Αρχική / Ψυχολογία / Real Life / Οικογένεια (page 240)

Οικογένεια

Μήπως μεγαλώνετε "κακομαθημένα" παιδιά;

Η αδυναμία σε κάποιο αγαπημένο πρόσωπο συνιστά μια ξεχωριστή σχέση που το διακρίνει από τους άλλους. Η αδυναμία εκφράζεται με μια ειδική μεταχείριση και με την παροχή ιδιαίτερης φροντίδας. Οι λόγοι που ένας γονιός έλκεται από κάποιο παιδί ιδιαίτερα και το ξεχωρίζει από τα άλλα αφορούν ασυνείδητες εμπλοκές που εν έχει επιτύχει να επιλύσει στην προσωπική του ζωή. Η επιλογή μπορεί να έχει να κάνει με την εξυπνάδα. Με την ομοιότητα με κάποιο συγγενικό ή άλλο πρόσωπο. Με προσωπικές ταυτίσεις. Με κάποιο χαρακτηριστικό της προσωπικότητας.
 Γράφει ο ψυχοθεραπευτής, παιδοψυχίατρος και συγγραφέας, κύριος Δημήτρης Καραγιάννης.  

Πώς επηρεάζει η αδυναμία την εξέλιξη του παιδιού μας; 
Τα στοιχεία που οδηγούν στην αίσθηση αδυναμίας ποικίλουν αλλά η εμπλοκή είναι πάντα παρούσα καθώς περιέχει ταυτίσεις που απαγορεύουν την διαφοροποίηση του παιδιού.
Η αδυναμία κατανοείται ως μια ιδιαίτερη προστασία ώστε το παιδί να διευκολυνθεί να μην έρθει σε επαφή με τα δύσκολα. Πρόκειται για μια καλοπροαίρετη αλλά μυωπική θεώρηση που δεν αντιλαμβάνεται το μέγεθος της βλάβης που προκαλεί στο αντικείμενο της αγάπης. Η στάση αυτή είναι οφθαλμοφανώς αντιληπτή από τους τρίτους αλλά δύσκολα αναστρέψιμη.
Ο γονιός για δικούς του ασυνείδητους λόγους μεγαλώνει το παιδί του κατά τρόπο που να μη δυσκολευτεί με αποτέλεσμα να δυσκολεύεται όταν είναι ανήλικος.
Πότε ο γονιός γίνεται υπερπροστατευτικός; 
Μια πιο προσεκτική μελέτη αποδεικνύει ότι ο γονιός που υπερπροστατεύει είναι ο ίδιος που δυσκολεύεται σε αντίστοιχες καταστάσεις και επομένως προστατεύει ένα δικό του ανασφαλές στοιχείο. Ο γονιός που συμπεριφέρεται με αυτόν τον τρόπο είναι πεπεισμένος πιο ισορροπημένη ισοδυναμεί με συναισθηματική εγκατάλειψη του παιδιού του.
Στην προσπάθειά μου να εξηγήσω σε κάποιους γονείς την αναγκαιότητα να αναπτύξει το παιδί τις δεξιότητες, ώστε να αντιπαρέρχεται μόνο του από μικρό τις δύσκολες καταστάσεις τους παραθέτω το παράδειγμα του εμβολιασμού.
Τους ρωτώ αν έκαναν εμβόλια στα παιδιά τους από τη βρεφική ηλικία, οι γονείς απαντούν βεβαίως ναι. Στη συνέχεια τους ρωτώ ποια στοιχεία περιέχει το εμβόλιο. Με κοιτούν με βεβαιότητα και απαντούν: Αντισώματα! Άνθρωποι με καλή μόρφωση, παρασυρμένοι από το συναίσθημά τους, ξεχνούν τη στοιχειώδη γνώση ότι τα εμβόλια περιέχουν εξασθενημένα μικρόβια. Οι γονείς οφείλουν να συνειδητοποιήσουν ότι σημαντικός στόχος είναι η ανάπτυξη ενός ικανού ψυχικού ανοσοποιητικού συστήματος.
Την ίδια ώρα που κάποιοι γονείς παιδιών με σωματική ή νοητική αναπηρία τα ασκούν ασταμάτητα ώστε να αναπτύξουν τις όποιες ικανότητές τους και να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στη ζωή κάποιοι άλλοι υπερπροστατεύουν ένα υγιές παιδί με αποτέλεσμα να το μεταλλάσσουν σε ένα τραγικά ανάπηρο άτομο.
Το παιδί τελικά πληρώνει την αδυναμία των γονιών του προς αυτό με το να αδυνατεί να σχετισθεί ισότιμα με συμμαθητές , φίλους και αδέρφια.  
Αυτή η αδυναμία επεκτείνεται αργότερα στη σχέση με τον σύντροφο ή τους συναδέλφους. Τελικά, μη μπορώντας να κατανοήσει τη δική του ανεπάρκεια, κατηγορεί όλους τους άλλους ότι δήθεν τον αδικούν.
Είναι εκπληκτικά εντυπωσιακός ο τρόπος με τον οποίο κάποιος που έχει βιώσει αυτή τη χαριστική στάση τη θεωρεί ως δεδομένη και αυτονόητη. Θεωρεί ότι όλοι θα πρέπει να του συμπεριφέρονται όπως η μαμά και να του χαρίζονται. Επομένως, απαιτεί την ίδια χαριστική συμπεριφορά από όσους σχετίζονται μαζί του. Διαφορετικά νιώθει ριγμένος αδικημένος και αγανακτισμένος με τους άλλους που δεν καταλαβαίνουν.
 H στάση αυτή είναι ένα μαρτύριο για τα αδέρφια τους. Αφενός μεν υπέστησαν τη στέρηση και την αδικία από τους γονείς τους στο παρελθόν αφετέρου θα πρέπει να ανέχονται τις απαιτήσεις των αδερφών τους όταν οι γονείς δε θα είναι στη ζωή. Τότε ωθούνται είτε στην επανάληψη της γονικής στάσης με το να βρίσκονται  στη διαρκή υπηρεσία του αδερφού τους είτε στη διακοπή της ανυπόφορης αδελφικής σχέσης.
Οι εκφράσεις καλομαθημένο και κακομαθημένο παιδί αντιστοιχούν ακριβώς στο ίδιο περιεχόμενο αλλά σε διαφορετική χρονική περίοδο. 
Το παιδί της γονικής αδυναμίας είναι αυτός που τελικά θα πάρει τα περισσότερα στην κληρονομιά αλλά επίσης θα πάρει τα περισσότερα στην κληρονομιά αλλά επίσης αυτός που θα έχει εφοδιαστεί με τις λιγότερες δεξιότητες για να μπορεί να διαχειριστεί τη ζωή του. Του έχουν κλέψει τα παιδικά του χρόνια. Έχει μάθει να υπάρχει στο περιβάλλον του προστατευμένου θερμοκηπίου. Όταν έρχεται κάποια στιγμή που εκείνοι που του προσέφεραν παύουν να υφίστανται νιώθει ανίκανος να αντεπεξέλθει στις νέες καταστάσεις.
Η υπαρξιακή προσέγγιση που καταγράφει την ανθρώπινη πορεία στο βάθος του χρόνου σημειώνει ότι τραγικά χαμένος δεν είναι αυτός που οι γονείς και η ζωή δεν του χαρίστηκαν στο ξεκίνημά του αλλά το αντίθετο.
Στη διάρκεια της ψυχοθεραπείας με μια αντιστροφή της συνήθους αντίληψης φανερώνεται ότι ο δήθεν ευνοημένος έχει ουσιαστικά αδικηθεί. Αντίθετα, ο αδικημένος από τους γονείς αν ο ίδιος δεν αδικήσει τον εαυτό του με το να επιτρέψει το παράσιτο του παραπόνου να του στερήσει τη ζωή, θα είναι ο ικανός για το όμορφο αλλά απαιτητικό παιχνίδι της ζωής.

Οι 5 κατηγορίες οικογένειας. Εσείς σε ποια ανήκετε;  thumbnail

Οι 5 κατηγορίες οικογένειας. Εσείς σε ποια ανήκετε;

Τα διαζύγια ολοένα και αυξάνονται. Νέα οικογενειακά σχήματα κάνουν την εμφάνισή τους. Οικογένειες μονογονεϊκές αλλά και οικογένειες πολυγονεικές. Για νεο εκτεταμένη οικογένεια μιλά ο ψυχίατρος- ψυχοθεραπευτής κύριος Ματθαίος Γιοσαφάτ. Τι άραγε εννοεί με τον όρο αυτό; Αλήθεια, ποιες είναι οι συνέπειες  στην ανατροφή των παιδιών; 

"Το κύριο πρόβλημα για μένα από τις αλλαγές στην οικογένεια  είναι η ανατροφή των παιδιών. Πρώτα είχαμε την εκτεταμένη οικογένεια με κύριο πρόσωπο τη μητέρα, αλλά και τον πατέρα, τους συγγενείς, τη γειτονιά. Τώρα η οικογένεια αυτή τείνει να εκλείψει στις μεγάλες πόλεις. Μεταβήκαμε, στην πυρηνική οικογένεια (συνήθως μητέρα-πατέρας κι ένα παιδί, σπανιότερα δύο). Αυτό έχει μειονεκτήματα πολλά, αλλά έγινε πολύ χειρότερο από την ανάγκη να έχουμε άλλα πρόσωπα να φροντίζουν το παιδί λόγω της εργασίας της μητέρας.
Τα πρόσωπα αυτά είναι συχνά άλλης εθνικότητας και πολλές φορές αλλάζουν. Έτσι έχουμε σήμερα μια καινούργια μορφή οικογένειας, την οποία ονομάζω «νέο-εκτεταμένη», όπου γονείς, η εναλλασσόμενη βοηθός (πολλές φορές μία το πρωί και άλλη το απόγευμα), σπανιότερα κάποιες ώρες με γιαγιά και παππού, όταν υπάρχουν και είναι διαθέσιμοι, αποτελούν μια ετερόκλητη «οικογένεια» με διαφορετικές συμπεριφορές προς το παιδί. Το παιδί όμως χρειάζεται ένα πρόσωπο με την ίδια γλώσσα, φωνή, τρόπο χειρισμού, μυρωδιά, δέρμα κ.λ.π. ώστε να μπορέσει να δημιουργήσει δεσμό που θα αποτελεί τη βάση της κατοπινής του ασφάλειας.
Τα σημερινά παιδιά σ'ένα μεγάλο ποσοστό δεν δημιουργούν αυτόν τον ασφαλή δεσμό με αποτέλεσμα να υπάρχει ένα ψυχικό κενό μέσα τους, που τα δυσκολεύει να κάνουν ουσιαστικές σχέσεις-δεσμούς με άλλους ανθρώπους. Άλλα παιδιά αποσύρονται και προσπαθούν να καλύψουν το κενό με ουσίες (αλκοόλ-φαγητό-ναρκωτικά) και άλλα επιζητούν μια συνεχή διέγερση που τη βρίσκουν συχνά στη βία και στην παραπτωματική συμπεριφορά.
Ο πατέρας, που ενδιαφέρεται σήμερα περισσότερο για τα παιδιά του, όταν παίρνει διαζύγιο ενδιαφέρεται πολύ λιγότερο γιατί κατά κανόνα ξαναπαντρεύεται και έχει άλλα παιδιά.
Έτσι έχουμε σήμερα:

Μονογονεϊκές οικογένειες που συνήθως αποτελούνται από τη μητέρα και ένα-δύο παιδιά, αλλά και
Πολυγονεϊκές οικογένειες όπου διαζύγια και δεύτεροι ή και τρίτοι γάμοι δημιουργούν ένα «συνονθύλευμα» οικογενειακό. Τα παιδιά έχουν ένα φυσικό πατέρα, ένα «νέο πατέρα» από τον καινούργιο γάμο της μητέρας και συχνά κι έναν ακόμη «νεότερο πατέρα» από τον δεύτερο γάμο της. Αυτό είναι πολύ συνηθισμένο στο εξωτερικό, αλλά αυξάνεται ταχύτατα και στη χώρα μας.

Υπάρχει εδώ και ένα άλλο «μπέρδεμα» με τις αδελφικές σχέσεις.
Γνήσια αδέλφια, αδέλφια που έφερε ο πατέρας από τον προηγούμενο γάμο, αδέλφια από τον καινούργιο γάμο (ετεροθαλή). Υπάρχουν προβλήματα έντονα για το ποια είναι η θέση του κάθε παιδιού στην καινούργια, ανασυστημένη οικογένεια. Σε πολλές έρευνες (και μία εκτεταμένη που είχαμε κάνει στην κλινική μου – Κέντρο Οικογενειακής Ψυχιατρικής) στο Λονδίνο, περίπου 80% των παιδιών που προσέρχονταν στην κλινική ήταν παιδιά από διαζευγμένα ζευγάρια.
Αλλά και για τους γονείς υπάρχουν περαιτέρω προβλήματα: π.χ. ποιος είναι ο ρόλος του πατέρα απέναντι στα παιδιά του προηγούμενου γάμου της νέας του γυναίκας και αντίστροφα.

Θυμός στην εφηβεία. Πώς αντιμετωπίζεται;  thumbnail

Θυμός στην εφηβεία. Πώς αντιμετωπίζεται;

Θυμός. Ένα συναίσθημα που δυσκολεύει τη ζωή μας. Ένα συναίσθημα πολύ κοινό στον εφηβικό πληθυσμό. Άραγε μπορούμε να τον κατευνάσουμε; Σήμερα, ο συνεργάτης μας, Επίκουρος Καθηγητής Ψυχιατρικής στο  Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, δίνει πρακτικές συμβουλές στους εφήβους για να μπορέσουν να διαχειριστούν το συναίσθημα του θυμού. Τι θυμώνει άραγε τους εφήβους; Πότε οι έφηβοι αισθάνονται αδικημένοι μέσα στην οικογένεια; Τι πρέπει να κάνει ένας έφηβος για να ηρεμήσει; 

ΝΙΩΘΟΝΤΑΣ ΘΥΜΩΜΕΝΟΣ  :«Στην οικογένειά μου κανείς δεν εκφράζει το θυμό του. Κανείς, εκτός απ' τον μπαμπά μου, δηλαδή. Όλοι πνίγουν τα συναισθήματά τους. Ορισμένες φορές κλείνομαι στο δωμάτιό μου και νιώθω ότι θα ήθελα να σπάσω τα πάντα γύρω μου». 
Όλοι νιώθουμε θυμωμένοι ορισμένες φορές. Είναι φυσιολογικό και υγιές να θυμώνουμε όταν υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος. Βέβαια, μερικές φορές νιώθουμε θυμωμένοι χωρίς να υπάρχει κάποια αιτία. Είναι σημαντικό να αντιμετωπίζουμε το θυμό μας και να μην τον καταπιέζουμε. Ωστόσο, οι εκρήξεις οργής συνήθως χειροτερεύουν μια κατάσταση. Τα προβλήματα προκαλούνται από τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι εκφράζουν το θυμό τους.
Γιατί θυμώνουμε;
Παρακάτω αναφέρονται μερικά παραδείγματα. Μπορεί να θυμώνουμε επειδή:

Μας στενοχωρούν ή μας φέρονται άσχημα.
Μας προσβάλλουν μπροστά σε κόσμο.
Βιώνουμε αλλαγές στην οικογένειά μας, όπως το διαζύγιο των γονιών μας.
Μας απογοητεύουν ή απογοητεύουμε τον εαυτό μας.
Μια κατάσταση είναι άδικη.
Αναγκαζόμαστε να κάνουμε κάτι που δε θέλουμε.
Δεν μας ακούν.
Νιώθουμε μόνοι ή αποκλεισμένοι.
Αντιμετωπίζουμε μεγάλη πίεση στο σπίτι ή στο σχολείο.
Κάποιος πέθανε ή μας εγκατέλειψε.
Είμαστε άρρωστοι.
Tα πράγματα δεν εξελίχτηκαν όπως ελπίζαμε.

Ο θυμός εκδηλώνεται με πολλούς τρόπους Μπορεί…

Να χτυπήσουμε κάποιον.
Να βάλουμε τις φωνές ή να ξεσπάσουμε σε κάποιον.
Να συναναστρεφόμαστε άτομα που μας μπλέκουν σε φασαρίες.
Να σπάμε αντικείμενα.
Να χάσουμε τον έλεγχο.
Να προκαλούμε άλλους ανθρώπους…

ή μπορεί να στρέψουμε το θυμό και τον πόνο μας εναντίον του ίδιου μας του εαυτού, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε….

Διατροφικές διαταραχές
Αισθήματα μελαγχολίας
Έκθεση του εαυτού μας σε κίνδυνο
Άρνηση να πάμε σχολείο
Αυτοκαταστροφικές πράξεις
Υπερβολική κατανάλωση οινοπνεύματος
Χρήση ναρκωτικών

Ορισμένες από αυτές τις συμπεριφορές μπορεί να μας βοηθήσουν να νιώσουμε καλύτερα βραχυπρόθεσμα, αλλά, μακροπρόθεσμα, μπορεί να μας δημιουργήσουν προβλήματα που αντιμετωπίζονται πολύ δυσκολότερα. Επιπλέον, οι άλλοι άνθρωποι μπορεί να μην καταλαβαίνουν γιατί συμπεριφερόμαστε με αυτό τον τρόπο.

Αναγνωρίζοντας τα συναισθήματα θυμού
Όταν θυμώνουμε, το σώμα μας εκδηλώνει τη λεγόμενη αντίδραση «μάχης ή φυγής» που προκαλείται από την αδρεναλίνη, μια ορμόνη που βοηθάει το σώμα μας να αντιδράσει άμεσα στο στρες. Τα δόντια, το στομάχι, οι ώμοι, οι γροθιές και οι μύες μας σφίγγονται, ενώ η καρδιά μας χτυπάει γρηγορότερα. Όλες αυτές οι αντιδράσεις είναι φυσιολογικές και συχνά αποτελούν χρήσιμες ενδείξεις που μας προειδοποιούν ότι έχουμε αρχίσει να εκνευριζόμαστε.
«Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά και τα χέρια μου είχαν ιδρώσει. Δεν μπορούσα να σταθώ πουθενά, ένιωθα ότι είχα τόση ενέργεια που δεν με χωρούσε ο τόπος. Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ σε καμία ασχολία, δεν μπορούσα ούτε να κοιμηθώ φυσιολογικά».
Ορισμένες φορές είναι δύσκολο να παραδεχτούμε σε κάποιον, ακόμα και στον ίδιο μας τον εαυτό, ότι είμαστε θυμωμένοι. Μπορεί να δεχόμαστε πίεση από τους άλλους, να ακούμε διαρκώς ότι δεν πρέπει να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας. Μπορεί να αντιλαμβανόμαστε ότι νιώθουμε άλλα πράγματα:
«Βαθιά μέσα μου ένιωθα άσχημα για τον εαυτό μου. Όταν ξέσπασα, αισθάνθηκα ότι έχανα εντελώς τον έλεγχο. Φοβόμουν, αλλά δεν το κατάλαβε κανείς – όλοι φοβόντουσαν εμένα». Όταν είμαστε επιθετικοί, προκαλούμε αισθήματα θυμού στους άλλους ανθρώπους – και όταν οι άλλοι είναι επιθετικοί απέναντί μας, πυροδοτούνται τα δικά μας αισθήματα θυμού. Έτσι, τελικά, τα προβλήματα δεν μπορούν να λυθούν.
Τι μπορώ να κάνω όταν θυμώνω;
Καθώς μαθαίνουμε να υπερασπιζόμαστε τις απόψεις μας με σταθερότητα και ηρεμία, αρχίζει να βελτιώνεται και η επικοινωνία μας με τους άλλους. Με αυτό τον τρόπο καταφέρνουμε να επιλύσουμε τις διαφορές μας ΚΑΙ να αποκτήσουμε αυτό που θέλουμε. «Θυμώνω όταν ο μπαμπάς μού φωνάζει επειδή βγαίνω τα απογεύματα. Φροντίζω πάντοτε να έχω τελειώσει προηγουμένως τα μαθήματά μου. Όλα τα παιδιά της γειτονιάς βγαίνουν έξω για να παίξουν, αλλά ο μπαμπάς κι η μαμά θέλουν να μένω μέσα για να προσέχω την αδελφή μου».

Αν αντιμετωπίζεις προβλήματα με κάποιον, συμφωνήστε να καθίσετε και να το συζητήσετε αργότερα, όταν θα έχετε ηρεμήσει και οι δύο.
Βεβαιωθείτε ότι έχετε και οι δύο την ευκαιρία να εκφράσετε την άποψή σας (και μη διακόπτετε ο ένας τον άλλον!).
Μόλις κατανοήσετε σε ποιο σημείο διαφωνείτε, προσπαθήστε να σκεφτείτε και οι δύο λύσεις, ο καθένας με τη σειρά του. Μπορείτε να σημειώνετε αυτές τις λύσεις σε ένα χαρτί.
Αν, αφού καταλήξετε σε μια συμφωνία, τα πράγματα ορισμένες φορές μοιάζουν να είναι όπως παλιά, δεν χρειάζεται να ανησυχείτε – αυτό δεν σημαίνει ότι η λύση που έχετε βρει δεν θα αποδειχτεί αποτελεσματική τελικά.

«Το συζήτησα με τον μπαμπά και τη μαμά. Στην αρχή δεν με καταλάβαιναν, αλλά τους εξήγησα ότι δεν είμαι πια παιδί και ότι έχω κι εγώ τη ζωή μου. Συμφωνήσαμε ότι θα μπορώ να βγαίνω, αρκεί να είμαι πίσω στις δέκα και να προσέχω τη μικρή μερικά απογεύματα». Φυσικά, ίσως χρειαστεί να γίνουν αλλαγές και από τις δύο πλευρές. Αν νιώθεις ότι δεν μπορεί να βρεθεί κάποια λύση, μπορείς να απευθυνθείς σε άλλους ανθρώπους που είναι διατεθειμένοι να σε ακούσουν και να σε βοηθήσουν.
Μην αφήνεις το θυμό σου να σε ελέγχει! 
Ξέσφιξε τις γροθιές σου, χαμογέλα, χαλάρωσε! 
Αν είσαι ήδη θυμωμένος για κάποια κατάσταση την οποία δεν μπορείς να αλλάξεις (π.χ. για το διαζύγιο των γονιών σου), είναι πιθανόν να εκνευρίζεσαι ευκολότερα και με άλλες καταστάσεις. Για παράδειγμα, έχεις την εντύπωση ότι ένας συμμαθητής σου σε προκαλεί, ενώ τα λόγια του δεν θα σε πείραζαν καθόλου κάποια άλλη μέρα. Όταν συνειδητοποιείς ότι αρχίζεις να θυμώνεις, μπορείς να καταφεύγεις σε κάποιες σκέψεις, που θα έχεις προετοιμάσει ειδικά γι' αυτές τις δύσκολες περιστάσεις.
«Δεν αξίζει τον κόπο να εκνευρίζομαι για τέτοια άτομα». 
«Δεν θα επιτρέψω στα λόγια του να με εκνευρίσουν». 
«Είναι δικό του πρόβλημα, και όχι δικό μου». 
«Μάλλον θα βαρεθούν και θα φύγουν, αν δεν τους δώσω σημασία». 
Αν δεν επιτρέψεις στην κατάσταση να σε επηρεάσει, θα νιώσεις ότι μπορείς να ελέγξεις ευκολότερα τον εαυτό σου. Θα αποκτήσεις περισσότερη αυτοπεποίθηση και θα συνειδητοποιήσεις τι θέλεις πραγματικά να κάνεις, και όχι τι περιμένουν οι άλλοι από εσένα. Σε γενικές γραμμές, φρόντισε να μην εμπλέκεσαι σε καταστάσεις που σε εκνευρίζουν.
Μπορεί να μην έχει καμία σχέση μ' αυτό που νομίζεις.
Ορισμένες φορές μπορεί να νιώσουμε πολύ καλύτερα αν καταφέρουμε να δούμε τα πράγματα από μια άλλη οπτική γωνία. Έτσι, θα είναι ευκολότερο να διαμορφώσουμε μια πιο ισορροπημένη άποψη για την κατάσταση και να κατανοήσουμε τις πραγματικές διαστάσεις της.
«Μετά τις καλοκαιρινές διακοπές, η προοπτική της επιστροφής στο σχολείο με είχε πραγματικά τρελάνει. Την πρώτη μέρα των μαθημάτων ήμουν διαρκώς εκνευρισμένος και όταν ο Γιάννης τόλμησε να με πειράξει, έχασα εντελώς τον έλεγχο.» Ορισμένες φορές, όταν τα συναισθήματά μας είναι πολύ έντονα, δυσκολευόμαστε να δούμε την κατάσταση από διαφορετική οπτική γωνία:

Τι θα έλεγες σε κάποιο αγαπημένο σου πρόσωπο αν βρισκόταν στην ίδια κατάσταση με εσένα;
Τι άλλο θα μπορούσε να σκέφτεται ή να κάνει το άτομο που σε ενόχλησε, πέρα από αυτό που πιστεύεις ότι σκεφτόταν ή ότι έκανε;

Πώς μπορώ να νιώθω πιο ήρεμος;
Είναι σημαντικό να βρίσκεις λίγο χρόνο για να χαλαρώνεις και να ασχολείσαι με πράγματα που σε ευχαριστούν. Κάθε άνθρωπος χαλαρώνει με διαφορετικό τρόπο. Παρακάτω προτείνονται μερικές ιδέες:

Άκου την αγαπημένη σου μουσική.
Μίλα με κάποιον – έτσι μπορεί να δεις την κατάσταση από άλλη οπτική γωνία.
Κάνε μια βόλτα.
Απόλαυσε ένα ζεστό αφρόλουτρο.
Πάρε αργές, βαθιές ανάσες, όταν νιώθεις ότι αρχίζεις να θυμώνεις.
Ασχολήσου με το σχέδιο και τη ζωγραφική ή άρχισε να σημειώνεις σε ένα ημερολόγιο πώς νιώθεις.
Ξεκίνα τρέξιμο, ποδηλασία, ποδόσφαιρο ή οποιαδήποτε άλλη έντονη σωματική δραστηριότητα.
Άκου μια κασέτα χαλάρωσης.
Διάβασε ένα καλό βιβλίο ή παίξε ένα ενδιαφέρον βιντεοπαιχνίδι.

Ζητώντας βοήθεια
Ορισμένες φορές δυσκολευόμαστε να εντοπίσουμε για ποιο λόγο είμαστε θυμωμένοι. Μπορεί να μας έχει συμβεί κάτι πριν από πολύ καιρό και τώρα να αντιδρούμε υπερβολικά σε όλες τις καταστάσεις. Καμιά φορά μπορεί, επίσης, να μην έχουμε τη δυνατότητα να μιλήσουμε στο άτομο που μας εκνευρίζει, γιατί ίσως δεν καταλαβαίνει ότι μας αναστατώνει ή μας φοβίζει. Σ' αυτή τη περίπτωση, απαιτείται πολύ θάρρος για να ζητήσουμε βοήθεια, αλλά είναι σημαντικό να προσπαθήσουμε να μιλήσουμε σε κάποιον που εμπιστευόμαστε, όπως:

Σε ένα φίλο ή ένα συγγενή
Σε έναν αγαπημένο καθηγητή
Σε έναν ψυχολόγο
Στον οικογενειακό γιατρό
Στο διευθυντή του σχολείου
Στη νοσοκόμα του σχολείου

Επίσης, ο οικογενειακός γιατρός σας θα μπορούσε να σου συστήσει έναν εξειδικευμένο ψυχολόγο, που θα σε βοηθήσει να αντιμετωπίζεις τις δύσκολες καταστάσεις. Συζητώντας για τα συναισθήματά σου, μαθαίνεις να τα ελέγχεις με μεγαλύτερη ευκολία και σιγουριά. Οι συζητήσεις σου με τον ψυχολόγο θα είναι εμπιστευτικές, κι έτσι, αν δεν το επιθυμείς, οι φίλοι σου, οι συμμαθητές σου και οι καθηγητές σου δεν χρειάζεται να γνωρίζουν ότι επισκέπτεσαι έναν ειδικό.

Ένας αποτελεσματικός τρόπος τιμωρίας των παιδιών! thumbnail

Ένας αποτελεσματικός τρόπος τιμωρίας των παιδιών!

«Η σωματική τιμωρία είναι απαράδεκτη και οι φωνές είναι μια αυταρχική συμπεριφορά η οποία μπορεί να έχει ολέθριες συνέπειες για την εξέλιξη του παιδιού. Ειδικά στην εφηβεία πιθανόν να προκαλέσει ένα μεγάλο ξέσπασμα», υποστηρίζει η ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια κ. Μαριέττα  Πεπελάση.

«Oι γονείς οφείλουν να αποφεύγουν την επίδειξη δύναμης και τον ανταγωνισμό. Για παράδειγμα φωνές και φράσεις, όπως "δεν θα σου περάσει εσένα", είναι βέβαιο ότι θα οδηγήσουν το παιδί να διεκδικεί με άσχημο τρόπο και θα απομακρυνθεί.
«Aπό τότε που αρχίζει να μιλά το παιδί, πρέπει να μαθαίνει τις φυσικές και λογικές συνέπειες των πράξεών του, αυτή είναι η "τιμωρία" που προτείνουν οι ειδικοί για την αντιμετώπιση των παιδικών λαθών». Αυτό όμως πρέπει να γίνεται με συγκεκριμένο τρόπο, «πάντα με σεβασμό και σοβαρότητα, οι γονείς οφείλουν πλέον να αντιμετωπίζουν τα παιδιά τους ως μικρούς ενηλίκους. Παρ´ ότι αυτό ακούγεται δύσκολο, μιας και τα παιδιά πιθανόν να αρχίσουν να κλαίνε, να επιμένουν ή να φωνάζουν όταν διεκδικούν κάτι, το μυστικό είναι οι γονείς να παραμένουν σταθεροί στις απόψεις τους και στο ηχόχρωμα της φωνής τους. Για παράδειγμα, αν θέλουν να τους μάθουν να μην κάνουν φασαρία τις ώρες κοινής ησυχίας, δεν πρέπει να παρεκκλίνουν από αυτή την απόφαση καμία ημέρα της εβδομάδας».
Πρέπει να λέμε ψέματα στα παιδιά για να το αποτρέψουμε από μια αταξία; 
«Οι περισσότεροι γονείς θεωρούν ότι το παιδί που έχουν απέναντί τους, ο μικρός αυτός ανθρωπάκος, δεν έχει την κρίση για να καταλάβει πως αυτό που του λένε για να το αποτρέψουν από μια αταξία ή για να ξεμπερδεύουν εύκολα με κάτι που απαιτεί ο γιος ή η κόρη τους είναι ψέμα, το οποίο μπορεί να το “βρουν” μετέπειτα μπροστά τους με ποικίλους τρόπους».
«Όλα τα ψέματα δεν είναι ίδια και εξαρτάται κατά πολύ από τους γονείς και τον τρόπο που τα χρησιμοποιούν. Για παράδειγμα, είναι τελείως διαφορετικό να πεις στο παιδί σου να μην πηγαίνει στην άκρη της σκάλας γιατί θα έρθει ο μπαμπούλας για να το πάρει απ´ ό,τι να του πεις ότι ήξερες ένα παιδί που έκανε το ίδιο, έπεσε και πήγε στο νοσοκομείο και πονούσε.
Αντί οι γονείς να καταφεύγουν στα εύκολα ψέματα για να ξεμπερδεύουν γρήγορα από τις απαιτήσεις των παιδιών καλύτερα θα ήταν να επιστρατεύσουν τη φαντασία τους. Τα ψέματα που θα ανακαλύψουν τα παιδιά θα τα κάνουν να χάσουν την εμπιστοσύνη προς το πρόσωπο των γονιών τους, θα γίνουν επιθετικά και προσβλητικά»

Απαγωγές εφήβων. Τι πρέπει να προσέχουμε;  thumbnail

Απαγωγές εφήβων. Τι πρέπει να προσέχουμε;

Συνελήφθη ο Marjon Ajazi, 23 χρονών, ο οποίος κατηγορείται για την απαγωγή της 13χρονης. Ο εντοπισμός και η σύλληψή του έγινε από την αστυνομία με τη συνδρομή κτηνοτρόφου πρώην εργοδότη του. Εντοπίστηκε στην περιοχή του Παγγαίου όπου είχε καταφύγει με την 13χρονη.  Στην επιχείρηση βρέθηκε και το Χαμόγελο του παιδιού. Το boro.gr  επικοινώνησε με τον ψυχολόγο της οργάνωσης κύριο Στέφανο Αλεβίζο. Μίλησε όχι μόνο για το πρωτοφανές περιστατικό της απαγωγής αλλά και για την προηγούμενη σύλληψη του "Δράκου των Πετραλώνων". 

 Το παιδί έφυγε από το σημείο συνοδευόμενη με όχημα του συλλόγου μας. Είναι καλά στη υγεία της, ήταν με τον 23χρονο το επιβεβαίωσε και η ίδια αλλά είναι καλά δεν έχει κάποιο πρόβλημα υγείας στο σώμα της.
-Η οικογένειά της, οι γονείς;
Το παιδί γνώρισε αυτόν τον  23χρονο σε μια σελίδα κοινωνικής δικτύωσης και έφυγε χωρίς να συμφωνούν οι άνθρωποι που έχουν την επιμέλειά της. Επειδή με ρωτάτε για την οικογένειά της και για τους γονείς αυτό που μπορώ να σας πω είναι ότι η γιαγιά νόμιμα βέβαια, ασκεί την επιμέλεια του παιδιού για διάφορους κοινωνικούς λόγους. Υπάρχουν διάφορα θέματα στην οικογένεια που οδήγησαν τη γιαγιά να έχει την επιμέλεια του παιδιού.
-Ακούμε ότι η μικρή δε θέλει να κυνηγήσουν τον 23χρονο λέει " με τη θέλησή μου πήγα".
Κοιτάξτε, ας μη μείνουμε στο συγκεκριμένο γεγονός. Με το διαδίκτυο έχουμε αυτόν τον κίνδυνο και με τη θέλησή τους, τους ακολουθούν θέλουν να ζήσουν έναν έρωτα. Η κοπέλα αυτή είχε συναισθήματα, θέλησε να πάει κοντά του. Φυσικά, ένα 13χρονο παιδί δεν είναι σε θέση να απομακρυνθεί από την οικογένειά της ούτε να δώσει τη συγκατάθεσή της για μια τέτοια είδους επικοινωνία φεύγοντας από το περιβάλλον. Το θέμα δεν είναι αν το παιδί δε θέλει να του κάνουν κακό επειδή νιώθει κάποια συναισθήματα. Το ζήτημα είναι αν ένας ενήλικας μπορεί να προτείνει κάτι τέτοιο σε ένα παιδί χωρίς  τη συγκατάθεση του ανθρώπου που έχει την επιμέλειά του. Και ενώ όλοι αναζητούν το παιδί τόσο καιρό, εκείνος να επιλέγει να κρύβονται.
-Το γεγονός της φυγής της έφηβης πώς συνδέεται με το οικογενειακό περιβάλλον.
Θέλω καταρχάς να σας πω ότι έχουμε πολλές φυγές παιδιών, εφήβων και μιλάμε για παιδιά που έχουν και τους δυο γονείς από παιδιά μονογονεικών οικογενειών και έχουμε και περιπτώσεις παιδιών που μεγαλώνουν με τον παππού ή τη γιαγιά. Θεωρώ ότι σαφώς και το οικογενειακό περιβάλλον διαδραματίζει έναν ουσιαστικό ρόλο στον τρόπο διαμόρφωσης σκέψης η μικρή όμως να τονίσουμε δεν έφυγε επειδή μεγαλώνει με τη γιαγιά.
-Τι αναζητούν γενικότερα, τα παιδιά που φεύγουν;
Όταν δεν υπάρχει μέσα στο περιβάλλον μια σχέση ασφάλειας και εμπιστοσύνης όταν υπάρχουν κενά συναισθηματικά, ελλείμματα στην επικοινωνία σαφώς και ένα παιδί μπορεί να φύγει και να αναζητήσει  τη φροντίδα, την αγάπη το ενδιαφέρον κάπου αλλού. Συμβαίνει και ιδιαίτερα στη φάση της εφηβείας όπου τα παιδιά είναι με το ένα πόδι στην ενήλικη ζωή με το άλλο πόδι στην παιδικότητα πολλές φορές νομίζουν ότι μπορούν να διεκδικήσουν τον ρόλο τους σαν ενήλικες απομακρυνόμενοι από το οικογενειακό περιβάλλον. Στην περίπτωση αυτή όμως, η γιαγιά έδειχνε ενδιαφέρον και αυτό φαίνεται από το από το ότι την αγωνία της στην αναζήτησή της, άλλωστε. Τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα, οι συναισθηματικές αναζητήσεις επίσης, συμβαίνουν στην εφηβεία. Όταν προσπαθούν να εκφραστούν με μια μυστικότητα με μια ντροπή, μπορεί να είναι επικίνδυνα. Η συμπεριφορά της μικρής δείχνει μια αναστάτωση δείχνει μια μη σωστή επεξεργασία των ερεθισμάτων που είχε και πιθανόν αν συνεχιζόταν αυτή η κατάσταση θα κλονιζόταν και η σχέση εμπιστοσύνης της προς τους ανθρώπους. Όταν είμαστε ερωτευμένοι με έναν άνθρωπο άλλωστε δεν κρυβόμαστε. Είναι κάτι για το οποίο εκείνη κρυβόταν. Και όταν ένα παιδί κρύβεται σίγουρα κάτι πάει στραβά.


-Tι ζητά ένας 23χρονος από μια έφηβη 13 ετών;
Δε μπορώ να ξέρω ο συγκεκριμένος τι ζητούσε. Σίγουρα όταν ένας ενήλικας συνάπτει σχέση συντροφική  με μια έφηβη κάποια δυσκολία έχει στην έκφραση των ερωτικών του συναισθημάτων. Αυτό δεν το αμφισβητεί κανείς μας, άσχετα με το αν είχαν ή όχι σεξουαλική σχέση. Και ας μην είχαν σήμερα κάποια στιγμή θα αποκτούσαν. Σίγουρα αυτή η συμπεριφορά δεν είναι αναμενόμενη και δεν είναι κοινωνικά αποδεκτή. Ο άνθρωπος αυτός θα έχει να κάνει και με τους νόμους της κοινωνίας και με τους νόμους της ηθικής. Το γεγονός ότι κρυβόταν δείχνει την παραβατική σκέψη του.

 -Πριν λίγες μέρες είχαμε και τη σύλληψη ενός παιδόφιλου όμως αυτή τη φορά. Σας μιλώ για την περίπτωση του «Δράκου των Πετραλώνων»… Αυτές τις προσωπικότητες πώς τις αναγνωρίζουμε;
Δυστυχώς είναι πολύ δύσκολο να τις αναγνωρίσουμε. Και ξέρετε κάτι; Όλοι μεγαλώσαμε με τη συμβουλή «μη μιλάς σε αγνώστους» ο παιδόφιλος όμως είναι πιο κοντά. Ο παιδόφιλος η παιδεραστής για τα δεδομένα τουλάχιστον της Ελλάδας. Υπάρχουν κάποια σημάδια στη συμπεριφορά όμως του παιδιού που δηλώνουν την σεξουαλική κακοποίηση.
Είναι τα προφανή.
Πολλές φορές το ίδιο το παιδί τη μαρτυρεί. Παρατηρούμε σκισμένα ρούχα, χτυπήματα δε λείπουν και οι ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες. Αυτά είναι τα εμφανή σημάδια όμως. Υπάρχουν και άλλες ενδείξεις όπως η ξαφνική και χωρίς αφορμή αλλαγή στη συμπεριφορά του παιδιού μας. Στην όρεξή του, στην υγιεινή του, στον ύπνο, στη σχολική του επίδοση, στην άποψή του για κάποια άτομα, αν ξαφνικά δε θέλει δηλαδή να δει ένα άτομο του οικογενειακού περιβάλλοντος, χωρίς να το δικαιολογεί. Οι κακοποιητές είναι συνήθως άτομα που έχουν βιώσει οι ίδιοι την κακοποίηση στην παιδική τους ηλικία είναι άνθρωποι που αναγνωρίζουν τη βία ως μέσο επικοινωνίας και αδυνατούν να ελέγξουν τις παρορμήσεις τους είναι ανίκανοι να ασκήσουν αυτοέλεγχο παρουσιάζουν αδυναμία τήρησης κανόνων, δεν έχουν όρια, έχουν απόλυτη έλλειψη ενσυναίσθησης, δεν μπορούν να φανταστούν το μέγεθος των συναισθημάτων που ασκούν στα παιδιά που κακοποιούν ενώ πολλές φορές μιλάμε και για χρήστες αλκοόλ ή άλλων ουσιών. Πολλές φορές αντιμετωπίζουν έντονα ψυχολογικά ή ψυχιατρικά προβλήματα.

Οι γονείς μαθαίνουν το τσιγάρο στα παιδιά, όχι οι φίλοι.  thumbnail

Οι γονείς μαθαίνουν το τσιγάρο στα παιδιά, όχι οι φίλοι.

Η επιρροή των γονιών και του φιλικού περιβάλλοντος των παιδιών όσο εκείνα βρίσκονται ακόμη στην προεφηβική ηλικία και τις τελευταίες τάξεις του δημοτικού είναι πιο σημαντική από αυτή των φίλων τους στο γυμνάσιο και το λύκειο, όσον αφορά στο κάπνισμα λένε οι ειδικοί.
Αν οι γονείς ή το περιβάλλον τους καπνίζει είναι πιο πιθανό να ωθήσει ένα παιδί στο κάπνισμα απ’ ότι ένας φίλος στο σχολείο υποστηρίζει μια νέα έρευνα του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας.
Οι ερευνητές ανέλυσαν διαχρονικά δεδομένα από 1.001 εφήβους. Η πλήρης μελέτη ακολούθησε εφήβους από την ηλικία των 11 ετών μέχρι την ενηλικίωσή τους. Τα αποτελέσματά τους δείχνουν ότι ενώ όσο τα παιδιά προχωρούν ηλικιακά αυξάνει και η επιρροή των φίλων, την ίδια ώρα η επιρροή των γονιών μένει σταθερή καθ’ όλη τη διάρκεια της εφηβείας όσον αφορά στο κάπνισμα.
Πιο επιρρεπή ως προς την υιοθέτηση κακών συνηθειών φίλων τους είναι τα αγόρια απ’ ότι τα κορίτσια.
Στο μεταξύ μια άλλη έρευνα αποδεικνύει τα αίτια του καπνίσματος σε άνδρες και γυναίκες.

Οι άντρες καπνίζουν για την πλάκα τους, ενώ οι γυναίκες καπνίζουν για να χαλαρώσουν τα τεταμένα νεύρα τους, υποστηρίζει μία βρετανική δημοσκόπηση.

Η πλειοψηφία των αντρών καπνιστών -56%- τόνισε πως καπνίζει τα περισσότερα τσιγάρα όταν βρίσκεται σε παρέα, σε σύγκριση μ το 48% των γυναικών, κάτι που υποδεικνύει πως το κάπνισμα είναι περισσότερο κοινωνικά αποδεκτό για τους άντρες.

Η έρευνα ανακάλυψε πως το 33% των γυναικών καπνίζει περισσότερο όταν είναι αγχωμένο, ενώ το 55% των αντρών τόνισε πως εθίστηκε στο τσιγάρο, περισσότερο για κοινωνικούς λόγους, παρά εξαιτίας της νικοτίνης.

Περισσότερο από το 66% των γυναικών και 54% των ανδρών παραδέχθηκαν, επίσης, πως έχουν προσπαθήσει τουλάχιστον μία φορά να σταματήσουν το κάπνισμα.

Ο δρ. Τζο Χέμινγκς, καθηγητής ψυχοσωματικής, δήλωσε: «Η συμπεριφορά αυτή αποδεικνύει πως το κάπνισμα είναι πιο κοινωνικά αποδεκτό για τον ανδρικό πληθυσμό, παρά για τον γυναικείο, κάτι που είναι παράλογο, ειδικά στις μέρες μας, και μπορεί να συνδεθεί με το γεγονός πως οι γυναίκες συνδέουν το κάπνισμα με μιας μορφής ντροπιαστική πράξη».

Μελαγχολία στους εφήβους: Σημάδι κατάθλιψης;  thumbnail

Μελαγχολία στους εφήβους: Σημάδι κατάθλιψης;

Θλίψη, Μελαγχολία.Ένα σύνηθες συναίσθημα στην εφηβική ηλικία. Πότε είναι σύμπτωμα κατάθλιψης; Πότε πρέπει να μας ανησυχήσει; Πώς αντιμετωπίζεται; Ένας "οδηγός" για τους εφήβους από τον συνεργάτη μας, Καθηγητή Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, κύριο Πέτρο Σκαπινάκη. 

Όλοι καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε διάφορα συναισθήματα και διαθέσεις.

Ορισμένες φορές νιώθουμε ευτυχισμένοι και ενθουσιασμένοι. Άλλες φορές νιώθουμε λυπημένοι και μελαγχολικοί. Υπάρχουν δεκάδες πράγματα που μπορεί να σου προκαλούν ανησυχία και άγχος. Όμως, η ίδια κατάσταση προκαλεί διαφορετικά συναισθήματα και διαφορετικές αντιδράσεις σε κάθε άνθρωπο. Είναι φυσιολογικό να νιώθεις κάποιες φορές στρες, άγχος ή μοναξιά, να αισθάνεσαι ότι κανείς δεν σε καταλαβαίνει.

Ωστόσο, στην περίπτωση των περισσότερων ανθρώπων, αυτά τα συναισθήματα δεν είναι μόνιμα – εμφανίζονται και εξαφανίζονται κατά διαστήματα. Μερικοί άνθρωποι, όμως, νιώθουν έντονη θλίψη και μελαγχολία για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, ώστε δυσκολεύονται να λειτουργήσουν στην καθημερινή ζωή τους.

Γιατί νιώθω έτσι;

«Η μαμά έφυγε από το σπίτι. Ο αδελφός μου κι εγώ μείναμε μόνοι με τον μπαμπά. Λίγο αργότερα ο μπαμπάς βρήκε δουλειά σε άλλη πόλη και αναγκαστήκαμε να μετακομίσουμε. Η μαμά είπε ότι δεν ήθελε να μας ξαναδεί, γιατί σκόπευε να κάνει μια νέα αρχή στη ζωή της. Ο μπαμπάς άρχισε να πίνει. Νιώθω ότι καταρρέει ο κόσμος μου».

Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορεί να προκαλέσουν θλίψη ή μελαγχολία.

Κάποιος αγαπημένος σου άνθρωπος είναι άρρωστος ή έχει πεθάνει.
Ανησυχείς για την εξωτερική σου εμφάνιση.
Νιώθεις ένοχος ή υπεύθυνος για τη συμπεριφορά κάποιου άλλου.
Ανησυχείς για τη σεξουαλικότητά σου.
Νιώθεις απομονωμένος και αποκλεισμένος από μια ομάδα.
Αναγκάζεσαι να μετακομίσεις ή να φύγεις από το σπίτι.
Αισθάνεσαι ανάξιος και ανίκανος.
Τσακώνεσαι με τους φίλους ή τους συγγενείς σου.
Κάποιος από τους γονείς ή τους κηδεμόνες σου έχει κατάθλιψη ή ανησυχεί για διάφορα προβλήματα.
Η κατάσταση στην οικογένειά σου έχει αλλάξει ή αποτελείς μέλος μιας νέας οικογένειας.
Σκέφτεσαι ότι τα πράγματα δεν θα βελτιωθούν ποτέ.
Έχεις προβλήματα με το αγόρι σου/το κορίτσι σου ή με τον καλύτερο σου φίλο.
Ανησυχείς για τις εξετάσεις ή λαμβάνεις απογοητευτικούς βαθμούς.
Δέχεσαι απειλές και προσβολές από τους συμμαθητές σου ή από κάποια άλλη ομάδα.
Κάποιος κοντινός σου άνθρωπος μετακομίζει σε άλλη πόλη.
Νιώθεις ότι δεν μπορείς να μιλήσεις σε κανέναν, ότι κανείς δεν μπορεί να σε καταλάβει.
Έχεις υποστεί κακοποίηση.

Πώς θα καταλάβω ότι έχω κατάθλιψη;

«Δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ στα μαθήματά μου. Ήμουν διαρκώς χαμένος στις σκέψεις μου και κοιμόμουν πολλές ώρες. Δεν είχα όρεξη να κάνω τίποτα. Ορισμένες φορές ένιωθα τόσο λυπημένος που φοβόμουν, κι έτσι άρχιζα να προκαλώ φασαρίες στο σχολείο, να μπλέκομαι σε καβγάδες. Έκανα ό,τι περνούσε από το χέρι μου για να ξεχάσω αυτό το τρομακτικό συναίσθημα.»

Είναι φυσιολογικό να μη νιώθεις συνέχεια αισιόδοξος και χαρούμενος. Αν μιλήσεις σε κάποιον για τα συναισθήματά σου, θα μπορέσεις να τα κατανοήσεις και να τα ελέγξεις καλύτερα. Αν αισθάνεσαι ότι θέλεις να κάνεις κακό στον εαυτό σου, τότε θα πρέπει οπωσδήποτε να ζητήσεις βοήθεια.

Ίσως δυσκολεύεσαι να μιλήσεις στους δικούς σου ανθρώπους και στους γνωστούς σου. Υπάρχουν, όμως, πολλές οργανώσεις και κέντρα ψυχικής υγείας που μπορούν να σου προσφέρουν συμβουλές και βοήθεια.

Οι άνθρωποι εκδηλώνουν τη θλίψη τους με διαφορετικούς τρόπους.

Λένε ψέματα ή πλάθουν ιστορίες.
Νιώθουν ότι η ζωή δεν έχει κανένα νόημα.
Ανησυχούν για διάφορα πράγματα.
Τρώνε πολύ περισσότερο ή πολύ λιγότερο από όσο συνήθως.
Δεν έχουν όρεξη να βγουν έξω.
Είναι νευρικοί, κακόκεφοι ή ευερέθιστοι.
Δυσκολεύονται να κοιμηθούν ή βλέπουν εφιάλτες.
Νιώθουν την επιθυμία να βλάψουν τον εαυτό τους.
Κλαίνε συχνά.
Κλέβουν ή προκαλούν φασαρίες.
Νιώθουν ανία ή οκνηρία και πολύ κουρασμένοι.
Νιώθουν ότι δεν τους συμπαθεί κανείς ή ότι οι άλλοι τους κουτσομπολεύουν πίσω από την πλάτη τους.

Μπορεί να αναγνωρίζεις κάποια απ' αυτά τα στοιχεία στον εαυτό σου ή σε κάποιο φίλο σου.

Πώς μπορείς να βοηθήσεις ένα φίλο που έχει κατάθλιψη;

Άκου το φίλο σου με προσοχή και προσπάθησε να δείξεις κατανόηση.
Μην έχεις την απαίτηση να συνέλθει μέσα σε μια στιγμή.
Μην του ασκείς κριτική και μην τον κοροϊδεύεις.
Προσπάθησε να τον πείσεις να σου μιλήσει για τα συναισθήματά του.
Δείξε υπομονή και δώσε στο φίλο σου όσο χρόνο χρειάζεται για να σου μιλήσει.
Προσπάθησε να τον πείσεις να ζητήσει βοήθεια.

Πώς μπορείς να βοηθήσεις τον εαυτό σου;

«Αφού πέρασα αρκετές περιόδους κατάθλιψης, τελικά κατάλαβα ότι κάποια στιγμή συνερχόμουν. Έτσι προσπαθούσα να ασχολούμαι με διάφορα πράγματα μέχρι να περάσει. Αυτή η λύση με βοήθησε για ένα διάστημα, αλλά η σκέψη ότι η κατάθλιψη θα επέστρεφε κάποια στιγμή στη ζωή μου με τρομοκρατούσε. Τελικά, άρχισα να επισκέπτομαι έναν ψυχολόγο, ο οποίος με βοήθησε να ελέγχω πιο αποτελεσματικά τα συναισθήματα και τη ζωή μου».

«Πίστευα ότι δεν μπορούσα να μιλήσω σε κανέναν απ' όσους γνώριζα. Σκεφτόμουν ότι αν το συζητούσα, τα πράγματα θα χειροτέρευαν. Δεν μπορούσα να το κουβεντιάσω με τους φίλους μου, γιατί ήμουν σίγουρος ότι δε θα με έπαιρναν στα σοβαρά. Ένιωθα τελείως μόνος. Τελικά τηλεφώνησα στο κέντρο ψυχικής υγείας και με παρότρυναν να κλείσω ραντεβού με έναν από τους ψυχολόγους τους. Τώρα δε φοβάμαι πια να ζητήσω τη βοήθεια ενός ειδικού όταν δεν νιώθω καλά».

Αν έχεις κατάθλιψη, είναι πολύ σημαντικό να βρεις κάποιους τρόπους για να την αντιμετωπίσεις.

Συχνά οι λόγοι που μας προκαλούν θλίψη ή μελαγχολία είναι σοβαροί. Αν πιστεύεις ότι έχεις κατάθλιψη, δεν χρειάζεται να φοβάσαι και να πανικοβάλλεσαι. Και μην ξεχνάς: Η θλίψη και η μελαγχολία κάποια στιγμή θα περάσουν, ακόμα κι αν σου φαίνεται δύσκολο να το πιστέψεις ορισμένες φορές.

Οι παρακάτω ιδέες μπορεί να σε βοηθήσουν.

Γράψε σε μια κασέτα τα αγαπημένα σου τραγούδια.
Ασχολήσου με το σχέδιο ή τη ζωγραφική.
Σημείωνε τις σκέψεις σου σε ένα ημερολόγιο.
Γράψε ένα ποίημα ή ένα τραγούδι.
Άκου μουσική.

Αυτές οι ασχολίες μπορεί να σε βοηθήσουν να καταλάβεις πώς νιώθεις. Υπάρχουν πολλά ακόμα πράγματα που μπορεί να σε βοηθήσουν να νιώσεις καλύτερα, τουλάχιστον για κάποιες ώρες.

Το σημαντικότερο είναι να ασχολείσαι με πράγματα που σε ευχαριστούν.
Μπορείς να δοκιμάσεις κάποια από τις παρακάτω ιδέες.

Δες την αγαπημένη σου εκπομπή στην τηλεόραση.
Βγες μια βόλτα στη λιακάδα.
Ξεκίνα κάποια σωματική δραστηριότητα, όπως κολύμβηση, τρέξιμο ή χορό.
Φρόντισε να τρως τακτικά και όσο πιο υγιεινά μπορείς.

Οι συζητήσεις μπορεί να σου χαρίσουν τη δύναμη που χρειάζεσαι για να αντιμετωπίσεις τις δυσκολίες.
Προσπάθησε να μιλήσεις σε κάποιον που συμπαθείς και εμπιστεύεσαι. Αυτό το άτομο μπορεί να είναι:

* ένας φίλος σου * ο αδελφός ή η αδελφή σου * ο παππούς ή η γιαγιά σου
* οι γονείς ή οι κηδεμόνες σου * η θεία ή ο θείος σου * οι γονείς ενός φίλου σου
* ένας καθηγητής σου * ο διευθυντής του σχολείου * ένας φίλος των γονιών σου
Αυτοί οι άνθρωποι ίσως μπορούν να έρθουν μαζί σου για να μιλήσεις με κάποιον άλλο ή ίσως μπορούν να τηλεφωνήσουν σε έναν ειδικό για να ζητήσουν συμβουλές, αν δεν θέλεις να κάνεις εσύ αυτή την κίνηση. Μπορεί, επίσης, να σε καθησυχάσουν όταν σε διαβεβαιώσουν ότι ορισμένες φορές νιώθουν κι εκείνοι έτσι.

Ακόμα κι αν δεν μπορείς να ελέγξεις τις καταστάσεις που σου προκαλούν μελαγχολία – για παράδειγμα, αν οι γονείς σου μαλώνουν διαρκώς ή αν κάποιος γνωστός σου είναι άρρωστος – να θυμάσαι ότι είναι σημαντικό να ζητήσεις βοήθεια.

Αν αποφασίσεις να συζητήσεις με έναν καθηγητή σου, είναι βέβαιο ότι θα σε ακούσει με ενδιαφέρον και ότι θα μπορέσει να σου δώσει κάποιες συμβουλές. Και αν το θελήσεις, ο καθηγητής σου μπορεί να μιλήσει σε κάποιον άλλο και να προσπαθήσει να βοηθήσει στη λύση του προβλήματος.

Αν το συζητήσεις με ένα γιατρό, να είσαι σίγουρος ότι θα δείξει κατανόηση και ότι θα σου προσφέρει χρήσιμες συμβουλές. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο γιατρός ίσως σου προτείνει να πάρεις κάποια φάρμακα, τα οποία μπορεί να σε βοηθήσουν αν νιώθεις πολύ θλιμμένος. Μπορεί, επίσης, να σε παραπέμψει σε έναν ειδικό ψυχολόγο, που έχει εκπαιδευτεί για να βοηθάει τους εφήβους να αντιμετωπίζουν τα προβλήματά τους. Ό,τι συζητήσεις με το γιατρό, είναι εμπιστευτικό – δηλαδή, δεν πρόκειται να μοιραστεί με κανέναν όσα του εμπιστεύεσαι.

Όμως, αν κινδυνεύει σοβαρά η υγεία ή η ασφάλειά σου, ο γιατρός μπορεί να αποφασίσει να το συζητήσει με τους γονείς ή τους κηδεμόνες σου. Παρόλα αυτά, αν θέλεις, μπορείς να εξηγήσεις στο γιατρό σου ότι θα προτιμούσες η συζήτησή σας να παραμείνει εμπιστευτική.

Αν μιλήσεις σε έναν ψυχολόγο ή σε έναν ψυχίατρο, θα δείξει μεγάλη κατανόηση. Θα σου δώσει το χρόνο να σκεφτείς την κατάσταση που σε απασχολεί. Οι ψυχολόγοι και οι ψυχίατροι έχουν λάβει ειδική εκπαίδευση και συζητούν με ανθρώπους που αντιμετωπίζουν διαφόρων ειδών προβλήματα. Οι συζητήσεις μαζί τους παραμένουν εμπιστευτικές, ενώ, αν το επιθυμείς, μπορεί να τους επισκεφτείς και με άλλους ανθρώπους που είναι σημαντικοί για εσένα.

Αν η προοπτική της επίσκεψης σε έναν ψυχολόγο ή έναν ψυχίατρο σου δημιουργεί νευρικότητα και αμηχανία, μην ξεχνάς ότι μπορείς να συνοδεύεσαι από τους γονείς σου ή ένα φίλο σου.

Γιατί αυξάνονται τόσο πολύ τα διαζύγια;  thumbnail

Γιατί αυξάνονται τόσο πολύ τα διαζύγια;

Ακούγεται και γράφεται συχνά σήμερα ότι σύντομα επέρχεται στην εποχή μας ο θάνατος της οικογένειας. Υπάρχει τεράστιος αριθμός διαζυγίων (50% στον Δυτικό κόσμο, 27% στην Ελλάδα, ποσοστό συνεχώς ανερχόμενο), η μονογαμική σχέση δεν υπάρχει ούτε για τις περισσότερες γυναίκες, οι σύζυγοι δεν έχουν χρόνο για τη σχέση τους, ούτε για τα παιδιά τους. Οι οικογένειες δεν ενδιαφέρονται να μεγαλώσουν παιδιά κι ο μέσος όρος είναι ένα παιδί για κάθε οικογένεια (1,2 για την ακρίβεια). Πολλές γυναίκες δεν θέλουν καθόλου παιδιά κι αφοσιώνονται στην καριέρα τους. Άλλες δεν θέλουν να παντρευτούν και συχνά κάνουν ένα παιδί (για να εκπληρώσουν κάποια βιολογική ή άλλη ανάγκη τους) χωρίς να θέλουν να παντρευτούν τον πατέρα του. Σε πολλές χώρες (Αγγλία π.χ.) το ποσοστό φτάνει το 31%. Πάρα πολλά παιδιά της σύγχρονης οικογένειας παρουσιάζουν έντονα και συχνά ψυχολογικά και κοινωνικά προβλήματα (νευρωτική κατάθλιψη, αίσθηση κενού, αδιαφορία για καριέρα, αδιαφορία για σχέσεις, εθισμό στο αλκοόλ ή τα ναρκωτικά) και μια μεγάλη γκάμα βίαιης και παραπτωματικής συμπεριφοράς.
Γράφει ο ψυχίατρος- ψυχοθεραπευτής, κύριος Ματθαίος Γιοσαφάτ.

Παράγοντες που επηρεάζουν την εσωτερική ζωή της οικογένειας
Υπάρχουν έντονες αλλαγές στον γάμο, τις ερωτικές σχέσεις και την ανατροφή των παιδιών. Σε μέγιστο βαθμό οι αλλαγές αυτές οφείλονται στη φεμινιστική επανάσταση – τη δεύτερη μεγάλη κοινωνική επανάσταση στην ιστορία του ανθρώπου. Η απελευθέρωση της γυναίκας στον Δυτικό κόσμο επήλθε για οικονομικούς λόγους. Στον Β´Παγκόσμιο Πόλεμο οι γυναίκες εργάστηκαν και συνέχισαν και μετά από αυτόν.
Η οικονομική ανεξαρτησία ήταν ο κύριος μοχλός που μετέτρεψε τη γυναίκα από ουσιαστικά υποτελή του άνδρα σε ισότιμο σύντροφο. Οι γυναίκες επιζητούν τώρα καριέρα, δεν θέλουν να κάνουν πολλά παιδιά, αρκετές φορές καθόλου. Η σχέση με τον άνδρα άλλαξε ριζικά. Παλιότερα σε αιτήσεις διαζυγίου ήταν 1 στις 20 περιπτώσεις που ζητούσε η γυναίκα διαζύγιο. Τώρα είναι 15-16 φορές στις 20.
Η γυναίκα επιζητεί μεγαλύτερη σεξουαλική ελευθερία και ικανοποίηση. Ο αριθμός των γυναικών που έχουν μία ή περισσότερες φορές εξωσυζυγικές σχέσεις κυμαίνονται από 20-70%, ανάλογα με τις χώρες και τις στατιστικές. (Το αντίστοιχο ποσοστό των ανδρών φτάνει το 90%, αλλά αυτό ήταν πάντα έτσι.).
Ο γάμος, ως θεσμός, έχει υποστεί σοβαρά πλήγματα. Λόγω της εργασίας και των δύο συντρόφων έχουν σπάνιες ευκαιρίες και λίγο χρόνο να είναι μαζί και να σφυρηλατήσουν σιγά σιγά μια πιο ολοκληρωμένη σχέση.
Επειδή τα άτομα, και ιδίως οι γυναίκες, ζητούν μια καλύτερη ποιότητα σχέσης, όταν δεν τη βρίσκουν καταφεύγουν εύκολα στο διαζύγιο. Οι νέες κοπέλες είναι συνήθως πιο κυριαρχικές σήμερα απέναντι στους νέους (ακόμη και στην πάλαι ποτέ ανδροκρατική Ελλάδα), κι αυτό δημιουργεί πολλά προβλήματα στις σχέσεις. Οι νέοι έχουν αναπτύξει αμυντικά μια αδιαφορία για το σεξ και αντιμετωπίζουν συχνά προβλήματα όπως ανικανότητα.
Συχνά, παρά τη μεγάλη σεξουαλική ελευθερία, πάρα πολλοί νέοι και πάρα πολλές νέες είναι μόνοι και νιώθουν μοναξιά. Οι επαφές γίνονται σχετικά απρόσωπα μέσω του Internet, αλλά μου έχει κάνει εντύπωση ότι συχνά μιλούν πολύ στο Διαδίκτυο αλλά αποφεύγουν να συναντηθούν.
Εξωτερικοί παράγοντες (κοινωνικοί) που επηρεάζουν την οικογένεια
Όπως τόνισα και παραπάνω, όλοι οι παράγοντες αλληλοδιαπλέκονται. Θα ξεχωρίσω δύο τρεις από αυτούς που τους θεωρώ πολύ σημαντικούς.
1.Τηλεόραση
Είναι τεράστια, ως γνωστόν, η επίδραση της τηλεόρασης στη σημερινή κοινωνία σ'όλους τους τομείς. Οι άνθρωποι ζουν μια «δεύτερη ζωή» μέσα από την τηλεόραση με πολλά θετικά και αρνητικά στοιχεία που δεν θα αναλύσω εδώ.
Ένα είναι βέβαιο: Για ένα πολύ μεγάλο αριθμό παιδιών η τηλεόραση είναι συχνά μια δεύτερη οικογένεια, που τα επηρεάζει σημαντικότατα στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς τους.
Ζούμε σ'έναν εικονικό κόσμο όπου είναι δύσκολο για τα παιδιά να ξεχωρίσουν τι είναι πραγματικό. Η βία είναι, ίσως, το σημαντικότερο πρόβλημα και, κατά την άποψή μου, όχι μόνο η βία των κινηματογραφικών ταινιών και των τηλεοπτικών σειρών, αλλά η πραγματική βία των ειδήσεων, τις οποίες βλέπουν όλα τα παιδιά και οι έφηβοι.
Ένα θετικό στοιχείο της τηλεόρασης είναι ότι οι γονείς ενημερώνονται για τις γνώσεις μας γύρω από τα ψυχολογικά θέματα και την ανατροφή των παιδιών. Δυστυχώς, όμως, οι συνηθισμένοι παρουσιαστές είναι ακατάλληλοι, και ο κόσμος μπερδεύεται και αδυνατεί να ξεχωρίσει τι είναι σωστό και τι όχι, βλέποντας και ακούγοντας συχνά αντιφατικές απόψεις και γνώσεις από αυτοδιοριζόμενους ειδικούς («σύμβουλοι» ψυχικής υγείας, γάμου, οικογένειας κ.λ.π.).
2.Η κατάρρευση των ιδεολογικών συστημάτων δημιούργησε σε όλους, αλλά ιδιαίτερα στη νεολαία, ένα ιδεολογικό κενό.
Δεν υπάρχει ένα σύστημα ηθικών αξιών για να ρυθμίσουν τη ζωή τους. Η κοινωνική ζωή, όπου το άτομο βιώνει τη ζωή του μαζί με άλλους, έχει μειωθεί σημαντικά. Είναι η εποχή μιας εγωκεντρικής αντίληψης του κόσμου, όπου ο καταναλωτισμός (που ενισχύεται με διαφημίσεις κ.λ.π. από το καπιταλιστικό σύστημα) οδηγεί σε έναν υλικό «ψευδοευδαιμονισμό» χωρίς ουσιαστική απόλαυση της ζωής. Η πολιτική απωθεί τους νέους γατί είναι ψεύτικη, ξύλινη, αποπροσανατολιστική κι εξυπηρετεί κατά κανόνα τα συμφέροντα ορισμένων ομάδων. Το θρησκευτικό αίσθημα έχει κι αυτό καταρρεύσει και γίνεται ακόμη χειρότερο από τον τρόπο που πολιτεύονται η Εκκλησία και οι εκπρόσωποί της.
Το μέλλον της οικογένειας
Ανέφερα τηλεγραφικά μερικούς παράγοντες που επηρεάζουν τη σημερινή οικογένεια και τείνουν να δημιουργήσουν μια εικόνα πιθανώς διάλυσής της.
Είναι δύσκολο να κάνει κανείς μελλοντολογικές προβλέψεις. Θα περιορισθώ σε μερικές καθαρά προσωπικές απόψεις. Πιστεύω ότι οι βιολογικοί παράγοντες είναι εξαιρετικά ισχυροί κι έτσι τα δύο φύλα πάντα θα πλησιάζουν το ένα το άλλο. Βέβαια δεν είναι απαραίτητο να κάνουν οικογένεια. Οι ψυχολογικοί λόγοι είναι αυτοί που θα διατηρήσουν την οικογένεια. Ο άνθρωπος μεγαλώνει και δημιουργεί έντονο δεσμό με τη μητέρα κι αργότερα με όλη την οικογένεια και τείνει να το επαναβιώσει όταν μεγαλώνει.
Η ανατροφή των παιδιών φαίνεται να γίνεται καλύτερα σε μια οικογένεια, παρόλο που υπήρξαν κι άλλες μορφές (π.χ. αρχαία Σπάρτη, κιμπούτζ στο Ισραήλ).
Γιατί ακόμα έχουμε ανάγκη την οικογένεια;
Οι κοινωνικές συνθήκες της σύγχρονης εποχής ωθούν στη δημιουργία οικογένειας. Ο καταναλωτισμός που ωθεί σε εργασία πολύωρη άνδρες και γυναίκες, η έλλειψη κοινωνικού ιστού και κοινωνικής ζωής με απότοκο το κλείσιμο και την εγωκεντρικότητα προκαλούν ένα αίσθημα ψυχικής ερημιάς. Το μόνο μέρος όπου ο άνθρωπος νιώθει ασφαλής και σημαντικός είναι μέσα στην οικογένεια και στις σχέσεις που δημιουργεί εκεί.
Η παγκοσμιοποίηση και η κοινωνία της πληροφορικής μας έδωσαν και θα μας δώσουν πολλά, αλλά επέτειναν το αίσθημα μοναξιάς κι ασημαντότητας του κάθε ατόμου, ιδιαίτερα στους μεγάλους αστικούς χώρους όπου ζει σήμερα το 70% περίπου του συνολικού πληθυσμού. Ο φόβος του θανάτου και ο φόβος του AIDS μας κάνουν να θέλουμε να έχουμε μια μόνιμη σχέση για να τους αντιμετωπίσουμε από κοινού – όπως όταν είμαστε παιδιά.
Συμπερασματικά πιστεύω ότι η οικογένεια θα συνεχίσει να υπάρχει για το προβλέψιμο μέλλον, παρά τις δυσκολίες και τη σύγχυση σήμερα. Θα υπάρξουν πιθανώς κάποιες σημαντικές αλλαγές. Ίσως ο γάμος να μην είναι ισόβιος, αλλά για καθορισμένο διάστημα (έως ότου μεγαλώσουν τα παιδιά) και μετά να είναι δυνητικά ανανεώσιμος. Πιστεύω ότι η μονογαμικότητα θα υποστεί μια φυσιολογική έκλειψη. Ο άνθρωπος θα μπορεί να έχει μια σταθερή οικογένεια και κατά καιρούς κι άλλες σχέσεις.
Αυτό, βέβαια, δημιουργεί προβλήματα γιατί και σήμερα αυτό συμβαίνει χωρίς να ομολογείται. Υψηλότατο ποσοστό ανδρών έχουν μία ή περισσότερες εξωσυζυγικές σχέσεις και αυξανόμενο ποσοστό γυναικών το ίδιο. Η κατάσταση αυτή νομίζω ότι θα γίνει φανερή και θα είναι κομμάτι της οικογενειακής ζωής για όσους το έχουν ανάγκη. Κι από το ποσοστό π.χ. των ανδρών (που είναι με βάση διεθνείς στατιστικές πάνω από 90%) φαίνεται ότι η ανάγκη αυτή είναι φυσιολογική και γι'αυτό υπάρχει σχεδόν σε όλα τα θηλαστικά, ακόμη και στα λίγα είδη που δημιουργούν ζευγάρια.
Πιστεύω ότι το Διαδίκτυο θα αποτελέσει, ίσως, τον πιο σημαντικό τρόπο για να βρίσκει κανείς συντρόφους. Και σήμερα το ποσοστό στο εξωτερικό είναι πολύ μεγάλο κι αυξάνεται συνεχώς και στην Ελλάδα. Θα βελτιωθούν, ίσως, οι συνθήκες κάτω από τις οποίες θα γίνεται αυτό.
Ανέφερα πολύ περιληπτικά πως βλέπουμε όλοι σήμερα τον γάμο και τη μοντέρνα οικογένεια. Πιστεύω όμως ότι ο σωστός γάμος και η σωστή οικογένεια παραμένουν και θα παραμείνουν ο μόνος τρόπος για τους περισσότερους ανθρώπους για να είναι όσο είναι δυνατόν ευτυχέστεροι. Είναι ο μόνος τρόπος ολοκλήρωσης της ψυχικής και σωματικής υγείας του ατόμου. Δυστυχώς, ο γάμος και η οικογένεια παρουσιάζουν εγγενώς πολλά προβλήματα, που έχουν σχέση με τις πρώιμες εμπειρίες του ατόμου μέσα στην οικογένειά του.
Γι'αυτό πιστεύω ότι θα πρέπει να υπάρχουν «μαθήματα ζωής» στα σχολεία και σχολές γονέων γι'αυτούς που πρόκειται να παντρευτούν. Το λέω χρόνια αυτό, φαίνεται ουτοπικό, αλλά είμαι βέβαιος ότι θα γίνει. Θα είναι μία από τις ουσιαστικότερες αλλαγές που θα υπάρξουν στο μέλλον με ανυπολόγιστο όφελος για τον άνθρωπο σε ψυχικό και κοινωνικό επίπεδο.

Aποσπάσματα από το βιβλίο του συνεργάτη μας" Η ελληνική οικογένεια σε κρίση" εκδόσεις ΑΡΜΟΣ

Παιδικός αυνανισμός: Τι πρέπει να γνωρίζουν οι γονείς;

Aναγνώστριά μας αντιμετωπίζει πρόβλημα με την 6χρονη κόρη της και ζητά τη συμβουλή των συνεργατών μας.
Ζω στο εξωτερικό και έχω δύο παιδάκια. Το μικρό μου κοριτσάκι είναι τώρα έξι χρονών. Τα προβλήματά μας ξεκίνησαν εδώ
και τρία χρόνια όπου η μικρή μου, άρχισε να αυνανίζεται στο σχολείο, χρησιμοποιώντας συνήθως τα καθίσματα που
κάθεται. Έχοντας διαβάσει κάποια πράγματα για τον παιδικό αυνανισμό, δεν το κάναμε τόσο πολύ θέμα περιμένοντας οτι θα μεγαλώσει και σιγά σιγά θα το ξεπεράσει. Επειδή ωστόσο ξεκίνησε το δημοτικό και το πρόβλημα επιδεινώθηκε, μου ήταν αδύνατον να της επιτρέπω να το κάνει μπροστά μας, και την παρότρυνα να το κάνει όταν είναι μόνη της, πράγμα που δεν έγινε.Στο σπίτι
σταμάτησε τελείως να το κάνει και το κάνει πολύ πιο έντονα στο σχολείο! Οι δασκάλες της (πολύ συνεργάσιμες
και υπομονετικές) μου είπαν να την δει κάποιος ψυχολόγος. Εδώ και δύο μήνες την παρακολουθεί μια παιδοψυχολόγος, που
την βλέπει μια φορά την εβδομάδα (και παρεμπιπτόντως παίρνει 50 Ε σε κάθε συνάντηση,χρήματα που μας είναι
πολλά για την οικονομική μας κατάσταση ) η οποία θεωρεί οτι η κόρη μου είναι γενικώς ένα ευαίσθητο παιδάκι με
αρκετές ανασφάλειες. Σήμερα (μετά από δύο μήνες θεραπείας) οι δασκάλες μου είπαν ότι συνεχίζει, και δεν έχουν
δει καμία βελτίωση. Κουνιέται πολύ έντονα φοβούνται ότι θα πληγωθεί, ενοχλεί τα διπλανά θρανία. Νιώθω πολύ άσχημα και φοβάμαι ότι τα άλλα παιδάκια θα αρχίσουν να την κοροϊδεύουν και θα είναι πολύ χειρότερα γι'αυτή. Παρακαλώ για την συμβουλή σας, δεν ξέρω τι άλλο να κάνω και αν πρέπει να την συνεχίσω να την πηγαίνω στον γιατρό ή όχι. Νιώθω να μην μπορώ να την βοηθήσω. Περιμένω με αγωνία την απάντησή σας!
Αγαπητή αναγνώστρια. Ζητήσαμε τη συμβουλή του συνεργάτη μας κυρίου Κωνσταντίνου Σιώμου, Ψυχίατρου Παιδιών και Εφήβων και Διδάκτορα της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. 

Αρκετές φορές, οι γονείς ανησυχούν όταν διαπιστώνουν ότι ο γιος τους ή η κόρη τους αυνανίζεται. Ο αυνανισμός, ωστόσο,  είναι
μία φυσιολογική διαδικασία της ανθρώπινης σεξουαλικότητας. Από τη νηπιακή και πρώτη παιδική ηλικία η ενασχόληση των παιδιών με τα γεννητικά τους όργανα είναι συνήθης. Το μικρό παιδί έχει αρκετές αυνανιστικές τάσεις και αναζητήσεις, οι οποίες δεν είναι μεν οργανωμένες όπως στην εφηβεία αλλά συνοδεύονται από αισθήματα ευχαρίστησης και ικανοποίησης.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση που η συμπεριφορά συνεχίζει επιδεινούμενη πέρα από τον ιδιωτικό χώρο του παιδιού παρόλο
που εφαρμόζεται συμπεριφορική θεραπεία καλό θα ήταν να υπάρχει και μια εκτίμηση από ιατρό προς αποκλεισμό φλεγμονωδών
παθήσεων των γεννητικών οργάνων του παιδιού.

Αφού γίνει αποκλεισμός προβλημάτων σωματικής υγείας, ένας παιδοψυχίατρος μπορεί να εκτιμήσει αν το σύμπτωμα του
αυνανισμού συνοδεύεται και από άλλη ψυχική διαταραχή (διαταραχή ελέγχου των παρορμήσεων, ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή
κ.α).

Ο αποκλεισμός της συνοδού ψυχιατρικής νοσηρότητας είναι σημαντικός και θα καθορίσει  το είδος της προτεινόμενης θεραπείας καθώς και την αποτελεσματικότητά της. Οι συμπεριφορικές θεραπείες από μόνες τους σχεδόν πάντα είναι χρήσιμες στο συγκεκριμένο σύμπτωμα του παιδικού αυνανισμού αλλά δεν αποδίδουν πάντοτε άμεσα.

Επίσης απαραίτητη κρίνεται η ψυχοεκπαίδευση των γονέων στη διαχείριση της συμπεριφοράς του παιδιού τους και στη
διαχείριση του δικού τους πανικού που σχεδόν πάντα αποτελεί εμπόδιο στη θεραπεία.

Αρκετές φορές, οι γονείς ανησυχούν όταν
διαπιστώνουν ότι ο γιος τους ή η κόρη τους
αυνανίζεται. Ο αυνανισμός, ωστόσο,  είναι
μία φυσιολογική διαδικασία της ανθρώπινης
σεξουαλικότητας. Από τη νηπιακή και πρώτη
παιδική ηλικία η ενασχόληση των παιδιών με
τα γεννητικά τους όργανα είναι συνήθης. Το
μικρό παιδί έχει αρκετές αυνανιστικές
τάσεις και αναζητήσεις, οι οποίες δεν είναι
μεν οργανωμένες όπως στην εφηβεία αλλά
συνοδεύονται από αισθήματα ευχαρίστησης
και ικανοποίησης.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση που η
συμπεριφορά συνεχίζει επιδεινούμενη πέρα
από τον ιδιωτικό χώρο του παιδιού παρόλο
που εφαρμόζεται συμπεριφορική θεραπεία
καλό θα ήταν να υπάρχει και μια εκτίμηση
από ιατρό προς αποκλεισμό φλεγμονωδών
παθήσεων των γενητικών οργάνων του
παιδιού.

Αφού γίνει αποκλεισμός προβλημάτων
σωματικής υγείας, ένας παιδοψυχίατρος
μπορεί να εκτιμήσει αν το σύμπτωμα του
αυνανισμού συνοδεύεται και από άλλη ψυχική
διαταραχή (διαταραχή ελέγχου των
παρορμήσεων, ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή
κ.α).

Ο αποκλεισμός της συνοδού ψυχιατρικής
νοσηρότητας είναι σημαντικός και θα
καθορίσει  το είδος της προτεινόμενης
θεραπείας καθώς και την
αποτελεσματικότητά της. Οι συμπεριφορικές
θεραπείες από μόνες τους σχεδόν πάντα
είναι χρήσιμες στο συγκεκριμένο σύμπτωμα
του παιδικού αυνανισμού αλλά δεν αποδίδουν
πάντοτε άμεσα.

Επίσης απαραίτητη κρίνεται η
ψυχοεκπαίδευση των γονέων στη διαχείριση
της συμπεριφοράς του παιδιού τους και στη
διαχείριση του δικού τους πανικού που
σχεδόν πάντα αποτελεί εμπόδιο στη
θεραπεία.

Με εκτίμηση

Δρ. Κωνσταντίνος Σιώμος
Ψυχίατρος παιδιών και εφήβων

Γιατί οι Γαλλίδες είναι οι πιο ευτυχισμένες μαμάδες;

Η συγγραφέας του best seller French Children Don’t Throw Food η γνωστή Αμερικανίδα μαμά δημοσιογράφος και συγγραφέας, Πάμελα Ντράκερμαν που έμεινε στο Παρίσι και κατέγραψε όλες τις καλές συνήθειες των Γάλλων γονιών, σε ένα νέο της βιβλίο το Bébé Day by Day: 100 Keys to French Parenting μας δίνει μερικές χρήσιμες οδηγίες για να μεγαλώσουμε ένα ευτυχισμένο μωρό, χωρίς να χρειαστεί να αφήσουμε στο περιθώριο τον εαυτό μας.
1. Oι Γαλλίδες παρατηρούν τα μωρά τους
Όπως λέει η Πάμελα Ντράκερμαν οι  περισσότεροι –νέοι κυρίως-γονείς είναι βέβαιοι πως όταν το μωρό γυρίζει δεξιά και αριστερά κάνεις παράξενους ήχους ή ρουθουνίσματα, χρειάζεται κάτι. Και αγχώνονται.  Αλλά τις περισσότερες φορές τα μωρά απλώς πειραματίζονται δεν χρειάζονται βοήθεια. Το μόνο που χρειάζεται για να καταλάβετε αν θέλει κάτι είναι να το παρατηρήσετε προσεκτικά και τότε θα καταλάβετε ποιος ήχος σημαίνει στεγνή πάνα» και ποιος ήχος «μ’ αρέσει να ρουθουνίζω».
2. Οι Γαλλίδες πάνε βόλτα στη φύση τα μωρά τους
Οι Γάλλοι είναι από τη φύση του φυσιολάτρες και τους αρέσουν οι βόλτες στα πάρκα. Συχνά στα πάρκα βλέπουμε μαμάδες να διαβάζουν και τα μωρά να μπουσουλάνε ξυπόλητα στη χλόη, παρατηρώντας ένα ζουζουνάκι, ένα λουλούδι, μια πετρούλα. Μια Ελληνίδα μαμά ενδεχομένως να μην πάρει ποτέ ένα βιβλίο στο πάρκο επειδή θα νιώθει μεγάλο άγχος να μην έχει συνεχώς το νου της στο μωρό. Επίσης πριν από τη βόλτα στο πάρκο θα έχει κουβαλήσει όλα τα παιχνίδια του, προκειμένου το μωρό να είναι πάντα απασχολημένο και να μην γκρινιάξει. Αν ήταν μεγαλύτερο θα του είχε δώσει και το κινητό του τηλέφωνο.
3. Οι Γαλλίδες χάνουν αμέσως τα κιλά της εγκυμοσύνης
Ναι, σίγουρα πρακτικά είναι πολύ δύσκολο για μια γυναίκα να χάσει γρήγορα όλα τα κιλά της εγκυμοσύνης, ειδικά όταν τα κιλά αυτά είναι 20 και 30. Οι Γαλλίδες χάνουν γρήγορα τα κιλά της εγκυμοσύνης επειδή έχουν φροντίσει να μην πάρουν πάνω από 8. Στις Γαλλίδες αρέσει να νιώθουν σέξι, μας λέει η Πάμελα Ντράκερμαν. Επίσης τους αρέσει να φορούν κομψά ρούχα. Τα οποία δε θα βρουν ποτέ σε νούμερο 48 ή 50.
 4. Οι Γαλλίδες μεγαλώνουν παιδιά που τρώνε τα πάντα
Τα καθοδηγούν με τέτοιο τρόπο ώστε να δοκιμάζουν τα πάντα, αποφεύγουν να τους δίνουν μεγάλες ποσότητες φαγητού, και ποτέ δεν λειτουργούν σπασμωδικά όταν δεν τρώνε ένα οποιοδήποτε φαγητό. Και επειδή σε μια gourmet  χώρα η αξιολόγηση του φαγητού είναι εντελώς διαφορετική, πάντα διαμορφώνουν έτσι την κατάσταση ώστε η ατμόσφαιρα κατά τη διάρκεια του γεύματος να είναι  χαλαρή και ευχάριστη. Και έτσι δε δημιουργούν αρνητική διάθεση ή εχθρική αντιμετώπιση με το φαγητό.  Ακόμα και ο προηγούμενος κ μαθαίνουν πώς να κάνουν.
5. Οι Γαλλίδες δεν τιμωρούν, εκπαιδεύουν
Η τιμωρία ως γνωστό φέρνει αρνητικά αποτελέσματα. Ένα Ελληνάκι μπορεί να αρχίσει να τρέχει γύρω- γύρω σαν τρελό στο σούπερ μάρκετ, μόνο και μόνο από αντίδραση ή για να σε τιμωρήσει επειδή το τιμώρησες το πρωί. Οι Γαλλίδες εξηγούν ήρεμα με απαλή φωνή αλλά κοφτά στα παιδιά τους ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος, μέχρι να καταλάβουν. Η τιμωρία είναι το τελευταίο, και συνήθως το πιο σπάνιο οχυρό!
6. Οι Γαλλίδες μαθαίνουν 4 μαγικές λέξεις στα παιδιά τους
Και αυτές είναι: Καλημέρα, καληνύχτα παρακαλώ ευχαριστώ.
7. Οι Γαλλίδες μαθαίνουν στα παιδιά να μη φοβούνται να πουν όχι
Αλλά παράλληλα και να λένε ναι όσο πιο συχνά μπορούν.
8. Για τις Γαλλίδες η κρεβατοκάμαρα είναι το κάστρο τους
Και μάλιστα το απόρθητο κάστρο τους. Αρχικά πιστεύουν ότι το να μη μπαίνει το παιδί οποιαδήποτε στιγμή θέλει στην κρεβατοκάμαρα είναι ένδειξη γονεικής αξιοπρέπειας. Όχι επειδή εκεί διαδραματίζονται ακατάλληλες σκηνές, αλλά επειδή δεν πρέπει να μάθουν ότι μπορούν να μπαίνουν όπου θέλουν όποτε θέλουν, χωρίς καν να χτυπήσουν την πόρτα. Επίσης το δεύτερο είναι ότι μέσω αυτού μαθαίνουν ότι ο ύπνος είναι σημαντικός, όχι μόνο για τα ίδια αλλά και για τους γονείς τους.
Πηγή: www.imommy.gr

X

Αγαπητοί αναγνώστες,

Σας ενημερώνουμε ότι το boro.gr προσφέρει καθημερινά (Δευτέρα-Παρασκευή) δωρεάν ψυχολογική υποστήριξη με επαγγελματίες ψυχολόγους.

Κάντε κλίκ εδώ για να συνδεθείτε και να ενημερωθείτε για τις ώρες λειτουργίας.
X