτυξη αντοχής των βακτηρίων στα αντιβιοτικά. Έτσι, αν χρειαστείτε αντιβιοτικά στο μέλλον, αυτά μπορεί να μην έχουν πλέον αποτέλεσμα.

– Κάνετε χρήση αντιβιοτικών μόνο με ιατρική συνταγή. Μη χρησιμοποιείτε φάρμακα που έχουν μείνει από προηγούμενη θεραπευτική αγωγή ή αντιβιοτικά χωρίς ιατρική συνταγή.

Tι πρέπει να κάνω για να προλάβω την οστεοπόρωση;

Ο κύριος Γιώργος Λυρίτης, καθηγητής Ορθοπαιδικής Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, μας εξηγεί πως η διατροφή μπορεί να γίνει ασπίδα για την αντιμετώπιση της οστεοπόρωσης.

Τι είναι η οστεοπόρωση;
Η οστεοπόρωση είναι μία πάθηση των οστών που χαρακτηρίζεται από μείωση της οστικής πυκνότητας. Τα οστά γίνονται εύθραυστα και αδύναμα με αποτέλεσμα να εμφανίζονται κατάγματα χωρίς να υπάρχει σοβαρός τραυματισμός. Υπολογίζεται ότι περισσότεροι από 200 εκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο υποφέρουν από οστεοπορωτικά κατάγματα. Στην Ελλάδα η οστεοπόρωση πλήττει περίπου το 30% των γυναικών μετά την εμμηνόπαυση. Επίσης για το 75% των οστικών καταγμάτων σε ηλικία άνω των 45 ετών ευθύνεται η οστεοπόρωση. Η μη συμμόρφωση των ασθενών στη θεραπεία έχει τεράστιες οικονομικές επιπτώσεις. Τα στοιχεία αυτά υπογραμμίζουν τη μεγάλη σημασία της πρόληψης.
Πώς μπορούμε να προλάβουμε την οστεοπόρωση;
Η πρόληψη θα πρέπει να ξεκινά από την παιδική ηλικία με μια πλούσια σε ασβέστιο διατροφή, καθώς και με την ανάπτυξη ενός καλού μυϊκού συστήματος.
Η διατροφή και η άσκηση παίζουν κεντρικό ρόλο για την πρόληψη της νόσου και κατά την ενήλικο ζωή. Μία ισορροπημένη διατροφή θα πρέπει να περιλαμβάνει επαρκείς ποσότητες τροφών πλούσιων σε ασβέστιο και λευκώματα όπως το γάλα και το τυρί.Η συνιστώμενη ημερήσια πρόσληψη ασβεστίου κυμαίνεται από 800-1000 mg ημερησίως για υγιείς ενήλικες ενώ για ειδικές ομάδες πληθυσμού όπως τα παιδιά, οι έγκυες,οι θηλάζουσες, οι μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες η πρόσληψη πρέπει να είναι 1200-1500 mg. Παράλληλα θα πρέπει να ενθαρρύνεται η ελαφρά αθλητική δραστηριότητα και η έκθεση στην ηλιακή ακτινοβολία, η οποία είναι σημαντική για το μεταβολισμό της βιταμίνης D που κατέχει κεντρικό ρόλο στο μεταβολισμό του ασβεστίου και κατά συνέπεια στην υγεία των οστών. Από την άλλη πλευρά, η κατάχρηση του αλκοόλ και το κάπνισμα είναι παράγοντες κινδύνου για εμφάνιση οστεοπόρωσης και κατά συνέπεια θα πρέπει να αποφεύγονται.
Οι γυναίκες που βρίσκονται στην εμμηνόπαυση πρέπει να ακολουθούν ιδιαίτερο πρόγραμμα διατροφής;
Οι συστάσεις για την αποφυγή ανάπτυξης της μετεμμηνοπαυσιακής οστεοπόρωσης συνοψίζονται στις ακόλουθες εντολές:
–      Διατροφή πλούσια σε απορροφήσιμο ασβέστιο
–      Επαρκής πρόσληψη βιταμίνης D
–      Αποφυγήαπότομης απώλειας σωματικού βάρους
–      Άσκηση εξειδικευμένη κατά ηλικίες, με επικέντρωση στην τρίτη ηλικία
–      Ειδική φυσιοθεραπεία για την αποφυγή των πτώσεων
–      Αποφυγή μακρόχρονης χρήσης φαρμάκων καθημερινής χρήσης και συγκεκριμένα θυροξίνης, αναστολέων της επαναπρόσληψης της σεροτονίνης (SSRI), αναστολέων της αντλίας πρωτονίων, αντιεπιληπτικών και αντιόξινων.
–      Τακτικές εξετάσεις και ενδεχομένως προληπτική αγωγή σε άτομα που έχουν συγγενείς πρώτου βαθμού με οστεοπόρωση.
–      Αποφυγή έλλειψης οιστρογόνων σε νέες γυναίκες και πρόωρης εμμηνόπαυσης

–      Αποφυγή καπνίσματος (έστω και καθυστερημένη διακοπή του καπνίσματος βοηθά στην πρόληψη εμφάνισης οστεοπορωτικών καταγμάτων)

–      Αποφυγή χρήσης οινοπνευματωδών ποτών

Τι ζητούν από τον πλαστικό χειρουργό οι γυναίκες;

Ο κύριος Απόστολος Γαϊτάνης, MD CCST, μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Πλαστικής Χειρουργικής και της Διεθνούς Ένωσης Πλαστικών Χειρουργών, μας μιλά για τις δημοφιλέστερες επεμβάσεις που ζητούν οι γυναίκες από τον ειδικό.

Ποιες πλαστικές αισθητικές επεμβάσεις επιλέγουν συνήθως οι γυναίκες;

Μια από τις πιο δημοφιλείς επεμβάσεις πλαστικής χειρουργικής αποτελεί η αυξητική στήθους που προσφέρει πιο μεγάλο, όμορφο και στητό στήθος. Τα οφέλη για μια γυναίκα μετά από την αυξητική στήθους είναι πολλά. Πέρα από το προφανές, ότι δηλαδή απολαμβάνουν αισθητικά καλύτερο αποτέλεσμα ως προς το μέγεθος και το σχήμα του στήθους τους, βγαίνουν κερδισμένες και σε ψυχολογικό επίπεδο. Αισθάνονται περισσότερη αυτοπεποίθηση και θηλυκότητα αλλά και ότι είναι πλέον «απελευθερωμένες» εφόσον η ύπαρξη πολύ μικρού στήθους λειτουργούσε καταπιεστικά για την ψυχολογία τους. Αναφορικά με τις επεμβάσεις στήθους η πιο συχνή επέμβαση είναι η αυξητική με ενθέματα σιλικόνης και ακολουθεί η ανόρθωση, με ή χωρίς ενθέματα σιλικόνης και τέλος η μειωτική στήθους. Η ανόρθωση στήθους έχει μεγάλη ζήτηση ειδικά μετά την εγκυμοσύνη, ενώ συνδυάζεται και με αυξητική.

Επίσης, συχνά ζητείται από τις γυναίκες κοιλιοπλαστική για την απαλλαγή του περιττού βάρους του τοκετού και της χαλάρωσης που έχει εμφανιστεί. Για τις περιπτώσεις όπου υπάρχει μεγάλη χαλάρωση και περίσσεια δέρματος, η κοιλιοπλαστική συνδυάζεται και με λιποαναρρόφηση.

Η λιποαναρρόφηση – λιπογλυπτική, βρίσκεται επίσης ψηλά στις προτιμήσεις των γυναικών –και στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν με την εμφάνισή τους. Οι επίμαχες περιοχές είναι η κοιλιά, η εξωτερική πλευρά των μηρών,  τα λεγόμενα «ψωμάκια», η εσωτερική επιφάνεια των μηρών και η εσωτερική πλευρά του γόνατος. Μια νέα πρωτοποριακή τεχνική λιποαναρρόφησης που εφαρμόζεται είναι η μέθοδος Bodytite, η οποία λειτουργεί με ραδιοσυχνότητες και χάρη στη θερμότητα που μεταφέρει στο σώμα, επιτυγχάνει παράλληλα με την απώλεια πόντων και σύσφιξη.

Για το πρόσωπο δημοφιλέστερες θεραπείες αποτελούν τα ενέσιμα υλικά όπως είναι το Botox, το υαλουρονικό και το πολυγαλακτικό οξύ, τα οποία λειαίνουν της γραμμές έκφρασης, όπως είναι οι λεγόμενες «ρυτίδες του καπνιστή» ή «το πόδι της χήνας».

H ενδομητρίωση προκαλεί υπογονιμότητα;

O κύριος Αναστάσιος Γιαντζόγλου, μαιευτήρας – γυναικολόγος, εξηγεί τι είναι η ενδομητρίωση, ποιες γυναίκες απειλεί και πως αντιμετωπίζεται.

Τι είναι η ενδομητρίωση;

Όπως μαρτυρά το όνομά της, η ενδομητρίωση είναι μια νόσος που σχετίζεται με το ενδομήτριο. Το ενδομήτριο είναι ο ιστός που επενδύει, που «ντύνει» το εσωτερικό της κοιλότητας της μήτρας. Αυτός ο ιστός υπό φυσιολογικές συνθήκες αποβάλλεται, «πέφτει» κάθε μήνα με τη μορφή αιμορραγίας, δηλαδή με την έμμηνο ρύση.

Στην περίπτωση της ενδομητρίωσης, όμως, ο ιστός αυτός που φυσιολογικά πρέπει να υπάρχει μόνο στο εσωτερικό της μήτρας, αναπτύσσεται κι εκτός αυτής. Πχ στην εξωτερική επιφάνειά της ή σε άλλα όργανα της πυέλου, όπως οι ωοθήκες, οι σάλπιγγες ή η ουροδόχος κύστη. Σε κάποιες περιπτώσεις ιστός ενδομητρίου έχει εντοπιστεί στο έντερο, στην ουροδόχο κύστη, σε ουλές έπειτα από χειρουργικές επεμβάσεις στην κοιλιακή χώρα, ενώ σπανιότατα έχει εντοπιστεί ακόμη και στους πνεύμονες.

Πώς εμφανίζεται;

Είναι μία νόσος που συχνά δεν έχει συμπτώματα. Η πιθανότητα εμφάνισης συμπτωμάτων είναι μεγαλύτερη στις γυναίκες ηλικίας 25 έως 40 χρόνων, χωρίς αυτό να είναι κανόνας.

Οι ειδικοί έχουν καταλήξει σε ορισμένα συμπτώματα που εμφανίζονται στις περιπτώσεις που υπάρχει η διαταραχή της ενδομητρίωσης. Αυτά είναι τα εξής:

-Δυσμηνόρροια, δηλαδή έντονος πόνος πριν από την περίοδο αλλά και κατά τη διάρκεια αυτής, πόνος που δεν μοιάζει σε ένταση και συχνότητα με τον …κλασικό πόνο της εμμήνου ρήσης και που δεν υποχωρεί με απλά παυσίπονα

-Ανωμαλίες της περιόδου ή του κύκλου, όπως απώλεια αίματος κατά την περίοδο σε μεγάλες ποσότητες (μητρορραγίες όπως τις λένε οι ειδικοί ) ή αιμορραγίες κολπικές ανάμεσα στον κύκλο (μηνορραγίες)

-Δυσπαρευνία, δηλαδή πόνος έντονος στην περιοχή της πυέλου κατά το σεξ ή και μετά από αυτό

– Πόνος κατά την ούρηση ή την κένωση του εντέρου, ιδίως κατά τις ημέρες της περιόδου

-Υπογονιμότητα. Δυστυχώς, σε περιπτώσεις  με ενδομητρίωση αντιμετωπίζονται πάντοτε πάντα προβλήματα  υπογονιμότητας στις γυναίκες. Μόνο που επειδή δεν εκδηλώνονται συνήθως συμπτώματα, η διάγνωσή της γίνεται όταν η γυναίκα μπαίνει στην επώδυνη διαδικασία της αναζήτησης απαντήσεων και εξηγήσεων στην αδυναμία της να συλλάβει και να μείνει έγκυος.

Τι την προκαλεί;

Θεωρείται μία πάθηση-αίνιγμα, δηλαδή πάθηση αγνώστου αιτιολογίας. Ενοχοποιείται η κληρονομικότητα. Επίσης, οι ειδικοί συσχετίζουν την εμφάνισή της με τις περιπτώσεις που καταγράφεται συχνή και «βαριά» έμμηνη ρύση.

Πώς γίνεται η διάγνωση;

Ο γυναικολόγος θα κρίνει με βάση το ιστορικό της ασθενούς και τη γυναικολογική εξέταση εάν πρέπει να γίνει και υπερηχογράφημα πυέλου ή κάτω κοιλίας. Ανάλογα με την έκταση του προβλήματος μπορεί να προχωρήσει και σε λαπαροσκοπικό έλεγχο του ενδομητρίου. Ωστόσο, επειδή η λαπαροσκόπηση απαιτεί γενική αναισθησία, πρέπει να γίνεται με φειδώ και προσοχή και μόνον όταν υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις. Υπάρχει επίσης μία αιματολογική εξέταση η οποία βοηθά στη διάγνωση της ενδομητρίωσης -πρόκειται για την εξέταση CA 125 .

Τι επιπτώσεις έχει η ενδομητρίωση;

Η νόσος συνδέεται με προβλήματα υπογονιμότητας. Το 20% των γυναικών, δηλαδή μία στις πέντε γυναίκες, που αντιμετωπίζει προβλήματα υπογονιμότητας πάσχει από ενδομητρίωση, ενώ την ίδια στιγμή η διαταραχή της ενδομητρίωσης καταγράφεται μόνο στο 5% των γόνιμων γυναικών.

Από την άλλη πλευρά, αυτό δεν σημαίνει ότι οι γυναίκες με ενδομητρίωση δεν μπορούν να τεκνοποιήσουν. Πιθανόν να χρειαστούν περισσότερες προσπάθειες και περισσότερος χρόνος, αλλά τελικά θα το καταφέρουν.

Θεραπεύεται;

Η θεραπεία εξαρτάται από πολλούς παράγοντες όπως η ηλικία, η βαρύτητα των συμπτωμάτων, η σοβαρότητα της πάθησης. Το σημαντικό είναι πάντως ότι σήμερα η ενδομητρίωση αντιμετωπίζεται χειρουργικά  και όχι μόνο συντηρητικά όπως παλαιότερα  –το πρόβλημα μπορεί να επανεμφανιστεί βέβαια, αλλά αυτό δεν συμβαίνει σε όλες τις περιπτώσεις. Ακόμη κι αν συμβεί πάντως, δεν αποκλείεται και πάλι εκ νέου η αντιμετώπισή της.

Είναι κληρονομικό το έμφραγμα;

Ο κύριος Χριστόδουλος Στεφανάδης, καθηγητής Καρδιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, διευθυντής της Α' Καρδιολογικής Κλινικής Ιατρικής στο «Ιπποκράτειο», εξηγεί εάν υπάρχει κληρονομικότητα στην πιο απειλητική στεφανιαία νόσο, το έμφραγμα του μυοκαρδίου.

Πώς εκδηλώνεται το έμφραγμα;

Το οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου οφείλεται στην απόφραξη αρτηρίας της καρδιάς (στεφανιαία αρτηρία) από θρόμβο.

Ο θρόμβος συνήθως δημιουργείται πάνω σε αθηρωματική πλάκα που έχει δημιουργηθεί στο τοίχωμα της αρτηρίας και προκαλεί μικρό ή μεγάλο στένωμα του αυλού. Οι αθηρωματικές πλάκες που «σπάνε» και δημιουργείται ο θρόμβος είναι ειδική κατηγορία αθηρωματικών πλακών, που ονομάζονται «επικίνδυνες».

Και πώς δημιουργούνται οι αθηρωματικές πλάκες;

Πολλές μελέτες τις τελευταίες δεκαετίες έχουν αναδείξει τους παράγοντες κινδύνου για τη δημιουργία αθηρωματικών πλακών: την υψηλή χοληστερόλη του αίματος, το κάπνισμα, τον σακχαρώδη διαβήτη, την αρτηριακή υπέρταση και την παχυσαρκία. Επίσης, η αθηρωμάτωση έχει συνδυαστεί και με άλλους παράγοντες, όπως το στρες, η κατάθλιψη, η κατανομή του σωματικού λίπους κ.ά.

Ποιος είναι ο ρόλος της κληρονομικότητας;

Είναι τεκμηριωμένο πλέον ότι υπάρχει κληρονομική προδιάθεση στην εκδήλωση εμφράγματος. Δεν είναι όμως γνωστό το γονίδιο ή τα γονίδια που άμεσα σχετίζονται με τη δημιουργία της αθηροσκλήρωσης και της στεφανιαίας νόσου κατ' επέκταση. Μελέτη που έγινε σε 906 ασθενείς με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου και 1.015 ασθενείς με αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, με σκοπό να διερευνηθεί πόσο συνδέεται η ύπαρξη ιστορικού εμφράγματος ή εγκεφαλικού στους γονείς των ασθενών έδειξε ότι η ύπαρξη ενός γονέα με έμφραγμα αυξάνει τον κίνδυνο κατά περίπου 50% να παρουσιαστεί έμφραγμα στα παιδιά, ενώ η παρουσία εμφράγματος και στους δύο γονείς εξαπλασιάζει περίπου αυτόν τον κίνδυνο. Αντιθέτως, σε ασθενείς με εγκεφαλικό επεισόδιο δεν διαπιστώθηκε κάποια κληρονομική συσχέτιση. Επομένως, φαίνεται ότι μαζί με τους προδιαθεσικούς παράγοντες η κληρονομικότητα παίζει σημαντικό ρόλο για την εκδήλωση οξέος εμφράγματος του μυοκαρδίου.

Αυτό σημαίνει ότι το έμφραγμα θα εκδηλωθεί ούτως ή άλλως;

Όχι, οπωσδήποτε, εφόσον μπορούμε να παρέμβουμε στους παράγοντες κινδύνου. Αυτό σημαίνει ότι άτομα με κληρονομική προδιάθεση πρέπει να διατηρούν τα λιπίδια του αίματος σε πολύ χαμηλά επίπεδα, να διακόπτουν το κάπνισμα εφόσον είναι καπνιστές, να ρυθμίζουν κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο τον σακχαρώδη διαβήτη (εφόσον είναι διαβητικοί), να ελέγχουν την αρτηριακή υπέρταση (εφόσον υπάρχει) και το σωματικό βάρος. Με αυτές τις παρεμβάσεις η δυναμική του κληρονομικού παράγοντα θα περιοριστεί πάρα πολύ.

X

Αγαπητοί αναγνώστες,

Σας ενημερώνουμε ότι το boro.gr προσφέρει καθημερινά (Δευτέρα-Παρασκευή) δωρεάν ψυχολογική υποστήριξη με επαγγελματίες ψυχολόγους.

Κάντε κλίκ εδώ για να συνδεθείτε και να ενημερωθείτε για τις ώρες λειτουργίας.
X