Διάφορα (old articles)

Πώς να συγκρατήσω το θυμό και τα νεύρα μου;

Πώς πρέπει να διαχειριστώ τον θυμό μου; Σύμφωνα με το Αmerican Psychological Association Washington οι περισσότεροι άνθρωποι χρησιμοποιούν 3 συνήθεις τρόπους για να διαχειριστούν τον θυμό τους. Ή τον εκφράζουν ή τον καταπνίγουν ή προσπαθούν να τον καταλαγιάσουν.  
Ο καλύτερος τρόπος θεωρείται το καταλάγιασμα του θυμού δηλαδή, δηλαδή και ο χειρισμός των συναισθημάτων με τη λογική. Αν δεν πρυτανεύσει η λογική ο θυμός μας μπορεί αρχικώς να είναι δίκαιος σύντομα όμως θα γίνει παράλογος.

Τι επιπτώσεις μπορεί να έχει ο θυμός στην υγεία μας;
Η παρορμητική έκφραση του θυμού δημιουργεί κατακόρυφη αύξηση της αρτηριακής πίεσης και του καρδιακού ρυθμού και κάνει τα άτομα επιρρεπή στο στρες. Από την άλλη η προσπάθεια να συγκρατήσει κάποιος την οργή του για λόγους ευγένειας ή τακτικής λειτουργεί σαν δηλητηριώδης τοξίνη που δημιουργεί προβλήματα στο κυκλοφορικό και ανοίγει το δρόμο στο έμφραγμα και στο εγκεφαλικό.

Μετρήστε ως το 10!
Ο υγιέστερος  τρόπος να εκφράσει κανείς τον θυμό του είναι να διευκρινίζει τι ακριβώς τον ενοχλεί και για ποιον λόγο. Ως πρώτη αντίδραση μετρήστε ως το 10. Κατά τη διάρκεια αυτής της παύσης μπορείτε να αναθεωρήσετε τις σκέψεις σας και να σκεφτείτε πιο ψύχραιμα. Μην αμύνεστε, μην υποχωρείτε και μην εκδικείστε. Εκφράστε τη δυσαρέσκειά σας και αντιμετωπίστε ήρεμα και αποτελεσματικά το πρόβλημα. 

Ο σωστός θυμός.
Σύμφωνα με τον οργανισμό American Psychological Association Washinghton η καλύτερη στρατηγική για να νικήσετε τον θυμό σας είναι τα παρακάτω βήματα.
-Μόλις συμβεί κάτι που θα σας θυμώσει επιβληθείτε στον οργανισμό σας. Ο θυμός που εκφράζεται βίαια εξελίσσεται σαν σπείρα και μας κυριεύει.
-Πάρτε μερικές βαθιές ανάσες από το διάφραγμα και χαλαρώστε. Αν η καρδιά σας χτυπάει δυνατά συνεχίστε τις αναπνοές ώστε ο θυμός να επανέλθει σε φυσιολογικά επίπεδα. Με αυτόν τον τρόπο θα αποφύγετε τους έντονους πονοκεφάλους τις ταχυπαλμίες και τα στομαχικά προβλήματα που ακολουθούν μια κρίση θυμού. 
-Μόλις νιώσετε ότι ξεπερνάτε τα όρια κατεβάστε τον τόνο της φωνής σας. Το οξυμένα ντεσιμπέλ εξοργίζουν αναγκαστικά τους άλλους και δημιουργούν έντονο ανταγωνισμό στη συμπεριφορά. Θυμηθείτε. Όταν δημιουργείτε αρνητικά συναισθήματα στους γύρω σας ακόμα και αν έχετε δίκιο, δεν πρόκειται να βρείτε λύση στα προβλήματά σας. 
-Χρησιμοποιήστε το χιούμορ σας. Είναι δύσκολο να το καταφέρει κανείς σε στιγμές έντονης οργής αλλά… πολλές φορές ο θυμός δεν προκαλείται από πρόσωπα αλλά και από φορτισμένες σκέψεις. 
-Τα επίπεδα  της συναισθηματικής έντασης επηρεάζονται από την πείνα ή την υπογλυκαιμία. Τι λέτε για ένα μικρό γλυκό; Πηγαίνετε μια βόλτα που θα οξυγονώσει τον εγκέφαλό σας και θα σας ηρεμήσει. 
-Χρησιμοποιήστε την τεχνική της απόσπασης. Τηλεφωνήστε στους φίλους σας για μια έξοδο. Κάντε ότι μπορείτε για αν αποσπάσετε την προσοχή σας. Όταν είστε κουρασμένοι αποφύγετε τις επικίνδυνες συζητήσεις, το εξασθενημένο νευρικό σας σύστημα δε θα αντέξει και θα καταλήξετε σίγουρα σε άσχημο καβγά.  

Μήπως πάσχω από αγοραφοβία;

Σκηνή καθημερινής ρουτίνας. Βρίσκεστε στο κέντρο της πόλης και όλοι μοιάζουν βιαστικοί. Στα καλά καθούμενα σας λούζει κρύος ιδρώτας και ο πανικός σας κυριεύει. Τι συμβαίνει;
Όταν η διάγνωση είναι… αγοραφοβία.
Ας διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας. Η αγοραφοβία δεν είναι μια ασθένεια που σε χτυπάει ξαφνικά. Είναι μια πάθηση του μυαλού η οποία ενδέχεται να έχει αρχίσει να υφαίνει τον ιστό της από νεαρή ηλικία. Σε γενικές γραμμές οι αγοραφοβικοί αποφεύγουν όλα τα δημόσια μέρη. Στο θέατρο δεν πατάνε, το σινεμά ούτε το συζητούν. Τα ταξίδια ούτε που τα διανοούνται και γενικά δεν διανοούνται να βγουν από το σπίτι τους. Αυτό που τους εμποδίζει είναι ένας ασυνείδητος φόβος. Παράλογο; Ναι αλλά όλοι οι φόβοι είναι παράλογοι. Και σύμφωνα με τους ειδικούς όσο οι πόλεις μεγαλώνουν τόσο θα μεγαλώνουν οι περιπτώσεις των αγοραφοβικών.
Τι είναι η αγοραφοβία και πώς εκδηλώνεται;
Αγοραφοβία είναι ο έντονος φόβος κάποιου ότι θα του συμβεί κάτι πολύ δύσκολο να φύγει από εκεί που βρίσκεται ή ότι αν επιχειρήσει να φύγει θα ταπεινωθεί μπροστά στα μάτια πολλών. Όσο πιο δύσκολη γίνεται η διαφυγή τόσο πιο έντονος είναι ο φόβος. 
Ο αγοραφοβικός μπορεί να φοβάται πράγματα καθημερινά που για τον υπόλοιπο κόσμο φαίνονται αυτονόητα και απλά. Για εκείνον όμως το να σταθεί στην ουρά μιας τράπεζας να πάει να ψωνίσει στο σούπερμάρκετ μοιάζει με γολγοθά.
Πιστεύει ότι ξαφνικά μπορεί να πάθει καρδιακή προσβολή ότι μπορεί να τρελαθεί ή να χάσει τον έλεγχο. Συνήθως, επιθυμεί να συνοδεύεται από κάποιο έμπιστο πρόσωπο για να του παρέχει βοήθεια σε περίπτωση που πάθει κάτι κακό.
Συνοδεύεται πάντα από πανικό;
Η αγοραφοβία μπορεί να συνοδεύεται από πανικό μπορεί και όχι. Στην πρώτη περίπτωση εμφανίζεται ως επακόλουθο των κρίσεων πανικού. Η κρίση είναι γι´ αυτόν που την υφίσταται μια οδυνηρή εμπειρία. Παρότι δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα, ο άνθρωπος πιστεύει ότι πεθαίνει. Εκδηλώνει ταχυπαλμίες δύσπνοια, κρύο ιδρώτα. Τα πόδια του τρέμουν, ζαλίζεται έχει πόνους στο στήθος και νομίζει ότι ο κόσμος και τα πράγματα γύρω του είναι απόμακρα, σαν να βλέπει ταινία. Τα συμπτώματα αποχωρούν μόλις ο πάσχων απομακρυνθεί από τον τόπο στον οποίο εκδηλώθηκε η κρίση του. Κατόπιν θα αποφύγει θα αρχίσει να αποφεύγει τον τόπο αυτό για να μην ξαναζήσει παρόμοια εμπειρία. Πολύ πιθανόν να κυριευτεί από άγχος περιμένοντας την επόμενη κρίση. Η αγοραφοβία ξεκινά.
Στις περιπτώσεις που ο αγοραφοβικός δεν έχει κρίσεις πανικού η φοβία δεν είναι τόσο έντονη και μπορεί να κρυφτεί. Καθώς όμως αναπτύσσεται η πάθηση ο πάσχων νιώθει πολύ άβολα και τα αγχώδη συμπτώματά του αυξάνονται.
Η οικογένεια παίζει ρόλο στην ανάπτυξη αγοραφοβίας;
Πολλές φορές όταν σε μία οικογένεια υπάρχει ένας γονέας αγοραφοβικός μπορεί ένα παιδί να ταυτιστεί με το σύμπτωμα και να γίνει αγοραφοβικό. Ο αγοραφοβικός είναι πιθανόν να έχει μεγαλώσει υπερπροστατευτικό που του έμαθε ότι ο κόσμος γύρω του είναι γεμάτος κινδύνους. Ως άτομο είναι συνήθως απαισιόδοξο κάνει αρνητικές σκέψεις γκρινιάζει με το παραμικρό και δραματοποιεί κάθε αναποδιά που του συμβαίνει. Έχει μεγάλη ένταση εσωτερική που δεν κατορθώνει να τη διοχετεύσει με δημιουργικό τρόπο αγχώνεται πολύ στην κοινωνική του ζωή είναι εξαρτημένο από πρόσωπα και καταστάσεις και ίσως είναι συναισθηματικά ανώριμο.
Πώς θεραπεύεται;  
Η πιο αποτελεσματική αντιμετώπιση της αγοραφοβίας θεωρείται η ψυχοθεραπεία διότι το άγχος οφείλεται σε συγκρούσεις ή αντιδράσεις στο περιβάλλον. Αν νιώθετε την  αγοραφοβία να σας χτυπά την πόρτα φροντίστε να αναζητήσετε τη βοήθεια του ειδικού πριν ο φόβος προλάβει να οικοδομηθεί μέσα σας.
Αν κάποιος από το περιβάλλον σας αντιμετωπίσει αυτό το πρόβλημα προσέξτε τι θα του πείτε.
Συνήθως δεν είναι αποτελεσματικό να αναφέρετε ότι δεν υπάρχει λόγος να φοβάται. Το ξέρει και ο ίδιος δεν υπάρχει λόγος να νιώσει ανόητος. Το θέμα είναι πώς θα το ξεπεράσει.
«Μην κάνεις έτσι». Μα δε μπορεί να κάνει διαφορετικά.Δεν έχει αδύναμη θέληση είναι υπεράνω των δυνάμεών του.
«Αφού είμαι εγώ εδώ, πάμε μαζί» Η φοβία του ανθρώπου δε θα εξαφανιστεί επειδή θα προσπαθήσει να κάνει αυτό που τον τρομάζει.
 

Άρθρο της Μελίσσας Στοϊλη και της κλινικής ψυχολόγου Θεοδοσίας Αβδελίνη στο BHMAGAZINO.

H ζωή στα φραουλοχώρια της Μανωλάδας

Σε δικηγορικό γραφείο της Αμαλιάδας συνελήφθησαν οι δύο από τους τρεις επιστάτες του αιματηρού περιστατικού της Τετάρτης στα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας. Είχε προηγηθεί λίγο νωρίτερα η σύλληψη και του τρίτου επιστάτη, ηλικίας 21 ετών στην ευρύτερη περιοχή της Αμαλιάδας. Σύμφωνα με όσα φέρονται να είπαν οι δύο συλληφθέντες ηλικίας 39 και 27 ετών μετέβησαν στο δικηγορικό γραφείο προκειμένου να παραδοθούν.

«Οι διωκτικές αρχές απέδειξαν για μία ακόμη φορά ότι ο Νόμος στην πατρίδα μας εφαρμόζεται σε κάθε κατεύθυνση», τόνισε χαρακτηριστικά ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη, Νίκος Δένδιας.

Το πρωί, λίγα λεπτά πριν από τις 9 έφτασε στο Αστυνομικό τμήμα της Βάρδας στην Ηλεία ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, συνοδευόμενος από τον αρχηγό της ελληνικής αστυνομίας και τον διευθυντή της οικονομικής αστυνομίας.

Η τοπική κοινωνία της Ηλείας συνεχίζει να είναι σοκαρισμένη από το ό ,τι αποκαλύπτεται ότι συνέβαινε στις καλλιέργειες της περιοχής. Αλλοδαποί εργάτες, όλοι με καταγωγή από το Μπαγκλαντές εργάζονταν σκληρά και διέμεναν μέσα στα θερμοκήπια, σε συνθήκες που παραπέμπουν μόνο στην πιο σκληρή εποχή της δουλοπαροικίας.
Οι εργάτες περίμεναν επί 6 μήνες να πληρωθούν για την εργασία που παρείχαν, ωστόσο η μια υπόσχεση διαδεχόταν την άλλη, μέχρι που το ποτήρι της οργής και της ανυπομονησίας ξεχείλισε. Σε όλο αυτό το διάστημα η μόνη ανταπόδοση από τους εργοδότες τους, όπως αποκάλυψαν οι ίδιοι οι εργάτες, ήταν ελάχιστα τρόφιμα για να καλύπτουν τις καθημερινές τους ανάγκες. Οι συνθήκες ζωής στις καλλιέργειες φράουλας απάνθρωπες, καθώς οι εργαζόμενοι όχι μόνο υποχρεώνονταν να διαμένουν μέσα στα θερμοκήπια υπό αντίξοες συνθήκες, χωρίς τρεχούμενο νερό και εγκαταστάσεις υγιεινής, αλλά πλήρωναν και μηνιαίο «ενοίκιο»… 
Σχεδόν δυο ημέρες μετά τη σοκαριστική επίθεση η ηρεμία έχει επανέλθει στην περιοχή. Οι εργάτες χθες πήγαν κανονικά στις δουλειές τους. Από τους επτά τραυματίες αλλοδαπούς που παραμένουν στο νοσοκομείο κανείς δεν διατρέχει κίνδυνο. Οι κάτοικοι της τοπικής κοινωνίας μιλούν για τους εργάτες από το Μπαγκλαντές με τα καλύτερα λόγια. Κάνουν λόγο για φιλήσυχους ανθρώπους που ποτέ δεν έδωσαν δικαίωμα για το παραμικρό.
Πηγή : www.real.gr

Όταν το photoshop κάνει τραγικά σφάλματα!

Οι φωτογράφοι συχνά χρησιμοποιούν την "τέχνη" του photoshop για να βελτιώσουν το αποτέλεσμα της λήψης, όμως δεν είναι λίγες οι φορές που αυτό που καταφέρνουν είναι κάνουν τα πράγματα χειρότερα… πολύ χειρότερα! Δείτε παρακάτω μερικά πολύ χαρακτηριστικά παραδείγματα του τι μπορεί να πάει στραβά σε μία διαδικασία photoshop!

 Ένα πόδι λιγότερο!

Ένα χέρι μόνο του!

Σαν να λείπει λίγο…κεφάλι!

Το υπόλοιπο περιοδικό;

Εδώ βλέπουμε να λείπει μία ρόδα από το ποδήλατο

Η Beyonce και το τρίτο χέρι της!

Να και  ένα αυτοκίνητο που αν και σταματημένο…κινείται!

Και ένα πόδι μόνο του πίσω από τον πρώην Πρόεδρο της Γαλλίας.

Το ταξίδι της Άννας Δρούζα στη Θεσσαλονίκη!

"Πρωτοσυνάντησα τη Θεσσαλονiκη σε μια γυάλινη σφαίρα που μου χάρισαν παιδί. Ο Λευκός Πύργος ήταν,που αν τον γυρίζεις ανάποδα, γέμιζε νιφάδες χιονιού". Αυτές είναι οι πρώτες φράσεις του ποιητή Γιώργου Χρονά θέλοντας να μας συστήσει τη Θεσσαλονίκη.
Απέναντι έβλεπα τον Όλυμπο. Κοιμήθηκα στο Ηλέκτρα Παλλάς,έκανα βόλτες στη παραλία,και προς στιγμήν ένιωσα ότι βρισκόμουνα στην Ocean Drive στο Μiami Beach.

Πήρα πρωινό στην Ικτίνου στο baker cafe (υπέροχα κουλούρια και σάντουιτς με ψωμί ολικής αλέσεως, φρεσκότατη πορτοκαλάδα, κρουασάν μερέντα και illy decafeine καπουτσίνο).

Χάζεψα στη gallery Artion την έκθεση του Θανάση Λάλα,για μεσημεριανό σουτζουκάκια μοναδικά στη Διαγώνιο εκτός αν προτιμάτε πάνω στη θάλασσα, στο "Kitchen bar" ή στο "white bangalow", δυο εστιατόρια πάνω στο νερό!

WHITE BANGALOW

Απογευματινό τσάι στο καφέ του ξενοδοχείου Δάιος.

 Το βράδυ θαλασσινούς μεζέδες στο κουτούκι του Καβούρη με live ελληνικά τραγούδια.

Γύρω στις 12 ξεκινήσαμε μια μεγάλη βόλτα με οδηγό το Νίκο Στεφανίδη έναν από τους δημιουργούς της νυχτερινής ζωής στη πόλη τα τελευταία 30 χρόνια. Βόλτα στα Λαδάδικα.

Live ο Μπαλάφας στο ΓΑΙΑ LIVE το μαγαζί φίσκα και όλος ο κόσμος όρθιο τραγουδούσε μαζί του. Ακριβώς δίπλα στο "Παραδοσιακό" ( όλη τη μέρα λειτουργεί σαν ένα απ'τα καλύτερα παραδοσιακά φαγάδικα) το Σάββατο το βράδυ ο ιδιοφυής πολυμουσικός DJ ανεβάζει τους πελάτες στα τραπέζια και τη διασκέδαση στα κόκκινα.

Απέναντι από τις αποθήκες του λιμανιού το νέο trent της πόλης Latin μουσική και όλοι μαζί χορεύουν στους ρυθμούς της Κούβας και της Βραζιλίας. Ένα θέαμα συναρπαστικό!

Επόμενη στάση στο bar 69. Σφηνάκια βότκας πορτοκάλι και μουσική -από τις καλύτερες που έχω ακούσει ποτέ- από την απίθανη  Βάσω Μιδούχα! Μας έφτιαξε και cd αφιερωμένο στους επισκέπτες του boro.gr.

Βγαίνουμε από το 69 και μπαίνουμε στη Μαύρη Τρύπα με έντεχνο ελληνικό τραγούδι που συνοδευόταν από πανέρια με γαρύφαλλο για τους τραγουδιστές και την ορχήστρα. Δεν βρήκαμε τραπέζι να κάτσουμε και βγαίνουμε και πάλι στους δρόμους με προορισμό την Βαλαωρίτου. Ηχορύπανση παντού όλα τα μαγαζιά μουσική στη διαπασών και ανοιχτές οι πόρτες.

Στάση για ένα κομμάτι πίτσα γιατί έχει φτάσει 3 το πρωί. Περνάμε τη Βαλαωρίτου του και βγαίνουμε στην Εγνατία. Τελικός προορισμός το νέο bar του Ιεροκλή Μιχαηλίδη.

Όλοι μαζί μετά καταλήγουμε στον συνεργάτη των Άγαμων Θυτών τον Μιτζέλο … παλιό καλό ρεμπέτικο. Έπεσε η ιδέα για τα ανατολικά της πόλης εκεί που τραγουδούν παλιές υπέροχες γυναικείες φωνές αλλά η κούραση μας είχε κυριεύσει. Μετά απ' αυτή τη νυχτερινή βόλτα καταλαβαίνει κανείς καλύτερα το στίχο του τραγουδιού… "Ωωω όμορφη Θεσσαλονίκη. Ωωω, τα μαγικά σου βράδια νοσταλγώ!"
Άννα Δρούζα

Μπορούμε να ξεφύγουμε από τα παιδικά μας τραύματα;

 Η ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΤΡΑΥΜΑΤΟΣ. Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΙΦΙΓΕΝΕΙΑΣ
Το ψυχικό τραύμα της παιδικής ηλικίας αλλοιώνει τον εσωτερικό ψυχικό κόσμο του παιδιού και συχνά επαναλαμβάνεται  στην ενήλικη ζωή, ακόμα και εάν το άτομο συνειδητά επιδιώκει να το αποφύγει. Η σοβαρότερη συνέπεια του παιδικού ψυχικού τραύματος είναι η ανάγκη να κρατηθεί εσωτερικά ο δεσμός με τον γονιό ( πού κακοποίησε) και αυτό γίνεται με την ταύτιση μαζί του. Στην περίπτωση αυτή η ταύτιση παίρνει την μορφή της ταύτισης με τον επιτιθέμενο. Η επανάληψη μπορεί, λοιπόν, να γίνει με αντίστροφο τρόπο, όπου το θύμα μετατρέπεται ακούσια σε θύτη, οπότε αυτός πού υπέστη μια κακοποίηση , με ασυνείδητο τρόπο κακοποιεί το δικό του παιδί. Μπορεί επίσης να επαναλαμβάνει τη θέση του θύματος, σε μια  μαζοχιστική εκδοχή.   
Γράφει ο Καθηγητής Ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, κύριος Γρηγόρης Βασλαματζής. 

Η μετάδοση του τραύματος στην επόμενη γενιά αποτελεί μια σχετικά συνήθη κατάσταση πού παρατηρούμε στους ανθρώπους πού πάσχουν από ποικίλες δυσλειτουργίες της προσωπικότητας, από κατάχρηση τοξικών ουσιών ή από αυτό-τραυματική και παρορμητική συμπεριφορά. Αν αναζητήσουν ψυχοθεραπευτική βοήθεια, τότε υπάρχει ελπίδα να «σπάσει» ο φαύλος κύκλος της επανάληψης.   Πολλοί όμως αρνούνται τη σύνδεση της δικής τους τραυματικής  ιστορίας με το τι παθολογικό συμβαίνει στην οικογένεια τους.  Δικαιολογούνται ότι αυτοί άντεξαν ή ξεπέρασαν αυτό πού τους είχε συμβεί και αρνούνται  την οδύνη πού προκαλεί η αποκάλυψη της επανάληψης του τραύματος.
Δεν είναι πάντως αυτή η περίπτωση της Ιφιγένειας
Η ψυχοθεραπεία της 40χρονης Ιφιγένειας κράτησε περίπου 5 χρόνια σε ένα Δημόσιο Κέντρο Ψυχοθεραπείας. Είχε έρθει αναζητώντας θεραπεία για σοβαρή κατάθλιψη. Το σημαντικότερο κίνητρο της ήταν , όπως υποστήριζε,  να φτιάξει τη σχέση με τα παιδιά της και να επανορθώσει . Συμμετείχε σε ομάδα με δύο γυναίκες συν θεραπεύτριες.
 Η Ιφιγένεια είναι το δεύτερο παιδί μιας τετραμελούς οικογένειας. Περιγράφει τον πατέρα της ως έναν άνθρωπο αυστηρό και βίαιο, αλλά  και με αρχές. Δε μιλάει για τη μητέρα της σχεδόν καθόλου ενώ για τον  αδελφό της λέει «…θυμάμαι, ότι περίμενα στο παράθυρο να τον δω πότε έρχεται, για να προλάβω να τον προειδοποιήσω για τον πατέρα, για να μην της φάει, γιατί αυτός και η μητέρα έτρωγαν πολύ ξύλο…». Η Ιφιγένεια μιλάει για μια δύσκολη εφηβεία, γεμάτη θυμό. Κρατούσε ημερολόγιο και έγραφε πόσο μίσος ένιωθε και απελπισία, σαν να μην υπήρχε κανείς να την καταλάβει. Στο διάστημα αυτό δοκίμασε χασίς και έκτοτε κάπνιζε περιστασιακά μέχρι και την έναρξη της ομαδικής ψυχοθεραπείας.
Στην ηλικία των 17 ετών μένει έγκυος και φεύγει με τον σύντροφό της από την ιδιαίτερη πατρίδα της. «…Έκλεισα την πόρτα πίσω μου και δεν ξαναγύρισα…αλλά και κανείς δε με αναζήτησε… ούτε η μητέρα μου» θα πει σε μια συνεδρία. Όταν παντρεύτηκαν όμως άρχισαν έντονα προβλήματα στη σχέση και λίγο αργότερα ο σύντροφός της την εγκαταλείπει για μια άλλη γυναίκα. Η Ιφιγένεια μένει με το μωρό χωρίς στήριξη, ενώ  κάνει προσπάθειες για να γυρίσει πίσω ο σύζυγός της.
Η ίδια αναφέρει ότι αυτή η περίοδος ήταν πολύ δύσκολη, η ίδια ήταν διαλυμένη και το μωρό έκλαιγε συνέχεια αφού εμφάνισε ατοπική δερματίτιδα «…έκλαιγε και δε μπορούσα να το πάρω αγκαλιά, ξεφλούδιζε το δερματάκι του και δε μπορούσα να το ανακουφίσω, μου ήταν δυσβάσταχτο…». Τελικά ο σύζυγός της επέστρεψε αλλά η σχέση δεν αποκαταστάθηκε, αν και αποφάσισαν να προχωρήσουν στην γέννηση δεύτερου παιδιού. Υπήρχε ένα συνεχές μπες-βγες του συζύγου στη ζωή της Ιφιγένειας και των παιδιών. Για το δεύτερο παιδί της όμως ένιωθε διαφορετικά, πιο ζεστά, δέθηκε μαζί του.
Τελικά η ίδια έδωσε τέλος στην σχέση αφού πληροφορήθηκε ότι ο σύζυγός της είχε αφήσει έγκυο μια άλλη γυναίκα.
Έτσι μένει μόνη με τα δύο παιδιά τριών  και ενός έτους, χωρίς επαφές με την πατρική της οικογένεια και χωρίς δουλειά. Καταφέρνει όμως να βρει εργασία και τα επόμενα χρόνια προσπαθεί να ορθοποδήσει. Γίνεται μια προσέγγιση από τη μητέρα της, όταν πια είναι βαριά άρρωστος ο πατέρας. Στο μεταξύ έχουν περάσει τα χρόνια ο πρώτος της γιος είναι 12 και αποφασίζει να πάει να μείνει στον πατέρα του,  με τον οποίο η Ιφιγένεια  διατηρεί πολύ κακές σχέσεις, χρωματισμένες από έντονο  θυμό. Για την Ιφιγένεια  είναι το πρώτο πλήγμα αφού δε μπορεί να κατανοήσει το λόγο που την εγκαταλείπει το παιδί της. Έναν χρόνο μετά γνωρίζεται με τον σημερινό της σύζυγο  και λίγο αργότερα  παντρεύονται.
Στο μεταξύ το δεύτερο παιδί της εμφανίζει διάφορες δυσκολίες στο σχολείο. Όταν γίνεται 14 ετών, της ανακοινώνει ότι θα φύγει για να ζήσει και αυτός με τον πατέρα του. Η Ιφιγένεια καταρρέει και αισθάνεται προδομένη. Αδυνατεί να καταλάβει πώς τα παιδιά της προτιμούν τον πατέρα τους, έναν άνθρωπο ασταθή και ανώριμο με οικονομικά προβλήματα. Και τότε ζητάει ψυχοθεραπευτική βοήθεια.
Τα παιδιά της εμφανίζουν προβλήματα…
Στα χρόνια που ακολουθούν στην ομαδική ψυχοθεραπεία, δυσκολεύεται πολύ να μιλήσει για τα συναισθήματά της. Της είναι πιο εύκολο  να μιλάει για πρακτικές λύσεις στα προβλήματα των άλλων παρά για τη δική της οδύνη σε σχέση με την εγκατάλειψη που έχει βιώσει πρώτα από τη μητέρα που δεν την κράτησε και μετά από τον πρώτο της σύζυγο και τα παιδιά της.
Στην πορεία της θεραπείας μιλάει για το μπες –βγες των παιδιών της πια, στο σπίτι της, αφού και τα δύο κατά διαστήματα πότε μένουν στον πατέρα και πότε σε αυτήν, για την χρήση ουσιών από τον πρώτο της γιο και τις αποτυχημένες προσπάθειές του για θεραπεία αλλά και τα προβλήματα του δεύτερου γιου της  ο οποίος εμφανίζει επεισόδια αυτοτραυματισμού.
Τι συνέβαινε στην οικογένειά της;
Καταφέρνει να μιλήσει για τον πατέρα της σχεδόν στον τέταρτο χρόνο της θεραπείας, για να πει ότι ήταν ευερέθιστος λόγω του αλκοόλ «…έπινε σίγουρα πολύ ο πατέρας μου αλλά τότε όλοι κάπως έτσι ήταν…» και για τη μητέρα της, που όταν της μιλούσε για τις δυσκολίες της από μικρή, φαινόταν να μην την αντέχει «…με είδε που έκλαιγα για τον Π. (ο 1ος γιός της)… δε μου είπε τίποτα και μετά έκατσε να βάψει τα νύχια της… στην οικογένεια μου δεν επιτρεπόταν το κλάμα, γιατί ήταν δείγμα αδυναμίας…».
Μετά από λίγο  η Ιφιγένεια αρχίζει να παρακολουθεί μια ομάδα γονέων για χρήστες με τον πρώην σύζυγό της. «…δεν αισθάνομαι πια αυτόν τον θυμό, που ήθελα να τον καταστρέψω… έχουμε ένα κοινό συμφέρον και πρέπει να συνεργαστούμε για τον Π., θα προσπαθήσω…». Ο πρώτος γιος μένει με τον πατέρα ενώ ο δεύτερος με την Ιφιγένεια.
Τα κατάφερε;
Η Ιφιγένεια κατάφερε, μετά από 5 1/2 χρόνια ψυχοθεραπείας,  να οριοθετήσει την κατάσταση γύρω της, αναλαμβάνοντας  τις συνειδητές και ασυνείδητες ευθύνες της. Μπορεί να εκφράζει πιο εύκολα τα συναισθήματα της, ειδικά τα αρνητικά, και έτσι να μην αφήνεται σε καταστροφικές κινήσεις. Τα παιδιά της επίσης έχουν αναλάβει την ευθύνη των προβλημάτων τους και κάνουν ψυχοθεραπεία. Στο τέλος της ψυχοθεραπείας της νιώθει πιο δυνατή  για  να αντέξει τα δύσκολα συναισθήματά της για τα παιδιά της χωρίς να τα εγκαταλείπει ψυχικά. 

Γιατί δε μου λέει ποτέ μια τρυφερή κουβέντα;

Οι άνδρες πάσχουν από απουσία συναισθημάτων;
Αν διαλέγατε έναν χειρούργο, θα ψάχνατε κάποιον υποστηρικτικό ευγενικό και γεμάτο κατανόηση άνθρωπο ή θα προτιμούσατε κάποιον χωρίς συναισθήματα που η τεχνική του θα ήταν μηχανική; Ελπίζω ότι κανείς μας δε θα χρειαστεί να κάνει μια τέτοια επιλογή αλλά προσωπικά αν και κλείνω προς την πρώτη επιλογή, ίσως τελικά διαλέξω τη δεύτερη. Υποψιάζομαι πώς ο λόγος είναι φανερός. Θα προτιμούσα να με πετσοκόψει κάποιος που βλέπει το σώμα μου σαν ένα άψυχο αντικείμενο παρά κάποιος που έχει επαφή με τα συναισθήματά του τη στιγμή που αντικρίζει το αίμα ή όταν αντιμετωπίζει το σωματικό πόνο του ασθενή του
Γράφει ο Αlon Gratch, κλινικός ψυχολόγος και Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια αρθρογράφος στους New York Times.

Η χαρακτηριστική άμυνα ενός στερεοτυπικού άνδρα χειρούργου είναι η έλλειψη συναισθήματος. Ο χειρούργος  μεταφορικά, είναι κάποιος που κινητοποιείται από την επιθυμία του να σώσει, να επουλώσει και να θεραπεύσει. Με αυτή την οπτική είναι σαν έναν οποιοδήποτε γιατρό. Όμως, η δική του τέχνη χρειάζεται μια ειδική ικανότητα που υπηρετείται καλύτερα όταν δεν υπάρχουν ισχυρά συναισθήματα. Το πρόβλημα είναι ότι δεν είναι  δυνατόν ν μη νιώθεις τίποτα όταν κόβεις στήθη, όταν εισχωρείς σε εγκεφάλους και κρατάς τη ζωή στα χέρια σου. Εκτός και αν δεν έχεις επαφή με τα συναισθήματά σου. Και αυτή είναι η πρωτότυπη λύση που βρίσκει ένας χειρούργος σε αυτό το δίλημμα.
Ο διαφορετικός τρόπος χρησιμοποίησης των λέξεων.
Η αποσύνδεση του χειρούργου αυτή δεν είναι διαφορετική από αυτό που συμβαίνει σε πολλές περιπτώσεις ανδρών. Μόνο με έμμεσο τρόπο μπορούμε να  βγάλουμε το συμπέρασμα ότι έχουν συναισθήματα και όχι γιατί τον βλέπουμε να τα βιώνουν. Αυτή η μηχανική στάση απέναντι στα συναισθήματα και στις πληροφορίες δεν είναι μόνο έκδηλη στους περισσότερους άνδρες αλλά είναι και ο κύριος λόγος για πολλές παρεξηγήσεις και καυγάδες ανάμεσα στους άνδρες και τις γυναίκες. Οι γυναίκες χρησιμοποιούν τις λέξεις για να εκφράσουν τα συναισθήματά τους ενώ οι άνδρες χρησιμοποιούν τις λέξεις για να μεταδώσουν πληροφορίες. Η διαφορά αυτή βέβαια, δεν ισχύει πάντα αλλά είναι συνήθως η πηγή του κακού.
Και οι άνδρες παρερμηνεύουν τα γυναικεία παράπονα.
Όταν για παράδειγμα μια γυναίκα λέει «κανείς δεν με ακούει» ο άνδρας πιθανόν να αποκριθεί, «μα ορίστε εγώ σε ακούω». Ο άνδρας σε αυτή τη συναλλαγή μεταφράζει στην κυριολεξία αυτά που λέει η γυναίκα λες και εκείνη προσπαθεί να μεταδώσει γεγονότα και πληροφορίες και όχι συναισθήματα. Το αγαπημένο μου παράδειγμα προέρχεται από ένα προσωπικό βίωμα.
Μου πήρε χρόνια να κατανοήσω τι ήθελε να μου πει η γυναίκα μου όταν έλεγε «Θέλεις να βγάλεις τα σκουπίδια έξω;» Εγώ το έπαιρνα κυριολεκτικά νόμιζα αν πραγματικά θέλω να τα βγάλω έξω, τότε λοιπόν απαντούσα «‘Όχι». Και γιατί να ήθελα; Τελικά, συνειδητοποίησα ότι το να θέσει αυτό που ζητούσε, την εντολή της δηλαδή, σε ερωτηματικό τύπο ήταν γι αυτήν η αίσθηση του σεβασμού της για την συναισθηματική μου αυτονομία.
Τι είναι η κυριολεξία για τους άνδρες;
Είναι η προστασία τους από τη συναισθηματική αναστάτωση που επιφέρει η κρίση και το τραύμα. Όμως συγχρόνως τους αφαιρεί κάποιο μέρος από την ικανότητά τους, για χαρά. Είναι σαν η συναισθηματική τους απουσία να ισοπεδώνει την ψυχολογία τους και να την κάνει δυσδιάστατη. Όταν πηγαίνω στο γραφείο μου στην Νέα Υόρκη με το τρένο, βλέπω καθημερινά αυτή την φαινομενική απάθεια. Εκατοντάδες άνδρες ντυμένοι με σκούρα με χαρτοφύλακες και εφημερίδες, περπατούν με συγκρατημένο βηματισμό πάνω στις πλατφόρμες έχοντας αυτή την ομοιομορφία του χρώματος, βήματος και λόγου που σπάει που και που από κάποιες γυναίκες και από κάποιους άνδρες αντικομφορμιστές.
Ο Βρετανός ψυχαναλυτής Christopher Bollas εφεύρε τον όρο νορμοτική αντί για νευρωτική προσωπικότητα για να περιγράψει τον χαρακτήρα των ανθρώπων που έχουν μια υπέρμετρη ορμή να είναι κανονικοί, νορμάλ. Ζουν για να συμμορφώνονται με το αντικειμενικά ορθόν. Και οι γυναίκες μπορεί να υποφέρουν από τη νορμοτική διαταραχή. Όμως για τους άνδρες το κύριο σύμπτωμα αυτής της διαταραχής είναι τα επίπεδα συναισθήματα.
Όταν η γυναίκα ρωτάει:  Μ’αγαπάς;
Η στερεότυπη απάντηση του άνδρα είναι « Είμαι εδώ. Έτσι, δεν είναι; «Ένας άνδρας πελάτης μου, μου διηγήθηκε μια ιστορία. Αυτός και ο καλύτερός του φίλος έκαναν βόλτα με το αυτοκίνητο και ο φίλος του παραπονέθηκε ότι η κοπέλα του ήταν συναισθηματικά απαιτητική.  Εκείνη τη στιγμή του τηλεφώνησε στο κινητό η δική του κοπέλα για να του πει ένα γεια και να τον ρωτήσει αν την αγαπά. Και μου εξηγεί: «Η κοπέλα μου, μου αφαιρεί την ικανότητά μου να της ανταποκριθώ». Για μερικούς άνδρες αυτή η δυσκολία είναι θέμα ντροπής. Τα αγόρια δεν εκφράζονται με αυτό τον τρόπο ιδιαίτερα όταν η γυναίκα το απαιτεί. Για κάποιους άλλους έχει βέβαια να κάνει με τη στωικότητα, την ουδετερότητα και την πλήξη. Αλλά για πολλούς η νεκρωμένη υποκειμενικότητα είναι μια υπόγεια μορφή κατάθλιψης που διαπνέεται από τη φιλοσοφία ότι η ζωή, είναι υποχρέωση.  Είναι ο ίδιος τρόπος που οδηγεί το άτομο να αποκοιμιέται μπροστά από την τηλεόραση ή ακόμα και στο τιμόνι. Μπορεί να διαρκέσει χρόνια και είναι συχνά το μονοπάτι που οδηγεί στην κρίση της μέσης ηλικίας.
Από αυτή την οπτική ο μεσήλικας που ερωτεύεται τη νέα γυναίκα είναι μια αρρωστημένη προσπάθεια να ξανανιώσει να ξαναβγεί από την νυσταλέα κατάσταση.  
Τι προβλήματα μπορεί να δημιουργήσει η απουσία συναισθήματος;
Ακόμα και αν δεν υπάρχει κατάθλιψη η απουσία συναισθήματος μπορεί να δημιουργήσει στους άνδρες και σε οποιονδήποτε προβλήματα. Οι νόμοι της φύσης όπως η διατήρηση της ύλης φαίνεται ότι εφαρμόζονται παντού. Δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν συναισθήματα. Όπως η ύλη έτσι και τα συναισθήματα δεν εξαφανίζονται ούτε διαλύονται. Ούτε η έντασή τους μειώνεται ούτε η ποσότητά τους. Απλά παίρνουν διαφορετικό σχήμα και πολλές φορές παίρνουν τέτοιες μορφές που κανείς δεν το περιμένει.  Οι άνδρες είναι γνωστοί για την ικανότητά τους να καθυστερούν ή να μεταθέτουν συναισθηματικές αντιδράσεις. Ένας πελάτης μου, για παράδειγμα, άρχισε να έχει σκέψεις που εισέβαλαν στο μυαλό του, χωρίς εκείνος να το θέλει. Φαντασιωνόταν ότι χτυπούσε με τις γροθιές του την κοιλιά εγκύων γυναικών , αφότου η γυναίκα του γέννησε το πρώτο τους παιδί. Η εξήγηση; Ο πελάτης μου είχε θυμώσει που η γυναίκα του είχε απομακρυνθεί από αυτόν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της. Αλλά για να μπορέσει να την φροντίσει, πράγμα που είχε κάνει με μεγάλη αφοσίωση καθυστέρησε ασυνείδητα τον θυμό του και τον μετέθεσε σε υποκατάστατα που τον βόλευαν.
Η απουσία συναισθημάτων προκαλεί πρόβλημα στους άνδρες;
Στις διαπροσωπικές σχέσεις η απουσία συναισθημάτων δημιουργεί πρόβλημα στους άνδρες όχι μόνο επειδή οι άνθρωποι γύρω τους εκνευρίζονται από τη συμπεριφορά αυτή αλλά και επειδή όταν δεν έχεις επαφή με τα συναισθήματά σου, δεν μπορείς να προβλέψεις ή να συναισθανθείς τους άλλους ανθρώπους. Ο πατέρας που δεν επιτρέπει στον εαυτό του να νιώσει φόβο ή θλίψη είναι εκείνος που θα φωνάξει στον γιο του όταν κλαίει αντί να κάτσει να ακούσει τον πόνο του παιδιού του. Ο απών συναισθηματικά σύζυγος που προσπαθεί να νιώσει και πάλι νέος αφήνοντας τον εαυτό του να ερωτευθεί κάποια άλλη γυναίκα θα συνεχίζει να είναι συναισθηματικά απών και με την καινούργια αγάπη του. Και δε θα μπορέσει να συναισθανθεί τον πόνο που θα της προκαλέσει η έλλειψη συναισθημάτων του. Αυτή η έλλειψη ενσυναίσθησης μπορεί να είναι και ένας από τους λόγους που δεν μπορεί να προφέρει τη λέξη «συγνώμη». Ακούγεται σαν κόλπο όταν το λέει για να ρίξει τη γυναίκα. «Δε θέλω να μου ζητήσεις συγνώμη, θέλω να με καταλάβεις» απαντά τότε, εκείνη. Και με αυτόν τον τρόπο  αντιμετωπίζουν και τα παραπτώματα. Με έλλειψη ενσυναίσθησης.
Τι σκέφτονται οι άνδρες για την απιστία;
Πολλοί εκλογικεύουν μια εξωσυζυγική σχέση πείθοντας έτσι, τον εαυτό τους ότι δεν προδίδουν τη σύντροφό τους. Όταν δεν νιώθουν τον πόνο της γυναίκας είναι πολύ εύκολο να πουν. «Είναι απλά σεξ. Ή «Ήταν μόνο ένα φιλί». Ή «δεν ολοκληρώσαμε μου έκανε απλά στοματικό».

Το παιδί μoυ δεν τρώει το φαγητό του. Τι φταίει;

Αναγνώστριά μας αναρωτιέται:
Έχω μητέρα δυο αγοριών, το ένα είναι 3 ετών και το άλλο 5. Ο μεγάλος έχει γίνει πολύ  δύσκολος στο φαγητό. Όχι μόνο δεν τρώει όλα τα φαγητά που του δίνω και είναι πολύ επιλεκτικός αλλά και πολλές φορές δε θέλει να φάει πεισμώνει και μένει όλη την ημέρα νηστικός. Θα αποφασίσει να φάει μόνο όταν δει τον μικρό του αδερφό να τρώει κάτι γευστικό. Τότε σταματάει την "απεργία πείνας" του ορμάει και θέλει οπωσδήποτε να φάει όχι αυτό που εγώ του δίνω αλλά το πιάτο του αδερφού του! Τι μπορεί να συμβαίνει; Κάνω κάτι λάθος;
Δήμητρα, 39 ετών Θεσσαλονίκη
Αγαπητή αναγνώστρια. Διαβάσαμε μια πολύ ενδιαφέρουσα ερμηνεία για τα παιδιά που δε θέλουν να φάνε το φαγητό τους στο βιβλίο του συνεργάτη μας, ψυχιάτρου, ψυχοθεραπευτή κυρίου Ματθαίου Γιοσαφάτ, «Μεγαλώνοντας στην Ελληνική Οικογένεια» που ίσως σας ενδιαφέρει. Ρίξτε και εσείς μια ματιά.

Με ρωτούν πολλές φορές αν η άρνηση ενός παιδιού να φάει, δηλώνει δυσαρμονία με τη  μητέρα. Αυτό στην ψυχιατρική το λέμε pica. Κατά κανόνα είναι 90% διαταραχή στη σχέση με τη μητέρα.
Όχι ότι η μητέρα είναι κανένα "κάθαρμα". Μερικά παιδιά όμως είναι πιο ευαίσθητα. Για να μάθετε την τραγική ιστορία της ζωής μου, θυμάμαι ακόμα τι έκανα στην μητέρα μου όταν ήμουν δυο ετών και μόλις είχε γεννηθεί ο αδερφός μου. Ζητούσα να μου καθαρίσει ένα μήλο, μετά που το καθάριζε το ήθελα πάλι με τη φλούδα. Η μάνα μου του έβαλε γύρω γύρω τη φλούδα αλλά όχι. Το ήθελα κολλημένο όπως πριν. Και όταν έλεγε να μου φέρει άλλο με τη φλούδα κολλημένη, όχι το ήθελα το ίδιο με τη φλούδα κολλημένη. Έπρεπε να μου δώσει καμιά σφαλιάρα να ησυχάσω αλλά ήθελα να τη βασανίσω για το κακό που μου έκανε να είμαι ο πασάς της για δυο χρόνια, ο μόνος άνδρας της ζωής της – έτσι νόμιζα!- και ξαφνικά να φέρει νέο παιδί και να είναι όλο αγκαλίτσες.
Στα γενέθλια της κόρης μου, τότε που έγινε δυο ετών είχαμε βάλει ένα μικρό στο δωμάτιο με τα παιδάκια. Παρών και ο μεγάλος του αδερφός που ήταν και αυτός δυο. Άκουσα ησυχία και πήγα στο δωμάτιο. Αυτά τα χαριτωμένα πλασματάκια είχαν βάλει κάτω τον μικρό και του πάταγαν το καρύδι «για να δουν τη γλώσσα του» γιατί όσο τον πάταγαν ο μικρός μελάνιαζε και του είχε βγει η γλώσσα έξω. Μπορεί και να τον σκότωναν χωρίς καμία τύψη! Τα παιδιά μπορούν να γίνουν πολύ σκληρά!
Όλα τα παιδιά κυρίως τα πρώτα, έχουν προβλήματα με τη γέννηση του δευτέρου παιδιού. Στατιστικά περίπου το 80% παρουσιάζουν προβλήματα. Συνήθως βελτιώνονται σιγά σιγά ανάλογα και με τη συμπεριφορά των γονιών. Αλλά αρκετά παραμένουν ή ενσωματώνονται στον χαρακτήρα του παιδιού πχ. Έντονη ζηλοτυπία. Αυτή μπορεί να εκδηλωθεί αργότερα στη σχέση με τη γυναίκα μας ή με τη γέννηση του παιδιού μας.
Το παιδί είναι θυμωμένο επιθετικό ή απογοητευμένο από τη μητέρα του και το εκδηλώνει συνήθως με διαταραχές συμπεριφοράς. Δεν τρώει, εμφανίζει ενούρηση ή εγκόπριση, πόνους στην κοιλιά, αυπνίες, άρνηση να πάει στον παιδικό σταθμό, προσκόλληση ή αποφυγή της μητέρας, βασανίζει τον αδερφό του. Συχνά όμως, η επιθετικότητα εκδηλώνεται και ως ένα είδος «υπεραγάπης» για τον αδερφό. Αυτό γίνεται από αισθήματα ενοχής ή επειδή οι γονείς του λένε συνέχεια ότι είναι ο αδερφός σου και πρέπει να τον αγαπάς».

Πότε οι έφηβοι επιλέγουν τον αμοιβαίο αυνανισμό;

Σεξουαλικές διαταραχές στην εφηβεία. 
Πότε ξεκινούν τη σεξουαλική τους δραστηριότητα οι σημερινοί έφηβοι; Τι τους φοβίζει στο σεξ; Ποιες σεξουαλικές διαταραχές εκδηλώνονται στην εφηβεία; Τι είναι ο αμοιβαίος αυνανισμός και πότε τον επιλέγουν οι έφηβοι; Πώς αυτός σχετίζεται με την ομοφυλοφιλία; 
Γράφει η  Eπίκουρη Καθηγήτρια Παιδοψυχιατρικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, κυρία Ελένη Λαζαράτου. 

Η διαταραχές της εφηβείας μπορεί επίσης να ταξινομηθούν σε δύο βασικούς άξονες, την παθολογία της πράξης και παθολογία της σωματικής έκφρασης.Η παθολογία της πράξης αναφέρεται κυρίως στα acting out, στις ανεξέλεγκτες συμπεριφορές με τις οποίες ο έφηβος δείχνει την δυσφορία του. Η παθολογία της σωματικής έκφρασης προέρχεται από την δυσκολία του εφήβου να αποδεχθεί το σώμα που αλλάζει και τον καινούργιο του εαυτό. Σήμερα, θα εξετάσουμε τις σεξουαλικές διαταραχές στην εφηβεία.
Στην εφηβεία γίνεται δυνατή η ολοκλήρωση της σεξουαλικής πράξης.  Αυτό συμβαίνει λόγω της βιολογικής ωρίμανσης και των ψυχικών αλλαγών που επέρχονται και αποτελεί ένα κεντρικό σημείο της ζωής του εφήβου. Η σεξουαλικότητα είναι ο καινούργιος τομέας της ζωής του εφήβου και οι πρώτες εμπειρίες μπορεί να προκαλέσουν τραύματα ή να αποτελούν παρεκκλίνουσες συμπεριφορές. Χαοτική σεξουαλική συμπεριφορά συναντάται και αντανακλά το άγχος, τις αμφιβολίες και την ανασφάλεια του εφήβου για ότι αφορά την σεξουαλικότητα.
Η αποδοχή της σεξουαλικότητας στην εφηβεία αντανακλά την κοινωνική εξέλιξη.  Ορισμένες συμπεριφορές είναι επιτρεπτές ή μη σε διάφορες εποχές και διάφορους πολιτισμικούς χώρους.
Η πρώτη ερωτική σχέση του εφήβου μπορεί να γίνει πηγή συναισθημάτων άγχους και ανασφάλειας για τον ίδιο, αλλά και για τους γονείς του, οι οποίοι ανησυχούν και κρατούν συνήθως συντηρητική στάση γι’ αυτά τα θέματα.
Τι φοβούνται οι σημερινοί έφηβοι στο σεξ;
Γενικά οι σημερινοί έφηβοι ξεκινούν τις σεξουαλικές δραστηριότητες σε μικρότερες ηλικίες απ’ ότι οι παλιότερες γενιές. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι οι πρώτες σεξουαλικές εμπειρίες είναι πάντα επιτυχημένες.  Συχνά αναφέρουν ντροπή, φόβο και απογοήτευση. Υπάρχουν έντονες ανησυχίες όσον αφορά την αντισύλληψη και την μετάδοση του AIDS.
Έφηβοι και ομοφυλοφιλικές δραστηριότητες. Ο αμοιβαίος αυνανισμός στην εφηβεία.
Εκτός από την ετεροσεξουαλική σχέση που είναι η φυσιολογική εξέλιξη της ανάδυσης της σεξουαλικότητας στην εφηβεία παρατηρούνται και συχνές ομοφυλοφιλικές δραστηριότητες.  Οι έφηβοι ξεκινάνε με τον αυνανισμό, εξερευνούν το σώμα τους και για να βοηθηθούν σ’ αυτό χρησιμοποιούν διάφορες προσωπικές φαντασιώσεις. Οι υποχόνδριοι φόβοι μπορεί να συνδέονται με τις πρώτες εκσπερματώσεις ή την ενοχή και την ντροπή για τον αυνανισμό.  Σε ομάδες συνομηλίκων συμβαίνουν συχνά αμοιβαίοι αυνανισμοί. Από κει ξεκινάει η ομοφυλοφιλική σχέση, ένα άλλο άτομο συμμετέχει στην ανακάλυψη εαυτού.
Προσφέρει δε τη σιγουριά της σχέσης με άτομο του ίδιου φύλου. 
Το να διαλέξουν κάποιον που τους μοιάζει πάρα πολύ, κατευνάζει το άγχος που τους γεννάει η πρώτη επαφή με την σεξουαλικότητα. Οι συμπεριφορές αυτές συναντώνται κυρίως στην αρχή της εφηβείας.  Είναι συχνότερες στα αγόρια και συνήθως είναι παροδικές ακολουθούμενες από ετεροσεξουαλικό  προσανατολισμό. ´Εχουν χειρότερη πρόγνωση όταν υπάρχει ομοφυλοφιλική δραστηριότητα από τα παιδικά χρόνια ή όταν συνάπτουν σχέσεις με ενήλικες άνδρες. Στην ομοσεξουαλική εμπειρία  με μεγαλύτερους άντρες και να εκτιμηθεί το υποκειμενικό βίωμα παθητικότητας ή επιθετικότητας που στη συνοδεύει.

X

Αγαπητοί αναγνώστες,

Σας ενημερώνουμε ότι το boro.gr προσφέρει καθημερινά (Δευτέρα-Παρασκευή) δωρεάν ψυχολογική υποστήριξη με επαγγελματίες ψυχολόγους.

Κάντε κλίκ εδώ για να συνδεθείτε και να ενημερωθείτε για τις ώρες λειτουργίας.
X