Ορθοπεδική

Γιατί πονάω στο ισχίο;

Οι πόνοι στο ισχίο είναι ένα πρόβλημα που ταλαιπωρεί πολλές από εμάς, λίγες όμως γνωρίζουμε για την οστεοαρθρίτιδα. Πόνος και δυσκαμψία τα κυριότερα συμπτώματά της. Ο ορθοπεδικός, κύριος Αντώνης Παπασωτηρίου, μας εξηγεί όλα πρέπει να γνωρίζουμε για την πάθηση αυτή και την αντιμετώπισή της.

Γράφει ο Αντώνης Παπασωτηρίου

-Τι είναι η οστεοαρθρίτιδα του ισχίου;

Είναι ένα από τα πιο συχνά προβλήματα ας δούμε τι συμβαίνει στην περίπτωση αυτή.  Η άρθρωση του ισχίου (γοφός) αποτελείται από την μηριαία κεφαλή η οποία αρθρώνεται με ένα άλλο οστό την κοτύλη. Οι επιφάνειες αυτών των δύο οστών δηλαδή της μηριαίας κεφαλής και της κοτύλης, ονομάζονται αρθρικές επιφάνειες. Η οστεοαρθρίτιδα λοιπόν του ισχίου σημαίνει φθορά των αρθρικών αυτών επιφανειών.

-Ποια είναι τα συμπτώματα;

Τα βασικά συμπτώματα της οστεοαρθρίτιδας του ισχίου,είναι ο πόνος και η δυσκαμψία (δυσκολία στην κίνηση της άρθρωσης ) . Ο πόνος αρχικά εκδηλώνεται μετά από κούραση ,ενώ σταδιακά γίνεται όλο και πιο συχνός,ακόμα και στην ανάπαυση (restpain). Εντοπίζεται στην μπροστινή επιφάνεια του γοφού (βουβωνική χώρα) και μπορεί να αντανακλά και στην πρόσθια επιφάνεια του μηρού.

-Πώς γίνεται η διάγνωση για την οστεοαρθρίτιδα του ισχίου;

Συνήθως η κλινική εξέταση από τον ορθοπαιδικό σε συνδυασμό με μία απλή ακτινογραφία της άρθρωσης του ισχίου , είναι αρκετά για την σωστή διάγνωση.

-Πώς μπορώ να την αντιμετωπίσω;

Στα αρχικά στάδια η πάθηση μπορεί να αντιμετωπισθεί με φαρμακευτική αγωγή (αναλγητικά , μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη ) ,όπως και με φυσικοθεραπείες. Σε προχωρημένες καταστάσεις , όταν δηλαδή λόγω του πόνου και της δυσκαμψίας δυσχεραίνεται η ποιότητα ζωής του ασθενούς , τότε τον λόγο έχει η χειρουργική θεραπεία. Η πιο πετυχημένη χειρουργική επέμβαση για την οστεοαρθρίτιδα του ισχίου , είναι η ολική αρθροπλαστική του ισχίου. Η επέμβαση αυτή προσφέρει άμεση ανακούφιση από τον πόνο και γρήγορη κινητοποίηση για τον ασθενή. Στην επέμβαση αυτή αντικαθίσταται η άρθρωση του ισχίου με μία τεχνητή μεταλλική άρθρωση.

Η άσκηση στην εφηβεία μειώνει τον κίνδυνο οστεοπόρωσης;

Η εφηβεία είναι η πιο κρίσιμη ηλικία για την ανάπτυξη του σκελετού και σε αυτή την ηλικία πρέπει να καταφέρουν να εξασφαλίσουν την καλύτερη δυνατή οστική μάζα. Τα οφέλη είναι πολλά. Ένας γερός και υγιής σκελετός στην ενήλικη ζωή αλλά και αποφυγή του κινδύνου της οστεοπόρωσης. Πώς θα το καταφέρουν αυτό; Μα φυσικά, με την άσκηση. 

Ο κύριος Γιώργος Λυρίτης, Ομότιμος Καθηγητής της Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών και Πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Οστεοπόρωσης μας εξηγεί πόσο σημαντικές είναι οι αθλητικές δραστηριότητες για την σκελετική ωρίμανση των παιδιών μας.

-Η καλή κατάσταση του σκελετού ξεκινά από τα χρόνια της εφηβείας; 

Η μελλοντική κατάσταση του σκελετού μας εξαρτάται από το αν αποκτήσαμε κατά τη διάρκεια της εφηβείας μας την κορυφαία (καλύτερη δυνατή) οστική μάζα. Η έννοια της κορυφαίας οστικής μάζας δεν πρέπει να θεωρείται συνώνυμη με την ολοκλήρωση της σκελετικής ανάπτυξης. Μια έφηβος ψηλώνει μέχρι τα 14-15 αλλά  συνεχίζει να αυξάνει την ποσότητα οστού που περιέχει ο σκελετός της και στην περίοδο της νεότητας ακόμα και μέχρι την ηλικία των 30 ετών.

-Πώς μπορεί να επιτευχθεί η μεγιστοποίηση της οστικής μάζας στην εφηβεία; Ποια αθλήματα βοηθούν περισσότερο; 

Επιτυγχάνεται μέσω της σωστής διατροφής η οποία θα πρέπει να είναι πλούσια σε ασβέστιο και μέσω της άσκησης. Η άσκηση οποία συμβάλει στην αύξηση της σωματικής επάρκειας, προάγει την διατήρηση της καλής υγείας, ενδυναμώνει το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού, ενώ ταυτόχρονα μειώνει τον χρόνο ανάρρωσης  σε ασθένειες αλλά και βελτιώνει την αποδοτικότητα του ατόμου.

Προσδίδει μηχανικά ερεθίσματα στους οστεοβλάστες, αυτό δηλαδή σημαίνει ότι αυξάνεται η παραγωγή οστικής μάζας, αυξάνεται η  σκελετική μάζα. 

Αθλητικές δραστηριότητες όπως το μπάσκετ, το ποδόσφαιρο, το τένις και η ενόργανη γυμναστική προκαλούν μια σημαντική αύξηση της οστικής πυκνότητας στη σπονδυλική στήλη και το ισχίο σε παιδιά προ της εφηβείας, ενώ συγχρόνως δυναμώνουν και το μυϊκό σύστημα.

-Τι κερδίζει ο έφηβος που ξεκινά νωρίς την άσκηση στη ζωή του; Πώς σχετίζεται η γυμναστική με την οστεοπόρωση; 

Προλαμβάνει την οστεοπόρωση και γι’ αυτό το λόγο τα επίπεδα της φυσικής δραστηριότητας πρέπει να εδραιώνονται στην παιδική και εφηβική ηλικία μέσω της ενθάρρυνσης των παιδιών και των εφήβων να αθλούνται. Ένας έφηβος που δεν επιτυγχάνει την κορυφαία οστική μάζα κατά τη διάρκεια της εφηβείας μπορεί να εμφανίσει οστεοπόρωση στη μετέπειτα ζωή του. Η τακτική και συστηματική ενασχόληση με αθλήματα βοηθά στην άσκηση της απαραίτητης πίεσης στα οστά, επιτρέποντας έτσι στους νέους να αποκτήσουν έναν πιο γερό σκελετό. Η διάρκεια της άσκησης θα πρέπει να διαρκεί 30-60λεπτά και να επαναλαμβάνεται αρκετές φορές την εβδομάδα.

-Άσκηση αλλά με μέτρο. Τι προβλήματα μπορούν να δημιουργήσουν οι υπερβολές;  

Στο σχολείο θα πρέπει να δίνεται η δυνατότητα στα παιδιά να αθλούνται υπό επιτήρηση ειδικών, έτσι ώστε να αποκτήσουν μακροχρόνια οφέλη για τα οστά τους. Τα αθλήματα που συμπεριλαμβάνουν άλματα και γενικά δραστηριότητες φόρτισης του σκελετού, όπως το μπάσκετ και η ενόργανη γυμναστική είναι τα καταλληλότερα και θα πρέπει να συμπεριλαμβάνονται στις ώρες της γυμναστικής, χωρίς όμως να υπάρχει υπερβολή, διότι η υπερβολή μπορεί να προκαλέσει προβλήματα όπως τραυματισμούς και σοβαρή διαταραχή της ορμονικής λειτουργίας, με αποτέλεσμα ένα ευαίσθητο και αδύναμο μυοσκελετικό σύστημα.

Έχει φανεί ότι κατά τη διάρκεια της γυμναστικής στο σχολείο τα κορίτσια δεν συμμετέχουν τόσο ενεργά όσο τα αγόρια, και δυστυχώς τα κορίτσια είναι αυτά που διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης οστεοπόρωσης κάτι το οποίο θα μπορούσαν να αποφύγουν με την αθλητική δραστηριότητα.

 

Πώς μπορώ να απαλλαγώ από το κότσι στα πόδια;

Το κότσι είναι ένα πρόβλημα που ταλαιπωρεί πολλές γυναίκες. Πέρα από την αντιαισθητική εικόνα που δημιουργεί, προκαλεί και μεγάλο πόνο. Ο κύριος Σταμάτης Μάνος, ορθοπεδικός , μας εξηγεί τι ακριβώς είναι ο βλαισός μεγάλος δάκτυλος, το κοινώς λεγόμενο κότσι, και πώς μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε.

Τι είναι ο βλαισός μεγάλος δάκτυλος;

Ο βλαισός μεγάλος δάκτυλος (κότσι) αποτελεί την συχνότερη παραμόρφωση του ποδιού που ταλαιπωρεί μεγάλο μέρος του γυναικείου κυρίως πληθυσμού. Για να αντιληφθεί κάποιος την παθογένεια της παραμόρφωσης θα πρέπει να καταλάβει κάποια βασικά στοιχεία της φυσιολογικής ανατομίας του προσθίου τμήματος του ποδιού.

Στις εικόνες 1 και 2 (ακτινογραφία και φωτογραφία ενός φυσιολογικού ποδιού) οι γραμμές Α και Β αναπαριστούν τους επιμήκεις άξονες του 1ου και 2ουμεταταρσίου, αντίστοιχα. Η γωνία που σχηματίζουν οι γραμμές Α και Β, η οποία ονομάζεται διαμετατάρσιος, στο φυσιολογικό πόδι έχει ως ανώτατο όριο τις 9°.

Σε περίπτωση παραμόρφωσης βλαισού μεγάλου δακτύλου, η διαμετατάρσιος γωνία ΑΒ αυξάνει σε άλλοτε άλλο βαθμό. Στις εικόνες 3 και 4 (ακτινογραφία και φωτογραφία ενός ποδιού με παραμόρφωση βλαισού μέγα δακτύλου) είναι ευδιάκριτη η μεγάλη διαμετατάρσιος γωνία ΑΒ, στην συγκεκριμένη περίπτωση 18°, με αποτέλεσμα το μεγάλο δάκτυλο να αποκλίνει προς τα μικρότερα δάκτυλα. Αυτή η απόκλιση σε βλαισότητα (από όπου προέρχεται και η ονοματολογία της παραμόρφωσης) οδηγεί σε προοδευτικό υπεξάρθρημα την άρθρωση του μεγάλου δακτύλου, με αποτέλεσμα το έσω τμήμα της κεφαλής του μεταταρσίου να παραμένει ακάλυπτο το οποίο προβάλει σαν «κότσι» (μικρά βέλη στις εικόνες 3 και 4).

Ποιά είναι η θεραπεία;    

Σε αποτυχία συντηρητικής θεραπείας (τροποποίηση υπόδησης), η χειρουργική θεραπεία αποσκοπεί στην αποκατάσταση της φυσιολογικής ανατομίας, δηλαδή στην μείωση της διαμετατάρσιας γωνίας ΑΒ. Αυτό επιτυγχάνεται με κάποιας μορφής οστεοτομία του 1ου μεταταρσίου, ώστε να παρεκτοπιστεί η κεφαλή του 1ου μεταταρσίου προς τα μικρότερα δάκτυλα. Ο τύπος της οστεοτομίας που επιλέγεται καθορίζεται πρωταρχικά από το μέγεθος της γωνίας ΑΒ, αλλά και από την εκπαίδευση, την εμπειρία και εξοικείωση του χειρουργού με τις διάφορες τεχνικές.

Για διαμετατάρσιο γωνία ΑΒ μέχρι 13°, είναι επαρκής μια περιφερική οστεοτομία όπως φαίνεται στις εικόνες 5 και 6.

Για διαμετατάρσιο γωνία ΑΒ μεγαλύτερη των 13°, είναι απαραίτητες άλλου τύπου  οστεοτομίες ή και συνδυασμός όπως φαίνεται στις εικόνες 7 και 8, όπου μία  βαρύτατη παραμόρφωση με διαμετατάρσιο γωνία ΑΒ μεγέθους 23°, αποκαταστάθηκε σε φυσιολογικά επίπεδα.

Ακούγονται ότι τα χειρουργεία αυτά είναι επώδυνα ή ότι η παραμόρφωση υποτροπιάζει. Τι ισχύει;

Το επίπεδο του μετεγχειρητικού πόνου είναι συνάρτηση της μετεγχειρητικής αναλγητικής αγωγής και δεν έχει να κάνει με την τεχνική. Σε κάθε χειρουργείο ποδιού εκτός από το νευρικό block (μορφή περιοχικής αναισθησίας) ο ασθενής λαμβάνει και την κατάλληλη αναλγησία ώστε να μην υπάρχει καθόλου πόνος. Το εγχειρητικό αποτέλεσμα τέτοιων επεμβάσεων που αποκαθιστούν την φυσιολογική ανατομία είναι μόνιμο.  Βασική προϋπόθεση τα χειρουργεία αυτά να πραγματοποιούνται από εξειδικευμένους χειρουργούς ποδιού με πιστοποίηση από κάποιο διεθνή οργανισμό.

Τι είναι η διαδερμική χειρουργική ή  αλλιώς “τεχνική  laser”; Είναι αποτελεσματική; 

Πρόκειται για διαδερμικές οστεοτομίες οι οποίες πρακτικά εγκαταλείφθηκαν σε όλα τα μεγάλα εξειδικευμένα κέντρα του εξωτερικού, λόγω του ιδιαίτερα χαμηλού ποσοστού επιτυχίας και των πολλών και ιδιαίτερα δυσεπίλυτων επιπλοκών. Δυστυχώς στην χώρα μας, και υπό την ανοχή και αδιαφορία κυρίως του Ιατρικού Συλλόγου, μικρή μερίδα Ιατρών χωρίς εκπαίδευση στην χειρουργική του ποδιού δημιουργεί λανθασμένες εντυπώσεις και υψηλές προσδοκίες  σχετικά με τις “διαδερμικές” επεμβάσεις, οι οποίες δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και αντίκεινται σε κάθε έννοια ιατρικής δεοντολογίας. Επίσης, ακόμα και η χρήση του όρου “τεχνική Laser” δεν πρέπει να χρησιμοποιείται καθώς είναι πλήρως αναληθής και παραπειστικός, με σκοπό την εξαπάτηση του ασθενή.

 

Όσο μεγαλώνω χάνω ύψος; Τι μπορώ να κάνω;

Ο κ. Γιώργος Λυρίτης, ομότιμος καθηγητής Ορθοπεδικής – Μεταβολικών Νοσημάτων Οστών του Πανεπιστημίου Αθηνών, εξηγεί πως επιδρά η πάροδος των χρόνων στον οργανισμό μας και ιδίως στο ύψος μας.

Πότε σταθεροποιείται το ανάστημά μας;

Το μεγαλύτερο ανάστημα του ανθρώπου επιτυγχάνεται στις γυναίκες συνήθως στα 16 και στους άνδρες στα 18 έτη. Μετά, υπάρχει μια σταθεροποίησή του έως την ηλικία περίπου των 40.

Μετά την ηλικία αυτή αρχίζει αργά αλλά σταθερά η… κατιούσα για το ανάστημά μας. Το ύψος μειώνεται κατά 1 εκατοστό ανά 10 χρόνια, κυρίως μετά την ηλικία των 50 ετών στις γυναίκες και των 60 στους άνδρες. Μια φυσιολογική γυναίκα σε ηλικία 80 ετών αναμένεται να έχει χάσει 3-4 εκατοστά, ενώ αντίστοιχα ένας άνδρας 2-3 εκατοστά.

Ανάλογες δραστικές αλλαγές επέρχονται και στον σκελετό μας;

Οι πιο σημαντικές  αλλαγές σε ό,τι αφορά τη σπονδυλική μας στήλη, αυτές δηλαδή που επηρεάζουν και την υγεία μας, είναι η απώλεια του ύψους των μεσοσπονδυλίων δίσκων, οι οστεοπορωτικές παραμορφώσεις των σπονδύλων, η αύξηση της φυσιολογικής κύφωσης της θωρακικής μοίρας και της λόρδωσης της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, η οστεοαρθρίτιδα, κυρίως των γονάτων και λιγότερο των ισχίων.

Οι 23 μεσοσπονδύλιοι δίσκοι έχουν ύψος 0,5-1 εκ.ο καθένας, επομένως προσφέρουν στο ανάστημα μήκος 25- 30 εκατοστών. Με την πάροδο της ηλικίας, εκφυλίζονται και αφυδατώνονται, με αποτέλεσμα να χάνουν συνολικά σημαντικό ύψος που μπορεί να υπερβεί τα 10 εκατοστά. Η κατάσταση αυτή συνοδεύεται κατά κανόνα με συνεχή ενοχλήματα, πόνους στην πλάτη και τη μέση, καθώς και δυσκινησία.

Επίσης, δραστική αλλαγή για την εμφάνιση μετά τα 60 χρόνια συνεπάγεται η σαρκοπενία, δηλαδή η προοδευτική απώλεια μάζας και απόδοσης του μυϊκού μας συστήματος. Η μέγιστη μυϊκή λειτουργία επιτυγχάνεται στους άνδρες στην ηλικία των 25 ετών και στις γυναίκες στην ηλικία των 20. Διατηρείται σχεδόν ανέπαφη και στα δύο φύλα έως τα 40, ενώ μετά στους άνδρες μειώνεται σχεδόν γραμμικά έως την προχωρημένη ηλικία, ενώ στις γυναίκες επιδεινώνεται απότομα μετά την εμμηνόπαυση.

Μπορούν να προληφθούν αυτές οι καταστάσεις;

Η πρόληψη της φυσιολογικής απώλειας αναστήματος μπορεί εν μέρει να προληφθεί με συστηματική φροντίδα. Αυτό προϋποθέτει την ακολούθηση ενός υγιεινού τρόπου ζωής που περιλαμβάνει συστηματική άσκηση με ασκήσεις μυϊκής ενδυνάμωσης και σωστής στάσης του κορμού, διατροφή πλούσια σε αντιοξειδωτικές ουσίες, αποφυγή της παχυσαρκίας, διακοπή του καπνίσματος (που εκφυλίζει τους ιστούς) και των οινοπνευματωδών ποτών και αποφυγή καθιστικής εργασίας.

 

 

Tι πρέπει να κάνω για να προλάβω την οστεοπόρωση;

Ο κύριος Γιώργος Λυρίτης, καθηγητής Ορθοπαιδικής Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, μας εξηγεί πως η διατροφή μπορεί να γίνει ασπίδα για την αντιμετώπιση της οστεοπόρωσης.

Τι είναι η οστεοπόρωση;
Η οστεοπόρωση είναι μία πάθηση των οστών που χαρακτηρίζεται από μείωση της οστικής πυκνότητας. Τα οστά γίνονται εύθραυστα και αδύναμα με αποτέλεσμα να εμφανίζονται κατάγματα χωρίς να υπάρχει σοβαρός τραυματισμός. Υπολογίζεται ότι περισσότεροι από 200 εκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο υποφέρουν από οστεοπορωτικά κατάγματα. Στην Ελλάδα η οστεοπόρωση πλήττει περίπου το 30% των γυναικών μετά την εμμηνόπαυση. Επίσης για το 75% των οστικών καταγμάτων σε ηλικία άνω των 45 ετών ευθύνεται η οστεοπόρωση. Η μη συμμόρφωση των ασθενών στη θεραπεία έχει τεράστιες οικονομικές επιπτώσεις. Τα στοιχεία αυτά υπογραμμίζουν τη μεγάλη σημασία της πρόληψης.
Πώς μπορούμε να προλάβουμε την οστεοπόρωση;
Η πρόληψη θα πρέπει να ξεκινά από την παιδική ηλικία με μια πλούσια σε ασβέστιο διατροφή, καθώς και με την ανάπτυξη ενός καλού μυϊκού συστήματος.
Η διατροφή και η άσκηση παίζουν κεντρικό ρόλο για την πρόληψη της νόσου και κατά την ενήλικο ζωή. Μία ισορροπημένη διατροφή θα πρέπει να περιλαμβάνει επαρκείς ποσότητες τροφών πλούσιων σε ασβέστιο και λευκώματα όπως το γάλα και το τυρί.Η συνιστώμενη ημερήσια πρόσληψη ασβεστίου κυμαίνεται από 800-1000 mg ημερησίως για υγιείς ενήλικες ενώ για ειδικές ομάδες πληθυσμού όπως τα παιδιά, οι έγκυες,οι θηλάζουσες, οι μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες η πρόσληψη πρέπει να είναι 1200-1500 mg. Παράλληλα θα πρέπει να ενθαρρύνεται η ελαφρά αθλητική δραστηριότητα και η έκθεση στην ηλιακή ακτινοβολία, η οποία είναι σημαντική για το μεταβολισμό της βιταμίνης D που κατέχει κεντρικό ρόλο στο μεταβολισμό του ασβεστίου και κατά συνέπεια στην υγεία των οστών. Από την άλλη πλευρά, η κατάχρηση του αλκοόλ και το κάπνισμα είναι παράγοντες κινδύνου για εμφάνιση οστεοπόρωσης και κατά συνέπεια θα πρέπει να αποφεύγονται.
Οι γυναίκες που βρίσκονται στην εμμηνόπαυση πρέπει να ακολουθούν ιδιαίτερο πρόγραμμα διατροφής;
Οι συστάσεις για την αποφυγή ανάπτυξης της μετεμμηνοπαυσιακής οστεοπόρωσης συνοψίζονται στις ακόλουθες εντολές:
–      Διατροφή πλούσια σε απορροφήσιμο ασβέστιο
–      Επαρκής πρόσληψη βιταμίνης D
–      Αποφυγήαπότομης απώλειας σωματικού βάρους
–      Άσκηση εξειδικευμένη κατά ηλικίες, με επικέντρωση στην τρίτη ηλικία
–      Ειδική φυσιοθεραπεία για την αποφυγή των πτώσεων
–      Αποφυγή μακρόχρονης χρήσης φαρμάκων καθημερινής χρήσης και συγκεκριμένα θυροξίνης, αναστολέων της επαναπρόσληψης της σεροτονίνης (SSRI), αναστολέων της αντλίας πρωτονίων, αντιεπιληπτικών και αντιόξινων.
–      Τακτικές εξετάσεις και ενδεχομένως προληπτική αγωγή σε άτομα που έχουν συγγενείς πρώτου βαθμού με οστεοπόρωση.
–      Αποφυγή έλλειψης οιστρογόνων σε νέες γυναίκες και πρόωρης εμμηνόπαυσης

–      Αποφυγή καπνίσματος (έστω και καθυστερημένη διακοπή του καπνίσματος βοηθά στην πρόληψη εμφάνισης οστεοπορωτικών καταγμάτων)

–      Αποφυγή χρήσης οινοπνευματωδών ποτών

Το "κότσι" των ποδιών αντιμετωπίζεται με λέιζερ; Τι παπούτσια να φοράω;

Ο κ. Μάνος Σταμάτης, χειρουργός ορθοπεδικός, επιμελητής Α’ της Ορθοπαιδικής Κλινικής του 401 Γ.Σ.Ν.Α, μας μιλά για το πιο συχνό ορθοπεδικό πρόβλημα που ταλαιπωρεί τις γυναίκες, το λεγόμενο «κότσι», αλλά και για την αντιμετώπισή του.

Τι είναι η παραμόρφωση «κότσι»;

Ο «βλαισός μέγας δάκτυλος», κοινώς το κότσι, είναι μία συχνή ανατομική ανωμαλία του μεγάλου δακτύλου των ποδιών. Πρόκειται ουσιαστικά για την κεφαλή του μεταταρσίου, που βρίσκεται δίπλα στο μεγάλο δάχτυλο και προβάλλει όταν παραμορφώνεται ο άξονας του δαχτύλου (δηλαδή από ευθύς γίνεται καμπύλος). Έτσι, το μεγάλο δάχτυλο αποκτά μια κλίση προς τα έξω, με αποτέλεσμα να τείνει να ακουμπήσει προς το δεύτερο δάχτυλο.

Γιατί δημιουργείται;

Η κληρονομικότητα παίζει σημαντικό ρόλο, αφού το μεγαλύτερο ποσοστό όσων έχουν κότσι δηλώνουν ότι είχε ένας από τους δύο γονείς τους.

Ωστόσο, το πρόβλημα μπορούν να προκαλέσουν τα ακατάλληλα παπούτσια, πχ παπούτσια με στενή μύτη, με ψηλά τακούνια, που «σπρώχνουν» το πόδι προς τα εμπρός, με αποτέλεσμα να «στριμώχνονται» τα δάχτυλα στο μπροστινό μέρος του παπουτσιού. Το πρώτο και το πέμπτο δάχτυλο, που βρίσκονται στις άκρες, πιέζονται και επομένως το μπροστινό μέρος του ποδιού παίρνει μια σφηνοειδή μορφή.

Όσοι πάσχουν από ρευματοειδή αρθρίτιδα αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο να παρουσιάσουν κότσι, αφού η νόσος μπορεί να προκαλέσει διαταραχές σε οποιαδήποτε άρθρωση.

Η χειρουργική επέμβαση είναι μονόδρομος για την αντιμετώπισή του;

Η χειρουργική επέμβαση αποκαθιστά τη φυσιολογική ανατομία και έχει μόνιμο αποτέλεσμα. Βασική προϋπόθεση είναι το χειρουργείο να πραγματοποιείται από εξειδικευμένους χειρουργούς ποδιού με πιστοποίηση από κάποιο διεθνή οργανισμό.

Πρέπει να σημειωθεί ότι κάθε επέμβαση είναι εξατομικευμένη. Το είδος της επέμβασης εξαρτάται από το στάδιο εξέλιξης του προβλήματος.

Είναι επώδυνη επέμβαση;

Το επίπεδο του μετεγχειρητικού πόνου συσχετίζεται μόνο με την αναλγητική αγωγή που θα δοθεί από τον γιατρό στον ασθενή και δεν έχει να κάνει με την τεχνική. Σε κάθε χειρουργείο ποδιού, εκτός από το νευρικό block (μορφή περιοχικής αναισθησίας),  ο ασθενής λαμβάνει και την κατάλληλη αναλγησία ώστε να μην υπάρχει καθόλου πόνος.

Μπορεί να αντιμετωπιστεί με laser;

Η λεγόμενη τεχνική με laser ή διαδερμική οστεοτομία ήταν μια πρακτική που χρησιμοποιήθηκε πριν από μερικά χρόνια αλλά εγκαταλείφθηκε σε όλα τα μεγάλα εξειδικευμένα κέντρα του εξωτερικού λόγω του ιδιαίτερα χαμηλού ποσοστού επιτυχίας και των πολλών και ιδιαίτερα δυσεπίλυτων επιπλοκών.

Δυστυχώς στην χώρα μας, κάποιοι γιατροί χωρίς εκπαίδευση στην χειρουργική του ποδιού εφαρμόζουν αυτήν την παρωχημένη τεχνική, ουσιαστικά προκαλώντας περισσότερα προβλήματα στους ασθενείς από εκείνα που υπόσχονται ότι θα λύσουν.

Πότε πρέπει να κάνω εξέταση για την οστεοπόρωση;

O κ. Γεώργιος Π. Λυρίτης, καθηγητής Ορθοπεδικής της Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών, εξηγεί σε ποιες περιπτώσεις πρέπει να υποβάλλονται οι γυναίκες στον έλεγχο της οστεοπυκνομέτρησης, του διαγνωστικού εργαλείου που έχουν στη διάθεσή τους και τους επιτρέπει να μαθαίνουν εγκαίρως εάν και πόσο κινδυνεύουν από την οστεοπόρωση.

Τι είναι η οστεοπόρωση;

Η οστεοπόρωση θεωρείται σιωπηρή επιδημία της εποχής μας. Κι αυτό διότι είναι ασυμπτωματική μέχρι να συμβεί το πρώτο κάταγμα αλλά και γιατί αφορά μεγάλο τμήμα του πληθυσμού. Εκτιμάται ότι μία στις δύο γυναίκες, κυρίως μετά την εμμηνόπαυση, πλήττονται από την ασθένεια. Όπως δηλώνει και το όνομά της είναι μια ασθένεια που εμφανίζεται στα οστά τα οποία γίνονται πορώδη, γεγονός που τα κάνει επιρρεπή στα κατάγματα.

Με ποια εξέταση διαγιγνώσκεται η οστεοπόρωση;

Με την απλή και ανώδυνη εξέταση της οστικής πυκνότητας. Η μέτρηση της οστικής πυκνότητας είναι μια απεικονιστική εξέταση συγκεκριμένων περιοχών του σκελετού που γίνεται με ειδικά ακτινολογικά μηχανήματα, τα οστεοπυκνόμετρα. Αυτά παρέχουν πληροφορίες για την ποσότητα του οστού που υπάρχει σε κάθε μονάδα όγκου του. Η εξέταση αυτή επιτρέπει στον γιατρό να κάνει εκτίμηση του πιθανού κινδύνου οστεοπορωτικού κατάγματος στον/ στην ασθενή και αναλόγως να προχωρήσει στη χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής.

Κάθε πότε πρέπει να γίνεται;

Η διενέργεια της εξέτασης και η παραπομπή μιας / ενός ασθενούς για οστεοπυκνομέτρηση επαφίεται στην κρίση του θεράποντος ιατρού. Αν ο γιατρός υποψιαστεί οστεοπόρωση, μπορεί να ζητήσει να γίνει η εξέταση για να ελεγχθεί η δύναμη ή η πυκνότητα των οστών.

Αρκεί αυτή η εξέταση;

Επειδή η εκτίμηση του απόλυτου κινδύνου που διατρέχει κάποιος να πάθει ένα οστεοπορωτικό κάταγμα  εξαρτάται από πολλούς άλλους παράγοντες, εκτός από την οστική πυκνότητα, απαιτείται να συνυπολογίζονται από τον γιατρό κι άλλοι παράγοντες κινδύνου. 

Ποιοι είναι αυτοί οι παράγοντες;

Ορισμένοι παράγοντες που κάνουν αυτή την διαφορά είναι οι εξής: η εμμηνόπαυση, η ηλικία, η λήψη συγκεκριμένων φαρμάκων κα. Έτσι, συνιστάται η μέτρηση της οστικής πυκνότητας στις γυναίκες προεμμηνοπαυσιακής φάσης  που έχουν υποστεί κάταγμα με μικρή βία, καθώς επίσης στις γυναίκες που πάσχουν από νοσήματα που σχετίζονται με την οστεοπόρωση ή που λαμβάνουν φάρμακα που προκαλούν οστεοπόρωση (π.χ. κορτιζόνη). Επίσης, συνιστάται σε προεμμηνοπαυσιακές γυναίκες ηλικίας μεγαλύτερης των 45 ετών, εφόσον αναφέρουν παράγοντες κινδύνου για πρόκληση οστεοπορωτικών καταγμάτων, κυρίως εφόσον έχουν συγγενείς πρώτου βαθμού που πάσχουν από οστεοπορωτικά κατάγματα. Συνιστάται σε όλες τις γυναίκες μετά την εμμηνόπαυση ανεξάρτητα από την ύπαρξη άλλων παραγόντων κινδύνου.

Τι μπορεί να κρύβει ο πόνος στη μέση;

O κ. Αθανάσιος Τζιούφας, καθηγητής Παθολογίας-Ανοσολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ρευματολόγος στο νοσοκομείο «Λαϊκό» αναλύει τι σημαίνει ο πόνος και η δυσκαμψία στη μέση.

Mπορώ να καταλάβω αν ο πόνος στη μέση οφείλεται σε «πιάσιμο» ή σε κάτι πιο σοβαρό;

O πόνος στη μέση συνήθως οφείλεται σε μυϊκό πιάσιμο (μυϊκό σπασμό) εξαιτίας της κακής στάσης του σώματος ή μιας απότομης κίνησης. Ωστόσο, η οσφυαλγία μπορεί να οφείλεται και σε σοβαρότερα αίτια,όπως είναι η καταπόνηση των σπονδυλικών αρθρώσεων και η εκφύλιση των μεσοσπονδύλιων δίσκων (δισκοκήλη), καθώς και σε πολλούς άλλους λόγους, όπως πχ σπονδυλοαρθρίτιδα. Γι’ αυτό, μην επιχειρήσετε να κάνετε μόνοι σας διάγνωση!

Τι είναι η αγκυλοποιητική σπονδυλαρθρίτιδα;

Είναι μία φλεγμονώδης νόσος που προσβάλλει κυρίως τις αρθρώσεις της σπονδυλικής στήλης και προκαλεί σοβαρό πόνο στη μέση και δυσκαμψία (δυσκολία κίνησης). Πλήττει κυρίως τους νεαρούς ενήλικες 15 έως 40 ετών και η συχνότητα εμφάνισής της είναι τριπλάσια στους άνδρες συγκριτικά με τις γυναίκες. Στην Ελλάδα πάσχουν περίπου 17.000 ενήλικες.

Ωστόσο, δυστυχώς αρκετοί ασθενείς δεν έχουν διαγνωσθεί ακόμη, καθώς συχνά η νόσος εκλαμβάνεται εσφαλμένα ως ένας συνηθισμένος πόνος στη μέση

Ποια συμπτώματα έχει, εκτός από την κοινή οσφυαλγία;

Ανάμεσα στα συμπτώματά της είναι ο πόνος στη ράχη που βαθμιαία δυναμώνει, ιδιαίτερα τις νυχτερινές ώρες, και η πρωινή δυσκαμψία η οποία ομαλοποιείται κατά τη διάρκεια της ημέρας αλλά επανέρχεται εάν το άτομο παραμείνει για αρκετή ώρα ακίνητο.

Πώς αντιμετωπίζεται;

Η έγκαιρη διάγνωση σε συνδυασμό με τη σωστή φαρμακευτική αγωγή και την καθημερινή άσκηση μπορούν να εξασφαλίσουν στον ασθενή μια φυσιολογική ζωή. Αν η νόσος παραμείνει αθεράπευτη,μπορεί να επιδεινωθεί σημαντικά με την πάροδο του χρόνου και πιθανά να οδηγήσει σε σημαντικό βαθμό αναπηρίας. Χορηγούνται μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα αλλά και τα νεότερα DMARDs (τροποποιητικά της νόσου αντιρρευματικά φάρμακα). Επίσης,κυκλοφορούν πιο προηγμένες και περισσότερο υποσχόμενες θεραπείες για τη νόσο που ελέγχουν την υποκείμενη αιτία της φλεγμονής.

X

Αγαπητοί αναγνώστες,

Σας ενημερώνουμε ότι το boro.gr προσφέρει καθημερινά (Δευτέρα-Παρασκευή) δωρεάν ψυχολογική υποστήριξη με επαγγελματίες ψυχολόγους.

Κάντε κλίκ εδώ για να συνδεθείτε και να ενημερωθείτε για τις ώρες λειτουργίας.
X