Η Υγεία μου

Αύξηση του κινδύνου καρδιοπάθειας ή εγκεφαλικού από την σκληρή σωματική εργασία

Η σκληρή σωματικά εργασία αυξάνει τον κίνδυνο καρδιοπάθειας ή εγκεφαλικού, σύμφωνα με ελληνική έρευνα.
Η χειρωνακτική και γενικότερα η σωματικά απαιτητική εργασία αυξάνει τον κίνδυνο για εγκεφαλικό ή καρδιοπάθεια, σύμφωνα με μια νέα ελληνική επιστημονική έρευνα.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Δημοσθένη Παναγιωτάκο, αναπληρωτή καθηγητή βιοστατιστικής και επιδημιολογίας στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, που έκαναν τη σχετική ανακοίνωση στο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Εταιρίας Καρδιολογίας «EuroPRevent 2013» στη Ρώμη, αξιολόγησαν τις περιπτώσεις 250 ασθενών που είχαν πάθει το πρώτο εγκεφαλικό, 250 που είχαν πάθει το πρώτο οξύ στεφανιαίο επεισόδιο και, για λόγους σύγκρισης, άλλων 500 υγιών ατόμων.

Με βάση μια κλίμακα από το 1 (σωματικά απαιτητική εργασία) έως το 9 (καθιστική/διανοητική εργασία), η ανάλυση έδειξε ότι όσοι έπαθαν το εγκεφαλικό και το καρδιακό επεισόδιο, έκαναν κάποιο επάγγελμα που τους επιβάρυνε περισσότερο σωματικά. Όσοι ασχολούνταν σε λιγότερο σωματικά απαιτητικές εργασίες, είχαν κατά μέσο όρο 20% μικρότερη πιθανότητα να πάθουν (μη θανατηφόρο) καρδιακό επεισόδιο ή ισχαιμικό εγκεφαλικό.

Όπως είπε ο Δημοσθένης Παναγιωτάκος, τα άτομα με σωματικά απαιτητικές και χειρωνακτικές εργασίες θα πρέπει να θεωρούνται κατ’ εξοχήν ομάδα κινδύνου για την πρόληψη των καρδιαγγειακών παθήσεων. Όπως επεσήμανε, οι άνθρωποι αυτοί βιώνουν ένα διαρκές σωματικό στρες, που πιθανώς εξηγεί γιατί η σκληρή σωματική εργασία είναι επιβαρυντική για την καρδιά.

Η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να εξισωθεί με την πιο ήπια και αραιή σωματική άσκηση που οι γιατροί συνιστούν για λόγους υγείας και η οποία δεν γεννά το ίδιο στρες. Επιπλέον, πρόσθεσε, η σκληρή χειρωνακτική εργασία συχνά δεν πληρώνεται καλά, με συνέπεια οι εργαζόμενοι σε αυτά τα επαγγέλματα να μην έχουν συνήθως την κατάλληλη υγειονομική φροντίδα.

Μια δεύτερη μελέτη, από Βέλγους και Δανούς ερευνητές, που παρουσιάστηκε στο ίδιο συνέδριο, επιβεβαιώνει ότι η έντονη σωματική εργασία αποτελεί παράγοντα κινδύνου για στεφανιαία νόσο. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη δρα Ελς Κλέις του Τμήματος Δημόσιας Υγείας του πανεπιστημίου της Γάνδης, που μελέτησαν τις περιπτώσεις περίπου 14.000 μεσήλικων ανδρών, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι όσοι έκαναν σωματικά απαιτητική δουλειά, είχαν πάνω από τέσσερις φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να εμφανίσουν στεφανιαία νόσο.

Οι ερευνητές επεσήμαναν ότι ιδίως αυτοί οι άνθρωποι θα πρέπει να αποφεύγουν να κάνουν χειρωνακτικές εργασίες και στον ελεύθερο χρόνο τους, επειδή έτσι επιβαρύνουν κι άλλο τον οργανισμό τους.

Πηγή: Η Καθημερινή

Tο πλήρες γάλα «φάρμακο» για το διαβήτη!

Την επικρατούσα άποψη ότι τα γαλακτοκομικά χαμηλών λιπαρών είναι καλύτερα για την υγεία, έρχεται να καταρρίψει μελέτη αμερικανών επιστημόνων. Μάλιστα, η τακτική κατανάλωσή τους μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη του διαβήτη τύπου 2.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης που δημοσιεύτηκε στην ιατρική επιθεώρηση «Αnnals of Ιnternal Μedicine», η μεγάλη κατανάλωση γάλακτος και άλλων γαλακτοκομικών προϊόντων μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης της νόσου ως και κατά 60%.

Το συστατικό που αποτρέπει την ανάπτυξη διαβήτη φαίνεται ότι είναι ένα λιπαρό οξύ που περιέχεται στα λιπαρά του γάλακτος, του τυριού, του γιαουρτιού και του βουτύρου και το οποίο ονομάζεται trans-παλμιτολεϊκό οξύ.  Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξαν ερευνητές από τη Σχολή Δημόσιας Υγείας του Χάρβαρντ έπειτα από μελέτη περισσότερων από 3.700 εθελοντών που παρακολουθήθηκαν επί 20 χρόνια.

Οι επιστήμονες προχώρησαν σε μετρήσεις που περιελάμβαναν το σάκχαρο του αίματος, τα επίπεδα ινσουλίνης και λιπαρών οξέων των συμμετεχόντων. Είδαν ότι τα υψηλότερα επίπεδα του trans-παλμιτολεϊκού οξέος συνδέονταν με καλύτερα επίπεδα χοληστερόλης του αίματος και ινσουλίνης. Συνολικά τα άτομα με τα υψηλότερα επίπεδα του οξέος στο αίμα αντιμετώπιζαν μειωμένο κατά 60% κίνδυνο ανάπτυξης διαβήτη τύπου 2.

Τα νέα ευρήματα έρχονται να επιβεβαιώσουν προηγούμενα ερευνητικά στοιχεία, σύμφωνα με τα οποία μια διατροφή πλούσια σε γαλακτοκομικά προστατεύει από τον διαβήτη και τις μεταβολικές διαταραχές που αυτός συνεπάγεται.

Είναι χαρακτηριστικό ότι πρόσφατη ανασκόπηση 324 προηγούμενων μελετών έδειξε ότι η κατανάλωση γαλακτοκομικών μειώνει τον κίνδυνο θανάτου από κοινές ασθένειες κατά 15%-20%.

Σύμφωνα με τον επικεφαλής της νέας μελέτης δρα Νταριούς Μοτζαφάριαν από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, «ως σήμερα δεν είχε υπάρξει σαφής βιολογική εξήγηση για το πώς η μεγάλη κατανάλωση γαλακτοκομικών προϊόντων προστατεύει από το διαβήτη. Είναι η πρώτη φορά που αποδεικνύεται άμεση σχέση μεταξύ του trans-παλμιτολεϊκού οξέος και του κινδύνου διαβήτη».

O ερευνητής ανέφερε ότι είναι πιθανό αυτό το λιπαρό οξύ των γαλακτοκομικών προϊόντων να μιμείται τον φυσικό βιολογικό ρόλο ενός λιπαρού οξέος που παράγεται από τον ανθρώπινο οργανισμό και ονομάζεται cis-παλμιτολεϊκό οξύ. Σε πειράματα σε ζώα το cis-παλμιτολεϊκό οξύ φάνηκε να προστατεύει από τον διαβήτη.

Πηγή: Τα Νέα online

Περιαρθρίτιδα. Τι είναι και πώς αντιμετωπίζεται;

Τα προβλήμα στον ώμο ανήκουν στην κατηγορία των συνηθέστερων ορθοπεδικών προβλημάτων. Είτε κάποιος τραυματισμός, είτε κάποια άλλη αιτιολογία προκαλούν προβλήματα που δυσκολεύουν το να ανταπεξέλθουμε στις καθημερινές μας δραστηριότητες.

Γράφει ο Ορθοπεδικός Μάνος Αντωνογιαννάκης

Τι είναι η περιαρθρίτιδα;

Ο όρος «περιαρθρίτιδα ώμου» χρησιμοποιήθηκε κατά το παρελθόν για να περιγράψει τις περιπτώσεις πόνου στην περιοχή του ώμου εξωαρθρικής αιτιολογίας. Δηλαδή του πόνου που δεν συνοδευόταν από ακτινολογικά σημεία εκφυλιστικής αρθρίτιδας. Αν θέλουμε να ερμηνεύσουμε τον όρο πρόκειται για φλεγμονή πέριξ της άρθρωσης του ώμου, αν και μάλλον πρόκειται για γενική και αόριστη περιγραφή χωρίς να υποδηλώνει συγκεκριμένη παθολογία. Στην πραγματικότητα κάτω από την ομπρέλα αυτού του όρου περιλαμβάνεται ένας μεγάλος αριθμός παθήσεων. Η επικράτηση και χρήση αυτού του όρου οφείλεται στο γεγονός ότι τα συμπτώματα αυτών των παθήσεων είναι κοινά (πόνος, μείωση του εύρους κίνησης).

Πώς γίνεται η διάγνωση της περιαρθρίτιδας;

Η πρόοδος της ιατρικής και η παράλληλη χρήση νέων τεχνολογικών επιτευγμάτων, με την εισαγωγή νέων απεικονιστικών μεθόδων (αξονική τομογραφία, μαγνητική τομογραφία) βοήθησε στην αναγνώριση αυτών των νοσολογικών οντοτήτων. Το ιδιαίτερο ενδιαφέρον και η εξειδίκευση ορισμένων ορθοπαιδικών χειρουργών τόσο στην παθολογία και την χειρουργική του ώμου παράλληλα με την επανάσταση που έφερε η χρήση του ενδοσκοπίου στην χειρουργική του ώμου έχει αλλάξει σήμερα την επικρατούσα γνώση για τις παθήσεις του ώμου. Έτσι ο όρος «περιαρθρίτιδα ώμου» δεν είναι σωστό να χρησιμοποιείται σήμερα γιατί αφενός δεν είναι ακριβής, αλλά κυρίως γιατί πλέον η διαφορική διάγνωση των παθήσεων του ώμου γίνεται ευκολότερα με την χρήση της μαγνητικής τομογραφίας και της αρθροσκόπησης.

Οι παθήσεις που συνηθιζόταν να περιγράφονται με τον όρο «περιαρθρίτιδα ώμου», είναι οι εξής:

– Τενοντίτιδα του πετάλου των στροφέων του ώμου (συνήθως του υπερακανθίου)

-Ρήξη του τενοντίου πετάλου των στροφέων του ώμου

– Σύνδρομο υπακρωμιακής πρόσκρουσης

– Ασβεστοποιός τενοντίτιδα

– Συμφυτική θυλακίτιδα (παγωμένος ώμος)

– Τενοντίτιδα της μακράς κεφαλής του δικεφάλου βραχιονίου

– Εξάρθρημα ή ρήξη της μακράς κεφαλής του δικεφάλου βραχιονίου

– Ρήξη του επιχείλιου χόνδρου (κυρίως βλάβες SLAP)

-Οστεοαρθρίτιδα ακρωμιοκλειδικής άρθρωσης

-Ρήξη υπερπλάτιου νεύρου

-Αστάθεια ώμου

Πώς θεραπεύονται οι παθήσεις αυτές;

Η θεραπεία των παραπάνω παθήσεων είναι συντηρητική ή χειρουργική. Κάθε είδους αντιμετώπιση βασίζεται σε συγκεκριμένες ενδείξεις όπως καθορίζονται από την σύγχρονη βιβλιογραφία και ο ειδικός ορθοπαιδικός χειρουργός εφαρμόζει στην καθημερινή πράξη.

Όσον αφορά στην χειρουργική, σήμερα το σύνολο σχεδόν των επεμβάσεων για την αντιμετώπιση των παραπάνω παθήσεων γίνεται αρθροσκοπικά. Η αρθροσκόπηση είναι μια ελάχιστα επεμβατική επέμβαση κατά την οποία η εγχείρηση γίνεται από οπές μερικών χιλιοστών που διανοίγονται γύρω από την άρθρωση και όχι από μικρές ή μεγάλες τομές στο υπερκείμενο δέρμα. Από τις οπές αυτές εισάγεται το αρθροσκόπιο, το οποίο προσφέρει επισκόπηση υπό άμεση όραση και μεγέθυνση αλλά και τα κατάλληλα εργαλεία (πχ ράμματα, άγκυρες) για τον έλεγχο τόσο της άρθρωσης, όσο και των παρακείμενων δομών και για την εφαρμογή της κατάλληλης θεραπείας. Τα πλεονεκτήματα της μεθόδου είναι η ασφάλεια, το μικρότερο χειρουργικό τραύμα, το άψογο αισθητικό αποτέλεσμα, η υψηλή διαγνωστική ευαισθησία και το μικρότερο ποσοστό επιπλοκών και δυσκαμψίας σε σχέση με την ανοικτή χειρουργική που εφαρμόζονταν παλαιότερα. Με την αρθροσκόπηση δεν απαιτείται, συνήθως, ενδονοσοκομειακή νοσηλεία και ο χρόνος αποθεραπείας είναι μικρότερος σε σύγκριση με αυτόν που απαιτούσαν οι παλαιότερες τεχνικές.

Η συντηρητική ή χειρουργική θεραπεία συνήθως συμπληρώνεται με ένα πρόγραμμα αποκατάστασης που έχει σκοπό την ανάκτηση του εύρους κίνησης της άρθρωσης του ώμου αλλά και την μυϊκή ενδυνάμωση των παρακείμενων μυών. Ο χρόνος της αποκατάστασης ποικίλει ανάλογα με την βαρύτητα των βλαβών και μπορεί να είναι αρκετά παρατεταμένος σε ορισμένες περιπτώσεις.

 

Καλοήθεις παθήσεις του μαστού. Πότε πρέπει να ανησυχήσουμε;

Στις καλοήθεις παθήσεις του μαστού εντάσσεται ένα πλήθος παθήσεων, αρκετές από τις οποίες δε συνδέονται με αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του μαστού και ορισμένες που θεωρείται ότι αποτελούν παράγοντα κινδύνου ανάπτυξης κακοήθειας.

Γράφει η Χειρούργος Μαστού στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Αττικό, http://poulakaki.gr/

Στα συμπτώματα που συχνά εμφανίζουν οι περισσότερες καλοήθεις παθήσεις συγκαταλέγονται: η μαστοδυνία (έντονος πόνος στο μαστό), οι ψηλαφητές αλλοιώσεις και η  έκκριση υγρού από τη θηλή.

Οι καλοήθεις παθήσεις που συνδέονται με αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του μαστού είναι:

ΣΚΛΗΡΥΝΤΙΚΗ ΑΔΕΝΩΣΗ. Μια συνήθως επώδυνη πάθηση που πολύ συχνά προσομοιάζει με ψηλαφητή σκληρία. Αποτελεί ιστολογική οντότητα κατά την οποία παρουσιάζουν υπερπλασία τα λόβια των μαστών (αδένες που παράγουν το γάλα) με ταυτόχρονη αύξηση του ινώδους ιστού. Στη μαστογραφία, η σκληρυντική αδένωση συνήθως χαρακτηρίζεται από αμφοτερόπλευρες διάσπαρτες αποτιτανώσεις. Η αντιμετώπισή της, στις περισσότερες των περιπτώσεων απαιτεί χειρουργική βιοψία προκειμένου να αποκλειστεί υποκείμενη κακοήθεια.

ΥΠΕΡΠΛΑΣΙΑ ΤΩΝ ΠΟΡΩΝ. Πρόκειται για την αλλοίωση που πιο συχνά συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του μαστού. Οι ασθενείς με υπερπλασία των πόρων χωρίς ατυπία (συμβατική υπερπλασία των πόρων) θα πρέπει να παρακολουθούνται τακτικά, ανά εξάμηνο με κλινική εξέταση και υπερηχογράφημα ενώ συστήνεται και ετήσια ψηφιακή μαστογραφία.

ΔΙΑΧΥΤΗ ΘΗΛΩΜΑΤΩΣΗ. Χαρακτηρίζεται η πάθηση που αφορά στον σχηματισμό πολλαπλών θηλωμάτων. Στη διάχυτη θηλωμάτωση συστήνεται παρακολούθηση της ασθενούς ανά εξάμηνο με κλινική εξέταση και υπερηχογράφημα και ψηφιακή μαστογραφία ετησίως. Στην περίπτωση που παρουσιαστεί έκκριμα από τη θηλή απαιτείται η ανάλυσή του με επανειλημμένες κυτταρολογικές εξετάσεις. Σε περίπτωση υποψίας συνιστάται μακροπορεκτομή (εκτομή όλων των πόρων κάτω από τη θηλή).

ΣΥΝΘΕΤΑ ΙΝΟΑΔΕΝΩΜΑΤΑ. Πρόκειται για όγκους που περιέχουν κύστεις με διάμετρο μεγαλύτερη από 3mm, σκληρυντική αδένωση και άλλες σύνθετες αλλοιώσεις των κυττάρων του μαστού. Τα σύνθετα ινοαδενώματα, όταν συνυπάρχουν και με πολυεστιακές υπερπλαστικές αλλαγές στον περιβάλλοντα αδενικό ιστό συνδέονται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του μαστού. Στην περίπτωσή τους προτείνεται η χειρουργική εκτομή και η εν συνεχεία ιστολογική ταυτοποίηση.

ΦΥΛΛΟΕΙΔΕΙΣ ΟΓΚΟΙ. Στρωματικοί όγκοι που προσομοιάζουν με ινοαδενώματα, συχνά μικτοί με κυστικά στοιχεία, και φυλλοειδείς προσεκβολές μέσα σ’ αυτούς. Θεωρούνται όγκοι ενδιάμεσης κακοήθειας, αυξάνονται ταχύτατα σε μέγεθος και συνήθως παρουσιάζουν αυξημένη αιμάτωση. Το πότε και το εάν θα χαρακτηριστεί ένας φυλλοειδής όγκος ως σάρκωμα εξαρτάται από τα παθολογοανατομικά κριτήρια που ισχύουν για τα σαρκώματα. Η συχνότητά τους είναι περίπου ένας φυλλοειδής όγκος για κάθε 40 ινοαδενώματα. Η αντιμετώπισή τους είναι αποκλειστικά χειρουργική και συνίσταται σε ευρεία εκτομή με ελεύθερα χειρουργική όρια, δεδομένου ότι έχουν την τάση να υποτροπιάζουν τοπικά.

ΑΤΥΠΗ ΥΠΕΡΠΛΑΣΙΑ. Πρόκειται για ειδική αλλοίωση είτε στους πόρους είτε στα λόβια. Ο κίνδυνος ανάπτυξης καρκίνου του μαστού στις γυναίκες με διαγνωσμένη άτυπη υπερπλασία τετραπλασιάζεται σε σχέση με το γενικό πληθυσμό, ενώ εάν συνυπάρχει και κληρονομικό οικογενειακό ιστορικό, ο κίνδυνος ανάπτυξης της νόσου σημειώνεται έξι φορές μεγαλύτερος. Η θεραπευτική της προσέγγιση συνιστά χειρουργική βιοψία.

ΑΚΤΙΝΩΤΗ ΟΥΛΗ. Μια σπάνια σε συχνότητα καλοήθη αλλοίωση, άγνωστης παθογένεσης. Η ανεύρεσή της σε βιοψίες είναι μικρότερη του 1% ενώ οι μικρές ακτινωτές ουλές αποτελούν τυχαίο παθολογοανατομικό εύρημα. Όταν σημειώνονται μεγαλύτερες «βλάβες» αυτές εντοπίζονται κατά τη μαστογραφία παρουσιάζοντας εικόνα κακοήθειας, με τυπική αστεροειδή σκίαση BIRADS4. Οι γυναίκες με διαγνωσμένη ακτινωτή ουλή παρουσιάζουν σχετικά συχνά αυξημένο κίνδυνο να αναπτύξουν κάποια στιγμή στη ζωή τους καρκίνο του μαστού, γι’ αυτό ακριβώς και η ανεύρεση της ακτινωτής ουλής επιβάλει χειρουργική βιοψία.

ΛΟΒΙΑΚΟ ΚΑΡΚΙΝΩΜΑ IN SITU (LCIS). Με τον όρο «in situ καρκίνωμα» αναφέρονται οι περιπτώσεις όπου τα κύτταρα με κακοήθεια περιορίζονται στο επιθήλιο του λοβίου (λοβιακό καρκίνωμα) και δεν φαίνεται να διασπούν τη βασική μεμβράνη. Το in situ αποτελεί περισσότερο ένα δείκτη αυξημένου κινδύνου εμφάνισης αμφοτερόπλευρου πορογενούς ή διηθητικού καρκίνου του μαστού, παρά μια προκαρκινωματώδη βλάβη αυτή καθαυτή. Ο κίνδυνος ανάπτυξης ετερόπλευρου και ομόπλευρου καρκίνου του μαστού εμφανίζεται ίδιος ενώ η συνύπαρξη οικογενειακού ιστορικού καρκίνου του μαστού αυξάνει σημαντικά την πιθανότητα εμφάνισης διηθητικού καρκίνου. Η αντιμετώπιση του in situ εξαρτάται από διάφορους παράγοντες, όπως η ηλικία της γυναίκας που νοσεί, το ατομικό και οικογενειακό της ιατρικό ιστορικό καθώς και άλλοι παράγοντες κινδύνου. Συνιστάται λοιπόν από τακτική παρακολούθηση με ψηφιακή και μαγνητική μαστογραφία καθώς και κλινική εξέταση έως και προληπτική αμφοτερόπλευρη μαστεκτομή.

Κάθε πότε πρέπει να πηγαίνουμε στον οδοντίατρο;

Για πολλούς, ένας οδοντικός καθαρισμός τον χρόνο μπορεί να είναι αρκετός για την πρόληψη της νόσου των ούλων που οδηγεί σε απώλεια των δοντιών, σύμφωνα με μία νέα μελέτη.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα μελέτης της σχολής Οδοντιατρικής και Βιοϊατρικής Μηχανικής του Πανεπιστήμιο του Michigan ο ετήσιος καθαρισμός  είναι αρκετός για τους ασθενείς όταν δεν υπάρχουν άλλοι παράγοντες κινδύνου ανάπτυξης οδοντικών ασθενειών. Για τη μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο Journal of Dental Research, Giannobile οι ερευντηές εξέτασαν τα δεδομένα περισσότερων από 5.100 ενήλικες που επισκέπτονται τον οδοντίατρο τακτικά για 16 συνεχόμενα χρόνια και οι οποίοι δεν είχαν ιστορικό ασθένειας των ούλων, κάνοντας έναν ή δύο καθαρισμούς το χρόνο.

Οι ερευνητές εξέτασαν τη σχέση μεταξύ της συχνότητας των καθαρισμών των δοντιών και τη μακροπρόθεσμη απώλεια δοντιών στους συμμετέχοντες σε σχέση με τους τρεις βασικούς παράγοντες κινδύνου για τα ούλα: το κάπνισμα, τον διαβήτη και τα γονίδια.

Τα αποτελέσματα απέδειξαν πως δύο οδοντιατρικοί καθαρισμοί ετησίως προσφέρουν σημαντικά οφέλη σε άτομα με έναν ή περισσότερους από τους τρεις παράγοντες κινδύνου, ενώ άτομα με δύο ή τρεις από τους παράγοντες κινδύνου μπορεί να χρειαστούν περισσότερες από δύο καθαρισμούς το χρόνο. Αλλά ένας καθαρισμός ανά έτος φαίνεται επαρκής για άτομα που δεν διατρέχουν κάποιον από τους προαναφερόμενους κινδύνους.

7 σοβαρές ζημιές του αλκοόλ στο ανθρώπινο σώμα!

Υπάρχει μεγάλη σύγχυση σχετικά με την επίδραση της κατανάλωσης αλκοόλ. Αυτό που είναι, ωστόσο, πολύ σαφές είναι ότι η υπερβολική κατανάλωση ιδιαίτερα επί παρατεταμένο χρονικό διάστημα είναι αιτία ζημιών σε πολλά από τα όργανα του σώματος.
1.Σε ό,τι αφορά στον εγκέφαλο, το αλκοόλ προκαλεί σύγχυση και απώλεια μνήμης.
2.Επίσης, τα περιφερικά νεύρα καταστρέφονται προκαλώντας αλλαγές στις αισθήσεις και  μούδιασμα.
3.Το ήπαρ από την άλλη, είναι το όργανο που είναι επιφορτισμένο να λειτουργεί  προς διάσπαση του αλκοόλ. Ωστόσο, η παρατεταμένη υπερκατανάλωση αλκοόλ μπορεί να προκαλέσει ουλές στο ήπαρ και να οδηγήσει σε κίρρωση.
4.Το αλκοόλ μπορεί, ακόμη, να προκαλέσει παθήσεις του παγκρέατος και φλεγμονές του στομάχου. Σε ορισμένους ασθενείς μπορεί να πυροδοτήσει και πιθανή προδιάθεση στον καρκίνο του στομάχου.
5.Η περίσσεια αλκοόλης μπορεί, επίσης, να προκαλέσει ανωμαλίες στην καρδιά και εξασθένηση του τοιχώματος του καρδιακού μυός…
6. Ενώ παράλληλα διαταράσσει τον φυσικό έλεγχο των λιπιδίων του αίματος και των επιπέδων του σακχάρου στο αίμα.
7. Η παρατεταμένη υπερκατανάλωση αλκοόλ έχει, ακόμη, επιπτώσεις στα οστά. Πιο συγκεκριμένα, προκαλεί λέπτυνση των οστών, οστεοπόρωση και μείωση της παραγωγής των κυττάρων του αίματος.
Αξίζει να σημειωθεί, πως η επίδραση του αλκοόλ διαφέρει από άτομο σε άτομο, αν και είναι μεγαλύτερη στις γυναίκες. Για το λόγο αυτό, οι γυναίκες θα πρέπει να θέτουν τα όριά τους στην κατανάλωση αλκοόλ οριοθετώντας ένα χαμηλότερο επίπεδο σε σχέση με τους άνδρες.
8. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως το αλκοόλ είναι εθιστικό και ο εθισμός αυτός μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες για τις κοινωνικές σχέσεις και την εργασία. Συχνά αυτό έρχεται πριν από τις φυσικές συνέπειες και  έχει τεράστιο αντίκτυπο στους ανθρώπους που ζουν και εργάζονται μαζί σας. Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό  από μικρή ηλικία ότι το αλκοόλ αντιμετωπίζεται με προσοχή και σεβασμό, ώστε να αποφευχθούν αυτές οι συνέπειες.

Αυξημένος κίνδυνος καρκίνου μαστού για τις γυναίκες καριέρας

Το στρες που βιώνουν οι γυναίκες σε απαιτητικές, διευθυντικές θέσεις εργασίας μπορεί να αυξάνει τον κίνδυνο εκδηλώσεως καρκίνου του μαστού, αναφέρουν επιστήμονες από το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια.

Σε μελέτη που πραγματοποίησαν με 3.682 εθελόντριες, ανακάλυψαν πως όσες πέρασαν τουλάχιστον 15 χρόνια στην κορυφή της εργασιακής ιεραρχίας διέτρεχαν κατά 72% περισσότερες πιθανότητες να εκδηλώσουν τη νόσο, σε σύγκριση με τις απλές υπαλλήλους.

Ακόμα και όταν οι ερευνητές έλαβαν υπ’ όψιν τεκμηριωμένους παράγοντες κινδύνου για καρκίνο του μαστού, όπως η τεκνοποίηση σε μεγάλη ηλικία ή η συστηματική κατανάλωση αλκοόλ, οι γυναίκες-καριέρας εξακολουθούσαν να έχουν κατά 59% περισσότερες πιθανότητες καρκίνου του μαστού σε σύγκριση με τις οικοκυρές.

Όπως γράφουν οι ερευνητές στην επιθεώρηση «Social Science and Medicine», οι εθελόντριές τους ήταν 30άρες στα μέσα της δεκαετίας του ’70, ενώ ο αυξημένος κίνδυνος καταγράφηκε όταν πια πέρασαν τα 70 τους χρόνια.

Το εργασιακό στρες στις θέσεις ευθύνης που κατείχαν πιστεύεται ότι έπαιξε τον πιο καθοριστικό ρόλο, δεδομένου ότι εκείνη την εποχή γινόταν εντονότερο εξαιτίας των προκαταλήψεων και των διακρίσεων εναντίον των γυναικών – παράγοντες που εν πολλοίς ισχύουν και σήμερα.

Όπως επισημαίνουν, τα χρονίως αυξημένα επίπεδα των στεροειδών ορμονών, όπως η κορτιζόλη (η ορμόνη του στρες) «μπορεί να ευνοήσουν τον πολλαπλασιασμό των μαστικών κυττάρων» και «να αυξήσουν τον κίνδυνο κακοηθών εξεργασιών».

Ρόλο, αν και υποδεέστερο, μπορεί επίσης να παίζει το ότι η έντονη πίεση στη δουλειά συχνά οδηγεί σε ανθυγιεινές συνήθειες, όπως η κατάχρηση αλκοόλ, που επίσης αυξάνει τον κίνδυνο καρκίνου.

Πηγή: Τα Νέα online

Λευχαιμία: Κλινικές δοκιμές σταμάτησαν τη νόσο!

Πρώτη φορά μια νέα πολλά υποσχόμενη γενετική ανοσοθεραπεία σταμάτησε τη λεμφοβλαστική λευχαιμία.

Μια νέα πειραματική μορφή ανοσοθεραπείας, που βασίζεται σε γενετικά μεταλλαγμένα κύτταρα του ίδιου του ασθενούς, κατάφερε για πρώτη φορά να σταματήσει την οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία σε πέντε ασθενείς. Οι πρώτες κλινικές δοκιμές οδήγησαν σε πλήρη ύφεση της θανατηφόρας νόσου, με πλήρη εξαφάνιση των καρκινικών κυττάρων.

Οι ερευνητές του Κέντρου Καρκίνου «Μεμόριαλ Σλόαν – Κέτερινγκ» της Νέας Υόρκης, με επικεφαλής τον καθηγητή ογκολογίας Ρενιέ Μπρέντγιενς, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο ιατρικό περιοδικό «Science Translational Medicine», σύμφωνα με το «Nature» και τους «Τάιμς της Ν. Υόρκης», ανέπτυξαν μια νέα τεχνική. Εξήγαγαν λευκά κύτταρα των ασθενών, εισήγαγαν σε αυτά ένα πρόσθετο αντικαρκινικό γονίδιο και τα εμφύτευσαν μετά ξανά στο σώμα. Τα τροποποιημένα κύτταρα ήσαν πλέον σε θέση, μόλις μια εβδομάδα μετά, να εντοπίζουν και να καταστρέφουν με αποτελεσματικότητα τα καρκινικά κύτταρα που κυκλοφορούσαν στο αίμα των ανθρώπων με λευχαιμία.

Οι πέντε ασθενείς είχαν αρχικά κάνει χημειοθεραπεία, αλλά, όπως συχνά συμβαίνει, η λευχαιμία επανήλθε, καθώς τα καρκινικά κύτταρα ανέπτυξαν την ικανότητα αντίστασης στα φάρμακα. Οι υποτροπιάζοντες ασθενείς με οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία κυττάρων Β, οι οποίοι αντιστέκονται πλέον στην χημειοθεραπεία, έχουν ιδιαίτερα κακή πρόγνωση μέσα λίγους μήνες από την υποτροπή, αλλά η νέα ανοσοθεραπεία κατάφερε να σταματήσει τη νόσο και σε αυτές τις περιπτώσεις, με αποτέλεσμα να θεωρείται πλέον πολλά υποσχόμενη, σύμφωνα με τους ερευνητές.

Μετά την ανωτέρω στοχευμένη θεραπεία με τα δικά τους γενετικά τροποποιημένα και αναπρογραμματισμένα ανοσοποιητικά κύτταρα Τ (λευκά), τέσσερις από τους πέντε ασθενείς έκαναν μεταμόσχευση μυελού των οστών και από αυτούς οι τρεις μέχρι σήμερα έχουν παραμείνει σε πλήρη ύφεση για διάστημα πέντε έως 24 μηνών, ενώ ένας ασθενής πέθανε από επιπλοκές άσχετες με τη νέα θεραπεία. Θα χρειαστεί πάντως και άλλος χρόνος για να δουν οι επιστήμονες την εξέλιξη των άλλων τεσσάρων ασθενών και κατά πόσο η ύφεσή τους θα είναι μακρόχρονη ή, ακόμα, θα υπάρξει τελικά οριστική θεραπεία.

Τώρα, όμως, θα πρέπει να πειστούν οι ογκολόγοι ότι η νέα θεραπεία όντως «δουλεύει» και γι’ αυτό θα χρειαστούν μεγαλύτερες κλινικές δοκιμές. Όπως είπε ο Ρενιέ Μπρέντγιενς, «θα πρέπει να εξετάσουμε την αποτελεσματικότητα αυτής της εστιασμένης ανοσοθεραπείας σε περισσότερους ασθενείς, προτού καταστεί δυνατό να χρησιμοποιηθεί ευρέως στους ασθενείς με υποτροπιάζουσα οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία κυττάρων Β».

Η νέα τεχνική -που ήδη έχει δώσει υποσχέσεις και για τη χρόνια μορφή της λευχαιμίας- πιθανώς δεν επιφέρει πλήρη θεραπεία από μόνη της, αλλά μπορεί να αποτελέσει μια «γέφυρα», έως ότου οι ασθενείς κάνουν μια άλλη πιο ριζική θεραπεία, τη μεταμόσχευση βλαστικών κυττάρων.

Η συγκεκριμένη επιθετική σχετικά σπάνια μορφή καρκίνου σκοτώνει πάνω από το 60% των ενήλικων ασθενών (έναντι 10-20% των παιδιών). Ήδη φαρμακευτικές και βιοτεχνολογικές θεραπείες εκδήλωσαν ενδιαφέρον για τη νέα τεχνική, που θα μπορούσε να αξιοποιηθεί πιθανώς επίσης σε άλλες μορφές καρκίνου του αίματος και σε όγκους όπως στον προστάτη.

Πηγή: ΑΜΠΕ

15 μύθοι και αλήθειες για τον καρκίνο του πνεύμονα!

Ο καρκίνος του πνεύμονα, όπως και όλες οι μορφές καρκίνου, τρομάζει τους ανθρώπους με αποτέλεσμα να διαδίδονται πολλές φορές πράγματα που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα οδηγώντας σε λανθασμένες πρακτικές.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Συρίγος, Ογκολόγος, Αναπληρωτής Καθηγητής Παθολογίας – Ογκολογίας της Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών και  Διευθυντής της Ογκολογικής Κλινικής του νοσοκομείου ΣΩΤΗΡΙΑ

1. Η συνήθεια του καπνίσματος είναι σχετικά αβλαβής, αν αναλογιστεί κανείς τη σημαντική ατμοσφαιρική ρύπανση των πόλεων και τα φαινόμενα μόλυνσης του περιβάλλοντος.

ΜΥΘΟΣ. Έχει πλέον αποδειχθεί πέραν πάσης επιστημονικής αμφιβολίας ότι ο κυριότερος παράγοντας ανάπτυξης καρκίνου του πνεύμονα  είναι το κάπνισμα, ανεξάρτητα από όλους τους άλλους επιβαρυντικούς παράγοντες. Με πάνω από 450 καρκινογόνες ουσίες ,το κάπνισμα ενοχοποιείται για τις 9 από τις 10 περιπτώσεις καρκίνου του πνεύμονα  που διαγιγνώσκονται στη χώρα μας.

2. Δεν παθαίνουν όλοι οι καπνιστές καρκίνο του πνεύμονα.

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ . Μόνο 1 καπνιστής στους 10 (10%) θα νοσήσει από καρκίνο του πνεύμονα. Όμως οι 8 καπνιστές στους 10 (80%) θα υποφέρουν από ασθένειες που σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με το κάπνισμα: άλλες μορφές καρκίνου, καρδιαγγειακά και αναπνευστικά νοσήματα. Επιπλέον, 12% ατόμων που εκδηλώνουν καρκίνο του πνεύμονα δεν υπήρξαν ποτέ καπνιστές. Κάποιοι από αυτούς εκτίθενται σε τοξικά καρκινογόνα, όπως ο αμίαντος, ενώ άλλοι σε εισπνεόμενα καρκινογόνα, όπως ο καπνός του τσιγάρου, στον χώρο εργασίας ή στο σπίτι τους (οι λεγόμενοι παθητικοί καπνιστές).

3. Τα «ελαφρά» τσιγάρα μειώνουν τον κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του πνεύμονα.

ΜΥΘΟΣ. Υπάρχει η αντίληψη ότι το κάπνισμα τσιγάρων με χαμηλή περιεκτικότητα σε πίσσα μειώνει τον κίνδυνο για καρκίνο του πνεύμονα. Μελέτες όμως από τις ΗΠΑ καταρρίπτουν αυτό το μύθο, τονίζοντας ότι μόνο όσοι κόβουν το κάπνισμα ή όσοι δεν καπνίζουν καθόλου έχουν μικρότερο κίνδυνο για να αναπτύξουν καρκίνο του πνεύμονα. Αντίθετα, για τους καπνιστές ο κίνδυνος είναι υψηλός και μάλιστα ο ίδιος για όλους, είτε καπνίζουν τσιγάρα με πολύ χαμηλή ( 7 mg) είτε με χαμηλή (8-14 mg) είτε με μέση (15 – 21 mg) περιεκτικότητα σε πίσσα. Φαίνεται ότι όσοι καταναλώνουν «ελαφρά» τσιγάρα καπνίζουν περισσότερα τσιγάρα ημερησίως, εισπνέουν μεγαλύτερη ποσότητα καπνού, την οποία και κρατούν περισσότερη ώρα μέσα στους πνεύμονες.

4. To κάπνισμα αδυνατίζει.

ΜΥΘΟΣ. Δεν υπάρχει καμμία απολύτως ένδειξη γι αυτό. Η αντίληψη αυτή προέρχεται από το γεγονός ότι όσοι διακόπτουν το κάπνισμα μπορεί να αυξήσουν το βάρος τους κατά 5-6 κιλά, τα οποία σταδιακά χάνουν τους επόμενους μήνες. Για τον λόγο αυτό τα ιατρεία διακοπής καπνίσματος πρέπει να υποστηρίζονται και από διαιτολόγο. Το αντίθετο όμως (απώλεια βάρους με το κάπνισμα) δεν ισχύει.

5. Το παθητικό κάπνισμα προδιαθέτει σε καρκίνο του πνεύμονα.

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ . Έχει παρατηρηθεί ότι ένας μη καπνιστής που συμβιώνει με καπνιστή έχει 30% περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξει καρκίνο του πνεύμονα σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό. Ανάλογα επιβαρυντικά αποτελέσματα έχουν διαπιστωθεί και για τους μη καπνιστές που εργάζονται σε περιβάλλον καπνιστών.

6. Αν κάποιος είναι για μεγάλο χρονικό διάστημα καπνιστής η ζημιά έχει γίνει. 'Αρα δεν υπάρχει λόγος να διακόψει κάτι που τον ευχαριστεί.

ΜΥΘΟΣ. Ο ανθρώπινος οργανισμός έχει την μοναδική ικανότητα να επιδιορθώνει τον «εαυτό του». Ακόμα και αν κάποιος είναι καπνιστής για δεκαετίες, το ανοσολογικό του σύστημα έχει την δυνατότητα να διορθώσει κάποιες από τις βλάβες που έχουν προκληθεί, αν σταματήσει να εκτίθεται στην βλαπτική επίδραση του καπνού. Επίσης η έγκαιρη διακοπή εμποδίζει την επιπλέον βλάβη και μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης άλλων νόσων που σχετίζονται με το κάπνισμα όπως τα καρδιαγγειακά νοσήματα και η χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια.

7. Η λήψη βιταμινών και βοτάνων προστατεύει από τον καρκίνο του πνεύμονα.

ΜΥΘΟΣ. Καμιά μελέτη δεν έχει αποδείξει ότι τέτοιου είδους συμπληρώματα διατροφής αποτρέπουν την ανάπτυξη του καρκίνου του πνεύμονα. Είναι καλύτερα να μην λαμβάνει κανείς καθόλου συμπληρώματα – εκτός εάν αυτά παρέχονται από τον οικογενειακό γιατρό για κάποιο άλλο λόγο. Μπορεί κάποιος να έχει ανάγκη ασβεστίου, Β-12 ή σιδήρου, γιατί οι ουσίες αυτές είναι σε χαμηλά επίπεδα στον οργανισμό του, αλλά ο γιατρός θα συμβουλεύσει την δοσολογία και την διάρκεια παροχής των συμπληρωμάτων. 'Ατομα που λαμβάνουν μια καλή, πλήρη και ισορροπημένη δίαιτα δεν χρειάζονται κανενός είδους συμπληρώματα.

8. Η κληρονομικότητα ευθύνεται για την ανάπτυξη καρκίνου του πνεύμονα.

ΜΥΘΟΣ. Ο καρκίνος του πνεύμονα, όπως και τα περισσότερα είδη καρκίνου δεν είναι κληρονομικά. Στην πραγματικότητα μόνο 5% με 8% των καρκίνων είναι κληρονομικοί – που σημαίνει ότι ο καρκίνος προκαλείται από γενετικά στίγματα τα οποία κληροδοτούνται από μέλη της οικογένειας. Η σύγχυση δημιουργείται όταν λέμε ότι ο καρκίνος είναι μία «γενετική ασθένεια», αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι ασθένεια κληρονομική. Μία γενετική ασθένεια μπορεί να προκαλείται, εν μέρει, από γονίδια των γονέων, αλλά μπορεί επίσης να προκαλείται από τυχαία μετάλλαξη γονιδίων, περιβαλλοντολογικές επιδράσεις στα γονίδια ή από ένα συνδυασμό όλων αυτών των παραγόντων.

9. Ο καρκίνος του πνεύμονα είναι μια ανίατη πάθηση, στην οποία κάθε βοήθεια είναι ανώφελη.

ΜΥΘΟΣ. Ο καρκίνος του πνεύμονα είναι ένας από τους πιο υποθεραπευμένους καρκίνους παγκοσμίως. Αυτό οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι πολλοί ασθενείς, συγγενείς αλλά και επαγγελματίες υγείας (οικογενειακοί γιατροί, νοσηλευτές, φαρμακοποιοί) δεν γνωρίζουν ότι η συνδυασμένη θεραπεία με την συνεργασία ογκολόγων, πνευμονολόγων, ακτινοθεραπευτών και θωρακοχειρουργών μπορεί να αποδειχθεί αποτελεσματική σε κάθε φάση της νόσου. Σε αρχικά στάδια μπορεί να επιτευχθεί πλήρης ίαση. Αλλά ακόμα και αν η νόσος διαγνωστεί σε προχωρημένο, μη ιάσιμο, στάδιο η θεραπεία μπορεί να αντιμετωπίσει τα συμπτώματα, να βελτιώσει την ποιότητα ζωής των ασθενών (διασφαλίζοντας τις κοινωνικές και επαγγελματικές δραστηριότητές τους) και να παρατείνει σημαντικά τον χρόνο της ζωής.

10. Η χημειοθεραπεία είναι επώδυνη.

ΜΥΘΟΣ. Η χημειοθεραπεία είναι φαρμακευτική αγωγή που χορηγείται συνήθως από τη φλέβα οπότε ο μόνος πόνος που μπορεί να υπάρξει είναι στιγμιαίος, με την τοποθέτηση του φλεβοκαθετήρα. Η έγχυση του φαρμάκου είναι ανώδυνη. Εξάλλου υπάρχουν και χημειοθεραπευτικά φάρμακα που χορηγούνται από το στόμα.

11. Η χημειοθεραπεία έχει τοξικότητα.

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ . Όπως κάθε θεραπεία, έτσι και η χημειοθεραπεία έχει παρενέργειες, που εξαρτώνται από την επιλογή των φαρμάκων, τη σωστή χορήγησή τους και την ιδιοσυγκρασία του ασθενή. Σε κάθε περίπτωση όμως οι παρενέργειες από τη θεραπεία πρέπει να αξιολογούνται και να αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά, από τον θεράποντα ογκολόγο. Γι’ αυτό το λόγο η χημειοθεραπεία πρέπει να γίνεται μόνο σε εξειδικευμένα κέντρα.

12. Οι παρενέργειες της χημειοθεραπείας θα παραμείνουν ως μόνιμες βλάβες.

ΜΥΘΟΣ. Οι περισσότερες παρενέργειες υποστρέφουν μετά την ολοκλήρωση της χημειοθεραπείας. Ορισμένες μπορεί να παραμείνουν για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα και είναι σημαντική η αποτελεσματική αντιμετώπισή τους, ώστε να μην ταλαιπωρείται ο ασθενής.

13. Η χημειοθεραπεία μπορεί να προκαλέσει στειρότητα.

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. Τα περισσότερα κυτταροστατικά φάρμακα προκαλούν στειρότητα, η οποία μπορεί να είναι προσωρινή ή μόνιμη ανάλογα με την χορηγούμενη αγωγή. Στις γυναίκες μερικά φάρμακα σταματούν την παραγωγή ωαρίων.Στην περίπτωση αυτή εμφανίζονται και συμπτώματα εμμηνόπαυσης, όπως ανωμαλίες στην εμφάνιση της περιόδου η οποία τελικά θα σταματήσει, εξάψεις, ξηρό δέρμα και ξηρότητα στον κόλπο. Σε περιπτώσεις προσωρινής στειρότητας, η περίοδος επανέρχεται μόλις τελειώσει η χημειοθεραπεία. Στους άνδρες ορισμένα φάρμακα μειώνουν τον αριθμό των σπερματοζωαρίων, για όσο διάστημα γίνονται οι θεραπείες. Καλό θα είναι τα άτομα που βρίσκονται σε αναπαραγωγική ηλικία να συζητούν τα θέματα αυτά με τον ογκολόγο που είναι υπεύθυνος για τη θεραπεία τους, πριν την ξεκινήσουν.

14. "Το φάρμακο του καρκίνου" θα αποτελέσει τη λύση για όλα τα κακοήθη νοσήματα.

ΜΥΘΟΣ. Ο καρκίνος δεν είναι ένα μόνο νόσημα, αλλά πολλά, με διαφορετική αιτιολογία, παθογένεια και κλινική πορεία. Αναμενόμενο είναι και οι θεραπείες που θα προκύψουν να είναι πολλές και διαφορετικές, και όχι μια για όλες τις μορφές του καρκίνου. Κατά καιρούς εμφανίζονται ελπιδοφόρα ερευνητικά πορίσματα, που βοηθούν την επιστημονική γνώση, αλλά χρειάζεται προσοχή, σύνεση και σωστή αξιολόγηση, ώστε να μην παρέχονται ψεύτικες ελπίδες, που μετά διαψεύδονται, με αποτέλεσμα την απογοήτευση των ασθενών και των συγγενών τους.

15. "Το φάρμακο του καρκίνου" έχει βρεθεί αλλά μεγάλα διεθνή συμφέροντα το κρύβουν και δεν το παρέχουν στον κόσμο.

ΜΥΘΟΣ . Πρόκειται για ανυπόστατο, αβάσιμο και ατεκμηρίωτο μύθο, που συνδέεται με τη γενικότερη καχυποψία της εποχής μας απέναντι στην ιατρική επιστήμη. Είναι γεγονός ότι οι σύγχρονες κοινωνίες, εθισμένες στα μεγάλα τεχνολογικά επιτεύγματα, δεν μπορούν εύκολα να αποδεχθούν την αποτυχία! Η έρευνα προχωρά με μικρά, αλλά συνεχή βήματα, παρέχοντας θεραπεία σε ορισμένες μορφές καρκίνου, ενώ η πρόκληση παραμένει για τις υπόλοιπες μορφές.

Έκζεμα. Τί είναι και πώς αντιμετωπίζεται;

Οι κοκκινίλες και τα εξανθήματα είναι συνήθη δερματικά προβλήματα. Πότε μιλάμε, όμως, για έκζεμα και ποια είναι τα συμπτώματά του; Πρέπει να μας ανησυχήσουν;

Τι είναι το έκζεμα;

Έκζεμα είναι “το εξάνθημα που προκαλεί φαγούρα” και ανήκει στην ομάδα των δερματικών εξανθημάτων που εμφανίζονται κυρίως σε βρέφη και νήπια και δημιουργεί πιο ξηρό εξάνθημα στα μεγαλύτερα παιδιά. Οι ενήλικες μπορεί να δουν φολιδωτά, δερματώδη μπαλώματα ή και επίμονα εκζέματα στο χέρι. Η ατοπική δερματίτιδα είναι η πιο συνηθισμένη μορφή, συχνά κληρονομική αλλά υπάρχουν και άλλα είδη καθώς και πολλές επιλογές θεραπείας.

Ποια είναι τα συμπτώματα;
Η φαγούρα είναι το σημαντικότερο σύμπτωμα. Μόλις αρχίσει το ξύσιμο, δημιουργείται φλεγμονή και προκαλείται εντονότερη φαγούρα. Η εμφάνιση ποικίλει και μπορεί να περιλαμβάνει:
-Κόκκινες φολιδωτές περιοχές

-Μικρά ακατέργαστα εξογκώματα

-Χοντρά δερματώδη μπαλώματα

– Οίδημα από το οποίο διαρρέουν υγρά

Σε σκουρότερα δέρματα, η πληγείσα περιοχή μπορεί να είναι πιο ανοιχτή ή πιο σκούρα.

Έκζεμα στα μωρά

Τα βρέφη που είναι 6 -12 εβδομάδων μπορεί να αναπτύξουν ατοπική δερματίτιδα ως αποσπασματικό εξάνθημα του προσώπου. Μπορεί να εξελιχθεί, να γίνει κόκκινο και φολιδωτό και μπορεί να εμφανιστεί στο μέτωπο ή το τριχωτό της κεφαλής. Οι μισοί από εκείνους που έπασχαν από ατοπική δερματίτιδα σαν παιδιά, θα τη αντιμετωπίσουν και ως ενήλικες.

Η ατοπική δερματίτιδα

Η ατοπική δερματίτιδα στα μωρά είναι στην πραγματικότητα μια κατάσταση γνωστή ως σμηγματορροϊκή δερματίτιδα. Φαίνεται σαν ένα κίτρινο, λιπαρό, φολιδωτό μπάλωμα στο τριχωτό της κεφαλής και συνήθως εξαφανίζεται χωρίς θεραπεία μέσα σε 8-12 μήνες. Μπορεί επίσης να εμφανιστεί και στα μάγουλα.

Έκζεμα στα παιδιά
Τα παιδιά μπορούν να αναπτύξουν το εξάνθημα στο εσωτερικό των αγκώνων ή πίσω από τα γόνατα, γύρω από το στόμα, στο λαιμό ή στους καρπούς και στα χέρια. Εκείνοι που έχουν ατοπική δερματίτιδα είναι πιθανό να είναι αλεργικοί στα φυστίκια, το γάλα ή σε άλλους ξηρούς καρπούς. Ωστόσο, οι ειδικοί λένε ότι δεν πρέπει να περιορίσουμε τα φαγητά, εκτός αν έχει όντως διαπιστωθεί ευαισθησία. Καθησυχάστε τα παιδιά ότι το έκζεμα δεν είναι μεταδοτικό.

Έκζεμα σε ενήλικες

Οι ενήλικες συνήθως παρατηρούν εκζέματα στα χέρια, τους αγκώνες, στο εσωτερικών των αγκώνων και πίσω από τα γόνατα. Αλλά το έκζεμα μπορεί να εμφανιστεί οπουδήποτε, συμπερελαμβανομένου του λαιμού, του στήθους, ακόμη και των βλεφάρων. Το δέρμα μπορεί να αποχρωματιστεί στη συγκεκριμένη περιοχή.

Τι προκαλεί το έκζεμα;

Δεν γνωρίζουμε ακριβώς. Οι ειδικοί πιστεύουν ότι γενετικοί, περιβαλλοντικοί και δερματικοί παράγοντες παίζουν σημαντικό ρόλο. Οι συναισθηματικές διαταραχές δεν προκαλούν έκζεμα, όπως πίστευαν οι γιατροί πριν από πολλά χρόνια, αλλά το άγχος μπορεί να επιδεινώσει τα συμπτώματα.

Πώς αντιμετωπίζεται το έκζεμα;

Η θεραπεία του εκζέματος ποικίλει ανάλογα με την περίπτωση. Ο γιατρός σας είναι αυτός που θα σας προτείνει ποια είναι η κατάλληλη για εσάς. Στις θεραπείες για την αντιμετώπιση του εκζέματος συγκαταλέγονται:  η λήψη κορτικοστεροειδών, η λήψη αντιισταμινικών,η λήψη ρυθμιστών του ανοσοποιητικού συστήματος (συνταγογραφούνται) και η φωτοθεραπεία.

X

Αγαπητοί αναγνώστες,

Σας ενημερώνουμε ότι το boro.gr προσφέρει καθημερινά (Δευτέρα-Παρασκευή) δωρεάν ψυχολογική υποστήριξη με επαγγελματίες ψυχολόγους.

Κάντε κλίκ εδώ για να συνδεθείτε και να ενημερωθείτε για τις ώρες λειτουργίας.
X