Αρχική / Υγεία / Η Υγεία μου / Νευρολογία (page 30)

Νευρολογία

Επιστήμονες αναγέννησαν νευρικά κύτταρα! thumbnail

Επιστήμονες αναγέννησαν νευρικά κύτταρα!

Επιστήμονες κατάφεραν να αναγεννήσουν νευρικά κύτταρα σε αρουραίους μετά από τραυματισμό του νωτιαίου μυελού, ανοίγοντας ενδεχομένως το δρόμο για παρόμοιες τεχνικές στους ανθρώπους.

Πιο συγκεκριμένα, οι ερευνητές στην Κλινική του Κλίβελαντ και η Ιατρική Σχολή του Case Western Reserve στις ΗΠΑ υποστηρίζουν  ότι κατάφεραν να αποκαταστήσουν τη λειτουργία της ουροδόχου κύστης σε αρουραίους που είχαν προηγουμένως παραλύσει.

Η τεχνική τους περιελάμβανε μια χημική ουσία που χρησιμοποιείται για την προώθηση της ανάπτυξης των κυττάρων των νεύρων, μαζί με ένα ένζυμο που είναι ικανό στο να διασπά τον ουλώδη ιστό και να αφαιρεί με τον τρόπο αυτό ένα βασικό εμπόδιο για την αναγέννηση των κυττάρων.

Ο Δρ Jerry Silver, ένας ερευνητής στο Case Western Reserve επιβεβαιώνει τα εξής: «Παρά το γεγονός ότι τα ζώα δεν έχουν ανακτήσει την ικανότητα να περπατήσουν, έκαναν σημαντική πρόοδο στην ανάκτηση ένα  του ελέγχου των ούρων. Είναι η πρώτη φορά που σημαντική λειτουργία της ουροδόχου κύστης αποκαθίσταται μέσω αναγέννησης των νεύρων κατόπιν καταστροφικής του μυελού».

Τα ευρήματα – που δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Journal of Neuroscience – αναμένεται να βοηθήσουν σημαντικά στην καθοδήγηση των προσπαθειών για την αποκατάσταση της λειτουργίας της ουροδόχου κύστης σε άτομα που έχουν υποστεί σοβαρές κακώσεις νωτιαίου μυελού.

Tα πρώτα σημάδια της νόσου Πάρκινσον thumbnail

Tα πρώτα σημάδια της νόσου Πάρκινσον

Βραδύτητα των κινήσεων, μυϊκή δυσκαμψία και τρέμουλο, κυρίως του ενός χεριού και κακή ισορροπία είναι να βασικά συμπτώματα της νόσου Πάρκινσον.

Με αφορμή τη σημερινή ημέρα για τη νόσο Πάρκινσον, το «Εθνος – Υγεία» παρουσιάζει όσα πρέπει να γνωρίζετε για την έγκαιρη διάγνωση της νόσου. Σύμφωνα με τους ειδικούς, τα συμπτώματα αναπτύσσονται αργά και προχωρούν βαθμιαία.

Το τρέμουλο είναι πολύ συχνό, αλλά ένας στους τρεις ασθενείς δεν το έχει στα πρώιμα στάδια της νόσου. Ξεκινά συνήθως από το ένα χέρι και μετά εμφανίζεται και στο άλλο. Παρατηρείται κυρίως στην ηρεμία και επιτείνεται όταν ο ασθενής είναι αγχωμένος. Εξαφανίζεται και στη διάρκεια του ύπνου.

Το σύνολο σχεδόν των ασθενών εμφανίζουν αργές κινήσεις, περπατώντας αργά, με τάση να παραπατούν. Η βραδυκινησία γίνεται ακόμη πιο φανερή στην έλλειψη εκφραστικότητας του προσώπου και μειωμένης ταλάντευσης των βραχιόνων κατά το περπάτημα.

Σε πιο προχωρημένη φάση της νόσου, εμφανίζεται διστακτικότητα όταν πρόκειται να ξεκινήσει η βάδιση. Η δυσλειτουργία αυτή καθιστά όλο και πιο δύσκολες τις καθημερινές ασχολίες, όπως το ντύσιμο και το γράψιμο, ενώ η ομιλία γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Οι πάσχοντες δυσκολεύονται να σηκωθούν από την καρέκλα ή να κάνουν λεπτές κινήσεις, όπως να κουμπώσουν το πουκάμισό τους.

Η νόσος μπορεί να εκδηλωθεί και με μία σειρά άλλων συμπτωμάτων: Ενοχλήσεις στα χέρια και τα πόδια. Αγχος και κατάθλιψη. Βραδύτητα σκέψης και μνήμης και ανήσυχο ύπνο. Η δυσκοιλιότητα και τα προβλήματα κύστης είναι πολύ συνηθισμένα και ιδιαίτερα η τάση για συχνή ούρηση με αίσθημα επείγουσας ανάγκης. Σεξουαλικά προβλήματα μπορεί, επίσης, να απασχολούν αρκετούς ασθενείς.

Για τον έλεγχο των συμπτωμάτων, βασική προϋπόθεση είναι η τήρηση της φαρμακευτικής αγωγής, την οποία θα ορίσει ο γιατρός. Η αγωγή επιλέγεται ανάλογα με τα συμπτώματα και τις ανάγκες κάθε ασθενούς.

Eρευνα και θεραπεία
Οι επιστήμονες ερευνούν συστηματικά τη νόσο Πάρκινσον, προκειμένου να διαμορφώσουν μία αποτελεσματική θεραπεία. Μία από τις πρόσφατες εξελίξεις είναι ο έλεγχος της νόσου με βλαστικά κύτταρα από τον μυελό των οστών.

Η μέθοδος δοκιμάστηκε από Ιάπωνες ειδικούς σε πειραματόζωα, τα οποία δεν θεραπεύτηκαν εντελώς, αλλά εμφάνισαν βελτίωση των κινητικών τους δεξιοτήτων, με ασφαλή τρόπο. Τα βλαστικά κύτταρα είναι αρχέγονα κύτταρα, τα οποία μπορούν να μετατρέπονται σε ωριμότερα κύτταρα μέσα στο σώμα.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, η νόσος Πάρκινσον είναι ένα προσφερόμενο πεδίο εφαρμογών για θεραπείες με αρχέγονα κύτταρα, επειδή τα πάσχοντα άτομα έχουν χάσει νευρώνες, οι οποίοι παράγουν τη νευροδιαβιβαστική ουσία ντοπαμίνη. Εάν τα χορηγούμενα βλαστικά κύτταρα μπορέσουν στο εργαστήριο να εξελιχθούν σε υγιείς ντοπαμινεργικούς νευρώνες και στη συνέχεια τοποθετηθούν μέσα στην παρεγκεφαλίδα, είναι πιθανό οι ασθενείς να μπορέσουν να ανακουφιστούν από την αστάθεια, την απώλεια της ισορροπίας, τη σιελόρροια και τα άλλα επώδυνα συμπτώματα της νόσου.

Πηγή: Έθνος Υγεία

Σκλήρυνση κατά πλάκας: Ποια είναι τα συμπτώματα; thumbnail

Σκλήρυνση κατά πλάκας: Ποια είναι τα συμπτώματα;

Η νόσος εκδηλώνεται με κινητική αδυναμία, κόπωση, αστάθεια, μουδιάσματα στα άκρα, διπλωπία και διαταραχές ουρήσεως
Περισσότεροι από 10.000 Ελληνες πάσχουν από σκλήρυνση κατά πλάκας.

Πρόκειται για μία χρόνια, υποτροπιάζουσα, αυτοάνοση πάθηση του νευρικού συστήματος, η οποία αποδίδεται σε πολλούς παράγοντες, όπως τα γονίδια (υπάρχει προδιάθεση, όχι κληρονομικότητα) και το περιβάλλον (κλίμα, διατροφή, λοιμώξεις, κάπνισμα, βιταμίνη D).

Η νόσος εκδηλώνεται με κινητική αδυναμία, κόπωση, αστάθεια, μουδιάσματα στα άκρα, διπλωπία, διαταραχές ουρήσεως. Στο 80% των ασθενών, η σκλήρυνση κατά πλάκας ξεκινά με επεισόδια που παρέρχονται είτε αυτόματα είτε με τη χορήγηση κορτιζόνης (υποτροπιάζουσα μορφή). Το 50% αυτών των ασθενών σε δέκα χρόνια θα έχουν σοβαρά προβλήματα αν παραμείνουν χωρίς θεραπεία (δευτεροπαθής προοδευτική μορφή).

Η σκλήρυνση κατά πλάκας δεν είναι θανατηφόρα ή μεταδοτική, όμως κάποιες βαριές μορφές της σε ένα μικρό ποσοστό ασθενών μπορεί να μειώσουν το προσδόκιμο ζωής. Οι υποτροπές αντιμετωπίζονται με κορτιζόνη. Η κυρίως θεραπεία (ανοσοτροποποιητική) είναι προληπτική, αρχίζει μετά το πρώτο επεισόδιο και ελαττώνει τις υποτροπές, την αναπηρία και τις νέες εστίες στη μαγνητική τομογραφία.

Θεραπεία πρώτης επιλογής είναι οι ιντερφερόνες και ενέσιμα σκευάσματα, τα οποία ελέγχουν κατά 30% τη δραστηριότητα της νόσου και απαντά θετικά το 50% των ασθενών. Θεραπεία δεύτερης επιλογής είναι δύο σκευάσματα, τα οποία χρησιμοποιούνται σε αποτυχία των προηγουμένων και η δραστικότητά τους αγγίζει το 60%.

Το ένα από αυτά χορηγείται κάθε 28 ημέρες ενδοφλεβίως και έχει σπάνιες αλλά σοβαρές παρενέργειες. Το δεύτερο είναι νεότερο, είναι σε κάψουλα χορηγούμενη από το στόμα και συνδυάζει υψηλή αποτελεσματικότητα με σπάνιες παρενέργειες, ενώ μπορεί να δοθεί και ως θεραπεία έναρξης σε ασθενείς με ταχέως εξελισσόμενη μορφή της νόσου.

Η πρώιμη έναρξη θεραπείας αναστέλλει την εξέλιξη της νόσου και εξασφαλίζει μια ποιότητα ζωής στον ασθενή. Εξασφαλίζει ποιότητα ζωής στον νέο άνθρωπο, τον κρατά δραστήριο στην παραγωγική διαδικασία και μειώνει δραστικά το κόστος που απαιτείται για την αντιμετώπιση της νόσου. Η σκλήρυνση κατά πλάκας απαιτεί ισόβια θεραπεία και μακροχρόνια φροντίδα από το σύστημα Υγείας. Επηρεάζει την παραγωγικότητα στην εργασία. Διαταράσσει τη συναισθηματική, οικογενειακή και κοινωνική ζωή του ασθενούς.

Σοβαρές είναι και οι οικονομικές επιπτώσεις της ασθένειας. Το άμεσο κόστος (30% του συνολικού) περιλαμβάνει τη φαρμακευτική αγωγή και τη φροντίδα εντός και εκτός νοσοκομείου. Το έμμεσο κόστος (50%) περιλαμβάνει την απώλεια παραγωγής λόγω αναρρωτικής αδείας, πρόωρης συντάξεως ή θανάτου. Το άυλο κόστος (20%) αφορά την οικονομική επιβάρυνση της οικογένειας (έξοδα, χαμένες ημέρες εργασίας) και την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής.

Στην Ελλάδα, εκτιμάται ότι το συνολικό ετήσιο κόστος ανά ασθενή είναι 21.420 ευρώ, ενώ στην Ευρώπη ανέρχεται σε 8.769.000 ευρώ ετησίως. Παρά τον ισόβιο χαρακτήρα της θεραπείας και τα κινητικά προβλήματα που παρουσιάζονται, οι ασθενείς είναι δυνατό να βελτιώσουν την καθημερινότητά τους, αν υιοθετήσουν έναν υγιεινό τρόπο ζωής.

Οι ειδικοί εξηγούν πως η ισορροπημένη δίαιτα, η τακτική, ελαφριά άσκηση και η αποβολή του στρες μπορούν να ενισχύσουν τους πάσχοντες. Σημαντικό ρόλο διαδραματίζει, επίσης, η κατανόηση από το οικογενειακό περιβάλλον, η προσαρμογή των καθημερινών δραστηριοτήτων στα νέα δεδομένα που δημιουργεί η νόσος και η διατήρηση καλής ψυχολογίας. Οι γιατροί συνιστούν, άλλωστε, ψυχραιμία, καθώς πρόκειται για μια νόσο τα συμπτώματα της οποίας σήμερα μπορούν να αντιμετωπιστούν ιδίως όταν γίνει έγκαιρη διάγνωση.

Πηγή: Έθνος

Σκλήρυνση κατά πλάκας: Ποια είναι τα συμπτώματα; thumbnail

Σκλήρυνση κατά πλάκας: Ποια είναι τα συμπτώματα;

Η νόσος εκδηλώνεται με κινητική αδυναμία, κόπωση, αστάθεια, μουδιάσματα στα άκρα, διπλωπία και διαταραχές ουρήσεως
Περισσότεροι από 10.000 Ελληνες πάσχουν από σκλήρυνση κατά πλάκας.

Πρόκειται για μία χρόνια, υποτροπιάζουσα, αυτοάνοση πάθηση του νευρικού συστήματος, η οποία αποδίδεται σε πολλούς παράγοντες, όπως τα γονίδια (υπάρχει προδιάθεση, όχι κληρονομικότητα) και το περιβάλλον (κλίμα, διατροφή, λοιμώξεις, κάπνισμα, βιταμίνη D).

Η νόσος εκδηλώνεται με κινητική αδυναμία, κόπωση, αστάθεια, μουδιάσματα στα άκρα, διπλωπία, διαταραχές ουρήσεως. Στο 80% των ασθενών, η σκλήρυνση κατά πλάκας ξεκινά με επεισόδια που παρέρχονται είτε αυτόματα είτε με τη χορήγηση κορτιζόνης (υποτροπιάζουσα μορφή). Το 50% αυτών των ασθενών σε δέκα χρόνια θα έχουν σοβαρά προβλήματα αν παραμείνουν χωρίς θεραπεία (δευτεροπαθής προοδευτική μορφή).

Η σκλήρυνση κατά πλάκας δεν είναι θανατηφόρα ή μεταδοτική, όμως κάποιες βαριές μορφές της σε ένα μικρό ποσοστό ασθενών μπορεί να μειώσουν το προσδόκιμο ζωής. Οι υποτροπές αντιμετωπίζονται με κορτιζόνη. Η κυρίως θεραπεία (ανοσοτροποποιητική) είναι προληπτική, αρχίζει μετά το πρώτο επεισόδιο και ελαττώνει τις υποτροπές, την αναπηρία και τις νέες εστίες στη μαγνητική τομογραφία.

Θεραπεία πρώτης επιλογής είναι οι ιντερφερόνες και ενέσιμα σκευάσματα, τα οποία ελέγχουν κατά 30% τη δραστηριότητα της νόσου και απαντά θετικά το 50% των ασθενών. Θεραπεία δεύτερης επιλογής είναι δύο σκευάσματα, τα οποία χρησιμοποιούνται σε αποτυχία των προηγουμένων και η δραστικότητά τους αγγίζει το 60%.

Το ένα από αυτά χορηγείται κάθε 28 ημέρες ενδοφλεβίως και έχει σπάνιες αλλά σοβαρές παρενέργειες. Το δεύτερο είναι νεότερο, είναι σε κάψουλα χορηγούμενη από το στόμα και συνδυάζει υψηλή αποτελεσματικότητα με σπάνιες παρενέργειες, ενώ μπορεί να δοθεί και ως θεραπεία έναρξης σε ασθενείς με ταχέως εξελισσόμενη μορφή της νόσου.

Η πρώιμη έναρξη θεραπείας αναστέλλει την εξέλιξη της νόσου και εξασφαλίζει μια ποιότητα ζωής στον ασθενή. Εξασφαλίζει ποιότητα ζωής στον νέο άνθρωπο, τον κρατά δραστήριο στην παραγωγική διαδικασία και μειώνει δραστικά το κόστος που απαιτείται για την αντιμετώπιση της νόσου. Η σκλήρυνση κατά πλάκας απαιτεί ισόβια θεραπεία και μακροχρόνια φροντίδα από το σύστημα Υγείας. Επηρεάζει την παραγωγικότητα στην εργασία. Διαταράσσει τη συναισθηματική, οικογενειακή και κοινωνική ζωή του ασθενούς.

Σοβαρές είναι και οι οικονομικές επιπτώσεις της ασθένειας. Το άμεσο κόστος (30% του συνολικού) περιλαμβάνει τη φαρμακευτική αγωγή και τη φροντίδα εντός και εκτός νοσοκομείου. Το έμμεσο κόστος (50%) περιλαμβάνει την απώλεια παραγωγής λόγω αναρρωτικής αδείας, πρόωρης συντάξεως ή θανάτου. Το άυλο κόστος (20%) αφορά την οικονομική επιβάρυνση της οικογένειας (έξοδα, χαμένες ημέρες εργασίας) και την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής.

Στην Ελλάδα, εκτιμάται ότι το συνολικό ετήσιο κόστος ανά ασθενή είναι 21.420 ευρώ, ενώ στην Ευρώπη ανέρχεται σε 8.769.000 ευρώ ετησίως. Παρά τον ισόβιο χαρακτήρα της θεραπείας και τα κινητικά προβλήματα που παρουσιάζονται, οι ασθενείς είναι δυνατό να βελτιώσουν την καθημερινότητά τους, αν υιοθετήσουν έναν υγιεινό τρόπο ζωής.

Οι ειδικοί εξηγούν πως η ισορροπημένη δίαιτα, η τακτική, ελαφριά άσκηση και η αποβολή του στρες μπορούν να ενισχύσουν τους πάσχοντες. Σημαντικό ρόλο διαδραματίζει, επίσης, η κατανόηση από το οικογενειακό περιβάλλον, η προσαρμογή των καθημερινών δραστηριοτήτων στα νέα δεδομένα που δημιουργεί η νόσος και η διατήρηση καλής ψυχολογίας. Οι γιατροί συνιστούν, άλλωστε, ψυχραιμία, καθώς πρόκειται για μια νόσο τα συμπτώματα της οποίας σήμερα μπορούν να αντιμετωπιστούν ιδίως όταν γίνει έγκαιρη διάγνωση.

Πηγή: Έθνος

Νέος χάρτης εγκεφάλου προλαμβάνει και Αλτσχάιμερ! thumbnail

Νέος χάρτης εγκεφάλου προλαμβάνει και Αλτσχάιμερ!

Η Γη διαθέτει τους ψηφιακούς χάρτες του Google Earth και ο ανθρώπινος εγκέφαλος απέκτησε κάτι ανάλογο χάρη σε έναν νέο ανατομικό «άτλα», ο οποίος ονομάζεται «Μεγάλος Εγκέφαλος» (Big Brain).
Πρόκειται για τη λεπτομερέστερη μέχρι σήμερα τρισδιάστατη ψηφιακή χαρτογράφηση του εγκεφάλου. Ο «Μεγάλος Εγκέφαλος» επιτρέπει στους επιστήμονες να βλέπουν χαρακτηριστικά μικρότερα και από μία τρίχα.
Ο «χάρτης», που έχει ανάλυση 50 φορές μεγαλύτερη από οποιονδήποτε άλλο υπήρξε μέχρι σήμερα, δίνει στους επιστήμονες καλύτερη πρόσβαση στις δομές του εγκεφάλου που σχετίζονται με τη νόηση, τα συναισθήματα, την ομιλία, τη γήρανση και τις διάφορες νευροεκφυλιστικές ασθένειες (Αλτσχάιμερ, Πάρκινσον κ.α.).
Το νέο ψηφιακό μοντέλο του εγκεφάλου απεικονίζει χαρακτηριστικά διαστάσεων έως 20 μικρομέτρων (εκατομμυριοστών του μέτρου), δηλαδή σχεδόν όσο οι διαστάσεις των περίπου 80 δισεκατομμυρίων εγκεφαλικών κυττάρων (νευρώνων). Πρόκειται για ένα επίτευγμα γερμανο-καναδικής επιστημονικής συνεργασίας με επικεφαλής την καθηγήτρια Κάτριν Άμουντς, διευθύντρια του Ινστιτούτου Έρευνας του Εγκεφάλου του πανεπιστημίου Χάινριχ Χάινε του Ντίσελντορφ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο «Science», σύμφωνα με το BBC, το «Nature» και το «New Scientist».
Η δημιουργία του «χάρτη» χρειάστηκε δέκα χρόνια και έγινε με πρότυπο τον, διατηρημένο σε παραφίνη, εγκέφαλο μιας γυναίκας που είχε πεθάνει σε ηλικία 65 ετών. Ο εγκέφαλός της τεμαχίστηκε σε πάνω από 7.400 τμήματα, το καθένα πάχους το πολύ 20 μικρομέτρων. Τα τμήματα αυτά, αφού χρωματίστηκαν με τις κατάλληλες ουσίες, «σκαναρίστηκαν» σε υπολογιστές και μετά έγινε η ψηφιακή ανακατασκευή του εγκεφάλου.
Τα πλήρη δεδομένα του «Big Brain», που αποτελεί μέρος του ευρύτερου Ευρωπαϊκού Προγράμματος Ανθρωπίνου Εγκεφάλου, θα είναι προσβάσιμα από κάθε επιστήμονα στη διαδικτυακή πύλη CBRAIN. Οι ερευνητές θα μπορούν να κάνουν «ζουμ» σε όποια περιοχή του εγκεφάλου θέλουν να μελετήσουν. «Είναι σαν να χρησιμοποιεί κανείς το Google Earth. Μπορεί πλέον κανείς να δει λεπτομέρειες, που έως τώρα δεν ήταν ορατές», δήλωσε η Άμουντς.
Ο «Μεγάλος Εγκέφαλος» εντάσσεται στο πλαίσιο του συνεχώς αυξανόμενου ενδιαφέροντος διεθνώς για την έρευνα στις νευρολογικές επιστήμες. Τον προηγούμενο Ιανουάριο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ανακοίνωσε ότι θα χρηματοδοτήσει με ένα δισεκατομμύριο ευρώ, σε πλαίσιο τουλάχιστον μίας δεκαετία, το φιλόδοξο ερευνητικό Πρόγραμμα Ανθρωπίνου Εγκεφάλου. Το πρόγραμμα συντονίζει ο κορυφαίος επιστήμονας Χένρι Μάρκραμ του Ελβετικού Ομοσπονδιακού Ινστιτούτου Τεχνολογίας στη Λωζάνη και στοχεύει στη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου ψηφιακού αντιγράφου (προσομοιωμένου μοντέλου) του εγκεφάλου με τη βοήθεια υπέρ-υπολογιστών.
Τον Απρίλιο ήρθε η απάντηση των ΗΠΑ, όταν ο πρόεδρος Ομπάμα ανακοίνωσε ότι ξεκινά η Πρωτοβουλία Έρευνας του Εγκεφάλου μέσω προωθημένων νευροτεχνολογιών, αρχικού προϋπολογισμού 100 εκατ. δολαρίων.
Πηγή: AΠE-MΠΕ

Νέα μέθοδος πρόβλεψης κρίσεων επιληψίας! thumbnail

Νέα μέθοδος πρόβλεψης κρίσεων επιληψίας!

Ένα εγκεφαλικό ηλεκτρονικό εμφύτευμα μπορεί για πρώτη φορά να προβλέψει σε ένα βαθμό τις επερχόμενες επιληπτικές κρίσεις, συλλαμβάνοντας τα πρόδρομα ηλεκτρικά εγκεφαλικά σήματα κάποια λεπτά πριν την κρίση, σύμφωνα με μια νέα αυστραλιανή επιστημονική έρευνα. Η συσκευή μπορεί να εκτιμήσει αν ο κίνδυνος κρίσης είναι μικρός, μεσαίος ή μεγάλος, ανάλογα με το επίπεδο της καταγραφόμενης ηλεκτρικής δραστηριότητας.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Μαρκ Κουκ του πανεπιστημίου της Μελβούρνης, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο διεθνές περιοδικό νευρολογίας «Lancet Neurology», σύμφωνα με το BBC και το «New Scientist», έκαναν επί τέσσερις μήνες δοκιμές με 15 ασθενείς ηλικίας 20 έως 62 ετών (με δύο έως 12 κρίσεις το μήνα) και έδειξαν ότι το εμφύτευμα δουλεύει σε μερικούς αλλά όχι σε όλους. Είναι, έτσι, πρόωρο να θεωρηθεί ότι το εμφύτευμα είναι έτοιμο για χρήση.

Από επιληψία, που είναι η δεύτερη συχνότερη νευρολογική πάθηση μετά τα εγκεφαλικά, πάσχουν περίπου 50 έως 60 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, πολλοί από αυτούς νέοι. Σχεδόν το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού έχουν χρόνια επιληψία, ενώ έως το 10% μπορεί να υποστούν έστω μία επιληπτική κρίση στη διάρκεια της ζωής τους.

Η μη φυσιολογική λειτουργία του εγκεφάλου προκαλεί κρίσεις που έχουν ως συνέπεια τους αθέλητους σπασμούς του ασθενούς, οι οποίοι, αν και διαρκούν λίγα μόνο δευτερόλεπτα ή λεπτά, μπορούν να έχουν καταστροφικές συνέπειες, όπως τραυματισμούς από πτώση, εγκαύματα, πνιγμό κ.α. Το 40% περίπου των ασθενών δεν καταφέρνει να ελέγξει τις κρίσεις με τα υπάρχοντα φάρμακα. Οι χρησιμοποιούμενες βενζοδιαζεπίνες χρειάζονται περίπου 15 λεπτά για να δράσουν και συνήθως δεν έχουν αποτέλεσμα μετά το ξεκίνημα της κρίσης.

Το εμφύτευμα (που κατασκευάστηκε από την αμερικανική εταιρία NeuroVista, η οποία και χρηματοδότησε την αυστραλιανή έρευνα) συλλαμβάνει ηλεκτρικά σήματα από την επιφάνεια του εγκεφάλου και, μέσω συρμάτων, τα στέλνει σε ένα άλλο εμφύτευμα στο στήθος. Από εκεί τα στοιχεία αποστέλλονται ασύρματα σε μια φορητή συσκευή, η οποία και επεξεργάζεται τις πιθανότητες μιας νέας κρίσης. Ένα λαμπάκι ανάβει και, ανάλογα με το χρώμα του, δείχνει πόσο μεγάλος είναι ο εκτιμώμενος κίνδυνος κρίσης (π.χ. το κόκκινο φωτάκι προειδοποιεί ότι ο κίνδυνος είναι άμεσος, δηλαδή μέσα στα τέσσερα επόμενα λεπτά).

Από τους 15 ασθενείς, μόνο στους οκτώ κατέστη δυνατό να λειτουργήσει πλήρως η συσκευή και σε αυτούς η πρόβλεψη των επιληπτικών κρίσεων είχε επιτυχία σε ποσοστό 56% έως 100%. Όπως είπε ο Κουκ, η συσκευή θα μπορούσε μελλοντικά, με τις κατάλληλες βελτιώσεις, να εξαλείψει την απρόβλεπτη φύση της επιληψίας, παρέχοντας προειδοποίηση πολλά λεπτά ή ακόμα και ώρες πριν την εμφάνιση των συμπτωμάτων της κρίσης.

«Αυτό θα μπορούσε να αλλάξει τον τρόπο που η ασθένεια αντιμετωπίζεται», ανέφερε ο αυστραλός ερευνητής και επεσήμανε ότι σήμερα συχνά χορηγούνται συνεχώς φάρμακα στους ασθενείς, επειδή δεν μπορεί να προβλεφθεί μια μελλοντική κρίση. Αν όμως τελικά κάτι τέτοιο καταστεί εφικτό, τότε νέα φάρμακα και μια διαφορετική θεραπευτική στρατηγική θα μπορούσαν να αναπτυχθούν. Με αυτό τον τρόπο, η ποιότητα ζωής και η ανεξαρτησία κινήσεων των ασθενών θα βελτιωθούν. «Όπως και με τους σεισμούς, δεν μπορείς να τους σταματήσεις, αλλά αν ξέρεις τι πρόκειται να συμβεί, θα μπορέσεις να προετοιμαστείς», είπε ο Κουκ.

Για «σημαντικό ορόσημο» στη θεραπεία της επιληψίας έκαναν λόγο άλλοι επιστήμονες και οργανώσεις καταπολέμησης της νόσου, αν και επεσήμαναν πως οι δοκιμές έγιναν σε μικρό δείγμα ασθενών, συνεπώς θα πρέπει να επεκταθούν στο μέλλον, κάτι που ήδη σχεδιάζουν οι αυστραλοί επιστήμονες.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Εγκεφαλικό εμφύτευμα προβλέπει τις κρίσεις επιληψίας! thumbnail

Εγκεφαλικό εμφύτευμα προβλέπει τις κρίσεις επιληψίας!

Ένα εγκεφαλικό ηλεκτρονικό εμφύτευμα μπορεί για πρώτη φορά να προβλέψει σε ένα βαθμό τις επερχόμενες επιληπτικές κρίσεις, συλλαμβάνοντας τα πρόδρομα ηλεκτρικά εγκεφαλικά σήματα κάποια λεπτά πριν την κρίση, σύμφωνα με μια νέα αυστραλιανή επιστημονική έρευνα. Η συσκευή μπορεί να εκτιμήσει αν ο κίνδυνος κρίσης είναι μικρός, μεσαίος ή μεγάλος, ανάλογα με το επίπεδο της καταγραφόμενης ηλεκτρικής δραστηριότητας.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή Μαρκ Κουκ του πανεπιστημίου της Μελβούρνης, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο διεθνές περιοδικό νευρολογίας «Lancet Neurology», σύμφωνα με το BBC και το «New Scientist», έκαναν επί τέσσερις μήνες δοκιμές με 15 ασθενείς ηλικίας 20 έως 62 ετών (με δύο έως 12 κρίσεις το μήνα) και έδειξαν ότι το εμφύτευμα δουλεύει σε μερικούς αλλά όχι σε όλους. Είναι, έτσι, πρόωρο να θεωρηθεί ότι το εμφύτευμα είναι έτοιμο για χρήση.

Από επιληψία, που είναι η δεύτερη συχνότερη νευρολογική πάθηση μετά τα εγκεφαλικά, πάσχουν περίπου 50 έως 60 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, πολλοί από αυτούς νέοι. Σχεδόν το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού έχουν χρόνια επιληψία, ενώ έως το 10% μπορεί να υποστούν έστω μία επιληπτική κρίση στη διάρκεια της ζωής τους.

Η μη φυσιολογική λειτουργία του εγκεφάλου προκαλεί κρίσεις που έχουν ως συνέπεια τους αθέλητους σπασμούς του ασθενούς, οι οποίοι, αν και διαρκούν λίγα μόνο δευτερόλεπτα ή λεπτά, μπορούν να έχουν καταστροφικές συνέπειες, όπως τραυματισμούς από πτώση, εγκαύματα, πνιγμό κ.α. Το 40% περίπου των ασθενών δεν καταφέρνει να ελέγξει τις κρίσεις με τα υπάρχοντα φάρμακα. Οι χρησιμοποιούμενες βενζοδιαζεπίνες χρειάζονται περίπου 15 λεπτά για να δράσουν και συνήθως δεν έχουν αποτέλεσμα μετά το ξεκίνημα της κρίσης.

Το εμφύτευμα (που κατασκευάστηκε από την αμερικανική εταιρία NeuroVista, η οποία και χρηματοδότησε την αυστραλιανή έρευνα) συλλαμβάνει ηλεκτρικά σήματα από την επιφάνεια του εγκεφάλου και, μέσω συρμάτων, τα στέλνει σε ένα άλλο εμφύτευμα στο στήθος. Από εκεί τα στοιχεία αποστέλλονται ασύρματα σε μια φορητή συσκευή, η οποία και επεξεργάζεται τις πιθανότητες μιας νέας κρίσης. Ένα λαμπάκι ανάβει και, ανάλογα με το χρώμα του, δείχνει πόσο μεγάλος είναι ο εκτιμώμενος κίνδυνος κρίσης (π.χ. το κόκκινο φωτάκι προειδοποιεί ότι ο κίνδυνος είναι άμεσος, δηλαδή μέσα στα τέσσερα επόμενα λεπτά).

Από τους 15 ασθενείς, μόνο στους οκτώ κατέστη δυνατό να λειτουργήσει πλήρως η συσκευή και σε αυτούς η πρόβλεψη των επιληπτικών κρίσεων είχε επιτυχία σε ποσοστό 56% έως 100%. Όπως είπε ο Κουκ, η συσκευή θα μπορούσε μελλοντικά, με τις κατάλληλες βελτιώσεις, να εξαλείψει την απρόβλεπτη φύση της επιληψίας, παρέχοντας προειδοποίηση πολλά λεπτά ή ακόμα και ώρες πριν την εμφάνιση των συμπτωμάτων της κρίσης.

«Αυτό θα μπορούσε να αλλάξει τον τρόπο που η ασθένεια αντιμετωπίζεται», ανέφερε ο αυστραλός ερευνητής και επεσήμανε ότι σήμερα συχνά χορηγούνται συνεχώς φάρμακα στους ασθενείς, επειδή δεν μπορεί να προβλεφθεί μια μελλοντική κρίση. Αν όμως τελικά κάτι τέτοιο καταστεί εφικτό, τότε νέα φάρμακα και μια διαφορετική θεραπευτική στρατηγική θα μπορούσαν να αναπτυχθούν. Με αυτό τον τρόπο, η ποιότητα ζωής και η ανεξαρτησία κινήσεων των ασθενών θα βελτιωθούν. «Όπως και με τους σεισμούς, δεν μπορείς να τους σταματήσεις, αλλά αν ξέρεις τι πρόκειται να συμβεί, θα μπορέσεις να προετοιμαστείς», είπε ο Κουκ.

Για «σημαντικό ορόσημο» στη θεραπεία της επιληψίας έκαναν λόγο άλλοι επιστήμονες και οργανώσεις καταπολέμησης της νόσου, αν και επεσήμαναν πως οι δοκιμές έγιναν σε μικρό δείγμα ασθενών, συνεπώς θα πρέπει να επεκταθούν στο μέλλον, κάτι που ήδη σχεδιάζουν οι αυστραλοί επιστήμονες.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Σκλήρυνση κατά πλάκας. Ποιοι μπορούν να πάρουν το χάπι; thumbnail

Σκλήρυνση κατά πλάκας. Ποιοι μπορούν να πάρουν το χάπι;

Πάσχω από σκλήρυνση κατά πλάκας και ο νευρολόγος μού πρότεινε να αλλάξω την φαρμακευτική μου αγωγή σε φάρμακο δεύτερης γραμμής αγωγής. Τι σημαίνει αυτό;

Γράφει η Μαρία Αναγνωστούλη, Επίκουρη Καθηγήτρια Νευρολογίας του Τμήματος Απομυελινωτικών Νοσημάτων Υπεύθυνη Ανοσογενετικού Εργαστηρίου, Α' Παν/κή Νευρολογική Κλινική Αιγινήτειου Νοσοκομείου, www.anagnostouli.gr
Όπως είναι γνωστό η Σλήρυνση κατά Πλάκας (ΣΚΠ), ή Πολλαπλή Σκλήρυνση (ΠΣ) με την νεότερη ονομασία είναι μία χρόνια αυτοάνοση, φλεγμονώδης και εκφυλιστική νόσος του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος (ΚΝΣ), δηλαδή του εγκεφάλου και του νωτιαίου μυελού. Πλήττει κυρίως νέους ενήλικες, κυρίως γυναίκες και τα νεότερα δεδομένα στην χώρα μας αλλά και διεθνώς αποδεικνύουν την αυξητική τάση στην εμφάνιση της νόσου.
Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει ολοκληρωτική ίαση στην θεραπευτική αντιμετώπιση της νόσου, αφού δεν υπάρχει ακόμη πλήρης γνώση και διευκρίνιση των αιτίων και της παθοφυσιολογίας της έναρξής της. Ωστόσο η αύξηση των γενετικών, ανοσογενετικών και νευροανοσολογικών δεδομένων για την νόσο, ειδικά την τελευταία δεκαετία οδήγησε στην γνώση πολλών επιμέρους μονοπατιών του παθοφυσιολογικού μηχανισμού, με αποτέλεσμα την εισαγωγή πολλών νέων θεραπευτικών φαρμακοθεραπειών, με διακριτή και στοχευμένη δράση.
Τα ανοσοτροποποιητικά φάρμακα
Τα λεγόμενα ανοσοτροποποιητικά φάρμακα πρώτης γραμμής για την υποτροπιάζουσα μορφή της νόσου, δηλαδή οι ιντερφερόνες και η οξεική γκλατιραμέρη αφορούν πρωτίστως τους νεοδιαγνωσθέντες ασθενείς, που τους χορηγούνται για την αναχαίτιση της εξέλιξης της νόσου τους, σε ό,τι αφορά τις υποτροπές, την αύξηση της αναπηρίας και την πρόοδο των βλαβών στην νευροαπεικόνιση (μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου και νωτιαίου μυελού). Τα φάρμακα αυτά αναχαιτίζουν την νόσο κατά μέσο όρο 35%, αλλά ο κάθε ασθενής μπορεί να βελτιωθεί σε άλλοτε άλλο ποσοστό, που είναι απόρροια του σταδίου της νόσου, της μορφής της (υποτροπιάζουσα, δευτεροπαθώς προϊούσα), αλλά και καθαρά εξατομικευμένων λόγων, που έχουν την βάση τους σε γενετικούς/επιγενετικούς παράγοντες.
Όταν ένας ασθενής με  Σκλήρυνση κατά Πλάκας παρ´ότι λαμβάνει την ανοσοτροποποιητική του αγωγή συνεχίζει να εμφανίζει υποτροπές είτε/και νέα νευροαπεικονιστικά ευρήματα (απομυελινωτικές εστίες, ενίσχυση των εστιών, ατροφία) και αυξάνεται ο βαθμός της αναπηρίας του, τότε χρειάζεται αλλαγή της αγωγής του είτε σε ένα άλλο ανοσοτροποποιητικό φάρμακο πρώτης γραμμής, είτε πλέον σε ένα φάρμακο δεύτερης γραμμής, που είναι είτε η ναταλιζουμάμπη, είτε η φινγκολιμόδη.
Η ναταλιζουμάμπη (natalizumab) είναι ένα μονοκλωνικό αντίσωμα, που ο τρόπος δράσης του είναι η παρεμπόδιση της εισόδου διαμέσου του αιματοεγκεφαλικού φραγμού, των διεγερμένων, αυτο-αντιδραστικών Τ-λεμφοκυττάρων, των ειδικών και υπεύθυνων για την καταστροφή της μυελίνης στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Κατ´αυτόν τον τρόπο παρεμποδίζονται και μετριάζονται οι βλάβες της μυελίνης των νεύρων και τα συμπτώματα, αλλά και η εξέλιξη της νόσου. Η αποτελεσματικότητα του φαρμάκου είναι υψηλή και φθάνει το 75%, αλλά δυνητικά υπάρχει και ο κίνδυνος κάποιων παρενεργειών, με σοβαρότερη και κυριότερη, αυτή της ανάπτυξης πρωτοπαθούς πολυεστιακής λευκοεγκεφαλοπάθειας (PML), σε ένα ποσοστό 1 στους 1000 ασθενείς που λαμβάνουν το φάρμακο. Ειδικά μετά την διετία χορήγησης του φαρμάκου και ειδικά σε αυτούς που είναι θετικοί για τον ιό JC ο κίνδυνος πολλαπλασιάζεται, ανάλογα και με το ύψος του τίτλου των αντισωμάτων του ιού. Στην πράξη,  δεν παρατηρήσαμε αυτή την παρενέργεια στους ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας του Αιγινητείου Νοσοκομείου, στην πενταετία χορήγησής του, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο κίνδυνος είναι ανύπαρκτος, και συνολικά ενισχύεται η άποψη, της καλής επιλογής ασθενών και η πολλή και στενή παρακολούθησή τους. Το φάρμακο δίδεται ενδοφλέβια, μία φορά τον μήνα, μετά είσοδο του ασθενούς στο Νοσοκομείο για 24 ώρες και συνήθως γίνεται καλά ανεκτό. Τα αποτελέσματα των πρόσφατων διεθνών μελετών δείχνουν ότι η έγκαιρη αλλαγή θεραπείας στους ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας που είχαν τα κριτήρια, από πρώτης γραμμής θεραπείες, σε ναταλιζουμάμπη, βελτίωνε κατά πολύ την κλινική τους κατάσταση και αναχαίτιζε την εξέλιξη της αναπηρίας, βάσει και της κλίμακας EDSS.
Από του στόματος φάρμακο
Η φινγκολιμόδη (fingolimod) είναι το πρώτο, το από του στόματος (per os) χορηγούμενο φάρμακο, στην ιστορία της σκλήρυνσης κατά πλάκας και πολυαναμενόμενο από τους ασθενείς, δεδομένου ότι όλες οι άλλες χορηγούμενες θεραπείες είναι ενέσιμες. Ο τρόπος δράσης του φαρμάκου είναι η παρακράτηση και ο “εγκλωβισμός” των κυκλοφορούντων ενεργοποιημένων, αυτο-αντιδραστικών Τ-λεμφοκυττάρων στους λεμφαδένες, με αποτέλεσμα την δραστική μείωση της κυκλοφορίας τους, τόσο στην περιφέρεια και ως αποτέλεσμα και στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Έτσι παρεμποδίζεται ο καταστροφικός τους ρόλος στην μυελίνη με συνέπεια την μείωση των υποτροπών, των ευρημάτων από την νευροαπεικόνιση και της εξέλιξης της αναπηρίας. Να τονιστεί ωστόσο ότι εγκλωβίζονται στους λεμφαδένες κυρίως τα Τ-λεμφοκύτταρα που έχουν σχέση με την νόσο και όχι τα Τ-λεμφοκύτταρα που είναι υπεύθυνα για την άμυνα στις λοιμώξεις και την επιτήρηση των καρκινογενέσεων.
Τα κριτήρια λήψης του χαπιού
Προκειμένου να δοθεί το φάρμακο σε κάποιον ασθενή θα πρέπει να πληρούνται κάποια κριτήρια και θα πρέπει να υποβληθεί και σε κάποιον έλεγχο και όσο αφορά γυναίκες, θα πρέπει να μην κυοφορούν και ούτε να υπάρχει ενδεχόμενο κυοφορίας κατά την λήψη του φαρμάκου. Το φάρμακο δεν είναι για όλους τους ασθενείς, αλλά για εκείνους που παρά την θεραπεία με ανοσοτροποποιητικά φάρμακα πρώτης γραμμής, συνεχίζουν να υποτροπιάζουν, να έχουν νέα ευρήματα από την MRI εγκεφάλου και νωτιαίου μυελού, να έχουν αύξηση της βαθμολόγησής τους στην κλίμακα αναπηρίας EDSS, ή γενικότερα η νόσος τους να είναι επιθετική, στο διάστημα του τελευταίου έτους.
Οι εξετάσεις στις οποίες πρέπει να υποβληθούν οι ασθενείς είναι ο καρδιολογικός έλεγχος με ηλεκτροκαρδιογράφημα, υπερηχογράφημα καρδιάς και ίσως και Holter ρυθμού, ο έλεγχος προηγηθείσας λοίμωξης ανεμευλογιάς και τα θετικά αντισώματα στο αίμα και ο οφθαλμολογικός έλεγχος και με οπτικά πεδία. Τα ανωτέρω έχουν σχέση με τις δυνητικές παρενέργειες του φαρμάκου.
Το φάρμακο δίδεται σε καθημερινή βάση, ως ένα δισκίο, πράγμα που είναι ασφαλώς ευκολότερο για τους ασθενείς, αλλά απαιτεί και αυτό συμμόρφωση και τακτικότητα στην λήψη.
Η αρχική χορήγηση γίνεται με παρακολούθηση νευρολόγου και δυνατότητα καρδιολογικής υποστήριξης, για 6 ώρες, για το ενδεχόμενο βραδυκαρδίας. Μετά το χρονικό αυτό πλαίσιο των 6 ωρών οι καρδιολογικές παρενέργειες  είναι σχεδόν μηδαμινές και ο ασθενής μπορεί να συνεχίσει την λήψη αυτόνομα. Χρειάζεται πολλή και καλή παρακολούθηση στην συνέχεια, με περιοδική διενέργεια αιματολογικών εξετάσεων και επανάληψη όλου του αρχικού ελέγχου, μετά τρίμηνο.
Η πείρα των δύο ετών χορήγησης σε ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας, στην Ελλάδα, δείχνει καλή ανοχή, ελάχιστα προβλήματα και παρενέργειες και καλή αποτελεσματικότητα, που βάσει των διεθνών μελετών, σε 60.000 ασθενείς, για 6 χρόνια, φθάνει το 67% περίπου, με σταθερό ποσοστό ετήσιων υποτροπών, κάτω της μίας κατ´έτος. 
Θα πρέπει να τονιστεί, ότι πέραν των ανωτέρω πληροφοριών, ο μόνος αρμόδιος να κρίνει για την περαιτέρω θεραπευτική αγωγή ενός ασθενούς με σκλήρυνση κατά πλάκας είναι ο υπεύθυνος για εκείνον νευρολόγος, που ο ίδιος επέλεξε για την νόσο του και όχι το διαδίκτυο ή οι συμπάσχοντες, ή οι φίλοι και γνωστοί.
Υπάρχουν αρκετά εξειδικευμένα κέντρα στην Ελλάδα για την σκλήρυνση κατά πλάκας και ο ασθενής έχει δυνατότητα επιλογών. Αρκεί  να μην ξεχνά ότι πάντοτε υπάρχουν και οι επιτήδειοι, που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τους ασθενείς όλων των κατηγοριών.

Σκλήρυνση κατά πλάκας: ελπιδοφόρο πειραματικό φάρμακο για την καταπολέμησή της thumbnail

Σκλήρυνση κατά πλάκας: ελπιδοφόρο πειραματικό φάρμακο για την καταπολέμησή της

Νέο φάρμακο σε πειραματική μορφή το οποίο επιχειρεί να αντιμετωπίσει τη σκλήρυνση κατά πλάκας, αφήνοντας ανέπαφο το ανοσοποιητικό σύστημα.

Ένα νέο πειραματικό φάρμακο για τους ασθενείς με πολλαπλή σκλήρυνση (σκλήρυνση κατά πλάκας) δοκιμάστηκε για πρώτη φορά σε ανθρώπους. Η ολοκλήρωση της πρώτης φάσης των κλινικών δοκιμών, αν και κυρίως περιορίστηκε στο να δείξει την ασφάλεια της μεθόδου και την έλλειψη παρενεργειών, αφήνει πολλές υποσχέσεις για το μέλλον.

Η νέα θεραπεία φαίνεται πως μειώνει κατά 50% έως 75% τις επιθέσεις του ανοσοποιητικού συστήματος του ίδιου ασθενούς εναντίον της μυελίνης, του μονωτικού και προστατευτικού στρώματος των νεύρων του στον νωτιαίο μυελό, τον εγκέφαλο και το οπτικό νεύρο. Όταν η μυελίνη καταστραφεί, τα ηλεκτρικά σήματα δεν μπορούν να μεταδοθούν σωστά από και προς τον εγκέφαλο, με συνέπεια μια σειρά από ήπια(π.χ. μούδιασμα στα άκρα) έως σοβαρά (παράλυση και τύφλωση) συμπτώματα.

Οι ερευνητές από τις ΗΠΑ, τη Γερμανία και την Ελβετία, με επικεφαλής τον καθηγητή μικροβιολογίας και ανοσολογίας Στέφεν Μίλερ της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου Northwestern του Σικάγο, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο ιατρικό περιοδικό «Science Transnational Medicine», πραγματοποίησαν τη «φάση 1» της κλινικής δοκιμής σε εννέα ασθενείς στη Γερμανία (Πανεπιστημιακό Ιατρικό Κέντρο Αμβούργου-Έπεντορφ). Είχαν προηγηθεί πάνω από 30 χρόνια προκλινικής έρευνας με πειραματόζωα.

Όπως είπε ο Στ. Μίλερ, «η θεραπεία σταματά τις αυτοάνοσες αντιδράσεις που έχουν ήδη ενεργοποιηθεί και, παράλληλα, εμποδίζει την ενεργοποίηση νέων αυτοάνοσων κυττάρων. Η μέθοδός μας αφήνει ανέπαφη τη λειτουργία του φυσιολογικού ανοσοποιητικού συστήματος και αυτό είναι το μέγα ζητούμενο». Οι σημερινές θεραπείες για την πολλαπλή σκλήρυνση καταστέλλουν όλο το ανοσοποιητικό σύστημα, με αποτέλεσμα αρκετοί ασθενείς να γίνονται ευάλωτοι σε διάφορες μολύνσεις και να κινδυνεύουν περισσότερο από καρκίνο.

Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν τα λευκοκύτταρα του ασθενούς για να μεταφέρουν με ενδοφλέβια ένεση στον οργανισμό του δισεκατομμύρια αντιγόνα μυελίνης (πρωτεΐνες), έτσι ώστε το ανοσοποιητικό σύστημά του να «εκπαιδευθεί» να τα αναγνωρίζει ως αβλαβή και να μη επιτίθεται πλέον στην μυελίνη των νεύρων. Μολονότι το δείγμα των εννέα ασθενών θεωρείται μικρό για να καθοριστεί σε ποιο βαθμό η νέα θεραπεία μπορεί να καταπολεμήσει τη νόσο, οι πρώτες ενδείξεις είναι ενθαρρυντικές, καθώς δείχνουν ότι όσοι έλαβαν τις μεγαλύτερες δόσεις λευκοκυττάρων με αντιγόνα μυελίνης, είναι αυτοί που μετά από τρεις μήνες εμφάνισαν τη μεγαλύτερη μείωση στην καταστροφή της μυελίνης των νεύρων τους.

Η αρχική κλινική δοκιμή έδειξε επίσης ότι η χορήγηση έως τριών δισεκατομμυρίων αντιγόνων μυελίνης δεν προκάλεσε καθόλου παρενέργειες, ούτε υπέσκαψε τη δυνατότητα του ανοσοποιητικού συστήματος των ασθενών να καταπολεμά τους παθογόνους μικροοργανισμούς γενικότερα.

Θα ακολουθήσει η δεύτερη φάση των κλινικών δοκιμών με μεγαλύτερο αριθμό ασθενών. Οι επιστήμονες προσπαθούν να αντλήσουν 1,5 εκατ. ευρώ για να χρηματοδοτήσουν τη «φάση 2» και η νέα κλινική δοκιμή τους έχει ήδη εγκριθεί στην Ελβετία (Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ζυρίχης). «Στη φάση 2 της κλινικής δοκιμής θέλουμε να θεραπεύσουμε ασθενείς όσο γίνεται νωρίτερα, προτού η νόσος επιφέρει παράλυση λόγω καταστροφής της μυελίνης. Από τη στιγμή που συμβαίνει αυτή η ζημιά, είναι δύσκολο να διορθωθεί», δήλωσε ο Μίλερ.

Η εν λόγω ανοσολογική τεχνική (που πάντως θεωρείται πολύπλοκη και ακριβή) μπορεί μελλοντικά να αξιοποιηθεί, πέρα από την πολλαπλή σκλήρυνση, και για άλλες αυτοάνοσες και αλλεργικές παθήσεις. Ήδη οι προκλινικές δοκιμές έχουν δείξει την αποτελεσματικότητά της κατά του διαβήτη τύπου 1 και του αλλεργικού άσθματος. Οι ερευνητές ελπίζουν ότι, αντί για κυτταρικά αντιγόνα, θα μπορούν στο μέλλον να χρησιμοποιήσουν ειδικά νανοσωματίδια, οπότε η μέθοδος θα γίνει πιο απλή και φθηνότερη.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Yπάρχει πρόληψη για τη νόσο του Πάρκινσον; thumbnail

Yπάρχει πρόληψη για τη νόσο του Πάρκινσον;

Όλοι έχουμε κάποια εμπειρία από ασθενείς που πάσχουν από αυτή την νόσο. Όμως δυστυχώς όπως στα περισσότερα πράγματα, οι γνώσεις μας μπλέκουν με στρεβλές αντιλήψεις, προκαταλήψεις και ημιμάθεια. Έτσι είναι σκόπιμο να διατυπωθούν μερικά βασικά στοιχεία γι αυτή την νόσο, που δυστυχώς αγγίζει πολύ κόσμο.

Γράφει ο ψυχίατρος- νευρολόγος κύριος Παύλος Σακκάς 

1. Η νόσος του Parkinson είναι μια αρρώστια που σε λίγες μόνο περιπτώσεις μπορεί να χαρακτηριστεί ως κληρονομική. Η συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, αφορά άτομα χωρίς κληρονομική επιβάρυνση. Επομένως δεν χρειάζεται να ανησυχούμε εάν ο παππούς μας ή ο θείος μας εμφανίσει Parkinson.
2. Φαίνεται ότι η νόσος αυτή μπορεί να χαρακτηριστεί ως νόσος φθοράς. Δηλαδή εμφανίζεται όταν κάποια συγκεκριμένα κύτταρα του εγκεφάλου δεν μπορούν πλέον να παράγουν ντοπαμίνη. Για τον λόγο αυτό, η πιθανότητα να εμφανίσει κανείς Parkinson αυξάνεται με την ηλικία.
3. Μέχρι σήμερα δεν έχει βρεθεί καμιά σίγουρη μέθοδος πρόληψης της νόσου. Επομένως η έγκαιρη ή μάλιστα η πρώιμη διάγνωση, δεν βοηθά σε τίποτε. Δεν υπάρχει τρόπος να ανατραπεί ούτε ακόμα και να καθυστερήσει η εξέλιξη της νόσου.
4. Ούτε η πρώιμη φαρμακευτική αγωγή ούτε κάποια άσκηση ή ειδική διατροφή έχει αποδειχθεί ότι επιβραδύνει την πρόοδο της αναπηρίας που επιφέρει σε βάθος χρόνου η νόσος.
5. Αντίθετα υπάρχουν ενδείξεις ότι η πρώιμη χορήγηση ντοπαμίνης ή αναλόγων φαρμάκων που κάνουν την δουλειά της ντοπαμίνης και λέγονται αγωνιστές της ντοπαμίνης, μπορεί να ευοδώσουν την φθορά των συγκεκριμένων κυττάρων. Για τον λόγο αυτό δεν χρειάζεται βιασύνη στην θεραπευτική αντιμετώπιση της νόσου. Η αυτοσυγκράτηση και η όσο το δυνατό πιο συντηρητική φαρμακευτική αγωγή, αποτελούν την καλύτερη στρατηγική στη νόσο Parkinson.
6. Μέχρι σήμερα η κυριότερη θεραπευτική αντιμετώπιση στηρίζεται στην χορήγηση ντοπαμίνης ή αναλόγων φαρμάκων. Δηλαδή αποτελεί τρόπον τινά θεραπεία υποκατάστασης. (Όπως ακριβώς στον σακχαρώδη διαβήτη όπου το πάγκρεας δεν παράγει ινσουλίνη και εμείς χορηγούμε εξωτερικά την ορμόνη αυτή.)
7. Οι λειτουργίες που ελέγχονται από τα κύτταρα που ατονούν ή πεθαίνουν στην νόσο Parkinson ελέγχουν τις κινήσεις που κάνουμε σχεδόν αυτόματα όπως κινήσεις αιώρησης των χεριών στο περπάτημα, εκφραστικότητα του προσώπου, διατήρησης όρθιας θέσης του κορμού, αλλά και χαλάρωσης μυών που αντιτίθενται σε κάποια συγκεκριμένη κίνηση. Έτσι μπορεί ο ασθενής να περπατά σκυφτός και «μονοκόμματος», με μικρά συρτά βήματα, ενώ ακόμα μπορεί να αισθανθεί πόνο στην μέση, την πλάτη, σε κάποιο άκρο. Τέλος συχνά το πρόβλημα ξεκινά από το ένα χέρι το οποίο χάνει την ικανότητα να κάνει λεπτές κινήσεις.
8. Η τρεμούλα, ο τρόμος δηλαδή με συχνότητα 4 κινήσεων το δευτερόλεπτο, δεν είναι υποχρεωτικά παρούσα στη συμπτωματολογία της νόσου.
9. Νευροχειρουργικές προσεγγίσεις μπορεί να δοκιμαστούν σε πολύ προχωρημένες καταστάσεις, που συνοδεύονται από έντονη αναπηρία.
10. Κάθε ασθενής έχει διαφορετική εξέλιξη. Ακόμα η εξέλιξη μπορεί να σταματήσει για άλλοτε άλλο χρονικό διάστημα. Μπορεί να είναι αργή και ήπια, ή χωρίς εμφανή λόγο να οδηγήσει σε σημαντική επιδείνωση.

X

Αγαπητοί αναγνώστες,

Σας ενημερώνουμε ότι το boro.gr προσφέρει καθημερινά (Δευτέρα-Παρασκευή) δωρεάν ψυχολογική υποστήριξη με επαγγελματίες ψυχολόγους.

Κάντε κλίκ εδώ για να συνδεθείτε και να ενημερωθείτε για τις ώρες λειτουργίας.
X