Αρχική / Σεξ (page 595)

Χάπι της επόμενης μέρας. Χωρίς συνταγή;

Χάπι της επόμενης μέρας. Χωρίς συνταγή;  thumbnail

Επείγουσα αντισύλληψη: με ή χωρίς συνταγή; Αν και εδώ και αρκετά χρόνια το χάπι της επόμενης ημέρας χορηγείται στις περισσότερες χώρες χωρίς συνταγή ιατρού, υπάρχουν ακόμα ρήτρες που επιτρέπουν στους φαρμακοποιούς να αρνηθούν τη χορήγηση του φαρμάκου χωρίς συνταγή, για ηθικούς, ή θρησκευτικούς λόγους. Το άρθρο επιμελήθηκε ο Θ.Παλλαντζάς, Χειρουργός, Ουρολόγος-Ανδρολόγος, συνεργάτης του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Αθηνών. Πιο συγκεκριμένα, στο Ηνωμένο βασίλειο και στη Δημοκρατία της Ιρλανδίας η επείγουσα αντισύλληψη χορηγείται χωρίς συνταγή από το 2001 και το 2011 αντίστοιχα, αλλά ωστόσο προβλέπονται ρήτρες που επιτρέπουν στους φαρμακοποιούς που δε συμφωνούν σε επίπεδο ηθικής και συνείδησης να αρνούνται τη παροχή της, παραπέμποντας τις γυναίκες σε εναλλακτικούς φορείς παροχής. Φαίνεται όμως, ότι το χάπι της επόμενης ημέρας έχει γίνει αντικείμενο νομικών αντιπαραθέσεων. Οι πολέμιοί του ισχυρίζονται ότι η παροχή του είναι λανθασμένη, σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση όμως, αγνοείται η αρχή της αυτονομίας του ασθενούς, η οποία είναι θεμελιώδης στη σύγχρονη ιατρική πρακτική και ο ισχυρός αντίλογος υπενθυμίζει ότι δεν μπορεί κανείς τα αρνείται τη διεκπεραίωση πρακτικών ρουτίνας του επαγγέλματος που έχει επιλέξει να κάνει. Όσοι μάλιστα διαφωνούν ρητά με τους αντιρρησίες φαρμακοποιούς, αναφέρουν πως αυτό που στην πραγματικότητα απαιτούν όσοι αρνούνται τη χορήγηση του χαπιού χωρίς συνταγή, είναι το δικαίωμα της άσκησης ενός βέτο απέναντι στην ελευθερία του άλλου, καθώς και στην εφαρμογή μιας δημόσιας πολιτικής. Όπως προαναφέρθηκε, σύμφωνα με τις τρέχουσες ρυθμίσεις, οι φαρμακοποιοί που αρνούνται την παροχή του χαπιού της επόμενης ημέρας οφείλουν να παραπέμψουν τη γυναίκα. Το γεγονός ότι παραπέμπουν  και δεν χορηγούν οι ίδιοι το χάπι μπορεί να καθησυχάζει τη συνείδηση τους, τι γίνεται όμως με το επαγγελματικό τους καθήκον απέναντι στον ασθενή; Τι γίνεται εάν η επόμενη πηγή διάθεσης της επείγουσας αντισύλληψης δεν είναι προσβάσιμη μέσα τις επόμενες 72 ώρες, οπότε και λήγει το χρονικό περιθώριο μέσα στο οποίο η επείγουσα αντισύλληψη είναι αποτελεσματική; Αυτό είναι κάτι που η ισχύουσα νομοθεσία δε φαίνεται να έχει προβλέψει και οι ειδικοί αναφέρουν ότι το ισχύον σύστημα είναι ανεπαρκές. τόσο αναφορικά με τους αντιρρησίες συνείδησης, όσο και με τους ρυθμιστικούς φορείς. Είναι σημαντικό οι ρυθμίσεις σχετικά με τη διάθεση της επείγουσας αντισύλληψης να έχουν καθολική εφαρμογή. Υποστηρίζεται μάλιστα σθεναρά, ότι είτε όλοι οι φαρμακοποιοί θα πρέπει να διαθέτουν την επείγουσα αντισύλληψη και να την παρέχουν σε όλους τους ασθενείς που πληρούν τα κλινικά κριτήρια, είτε οι φαρμακοποιοί που ενίστανται , θα αρνούνται όχι μόνο τη διάθεση του χαπιού της επόμενης μέρας, αλλά και την παραπομπή της γυναίκας σε έναν εναλλακτικό φορέα παροχής.

Διαβάστε Περισσότερα »

Τι σκέφτεται ένας άνδρας που δεν έχει στύση;

Τι σκέφτεται ένας άνδρας που δεν έχει στύση;  thumbnail

Η απόδοση και το άγχος της απόδοσης είναι βασικά στοιχεία της ανδρικής ανασφάλειας γι αυτό και η δυσκολία στύσης είναι τόσο συχνό πρόβλημα. Ανάμεσα σε πολλούς πελάτες μου που αναζήτησαν θεραπεία αυτός που μου έρχεται στο νου με ευκολία είναι ο Κρίστοφερ ο οποίος στην κορυφή της καριέρας του ως δικηγόρος κέντρων διασκέδασης αποφάσισε να γίνει παραγωγός ταινιών. Γράφει ο Αlon Gratch, κλινικός ψυχολόγος και Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια αρθρογράφος στους New York Times. Ήρθε να με δει μετά από μερικά χρόνια αφότου είχε αρχίσει να αντιμετωπίζει αυτό που αποκαλούσε σεξουαλικό πρόβλημα. Από την πρώτη συνεδρία ο Κρίστοφερ μου φάνηκε γοητευτικός, ζεστός, πρόθυμος και επιτυχημένος σε οτιδήποτε έκανε, επειδή ήξερε πώς να κάνει τους ανθρώπους να αποδίδουν. Αυτό ίσχυε και στον γάμο του και στη δουλειά του. Βοηθούσε τη γυναίκα του στην καριέρα της, ήταν ηθοποιός στο Μπρόντγουει αλλά και στον ρόλο της σαν μητέρα. Της είχε συμπαρασταθεί πολύ όταν εκείνη δυσκολευόταν να τεκνοποιήσει. Στάθηκε δίπλα της και υιοθέτησαν τρία παιδιά. Και αργότερα ήταν το ίδιο πρόθυμος να βοηθήσει και τον μεγάλο του γιο όταν εκείνος αποφάσισε πως πρέπει να ψάξει τους βιολογικούς του γονείς. Παρόλα αυτά ενώ το μυστικό της επιτυχίας του ήταν ότι κατάφερνε να παροτρύνει τους άλλους να αποδώσουν στους ρόλους τους αυτό που τον ένοιαζε περισσότερο ήταν η δική του απόδοση. Τι προκάλεσε την ανικανότητά του; Ήταν λοιπόν, αναμενόμενο ότι η ανικανότητα στύσης του Κρίστοφερ, του είχε προκληθεί από αυτό που αντιλαμβανόταν σαν επαγγελματική αποτυχία όταν έπεσε έξω στον προυπολογισμό του χρονικά και χρηματικά, για κάποια ταινία του. Τότε το άγχος του για την ταινία τον έκανε να νιώθει ανεπαρκής και αποτυχημένος. Αυτές οι σκέψεις άρχισαν να του γίνονται έμμονες ιδέες και οι αμφιβολίες του εισχώρησαν στην σεξουαλική του ζωή. Στην αρχή είχε περιοδικές δυσκολίες αλλά όσο περισσότερο ανησυχούσε για τη σεξουαλική του απόδοση τόσο περισσότερο ανίκανος γινόταν. Όσπου έχασε τελείως την ικανότητά του να έχει στύση και τότε ήρθε να με δει. Αρχικά, παρασύρθηκα από την γενναιοδωρία και την γοητεία του και θέλησα να γίνω και εγώ αποδοτικός για εκείνον. Όμως κάτω αο το προσωπείο της ευγένειας βρισκόταν ένας επιβλητικός και απαιτητικός άνδρας. Έτσι, μετά από μερικές συνεδρίες που απέτυχα να θεραπεύσω τη δυσκολία της στύσης του άρχισα να νιώθω πίεση και εγώ…Και πριν το καταλάβω κατέρρευσα όπως το πέος του πελάτη μου! Ένιωθα αισθήματα ανεπάρκειας και άρχισα να αναρωτιέμαι αν τελικά θα μπροούσα να θεραπεύσω τον πελάτη μου. Η αλήθεια είναι ότι στη δική μου τη δουλειά είναι πολύ εύκολο να νιώσεις ανεπαρκής. Όταν όμως άρχισα να αμφισβητώ τον εαυτό μου ευτυχώς κατάλαβα ότι τα συναισθήματα αυτά δεν ήταν πραγματικά δικά μου, προέρχονταν από τον πελάτη μου. Με πίεζε να αποδώσω. Ήταν η ίδια πίεση που έκανε το πέος του να αποτυγχάνει. Μέσα σε όλο αυτό, υπάρχει ένα παράδοξο σημαντικό για τη δυσκολία στύσης και τη θεραπεία της. Τι συμβαίνει όταν ασκούμε υπερβολική πίεση περιμένοντας την «απόδοση»; Όσο περισσότερο ανησυχείς, τόσο χειροτερεύει η κατάσταση. Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί δεν τα καταφέρνουμε καλά όταν νιώθουμε πίεση, όταν μας αξιολογούν, μας διορθώνουν, μας κρίνουν, μας κατσαδιάζουν; Γιατί γινόμαστε νευρικοί αντί απλά να αποδώσουμε όπως οι άλλοι προσδοκούν ή όπως εμείς περιμένουμε από τον εαυτό μας; Κάποια φορά ήμουν στο αυτοκίνητο με έναν από τους διευθυντές της εταιρείας και τον οδηγό του και πηγαίναμε να πάρουμε από το αεροδρόμιο έναν σημαντικό  καλεσμένο. Αργήσαμε να ξεκινήσουμε επειδή ο διευθυντής καθυστέρησε.Στο δρόμο είχε φοβερή κίνηση. Ο διευθυντής ζήτησε από τον οδηγό να βγει από τον αυτοκινητόδρομο και να μπει σε κάποιον μικρό δρόμο της πόλης. Εκείνος υπάκουσε αλλά μη γνωρίζοντας τους τοπικούς δρόμους μπερδεύτηκε και χαθήκαμε. Ο διευθυντής άρχισε να φωνάζει. Όσο περισσότερο φώναζε τόσο περισσότερα λάθη έκανε ο οδηγός.  Τελικά, αργήσαμε τόσο πολύ που ο καλεσμένος είχε φύγει, πήρε ταξί. Ο οδηγός αντέδρασε όπως το πέος του Κρίστοφερ! Προφανώς επειδή ο διευθυντής αντέδρασε όπως το πέος του πελάτη μου. Όμως ποια είναι η φύση αυτής της δυναμικής; Η απάντηση βρίσκεται στο γεγονός ότι ο διευθυντής άργησε να ξεκινήσει για το αεροδρόμιο. Ίσως ασυνείδητα να μην ήταν βέβαιος ότι ήθελε να παραλάβει αυτό τον σημαντικό πελάτη. Μετά ανάγκασε τον οδηγό να νιώσει όπως και ο ίδιος. Απρόθυμος και γεμάτος αντιδράσεις.  Ο οδηγός υπέκυψε στα ίδια συναισθήματα. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει πολλές φορές και στην αδυναμία στύσης; Το πέος του πελάτη μου απέτυχε να αποδώσει επειδή το αφεντικό του ο Κρίστοφερ δεν ήθελε να αποδώσει. Χωρίς να το συνειδητοποιεί αυτό, ο Κρίστοφερ δεν ήθελε πια να βρίσκεται στην κορυφή. Είχε κουραστεί να ικανοποιεί τη γυναίκα του, τους συναδέλφους του, τα στούντιο και τους ηθοποιούς. Είχε κουραστεί να είναι επιθετικός να βγάζει πολλά χρήματα, να τους  ευχαριστεί όλους. Ήθελε να μαλακώσει η ψυχή του και όλο αυτό εκφράστηκε με δυσκολία στη στύση. Ήθελε να νιώσει και εκείνος μια φροντίδα, να αποστασιοποιηθεί από τις πιέσεις της απόδοσης. Τι συμβαίνει με την πλειοψηφία των ανδρών που δυσκολεύονται να έχουν στύση; Οι άνδρες είναι τόσο αγχωμένοι με το σύμπτωμα της δυσκολίας αυτής που ζητούν άμεση θεραπεία από τον θεραπευτή τους, από τον γιατρό τους ακόμα και από το ίδιο το πέος τους. Όσο περισσότερο την αναζητούν τόσο περισσότερο το σώμα αντιστέκεται. Ο σοφός θεραπευτής πρέπει να συμμαχήσει με το αδύναμο πέος και όχι με τον απαιτητικό θεραπευόμενο. Με αυτό τον τρόπο ο θεραπευτής θα στείλει πίσω το μπαλάκι στον πελάτη, ζητώντας του να βιώσει τα συναισθήματα και τις σκέψεις που εκφράζονται μέσα από τα συμπτώματα του σώματός του. Η γυναίκα τι πρέπει να κάνει; Και η ματαιωμένη σύντροφος θα πρέπει να κάνει ακριβώς το ίδιο. «Δεν με νοιάζει το πέος σου, τα συναισθήματά σου με ενδιαφέρουν» πρέπει να λέει. Η παράδοξη θεραπεία της δυσκολίας της στύσης είναι ένας καλός συμβολισμός για την ψυχοθεραπευτική διαδικασία σαν σύνολο. Για να υπάρξει πρόοδος πρέπει πρώτα να βάζουμε τους στόχους. Και ο πρώτος στόχος είναι να αποδεχτεί ο θεραπευόμενος τη δυσκολία που έχει με τη στύση του. Μετά αν επωφεληθεί από όλα τα μηνύματα που έχει να του δώσει η δυσκολία αυτή. Τότε και μόνο τότε, η ικανότητα για στύση μπορεί να έρθει φαινομενικά από μόνη της. Θα πρέπει να γνωρίσει ο θεραπευόμενος ποια επιθυμία του είναι αυτή που αρνείται να δει. Η ψυχοθεραπεία δεν αλλάζει τους ανθρώπους. Απλά τους βοηθά να γίνουν ο εαυτός τους. Προωθεί την αυτογνωσία.

Διαβάστε Περισσότερα »

Γιατί δεν πρέπει να κάνουμε σεξ με τους πρώην;

Γιατί δεν πρέπει να κάνουμε σεξ με τους πρώην;  thumbnail

Η σεξουαλική επαφή με τον πρώην σύντροφο φαίνεται να είναι ένα αρκετά τυπικό στάδιο της διαδικασίας του χωρισμού για τους νεαρούς ενήλικες, σύμφωνα με πρόσφατα ερευνητικά ευρήματα. Εκτός από συχνή, όμως, η συμπεριφορά αυτή φαίνεται να είναι και επικίνδυνη, τόσο σε ψυχολογικό επίπεδο, αφού εμπλέκει τα άτομα σε περίπλοκες συναισθηματικά καταστάσεις, όσο και σε σωματικό, από τη στιγμή που είναι πολύ πιθανό να μη ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα, ώστε η σεξουαλική  πράξη να είναι ασφαλής. Το άρθρο επιμελήθηκε ο Θ.Παλλαντζάς, Χειρουργός, Ουρολόγος-Ανδρολόγος, συνεργάτης του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Αθηνών. Οι ερευνητές συνέλεξαν τα δεδομένα 792 νέων ηλικίας 17-24, οι οποίοι συμμετείχαν σε μια μεγάλη προοπτική μελέτη που έλαβε χώρα στο Ohio. Οι 792 νέοι που επιλέχτηκαν είχαν όλοι μια σταθερή σεξουαλική σχέση μέσα στο διάστημα των δύο τελευταίων ετών. Σύμφωνα με τα ευρήματα, το 44% των συμμετεχόντων είχαν χωρίσει από το σύντροφό τους και είχαν επανασυμφιλιωθεί. Από αυτούς το 53% δήλωσε ότι η σεξουαλική πράξη ήταν καθοριστικός παράγοντας για τη συμφιλίωση τους. Οι ερευνητές αναφέρουν πως η σεξουαλική πράξη με πρώην συντρόφους βρέθηκε να είναι πολύ πιο συχνή στους νεαρούς ενήλικες, σε σύγκριση με τα παντρεμένα ζευγάρια. Αυτό ίσως αντανακλά τη γενική έλλειψη σταθερότητας και την αναζήτηση των ρομαντικών εμπειριών που χαρακτηρίζουν τους νέους που μόλις ενηλικιώθηκαν, αν και επισημαίνονται οι αρνητικές συναισθηματικές συνέπειες που μπορεί να έχει αυτή η συμπεριφορά. Πιο συγκεκριμένα, η σεξουαλική επαφή με τον πρώην σύντροφο μπορεί να βάλει τα άτομα σε μια ιδιαίτερα απαιτητική θέση, στην οποία ενώ τυπικά είναι χωρισμένοι διατηρούν τη συναισθηματική τους σύνδεση. Το αποτέλεσμα είναι να συνεχίζουν να ζουν το ίδιο έντονα τον πόνο του χωρισμού και ενδεχομένως να συναντούν δυσκολίες στο να συνάψουν μια νέα σχέση. Σε προηγούμενη μελέτη μάλιστα, βρέθηκε πως οι φοιτητές που είχαν την εμπειρία της σεξουαλικής πράξης με πρώην, την περιέγραψαν κυρίως σαν ένα δύσκολο και αρνητικό γεγονός. Επικίνδυνη και για την υγεία η σεξουαλική επαφή με τους πρώην;  Η συμπεριφορά αυτή, όπως προαναφέρθηκε είναι επίσης επικίνδυνη σε επίπεδο σωματικής υγείας. Σύμφωνα με προηγούμενα ερευνητικά ευρήματα, η συχνότητα της χρήσης του προφυλακτικού είναι πιο υψηλή στην αρχή μιας σχέσης και τείνει να μειώνεται, καθώς η σχέση εξελίσσεται. Ακριβώς επειδή  η σεξουαλική επαφή με ένα πρώην ενέχει έντονο το στοιχείο της οικειότητας τα άτομα είναι πολύ πιθανό να μη λάβουν τα κατάλληλα μέτρα για ασφαλές σεξ, όπως θα έκαναν με έναν νέο σύντροφο. Οι νέοι άνθρωποι είναι σημαντικό να υποστηρίζονται σε αυτή τη φάση της ρομαντικής αναζήτησης και των έντονων παρορμήσεων, ώστε να κάνουν επιλογές που δε θέτουν σε κίνδυνο την ψυχική, σωματική και σεξουαλική τους υγεία.

Διαβάστε Περισσότερα »

Πρέπει ή όχι να υποχωρώ σε μια σχέση;

Πρέπει ή όχι να υποχωρώ σε μια σχέση;  thumbnail

Έχω 4 χρόνια σχέση και μπορώ να πω και εγώ και ο σύντροφός μου είμαστε ακόμα ερωτευμένοι. Το μόνο πρόβλημά μας είναι οι καβγάδες πολλές φορές και για θέματα που δεν έχουν ουσία… και επειδή όπως λένε ένας από τους δυο πρέπει να υποχωρεί και ο φίλος μου είναι ιδιαίτερα οξύθυμος, είμαι εγώ αυτή που συνήθως κάνω το πρώτο βήμα για να τα ξαναβρούμε. Δεν είναι ότι δεν τον αγαπώ αλλά τον τελευταίο καιρό νιώθω να πνίγομαι μέσα σε αυτή τη σχέση. Το κάνω για το καλό μας, δε μιλάω. Αλλά  φοβάμαι ότι έτσι όπως πάει, θα χάσω στο τέλος τον εαυτό μου. Πρέπει να αντιδράσω; Και αν τον χάσω;  Στο ερώτημά σας απαντά η ψυχολόγος, οικογενειακή θεραπεύτρια  και διευθύντρια του Εργαστηρίου Διερεύνησης Ανθρωπίνων Σχέσεων,  Λητώ Κατάκη    Μια διαδεδομένη αντίληψη είναι ότι είναι «εγωιστικό» να κοιτάει κανείς τον εαυτό του και τις ανάγκες του. Οι γυναίκες μεγαλώνουν με την «εντολή» να φροντίζουν τους άλλους με αποτέλεσμα, όχι μόνο μη δίνουν προτεραιότητα στις ανάγκες τους αλλά συχνά να δυσκολεύονται και να τις αναγνωρίσουν! Οι άντρες πάλι να υποφέρουν από ασυνείδητες συγκρούσεις ανάμεσα στις «εγωιστικές» ανάγκες τους και στον «προγραμματισμό» τους να φροντίσουν και να προστατεύσουν τους δικούς τους. Η «λύση» μπορεί ίσως να συμπυκνωθεί στη φράση: «Δεν μπορείς να αγαπήσεις και να σχετιστείς ποιοτικά με τους άλλους αν δεν αγαπήσεις και δεν είσαι καλά με τον εαυτό σου». Η κατανόηση δηλαδή των επιπτώσεων που έχει η παραγνώριση των ατομικών μας αναγκών είναι το κλειδί για την καταπολέμηση των «τύψεων». Οι επιπτώσεις αφορούν φυσικά εμάς τους ίδιους, μιας και οι καταπιεσμένες, μη ικανοποιημένες ανάγκες μπορεί να αποτελέσουν επιβαρυντικό παράγοντα τόσο για την ψυχική όσο και για την σωματική μας υγεία.  -Τι συμβαίνει όταν δεν ικανοποιούμε τις προσωπικές μας ανάγκες;  Αλλά η μη ικανοποίηση των προσωπικών μας αναγκών έχει επιπτώσεις και στις σχέσεις μας με τους ανθρώπους για τους οποίους νοιαζόμαστε και για τους οποίους αρχικά αποφασίσαμε να τις καταπιέσουμε!  Γιατί οι καταπιεσμένες ανάγκες έχουν την τάση να ξεμυτίζουν» με διάφορους τρόπους όπως  πίκρα, γκρίνια, «πάγωμα», πράγματα που με τη σειρά τους φθείρουν τις σχέσεις. -Πρέπει να εστιάζει κανείς και στις προσωπικές του ανάγκες ακόμα κι αν αυτές εναντιώνονται στις επιθυμίες άλλων αγαπημένων προσώπων;  Η απάντηση είναι ναι αλλά εξαρτάται! Μακάρι να ήταν πιο απλό, αλλά αυτό που χρειάζεται είναι μια ισορροπία ανάμεσα στην αξία που δίνεται στο άτομο, από τη μια μεριά, και την αξία που δίνεται στην στον άλλο. Η λέξη κλειδί λοιπόν, είναι «ισορροπία». Και στην εποχή μας συναντάμε απώλεια της ισορροπίας και προς τις δύο κατευθύνσεις:  πιο «παραδοσιακούς» ανθρώπους που πρέπει να κατανοήσουν και να αποδεχθούν την ανάγκη να φροντίσουν πρώτα τον εαυτό τους για να μπορούν να έχουν καλύτερες σχέσεις. Αλλά και τις πιο «μοντέρνους» που κινδυνεύουν να παρασυρθούν από την «κουλτούρα του ναρκισσισμού»,  που οδηγεί στην προσδοκία ότι οι ανάγκες μας πρέπει να ικανοποιούνται διαρκώς, χωρίς να συνυπολογίζουμε και του άλλου.

Διαβάστε Περισσότερα »

Πώς θα επιλέξω τον άνδρα που θα παντρευτώ;

Πώς θα επιλέξω τον άνδρα που θα παντρευτώ; thumbnail

Είμαι 31 ετών, όσες σχέσεις έχω κάνει μέχρι σήμερα δεν είχαν ευτυχή κατάληξη. Συνήθως με τους άνδρες περνάμε καλά για ένα χρονικό διάστημα και μετά από λίγο τα πράγματα αρχίζουν και χαλάνε. Μέχρι σήμερα, δεν είχα σκεφτεί σοβαρά ποιους άνδρες επιλέγω να έχω στη ζωή μου, μεγαλώνω όμως και αρχίζω να σκέφτομαι διαφορετικά...κάποτε πίστευα ότι ένας άνδρας πρέπει να σε έλκει πολύ ερωτικά. Ήταν για μένα, η βασική αρχή της ερωτικής χημείας. Περνώντας τα χρόνια άρχισαν να με ενδιαφέρουν και άλλα πράγματα, το χιούμορ ας πούμε, τα ενδιαφέροντα του άλλου το να περνάμε καλά μαζί. Αλλάζουν τα κριτήρια δηλαδή όσο μεγαλώνω στις τελευταίες μου σχέσεις ψάχνω πολύ την ασφάλεια. Επειδή έχω συζητήσει με τις φίλες μου αρκετές φορές το θέμα, όλες μου λένε ότι το παρακάνω. Κάποιες μου λένε ότι επιλέγω συνήθως τον ίδιο τύπο άνδρα. Είναι μεγαλύτερος σε ηλικία, είναι πολύ σοβαρός...με κάνει να πιστεύω ότι θα περάσουμε όλη μας τη ζωή μαζί... Είναι καλό όμως, μια γυναίκα να βασίζεται τόσο πολύ στην ασφάλεια; Αναρωτιέμαι πολλές φορές μήπως κάνω λάθος που τον τελευταίο καιρό, είναι το βασικό κριτήριο επιλογής συντρόφου. Η ασφάλεια αυτή που μου προσφέρουν διαρκεί λίγο, στην αρχή της σχέσης. Μετά βγαίνουν στην επιφάνεια η αδιαφορία, η έλλειψη ενδιαφέροντος, ακόμα και η απιστία και καταλήγουμε σε χωρισμό. Έχω σκεφτεί πολλές φορές πώς επιλέγω με λάθος κριτήρια. Αλλά ποια είναι τα σωστά κριτήρια; Τελικά η χημεία στον έρωτα υπάρχει;  Χριστίνα , αναγνώστρια του boro.gr από την Πάτρα. Νομίζουμε ότι το θέμα το οποίο σχολιάζετε στην επιστολή σας έχει απασχολήσει τις περισσότερες γυναίκες. Θα θέλαμε να σας απαντήσουμε με ένα κείμενο του συνεργάτη μας ψυχιάτρου- ψυχοθεραπευτή, κυρίου Ματθαίου Γιοσαφάτ. Δείτε πώς αναλύει την επιλογή του συντρόφου και ποιο ρόλο παίζουν οι ασυνείδητοι παράγοντες. Aυτό που προσφέρει ίσως η ψυχαναλυτική οπτική είναι ότι υπάρχουν συνειδητοί και ασυνείδητοι παράγοντες στην επιλογή συντρόφου. Ένα μεγάλο κομμάτι της ψυχικής μας ζωής είναι ασυνείδητο. Αυτή είναι η βάση της ψυχανάλυσης. Όπως και τις σωματικές λειτουργίες μερικές τις αντιλαμβάνεστε και μερικές όχι, γίνονται μέσα μας, στο συκώτι μας, στα νεφρά μας κτλ. Είναι δύσκολο να αποδεχτεί κανείς, γιατί περιορίζει λίγο την ελευθερία του ανθρώπου, ότι το ίδιο γίνεται με τις αποφάσεις μας. Πολλές είναι συνειδητές και άλλες είναι ασυνείδητες, επηρεάζονται δηλαδή από πράγματα που έχουμε μέσα μας χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Αυτή είναι ουσιαστικά η βάση της ψυχανάλυσης. Τώρα στο γάμο τι έχουμε; Έχουμε ασφαλώς συνειδητές επιλογές. Οι συνειδητές επιλογές αφορούν κοινωνικές καταστάσεις όπως είναι η φυλή, η θρησκεία, η κοινωνική τάξη, η μόρφωση, όλα αυτά με τα οποία επιλέγουμε σχεδόν αυτόματα. Δεν είναι εύκολο να παντρευτείς έναν μαύρο άμα είσαι άσπρος, έναν ξένο… Παρόλο  που τώρα έχουμε μεγάλα προβλήματα, γιατί με την παγκοσμιοποίηση οι άνθρωποι έχουν αναμιχθεί παντού και έχουμε ήδη, και θα έχουμε, πολλά προβλήματα με τους γάμους. Δεν είναι θέμα ρατσισμού ή όχι, αλλά είναι πολύ δύσκολο δυο άνθρωποι από διαφορετικές κουλτούρες να ταιριάξουν, γιατί κουβαλάνε μέσα τους στοιχεία της δικής τους κουλτούρας και ο καθένας θέλει να μεγαλώσει και τα παιδιά με αυτά που έμαθε στη χώρα του, στην οικογένειά του κτλ., τα οποία σε μερικές περιπτώσεις είναι τελείως διαφορετικά. Αυτό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα σήμερα με τους μετανάστες και θα γίνει μεγαλύτερο. Το είδα δεκαπέντε χρόνια στο Λονδίνο, που δούλευα με οικογένειες και είχα ζευγάρια πολλών εθνοτήτων, θρησκειών, χρώματος κτλ. Το άλλο κομμάτι συνειδητών παραγόντων είναι η προσωπικότητα, οι προτιμήσεις, η μόρφωση, τα ενδιαφέροντα, ακόμη και η μουσική που προτιμούν. Είναι πάρα πολύ δύσκολο αν δυο άνθρωποι είναι διαφορετικοί, φαίνεται αργότερα. Γιατί άλλο είναι να έχεις κοπέλα έξω και να θέλει να ακούει το ένα και ο άλλος το άλλο, και άλλο να την έχεις μια ζωή και μέσα στο ίδιο σπίτι. Αυτά είναι θέματα προσωπικότητας, αλλά πάλι ο καθένας τα καταλαβαίνει από πριν. Ο τρίτος και σημαντικός παράγοντας στην αρχή είναι η εξωτερική εμφάνιση, αυτό που λέει ο κόσμος χημεία ή έλξη, το πόσο μας συγκινεί κάποιος ερωτικά. Που και αυτό δεν είναι μόνο η εμφάνιση , η ομορφιά, αν ένας είναι όμορφος ή όχι ασφαλώς παίζει ρόλο, αλλά ένα σωρό άνθρωποι διαλέγουν ποικίλους ανθρώπους – και ευτυχώς, γιατί όσοι δεν είμαστε υπερβολικά όμορφοι θα μέναμε χωρίς σύντροφο. Λοιπόν, πέρα από αυτές τις τρεις μεγάλες ομάδες συνειδητών παραγόντων που παίζουν σημαντικότατο ρόλο, υπάρχουν και ασυνείδητοι παράγοντες. Και όσο πιο ώριμος είναι κάποιος, τόσο οι ασυνείδητοι παράγοντες παίζουν μικρότερο ρόλο. Εκεί οι ασυνείδητοι παράγοντες, οι κοινωνικοί που είπαμε, η μόρφωση, τα κοινά ενδιαφέροντα, η σωματική έλξη και λοιπά, παίζουν το βασικότερο ρόλο. Όταν δηλαδή κάποιος έχει αρκετά προβλήματα, τα οποία αρχίζουν όλα στην παιδική ηλικία και μετά είναι ασυνείδητα, γιατί απωθούνται στα πρώτα χρόνια της ζωής, τόσο οι επιλογές του επηρεάζονται από αυτό. Και αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό για μας, γιατί δεν είναι μόνο η επιλογή συντρόφου – μια από τις σημαντικότερες επιλογές στη ζωή – γιατί καθορίζει το γάμο μας, πως θα μεγαλώσουμε τα παιδιά μας και λοιπά, οπότε η ευτυχία του ανθρώπου καθορίζεται από αυτό και από τη δεύτερη μεγαλύτερη επιλογή που είναι η επιλογή επαγγέλματος. Είναι και η επιλογή επαγγέλματος που καθορίζεται από ασυνείδητους παράγοντες σε σημαντικό βαθμό, όπως και ένας σωρός από προτιμήσεις μας, ακόμα και η φυσική προτίμηση για ένα άντρα ή μια γυναίκα, η έλξη. Επαναλαμβάνω: όσο πιο ανώριμος είναι ένας άνθρωπος, τόσο πιο πολύ πάει στα τυφλά, δηλαδή ωθείται από πράγματα που έχει μέσα του. Όσο πιο ώριμος, τόσο πιο ελεύθερος. Άρα η θεραπεία, λέω εγώ, είναι μια απελευθέρωση. Η ψυχαναλυτική θεραπεία κάνει κάποιον να καταλάβει τους ασυνείδητους παράγοντες, όσο είναι δυνατό, ώστε να μπορεί μετά να επιλέξει ελεύθερα σαν ενήλικος, ώριμος, λογικός άνθρωπος, αλλιώς το παιδάκι μέσα του, στο ασυνείδητο, καθορίζει και τι δουλειά θα κάνει και με ποιους θα μπλέξει και τι πεποιθήσεις θα έχει. Η ωριμότητα του ανθρώπου τι σημαίνει; Ότι περνάει τα διάφορα στάδια ανάπτυξης από την εμβρυική ζωή μέχρι την ενήλικη, παρόλο που και τότε συνεχίζεται η ανάπτυξη με έναν ορισμένο τρόπο. Αυτός καθορίζεται βασικά από τα γονίδια, τα οποία όμως δεν μπορούμε να αλλάξουμε. Τώρα ξέρουμε ότι τα γονίδια επηρεάζονται πάρα πολύ από το περιβάλλον, μεταλλάσσονται, δηλαδή έχουν κάποια «καπελάκια» πάνω που επηρεάζονται πάρα πολύ στα πρώτα χρόνια της ζωής από το περιβάλλον. Και έτσι το θέμα αν είναι όλα κληρονομικά ή επίκτητα δεν είναι σωστό: είναι και τα δυο. Όπως είπα τα γονίδια δεν γίνεται να τα αλλάξουμε. Η επίδραση των παιδικών χρόνων... Αλλάζει πολύ η επίδραση του περιβάλλοντος, που είναι βασικά η μητέρα τα πρώτα χρόνια, και μητέρα εννοώ οποιονδήποτε φροντίζει ένα παιδί. Μπορεί να είναι ο πατέρας, μπορεί το μητρικό περιβάλλον, μπορεί να είναι κάποιος άλλος. Αρχίζει από την εμβρυική ζωή. Σήμερα ξέρουμε ότι έχει μεγάλη επίδραση στο αν θα βγει κάποιος ευαίσθητος, με τάση προς νεύρωση, αν το νευρικό του σύστημα θα έχει επηρεαστεί από τι άγχος της μητέρας, από τη σχέση της μητέρας με τον πατέρα όταν είναι έγκυος η γυναίκα, από το αν καπνίζει, αν τρώει σωστά, αν έχει όλα αυτά που ξέρουμε, αν είναι η ίδια ευχαριστημένη. Ξέρουμε ότι οι μελαγχολικές, εκείνη την εποχή, γυναίκες δημιουργούν προβλήματα στον εγκέφαλο του παιδιού και το βλέπουμε όταν γεννηθεί. Τώρα μελετάται η επίδραση της ενδομήτριας ζωής. Από κει και πέρα τα τελευταία 5-10 χρόνια, έχει μελετηθεί η επίδραση του πρώτου χρόνου ζωής. Εκεί καθορίζονται, για μένα, τα 70-80% του τι είμαστε εμείς σαν προσωπικότητες, πέρα από τα γονίδια, τι επιλογές θα κάνουμε κτλ. Τώρα πως γίνεται αυτό; Δεν μπορούμε να τα ξέρουμε όλα, βέβαια, αλλά ένα κομμάτι πλέον είναι αν το παιδί θα αποκτήσει ασφάλεια, γιατί βγαίνει σε έναν κόσμο που δεν ξέρει τι του γίνεται και έχει φοβερό άγχος θανάτου. Όλα τα νεογέννητα ζώα έχουν αυτό το άγχος: θα επιβιώσω; Ποιος θα με βοηθήσει; Το περιβάλλον; Η μητέρα; Αν η μητέρα είναι αρκετά καλή – γιατί τέλεια δεν είναι καμία – και μου δώσει μια αίσθηση ασφάλειας, ότι κάποιος με φροντίζει, κάποιος με αγαπάει, ε, τότε το παιδί αποκτά μια κάποια αυτοπεποίθηση, θεωρεί ότι αξίζει, ότι μπορεί να αγαπηθεί από την μητέρα, και αυτό δημιουργεί την βάση να αγαπήσει αργότερα και αυτό άλλα άτομα. Μπορεί να ερωτεύεται με πάθος αλλά δεν μπορεί να αγαπήσει. Και επειδή αυτό είναι μια μεγάλη ανάγκη, αργότερα, αν οι άνθρωποι δεν το έχουν πάρει αυτό από τη μητέρα τους, είναι πολύ δύσκολο να αγαπήσουν και οι ίδιοι. Πώς να εξηγήσεις τώρα τι είναι αγάπη; Δεν είναι μόνο η μαμά να λέει «σ’ αγαπώ» και λοιπά. Εξαρτάται από τον τρόπο που το κοιτάει, που το πιάνει, που το μυρίζει, που ενδιαφέρεται, που καταλαβαίνει τις ανάγκες του, που του δίνει μια ασφάλεια. Όταν το βρέφος δεν μπορεί να μιλήσει, πρέπει η μάνα να είναι τότε εκεί γι’ αυτό. Τα ίδια κάνουμε και οι θεραπευτές όταν θεραπεύουμε ανθρώπους: προσπαθούμε να καταλάβουμε για λογαριασμό τους, να βάλουμε σε λέξεις αυτά που πέρασαν οι άνθρωποι μια εποχή που δεν ήταν καν λεκτική, και που είναι τώρα θαμμένα. Αυτά τα βλέπουμε στην ψυχαναλυτική θεωρεία, όταν οι άνθρωποι παλινδρομούν σ’ αυτές τις ηλικίες. Πολλές φορές μου έχει συμβεί πραγματικά μορφωμένοι άνθρωποι, π.χ. καθηγητής Πανεπιστημίου, και να κάθεται να κλαίει σαν μπέμπης και να λέει ότι δεν τον αγαπάω. Οπότε ένα τέτοιο παιδί μετά θα μεγαλώσει και θα ζητήσει αυτή την αγάπη με διάφορους τρόπους: θα κάνει επιλογή επαγγέλματος τέτοια για να βρει δουλειά να τον αγαπάνε, θα γίνει ηθοποιός, ψυχοθεραπευτής, παπάς, ένα σωρό τέτοιες δουλειές μέσα από τις οποίες παίρνουμε αγάπη ή προσπαθούμε να πάρουμε αγάπη. Απόσπασμα από το βιβλίο "Εγώ εσύ και οι άλλοι" που κυκλοφόρησε το 2011 από τις εκδόσεις ΑΡΜΟΣ. 

Διαβάστε Περισσότερα »

Μύθος το ότι καίμε πολλές θερμίδες με το σεξ;

Μύθος το ότι καίμε πολλές θερμίδες με το σεξ;  thumbnail

Πολλά γράφονται και ακούγονται για το πόσες θερμίδες καίμε κατά τη διάρκεια του σεξ. Ολόκληροι μύθοι έχουν χτιστεί πάνω σε αυτό, όμως, ποια είναι η αλήθεια σχετικά με το κατά πόσο το σεξ μας αδυνατίζει τελικά; Γράφει ο  Θεόδωρος Παλλαντζάς, Χειρουργός, Ουρολόγος-Ανδρολόγος, συνεργάτης του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Αθηνών, www.andrologia.gr Μια πρόσφατη δημοσίευση αναιρεί μια για πάντα το μύθο που θέλει τη σεξουαλική πράξη να ευθύνεται για την απώλεια μέχρι και 300 θερμίδων, καθώς και άλλους μύθους που σχετίζονται με την άσκηση και τη διατροφή Αν και ήταν αρκετά ελκυστική η πεποίθηση ότι με μια σεξουαλική επαφή μπορεί κανείς να κάψει τόσες θερμίδες, η αλήθεια βρέθηκε να είναι πολύ διαφορετική.  Οι ερευνητές αποκαλύπτουν ότι  ο μέσος άνθρωπος καίει κατά τη διάρκεια μιας σεξουαλικής πράξης, η οποία βρέθηκε μάλιστα να διαρκεί μόλις 6 λεπτά, 21 θερμίδες. Η απώλεια ενέργειας δηλαδή κατά τη σεξουαλική πράξη μέσης διάρκειας, ισοδυναμεί με την απώλεια ενέργειας που έχει κανείς εάν περπατήσει γρήγορα για 6 λεπτά. Στη δημοσίευση τους μάλιστα οι ερευνητές αναφέρουν ότι αυτές οι λανθασμένες υποθέσεις έχουν μερίδιο ευθύνης στην έξαρση της παχυσαρκίας που παρατηρείται σε παγκόσμιο επίπεδο.Μεταξύ των άλλων υποθέσεων που εξετάστηκαν ήταν το κατά πόσο η λήψη πρωινού ή τα ενδιάμεσα μικρογεύματα επηρεάζουν την πρόσληψη βάρους. Διευκρινίστηκε ότι η παράλειψη του πρωινού μπορεί να οδηγήσει σε πρόσληψη βάρους ανάλογα με το αν τα άτομα έχουν συνηθίσει , ή όχι να παραλείπουν το πρωινό.  Τα ενδιάμεσα μικρογεύματα δεν ενθαρρύνουν την πρόσληψη βάρους. Οι ερευνητές διευκρινίζουν πως τα επιστημονικά τεκμηριωμένα δεδομένα είναι αυτά που πρέπει να προάγονται από τους επαγγελματίες υγείας αρχικά και στη συνέχεια από την κοινή γνώμη, έτσι ώστε να μη διατηρούνται μύθοι που βασίζονται σε ανυπόστατες υποθέσεις και θέτουν σε κίνδυνο την υγεία και την ευεξία.

Διαβάστε Περισσότερα »

Είναι οι άνδρες πιο δυνατοί από τις γυναίκες;

Είναι οι άνδρες πιο δυνατοί από τις γυναίκες;  thumbnail

Είναι πιο αδύνατη ή πιο δυνατή η γυναικεία φύση από την ανδρική; Είπαμε ήδη ότι σήμερα οι άνδρες είναι λιγότερο άνδρες και οι γυναίκες λιγότερο γυναίκες. Στην εποχή μας οι άνθρωποι γίνονται όλο και περισσότερο, με αυτήν την ευρύτερη έννοια, τρανσέξουαλς. Η διαφορά ανδρικής και γυναικείας φύσης, στις "εξελιγμένες" κοινωνίες προπάντων, τείνει να εξαλειφθεί. Γράφει ο ψυχοθεραπευτής Κωνσταντίνος Γεμενετζής.  Η ερώτηση έχει λοιπόν μια ρομαντική νότα. Αν προς στιγμή γίνουμε κι εμείς ρομαντικοί, θα παρατηρούσαμε τα εξής: Δεν μπορούμε να συγκρίνουμε τη δύναμη ανδρών και γυναικών, γιατί πρόκειται κάθε φορά για άλλου είδους δύναμη. Το δυναμικό της ανδρικής φύσης έγκειται στη διείσδυση. Είναι ιδίον του άνδρα να ξανοίγεται σε στεριά και σε θάλασσα και σε νέα πεδία δράσης, να εξερευνά το άγνωστο, να κατακτά τη γυναίκα, να ρισκάρει ακόμα και τη ζωή του, να κάνει πόλεμο: Πότε θα κάμει ξαστεριά / και πότε θα φλεβαρίσει / να πάρω το τουφέκι μου ... να κατεβώ στον Ομαλό / και στη στράτα των Μουσούρων / να κάμω μάνες δίχως γιους και γυναίκες δίχως άντρες / να κάμω και μωρά παιδιά να κλαίνε δίχως μάνες ... Η γυναικεία φύση τώρα μπορεί να αποδοθεί μέσα από μια, κρητική και πάλι, μαντινάδα: Δύναμη που 'χει η κοπελιά στον αφαλό από κάτω / βάνει το φίδι ζωντανό / και βγάνει το ψόφαο. Η δύναμη της γυναίκας είναι η μοίρα του κάθε νέου, κάθε "παρθένου" τόπου, στον οποίο ο άνδρας διεισδύει, τον οποίο διακορεύει, να γίνεται οικείος, να γίνεται οίκος και σπιτικό, ο άντρας να εξημερώνεται μέσα του, να "ψοφάει". Η φύση της γυναίκας αποτυπώνεται αρχετυπικά στη φιγούρα των Σειρήνων, που σαγηνεύουν τον άνδρα, τον ελκύουν στον παραδεισένιο τόπο και στην αγκαλιά τους,  και τον λιώνουν. Η παραπάνω διαφορά ανδρικής και γυναικείας φύσης εύκολα εξολισθαίνει στην αντίθεση και στην αντιπαράθεση, στον φόβο του ενός για τον άλλο, κάποτε στο αμοιβαίο μίσος, κάποτε στο καταφύγιο του ομοίου φύλου (βλ. "Το Γράμμα Α", 'Η αρμονία του ομοφυλόφιλου', σσ. 273-282). Το ένα φύλο είναι για το άλλο ασύμβατο και μαζί αναπόφευκτο. Αυτό το αντίμοιρο άνδρα και γυναίκας εκδηλώνεται, εκδηλώνονταν μάλλον, στην πλήρη του ένταση στην τρέλα και στο δράμα του έρωτα.

Διαβάστε Περισσότερα »

Tι σημαίνει το ντύσιμο για τη σεξουαλικότητά μας;

Tι σημαίνει το ντύσιμο για τη σεξουαλικότητά μας; thumbnail

Ενδυμασία και σεξουαλικότητα «Ο ανδρικός και γυναικείος ρόλος  ως  παράσταση» Από το Φύλλο Συκής στον παράδεισο οι συμβολισμοί στην ενδυμασία  έχουν διαμορφώσει τη σεξουαλική ταυτότητα και συμπεριφορά σε όλη την ιστορία του πολιτισμού. Η σήμανση του ενδύματος μπορεί να περιγράψει ιστορικά την σεξουαλική ταυτότητα μιας κοινωνίας, αφού η εικόνα  είναι  μια συμπυκνωμένη, εννοιολογικά, ανάλυση της διανοητικής  και πολιτιστικής πραγματικότητας που διαπερνά ένα πολιτισμό. Γράφει ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης, Χειρουργός, Ουρολόγος -Ανδρολόγος και Πρόεδρος του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Αθηνών. Στις πρωτόγονες κοινωνίες, το ρούχο έχει χρηστικό και μόνο χαρακτήρα, αφού προφυλάσσει  από  το αφιλόξενο περιβάλλον  που ήσαν εκτεθειμένοι οι πρώτοι όρθιοι πρόγονοι μας... Η ενδυμασία ήταν ένα δάνειο από το πλούσιο φυσικό περίγυρο, είτε αυτό ήταν το δέρμα του ζώου, είτε ένα μεγάλο φύλλο δέντρου. Οι πρωτόγονοι λαοί δεν έχουν την αίσθηση της αιδούς για τα γεννητικά τους όργανα, άρα δε έχουν και καμία διάθεση να τα κρύψουν, η προστασία με τη μορφή πρωτόγονων ασπίδων στην ευαίσθητη γεννητική ζώνη είχε μόνο λειτουργικό χαρακτήρα. Αντίθετα στην άγρια κοινωνία που είναι μεταγενέστερο βήμα στην εξέλιξη, το σώμα τους ελεύθερο και γυμνό μπορούσε να συμβολίζει  με χρωματικές αναπαραστάσεις, τη θέση του μέλους της ομάδας  ως κυνηγού, πολεμιστή, ιερέα, γιατρού, μάγου κλπ... Στη περίοδο της άγριας κοινωνίας όπου υπάρχει μια κυκλική αργή τελετουργία για το ρολό των μελών της Φυλής, η σημειολογία  του ρούχου και του ζωγραφισμένου σώματος παρακολουθεί την φύση με απόλυτα αρμονικό τρόπο .... Τα ζώα της ζούγκλας  δίνουν με απλούς συμβολισμούς  την περιγραφή  της ικανότητας του κάθε μέλους της φυλής. Στην ΑΓΡΙΑ κοινωνία, κατά Levi Strauss, ο πολιτισμός και η ενδυμασία επιδεικνύουν μια ήπια, χωρίς συγκρούσεις εξέλιξη,  που οι αλλαγές εναρμονίζονται  με την σοφή και οικονομική ανάπτυξη  της φυσικής πραγματικότητας, σε αντίθεση με την  ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΗ  κοινωνία που η διανοητική υπερπαραγωγή  δημιουργεί εντροπία ενεργείας και συγκρούσεων. Στον Levi Strauss, η διαφορά δυτικού τρόπου παραγωγής και πρωτόγονου αντίστοιχα, δεν πρέπει να στιγματίζεται με τον ορισμό  απολίτιστος, όπως είχε επικρατήσει, αλλά με κριτήριο την κυκλική, ψυχρή και ήπια εκμετάλλευση των φυσικών πόρων, όπως γίνεται στις άγριες κοινωνίες και την  ανοδική και βίαιη παραγωγή, όπως γίνεται στις βιομηχανικές κοινωνίες. Ο Levi Strauss τονίζει πως και οι δυο μορφές εξέλιξης είναι πολιτισμός απλά με άλλο ρυθμό. Ξαναβάζοντας στη θέση της μια ισότητα και ένα σεβασμό στη διαφορετικότητα των πολιτισμών που ο βιομηχανικός τρόπος παραγωγής δυστυχώς κατέστρεφε στο όνομα της εξέλιξης και του υπέρμετρου και  άπληστου  τρόπου  εκμετάλλευσης των  άγριων αλλά ακίνδυνων πολιτισμών από τους  πολιτισμένους  και βίαιους  αποικιοκράτες. Άρα μια παράμετρος της ενδυμασίας  στην πολιτιστική  εξέλιξη  έχει σχέση  με το πόσο φυσικά και ήπια  εξελίσσεται  η οργάνωση παραγωγής  ή το αντίθετο της, ποσό βίαια και άναρχα. Τα πρώτα ρούχα με ερωτικό συμβολισμό στους θερμούς πολιτισμούς. Μια πρώτη  διαφορά στην ενδυμασία των ψυχρών και θερμών πολιτισμών που έχει σχέση με την ερωτική πρόκληση,  περιέχει  ήδη την επιθετική προς το φυσικό περιβάλλον στάση  των  κοινωνιών  και τον τρόπο άντλησης  πρώτων υλών με τις  οποίες θα κατασκευαστούν  απλά κάποια χρηστικού τύπου ρούχα  για προστασία  από το ψυχρό ή θερμό περιβάλλον, ενώ σε θερμούς πολιτισμούς, τα ρούχα δεν έχουν σχέση με τη προστασία αλλά κυρίως με την επίδειξη συμβολισμών  εξουσίας  και ερωτικού καλέσματος  των δυο φύλων. Αυτό γίνεται κατανοητό  σε όλους τους πολιτισμούς μετά  την ΑΓΡΙΑ  κοινωνία, όπου η πολυπλοκότητα και το βαρύτιμο μιας στολής συνήθως συνοδεύει  και την αντίστοιχη θέση στην ιεραρχία,  της κοινωνικής ιεραρχίας.  Ο πλούτος μιας οικογένειας θα συνοδεύεται  πάντα από μια αντιστοίχιση  στην ποιότητα και την τιμή της οικογενειακής ενδυμασίας.  Οι συμβολισμοί της σχέσης  στολής, τάξης  και ιεραρχίας αποτυπώνονται ακόμα πιο ξεκάθαρα στις  ενδυματολογικές επιλογές του στρατού και της εκκλησίας. Η αυστηρότητα των γραμμών, τα χρώματα  και το ηθικό βάρος των στολών της εξουσίας  εμπνέουν στον υπήκοο, απόσταση  ετών φωτός από την λαμπρότητα της δύναμης της έτσι που οι κοινοί θνητοί να έχουν δέος αλλά και υποταγή στα κελεύσματα της. Η  συμβολική τάξη μοιάζει  τόσο φυσική, που η βία στις σχέσεις  υποταγής  γίνεται  αποδεκτή πλέον, σαν η μόνη φυσική και υγιής τάξη στην κοινωνική ιεραρχία . Όταν το ρούχο κρύβει τον ερωτισμό Η αυστηρότητα της ενδυμασίας  επιλεγμένη προσεκτικά από τους ιδεολογικά ανώτερους θεσμούς  δίνει μηνύματα συνήθως στέρησης των σωματικών ηδονών, τονίζοντας την ανωτερότητα  του  πνευματικού  σε σχέση με το κατώτερο σωματικό. Οι υπηρέτες των θεσμών, ιερείς και στρατιωτικοί κλεισμένοι μέσα σε πανοπλίες, μεταλλικές ή υφασμάτινες, τονίζουν  την απέχθεια  που πρέπει να έχει κανείς για το σωματικό ατελές σε σχέση με το ιερό και άπιαστο τέλειο  πνεύμα, που αντιπροσωπεύει σε όλες τις θρησκείες την εντολή του ΠΑΤΕΡΑ  Θεού και τιμωρού, που εξ' αποκαλύψεως, κατέχει μόνο την αλήθεια για την φυσική ατέλεια των σωμάτων και που μόνο με το Άγιο Πνεύμα θα μπορούσαν τα ατελή ανθρώπινα όντα να  ακουμπήσουν την αποκαλυπτική αλήθεια του ΛΟΓΟΥ. Το ρούχο και ο Χριστιανισμός. Μια πουριτανιστική προσέγγιση του ενδύματος. Ο Χριστιανισμός αποτέλεσε για την ενδυμασία μια νέα θεώρηση της ερωτικής και σεξουαλικής πρακτικής, που συνοδεύτηκε από τον πουριτανιστικό τρόπο προσέγγισης της σωματικής ηδονής και της Διονυσιακής λατρείας των τελετών που επικρατούσαν στην αρχαιότητα. Στην Αρχαία Ελλάδα, αλλά και στους Προελληνιστικούς πολιτισμούς, το γυμνό σώμα δεν αποτελούσε ποτέ ντροπή και ταμπού, αντίθετα λατρεύτηκε σε όλο το μεγαλείο η ομορφιά αυτών των, αγαλμάτινης ομορφιάς, νέων και νεανίδων όπως εντέλει απεικονίστηκαν σε όλα  τα αρχαία μνημεία  της περιόδου εκείνης... Το ρούχο και ο ερωτισμός στην αρχαία Ελλάδα. Τα σώματα που έπλασε ο Φειδίας ως αγάλματα, ήσαν αντίγραφα των νέων της εποχής που συνήθως κυκλοφόρησαν γυμνοί ή με ελάχιστα ρούχα, οι χλαμύδες των Αρχαίων δεν έκρυβαν τα  σώματα, αλλά αντίθετα τα τόνιζαν με υπονοούμενο ερωτισμού και πρόκλησης, αφού ο έρωτας στη πράξη των θνητών είχε θεϊκή έγκριση από τις θεότητες που τον προστάτευαν, την Αφροδίτη, τον Έρωτα, τον Απόλλωνα , τον Ερμή, τον Διόνυσο... Στην αρχαία Φοινίκη, στην Αίγυπτο, στην Κνωσό  οι απεικονίσεις  γυναικών χωρίς στηθόδεσμο με τους μαστούς προτεταμένους και προκλητικούς δείχνει, πως σε αυτούς τους πολισμούς ο έρωτας δεν είχε καμία απαγόρευση, με την έννοια που τον συνοδεύει στους μεταγενέστερους χριστιανικούς χρόνους, της Δύσης και Ανατολής... Οι ενδυματολογικές επιλογές όλων των πολιτισμών προχριστιανικά σε Ανατολή και Δύση  εξυμνούν τον έρωτα, τη γονιμότητα  και τη σεξουαλική πράξη σαν τα απόλυτα αγαθά που τους χάρισε η φύση και  οι θεότητες τους απλά νομιμοποιούσαν.  Από την Κίνα, στην Ινδία, στην αρχαία Ελλάδα  όλες οι λατρευτικές τελετές των ναών και των μνημείων τους αυτά εξυμνούν, χωρίς αιδώ και πουριτανισμούς. Οι ενδυματολογικές επιλογές, όπως τουλάχιστον τις έχει διαφυλάξει η τέχνη της εποχής τους, τόνιζαν τον ερωτισμό στον δημόσιο χώρο, στους ναούς και στα παλάτια, όπου και σήμερα ακόμα μπορεί κάνεις να διαπιστώσει θαυμάζοντας τα. Άρα ο ενδυματολογικός κώδικας  που περιόρισε την λατρεία του ερωτισμού  δεν υπήρχε πάντα και σε όλους τους πολιτισμούς. Το ρούχο ανέκαθεν προσδιόριζε τον ανδρικό και γυναικείο ρόλο; Η ενδυμασία ως παράσταση του ανδρικού και γυναίκειου ρόλου, δεν υπάρχει  στην μητριστική περίοδο, ούτε όμως στους Ελληνιστικούς και Ρωμαϊκούς χρόνους. Ο χιτώνας, ένα απλό ένδυμα που θυμίζει τη σημερινή απλή φούστα, μοιάζει να ντύνει ομοιόμορφα το ανδρικό και γυναίκειο σώμα  με κύριο στόχο την ευκολία κινήσεων και την προστασία από τον ήλιο και το κρύο... Ανάλογες μορφές τέτοιων ενδυμάτων βρίσκουμε στους Ισλαμικούς πολιτισμούς, ακόμα και σήμερα,  που παρά την πουριτανική επίσης αισθητική, στόχο έχει να αποκρύψει από τα μάτια των ανδρών το γυναίκειο σώμα. Η στολή αυτή  έχει μια συνέχεια με τους χιτώνες  της Αθήνας και της Ρώμης. Τι σημαίνει η αυστηρότητα της ενδυμασίας για μια κοινωνία; Η αυστηρότητα της ενδυμασίας, συνήθως, συμβαδίζει με κοινωνίες που θέλουν να αποκόψουν την ερωτική διάθεση των πολιτών, αφού το τελετουργικό της οργάνωσης της παράγωγης απαιτεί προσήλωση στην εργασία, άρα απομάκρυνση του εργαζομένου από τις άσκοπες και οικονομικά ασύμφορες σεξουαλικές πρακτικές, που συνήθως θα αφαιρέσει δυνάμεις που θα ήσαν χρήσιμες μόνο στην παράγωγη έργου και οικονομικού πλούτου. Στο Μεσαίωνα, η ενδυμασία γίνεται αυστηρή και επιβλητική, αφού έχει πλέον κυριαρχήσει ο Χριστιανικός φανατισμός που θέλει να τιμωρήσει τα σωματικά πάθη, γιατί τα θεωρεί εστίες αντίστασης στην επιβολή  μιας νέας τάξης οικονομικά κυρίαρχης, που μόνο με ανθρωποθυσίες  θα μπορούσε να συντηρήσει τους στρατούς της εποχής, που απαιτούσαν λουτρά αίματος για την εξάπλωση των βασιλείων και φέουδων της εποχής. Η τιμωρία των επιθυμιών με θεϊκό κύρος ήταν από μονή της αρκετή, για να αποτρέψει τους άνδρες της εποχής σε μια ζωή  που είχε θέλγητρα περισσότερα από την συνεχή και μακροχρόνια στέρηση στα πεδία των μαχών, που ήταν τις περισσότερες φορές  επικίνδυνη για την ιδία τη ζωή τους.

Διαβάστε Περισσότερα »

Γιατί δεν μπορώ να ξεπεράσω τον πρώην μου;

Γιατί δεν μπορώ να ξεπεράσω τον πρώην μου; thumbnail

Κάποτε με ρώτησαν αν η επιστημονική έρευνα θα μπορούσε να εστιάσει στο να ξεπεράσουμε τον εθισμό στην αγάπη. Σίγουρα μπορεί να έχει πολύ καλά αποτελέσματα σε πολλές εθιστικές «κακές» συνήθειες αλλά άραγε θα μπορούσε να μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε τον εθισμό μας με έναν πρώην; Γράφει η Kelly McGonigal ψυχολόγος υγείας στο  Stanford University. Γιατί είναι τόσο δύσκολο να ξεπεράσουμε έναν πρώην; Ακόμα και όταν η σχέση έχει γίνει για τα καλά παρελθόν, ο στενός δεσμός που κάποτε είχατε μεταξύ σας δεν είναι εύκολο να διαγραφεί από τη μνήμη σας  και από τη «μνημη του σώματός σας». Πράγματι. Η χημεία του έρωτα φαίνεται πώς ξεπερνά τα χρονικά όρια των δεσμεύσεων μας.  Ό, τι σας θυμίζει πρώην σας μπορεί να επαναφέρει μια πλημμύρα συναισθημάτων στο μυαλό σας. Μια απλή σκέψη είναι ικανή να σας προκαλέσει ένα flash back γεμάτο από ευφορία και να σας επαναφέρει όλες τις όμορφες στιγμές που περάσατε μαζί και να ξεχάσετε πλήρως τα άσχημα κοινά σας βιώματα. Κάνω λάθος; Ακόμα και αν η σχέση σας ήταν τελικά «καταστροφική» ίσως κατά βάθος δε θέλετε να παραδεχτείτε ότι σπαταλήσατε τον χρόνο σας και τα συναισθήματά σας σε έναν άνθρωπο που μπορεί και να μην τα άξιζε. Αυτός είναι ίσως ένας από τους λόγους για τους οποίους δεν μπορείτε να ξεπεράσετε τον πρώην σας. Ένας άλλος λόγος είναι το ότι ίσως φοβάστε να κάνετε το επόμενο βήμα, μη τυχόν και προδοθείτε πάλι. Τι πρέπει να κάνετε λοιπόν για να ξεπεράσετε τον πρώην σας; Όπως και σε κάθε άλλη δύσκολη αλλαγή, έτσι και εδώ πρέπει να προσπαθήσετε να έχετε αυτοέλεγχο αλλά κυρίως, να δείξετε συμπόνοια στον ίδιο σας τον εαυτό. Η δύναμη της θέλησης βέβαια, παίζει τον πιο σημαντικό ρόλο.  Οι 5 συμβουλές που σας δίνω είναι βασισμένες σε επιστημονικά συμπεράσματα. 1.Μιμηθείτε ένα πολύ δυναμικό μοντέλο γυναίκας Οι νευροεπιστήμη εχει αποδείξει ότι  παίρνουμε μεγάλη δύναμη από τους ανθρώπους που θαυμάζουμε, απλά και μόνο με το να τους φέρνουμε στο μυαλό μας. Κοιτάξτε τη δική σας την καθημερινή ζωή, αναζητήστε στους ανθρώπους γύρω σας ένα δυνατό πρότυπο, μια δυναμική και ανεξάρτητη γυναίκα που μπορεί και τα καταφέρνει μια χαρά ακόμα και όταν δεν έχει σύντροφο στη ζωή της. Ο μιμητισμός ίσως έχει εξαιρετικά αποτελέσματα. Δοκιμάστε να τη φέρνετε στο μυαλό σας κάθε φορά που τον σκέφτεστε. Κάθε φορά που θα κοιτάξετε μια φωτογραφία του ή θα μπείτε στο προφίλ του στο Facebook , σκεφτείτε. Εκείνη, τι θα έκανε; 2. Βάλτε ξανά στη ζωή σας παλιά χόμπι ή καινούργια ενδιαφέροντα. Ο καλύτερος τρόπος για να κάνετε μια παλιά συνήθεια λιγότερο ελκυστική είναι να βρείτε μια καινούργια. Δυστυχώς δεν μπορείτε να «παραγγείλετε ένα νέο φλερτ ή να ερωτευτείτε κατά παραγγελία. Αλλά μπορείτε να ανακαλύψετε έναν καινούργιο εθισμό, να βάλετε έναν νέο στόχο στη ζωή σας. Κάντε μια προσπάθεια να αντικαταστήσετε τη λαχτάρα που νιώθετε για τον πρώην σας με μια καινούργια ασχολία. Ασχοληθείτε με ένα χόμπι που είχατε αφήσει λόγω έλλειψης χρόνου. Θυμηθείτε, ποια πράγματα σας αρέσουν αλλά έχετε πολύ καιρό να ασχοληθείτε με αυτά; Είναι το μαγείρεμα; Είναι ο χορός ή το διάβασμα; Τι κάνατε πριν τον γνωρίσετε, τι παραμελήσατε όταν μπήκατε σε αυτή τη σχέση; Δημιουργήστε καινούργιους μικρούς εθισμούς και κάθε φορά θα νιώθετε πώς εκείνος σας λείπει φροντίστε να είστε πολύ απασχολημένες για να νοσταλγήσετε την παρουσία του. 3.Αποφύγετε όσο μπορείτε το στρες. Προκαλεί την ανάγκη για επανασύνδεση. Το στρες μπορεί να πυροδοτήσει κάθε μορφή εθισμού. Ακόμα και όταν ο εθισμός έχει να κάνει με την παλιά σας αγάπη. Κάθε φορά που νιώθουμε εξαντλημένοι , υπερβολικά αγχωμένοι και κουρασμένοι δημιουργείται μέσα μας η ανάγκη για να νιώσουμε την ασφάλεια ενός αγαπημένου προσώπου. Είναι πολύ πιθανόν το άγχος και η κούραση να μας κάνουν να νιώθουμε την ανάγκη επανασύνδεσης. Αποφύγετέ το. Όσο βέβαια είναι εφικτό. Το άγχος επίσης, δημιουργεί στον ανθρώπινο εγκέφαλο την ανάγκη για «ανταμοιβή» και μάλιστα η επιδίωξή της κάτω υπό συνθήκες άγχους γίνεται χωρίς να σκεφτόμαστε το ρίσκο ή τους κινδύνους. Ας δούμε πώς λειτουργεί αυτή η αρχή στις σχέσεις. Είναι πολύ πιθανόν να φανταστείτε και να επιθυμήσετε μια επανένωση με τον σύντροφό σας προκειμένου να ανταμείψετε τον εαυτό σας και μάλιστα, χωρίς να σκέφτεστε τη λύπη ή την προδοσία που νιώσατε ή την αμηχανία της τελευταίας φοράς που βρεθήκατε. Υπάρχουν απλές τεχνικές χαλάρωσης, από μια βόλτα, ένα μασάζ ή πιο επαγγελματικές, όπως αυτές που μπορεί να σας μάθει ένας ειδικός ψυχικής υγείας. Δοκιμάστε όποια σας ταιριάζει. 4. Μην πιέζετε τον εαυτό σας να μην τον σκέφτεται. Μπορεί να έχει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που θέλετε. Υπάρχει ένα εγγυημένος τρόπος για να  μην ξεχάσετε ποτέ τον πρώην σας. Το να προσπαθήσετε να τον βγάλετε τελείως από το μυαλό σας.  Οι ψυχολόγοι  αποκαλούμε αυτή την τακτική “White Bear Effect”. (Λευκή αρκούδα). Όταν προσπαθούμε να μη σκεφτόμαστε κάτι, αυτό εγκαθίσταται για τα καλά στο μυαλό μας και καταλήγουμε να το σκεφτόμαστε συνέχεια. Είναι κάτι που συμβαίνει με όλους τους εθισμούς. Οι άνθρωποι που θέλουν να απαλλαγούν από την παχυσαρκία και προσπαθούν να μη σκέφτονται καθόλου τα γλυκά  και τη σοκολάτα, όχι μόνο δεν τα καταφέρνουν αλλά στο τέλος καταλήγουν να καταναλώνουν πολύ μεγάλες ποσότητες. Οι καπνιστές που θέλουν να βγάλουν από το μυαλό τους το τσιγάρο και σκέφτονται συνέχεια πώς θα καταφέρουν να το εξαφανίσουν από τη ζωή τους, τελικά καπνίζουν πολύ περισσότερο και η όλη προσπάθειά τους πάει κυριολεκτικά χαμένη. Σας έχει τύχει να προσπαθήσετε πολύ να απωθήσετε κάτι και να το ονειρευτείτε; Συμβαίνει πολύ συχνά, το αποδεικνύουν και οι επιστημονικές έρευνες. Την επόμενη φορά λοιπόν, που ο πρώην σας θα έρθει στον νου σας, μην πανικοβληθείτε. Μη μπείτε στη διαδικασία να διώξετε την «κακή» σκέψη, σας διαβεβαιώ ότι δε θα φύγει τόσο εύκολα. Θα ήταν καλύτερα να στρέψετε την προσοχή σας σε κάποιο άλλο πρόσωπο. Σε ένα πρόσωπο για το οποίο θα πρέπει να ξεκινήσετε να νοιάζεστε, το οποίο αξίζει τη φροντίδα σας την προσοχή και το ενδιαφέρον σας. Στον εαυτό σας.

Διαβάστε Περισσότερα »

Πόσο σεξ κάνουμε σε κάθε ηλικία;

Πόσο σεξ κάνουμε σε κάθε ηλικία; thumbnail

Μιλάμε για το σεξ, αλλά μάλλον δεν μπορούμε να κάνουμε σεξ, σύμφωνα με μία νέα μελέτη της Εταιρείας Μελέτης Ανθρώπινης Σεξουαλικότητας. Γιατί; Ίσως επειδή φοβόμαστε να κάνουμε σεξ, το σεξ μάς εκθέτει. Το σεξ είναι μια διαδικασία που μας βγάζει από τους ρόλους. Γιατί ο ρόλος δεν σημαίνει σεξ, απλώς υποδεικνύει τι νομίζουν οι άνθρωποι για το σεξ… Γράφει ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης, Χειρουργός, Ουρολόγος-Ανδρολόγος, Πρόεδρος του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Αθηνών Η θεώρησή μας για το σεξ έχει αλλάξει. Τη δεκαετία του '80 άλλαξε δραματικά το τοπίο όσον αφορά την προσέγγιση της σεξουαλικότητας. Φύγαμε από έναν συντηρητισμό, από μια απόλυτα ψυχολογική θεώρηση της σεξουαλικότητας, από έναν ρομαντισμό στην Ελλάδα και διεθνώς. Κυριαρχούσε μια ανδροκρατική αντίληψη και τα προβλήματα ήσαν «εν οίκω». Η γυναίκα ήταν σε ρόλο μητέρας-καθόλου ηδονή· ο πατέρας-άντρας, ένα«σεξουαλικό ζώο». Το σεξ ήταν μια διαδικασία που δεν τη συζητούσαμε καθόλου, ούτε βέβαια και τα προβλήματα γύρω από αυτό. Όλο αυτό που συζητιέται σήμερα ως πολύ σοβαρό, υπήρχε πάντα, αλλά δεν τολμούσαμε να το συζητήσουμε. Τώρα, βέβαια, περνάμε περίοδο που το παρασυζητάμε. Εκπομπές, lifestyle περιοδικά, όλοι έχουν γίνει «ειδικοί» και απελευθερωμένοι γύρω από το σεξ. Και το ερώτημα είναι: έχει όντως απελευθερωθεί η κοινωνία γύρω από τη σεξουαλικότητα;». Μιλάμε για το σεξ, αλλά μάλλον δεν μπορούμε να κάνουμε σεξ. Φοβόμαστε να κάνουμε σεξ, το σεξ μάς εκθέτει. Το σεξ είναι μια διαδικασία που μας βγάζει από τους ρόλους. Γιατί ο ρόλος δεν σημαίνει σεξ, απλώς υποδεικνύει τι νομίζουν οι άνθρωποι για το σεξ: Τι είναι η γυναίκα, ο άντρας-αρχηγός, τι είναι καθώς πρέπει, τι είναι σωστό. Η σεξουαλικότητα, όμως, είναι άλλο πράγμα. Είναι ολόκληρη η φύση κι εμείς περιγράφουμε μία γωνία. Σαν το φεγγάρι, που δεν το βλέπουμε όλο, αλλά περιγράφουμε αυτό που είναι ορατό. Το σεξ αφορά όλη τη ζωή, είναι μεγαλύτερο ίσως κι απ' την ίδια τη ζωή. Πρέπει να γνωρίζουμε ότι η σεξουαλικότητα παραμένει ακόμα το πιο σκοτεινό κομμάτι της ανθρώπινης συμπεριφοράς που σήμερα προσεγγίζεται με βιολογικές έρευνες αλλά και έρευνα κοινωνικής συμπεριφοράς. Στην πραγματικότητα της σχέσης, στη θέση της ερωτικής περιπέτειας παίρνει θέση η ασφάλεια και οι κώδικες κοινωνικής, οικογενειακής και αγαπητικής σημασίας που από μόνες τους όμως καταργούν την επιθυμία για περιπέτεια, για ανακάλυψη του άγνωστου «άλλου» που αναγκαστικά στη σχέση νομιμοποιείται μόνο ως πατέρας ή μητέρα, ως σύζυγος, ως φίλος, και πάντα ως λιγότερο εραστής. Σύμφωνα με όσα γνωρίζουμε, η σεξουαλική επιθυμία είναι ένα σύνθετο φαινόμενο βιολογικό, ψυχοσυναισθηματικό, ορμονικό και πιθανότατα γενετικό. Παρά το ότι το σεξ έχει συνδεθεί με τον έρωτα και με τον γάμο, νομιμοποιούμαστε να κάνουμε σεξ χωρίς να υπάρχει συναίσθημα. Το να επιθυμώ και να ποθώ έναν άνθρωπο δεν σημαίνει ότι τον έχω ερωτευτεί. Ο έρωτας δεν είναι επιβεβλημένος, δεν αποτελεί καταδίκη και σίγουρα δεν είναι προϋπόθεση για να κάνουμε σεξ. Αρκετά συχνά όμως παρεξηγούμε το σεξ όταν είμαστε ερωτευμένοι. Ενοχοποιούμε τη σεξουαλική πράξη, διότι θεωρούμε πως μας επιτρέπεται να κάνουμε έρωτα και όχι σεξ, αφού το σεξ ταιριάζει σε σχέσεις όπου δεν εμπλέκονται τα συναισθήματα.Κι όμως αυτή η αντίληψη είναι λανθασμένη και μας οδηγεί σε λάθος μονοπάτια, συμπεράσματα και εν τέλει κατάληξη: τη στιγμή όπου θα θεωρήσουμε ότι κάναμε σεξ και όχι έρωτα, η ανασφάλεια και οι φόβοι αναδύονται και η σχέση πλήττεται. Αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε αν είμαστε πραγματικά ερωτευμένοι, αν ο σύντροφος είναι ερωτευμένος, τι οδήγησε τη σχέση σε αυτή τη μετάλλαξη, δηλαδή από συναισθηματική/ερωτική σχέση σε σεξουαλική και η επώδυνη και κατά βάση ανούσια προσωπική αναζήτηση με τις συνεχείς απορίες και αμφισβητήσεις του συναισθήματός μας μας υποδουλώνει και μας οδηγεί στη σταδιακή καταστροφή της σχέσης. Και όλα αυτά ξεκινούν από μια άτοπη διαπίστωση και από μια παράνομη οριοθέτηση της σεξουαλικής πράξης που λέει ότι κάνουμε σεξ όταν δεν αισθανόμαστε τίποτα για τον σύντροφο παρά μόνο επιθυμία και γνώμονάς μας είναι η ικανοποίηση των αναγκών μας, ενώ έρωτα κάνουμε όταν ο σύντροφος μάς είναι πολύτιμος, όταν είμαστε ερωτευμένοι, όταν τον αγαπάμε κ.ο.κ. Ποιος μας είπε ότι απαγορεύεται να κάνουμε σεξ όταν ερωτευόμαστε; Γιατί ευνουχίζουμε την ερωτική πράξη και τους εαυτούς μας; Γιατί φοβόμαστε το σεξ και την άγρια και ενστικτώδη δύναμη που έχει μέσα στη σχέση και γιατί το σεξ κοινωνικά φορά μανδύες ύποπτους. Τα κοινωνικά κατεστημένα φθείρονται και τείνουν να καταρριφθούν, το μόνο που μένει είναι τα προσωπικά μας ταμπού να ακολουθήσουν την πορεία των κοινωνικών. Εξάλλου η αλλαγή και η πρόοδος ξεκινά πάντα απ’ τη μονάδα και διοχετεύεται στο υποψιασμένο σύνολο, μικρό αρχικά και μεγάλο στη συνέχεια. Πόσο σεξ κάνουμε σε κάθε ηλικία; Μεταβαίνοντας από την αναφορά στην κοινωνική και φιλοσοφική διάσταση του σεξ, στην ανάλυση των αποτελεσμάτων της έρευνας για τη σεξουαλική δραστηριότητα των Ελλήνων _ την οποία επεξεργάστηκαν οι συνεργάτες της ΕΜΑΣ, κ. Γ. Μποτονάκης, ψυχίατρος-ψυχαναλυτής, κ. Π. Δρέττας, ουρολόγος-ανδρολόγος, κ. Ελ. Ελευθερίου, ψυχολόγος-σεξολόγος, κ. Θ. Παλαντζάς, ουρολόγος-ανδρολόγος με την εποπτεία του προέδρου _ και που πραγματοποιήθηκε σε υγιή πληθυσμό (400 άνδρες και γυναίκες, ηλικίας 18 ετών και πάνω), επισημάναμε τα παρακάτω στοιχεία: -Στις ηλικίες 18-25 ετών η συχνότητα είναι σχεδόν καθημερινή και πολλές φορές ίσως και δύο φορές την ημέρα. Αυτή είναι η βιολογική ικανότητα των νέων, ιδιαίτερα αν υπάρχει χρόνος ελεύθερος. Ένας νέος άνδρας μπορεί μέσα σε 25 λεπτά να έχει μια δεύτερη ευκαιρία για σεξουαλική πράξη, σε αντίθεση με έναν 45αρη που χρειάζεται, εφόσον είναι υγιής, 2-4 ώρες για την επόμενη στύση. Πρέπει να υπολογίσουμε πάντα πως η συχνότητα των επαφών είναι και συνάρτηση της επιθυμίας για τον σύντροφο, του ελεύθερου χρόνου και της μονιμότητας της σχέσης. Με έναν νέο σύντροφο η συχνότητα επιθυμίας διαφοροποιείται συγκριτικά με τον παλιό μας σύντροφο, ιδιαίτερα στις μακροχρόνιες σχέσεις, όπου η επιθυμία αντικαθίσταται από τη φιλία και την τρυφερότητα. Στους νέους όμως άνδρες του δείγματός μας πρέπει να προσέξουμε την παράμετρο «αστάθεια στις σχέσεις». Οι νέοι μας από ιδιοσυγκρασία και κοινωνικότητα δεν έχουν ιδιαίτερα μακροχρόνιες σχέσεις, άρα και η σεξουαλική συχνότητα είναι ικανοποιητική. Ο μέσος όρος της διάρκειας μιας σχέσης μεταξύ νέων αυτής της ηλικίας δεν ξεπερνά τους 3 μήνες και συνήθως μένουν εκτός δεσμού ένα χρόνο τουλάχιστον. Με αυτά τα δεδομένα η συχνότητα των επαφών ανά έτος πέφτει δραματικά στους νέους, αφού η αποχή από το σεξ είναι συνέπεια της απουσίας συντρόφου. Άρα αν συγκριθούν με μεγαλύτερες ηλικιακές ομάδες, όπου η σταθερότητα της σχέσης είναι κυρίαρχη, είναι σίγουρο πως αναλογικά θα έχουν _ ανά έτος τουλάχιστον _ λιγότερες επαφές. -Στις ηλικίες 25-35 ετών τα ζευγάρια κυριαρχούν και η μονιμότητα στις σχέσεις επιτρέπει συχνότητα 2-3 φορές την εβδομάδα, που είναι μια συνήθης σεξουαλική πρακτική σε αυτές τις ηλικίες. Η βιολογική ικανότητα, όμως, είναι για μία 1 φορά την ημέρα. -Στις ηλικίες 35-45 ετών, που είναι ίσως οι πιο σταθερές σχέσεις αλλά και οι πιο δύσκολες γιατί τα ζευγάρια αυτής της 10ετίας είναι ήδη φορτωμένα με πολλά προβλήματα οικογένειας, παιδιών και υποχρεώσεων που συνήθως εμποδίζουν τη θεμιτή συχνότητα, η συχνότητα είναι 2 φορές την εβδομάδα, αν και η βιολογική ικανότητα είναι για 1 φορά την ημέρα. Τα ζευγάρια αυτής της 10ετίας είναι κουρασμένα από την ίδια τη ζωή και τη συμβίωση, αλλάζει η ποιότητα της σχέσης, όπου κυριαρχεί η αγάπη, η φιλία και η θαλπωρή-τρυφερότητα και υποβαθμίζεται η σεξουαλική επιθυμία. Βιολογικά βέβαια η ηλικία από μόνη της επιτρέπει την καθημερινή επιθυμία, αλλά και την ικανότητα σεξουαλικής πρακτικής χωρίς πρόβλημα, απλά ο χρόνος και ο τόπος είναι που δημιουργούν εμπόδια. -Στις ηλικίες 45-55 ετών, τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες βιολογικά έχουν αρχίσει να κουράζονται και η συχνότητα των επαφών μειώνεται δραματικά, αφού ο τρόπος ζωής έχει κουράσει το ήδη βιολογικά κουρασμένο πνεύμα και σώμα. Σε αυτές τις ηλικίες η ανάγκη για επιβεβαίωση ωθεί πιο συχνά στην απιστία από ό,τι στους νέους που δεν έχουν ανάγκη να αποδείξουν την υπεροχή τους που ούτως ή άλλως είναι πληθωρική και δεν χρήζει επιβεβαίωσης. Στις ηλικίες αυτές αυξάνεται η συχνότητα πολλές φορές για λόγους άρνησης της φθοράς και για λόγους άλλοθι στις σχέσεις («πρέπει να δείξω πως θέλω τον σύντροφό μου γιατί γκρινιάζει, υποψιάζεται» κ.λπ.). Σύμφωνα με την έρευνα, σε αυτές τις ηλικίες κάνουμε σεξ 3 φορές τον μήνα, ενώ από βιολογικής πλευράς θα μπορούσαμε και 1 φορά την ημέρα. - Στις ηλικίες των 55 ετών και άνω τα πράγματα δυσχεραίνουν, πολλοί είναι χωρίς σύντροφο (διαζύγια, χηρεία) αλλά και βιολογικά κουρασμένοι, πολλές παθήσεις συνοδεύουν τις ηλικίες αυτές (καρδιά, διαβήτης, αγγεία) αλλά και η εμμηνόπαυση στις γυναίκες και η ανδροπενία (προοδευτική μείωση των ανδρογόνων) στους άνδρες είναι σαφή αίτια για τη δυσκολία της ερωτικής τους ζωής. Τα ζευγάρια αυτής της ηλικίας όμως έχουν αυξημένη ερωτική δραστηριότητα ψυχολογικής πυροδότησης, γιατί θέλουν να ζήσουν και να χαρούν τον έρωτα τώρα που οι υποχρεώσεις από παιδιά και οικογένεια έχουν απομακρυνθεί. Η εμπειρία επίσης της ηλικίας και η υπέρβαση (διόρθωση) λανθασμένων συμπεριφορών κατά τη σεξουαλική πρακτική της προηγούμενης ερωτικής ζωής κάνει πολλές φορές καλύτερους εραστές τους άνδρες και τις γυναίκες με περισσότερους και πιο έντονους οργασμούς. Και σε αυτές τις ηλικίες, η συχνότητα του σεξ είναι 3 φορές τον μήνα, αλλά η βιολογική ικανότητα είναι για καθημερινά. Άλλο το βιολογικό ρολόι, άλλο η πραγματική ζωή -Όλοι οι άνθρωποι έχουν τη βιολογική ικανότητα για καθημερινή σεξουαλική πράξη -Ένας υγιής άντρας μπορεί να έχει τουλάχιστον 2 ώρες στυτική ικανότητα το 24ωρο -Η σεξουαλική πρακτική διαφοροποιείται αναλόγως με τη βιολογική ικανότητα, η οποία αλλάζει ανά δεκαετία -Ένας άνδρας ηλικίας 25 ετών έχει τεράστια αποθέματα φαντασίας και βιολογικής επιθυμίας (υψηλά ανδρογόνα στο αίμα κ.λπ.), άρα μπορεί να κάνει σεξ και 3-4 φορές την ημέρα -Ένας άντρας ηλικίας 45 ετών κάνει πιο προγραμματισμένο σεξ, γιατί βιολογικά και ψυχολογικά έχει άλλες προτεραιότητες

Διαβάστε Περισσότερα »
X

Αγαπητοί αναγνώστες,

Σας ενημερώνουμε ότι το boro.gr προσφέρει καθημερινά (Δευτέρα-Παρασκευή) δωρεάν ψυχολογική υποστήριξη με επαγγελματίες ψυχολόγους.

Κάντε κλίκ εδώ για να συνδεθείτε και να ενημερωθείτε για τις ώρες λειτουργίας.
X